Pasc@l

Even wat uitleg.

De poulet of de chapon of de poularde de Bresse zijn bijna wereldberoemde soorten van een kippensoort die in die streek gekweekt wordt. Het is een kip met een label...

Bourg-en-Bresse is een stad in het oosten van Frankrijk. De stad is de prefectuur van het departement Ain. Bourg is ook de belangrijkste plaats van de voormalige provincie Bresse , een streek die vooral bekend is vanwege het pluimvee (Bressekip of poulet de Bresse).

Zoals overal elders in Frankrijk zijn er daar ook sjieke restaurants. Er komt een heer en dame binnen en de man bestelt een “poulet de Bresse” !

Toen de kip opgediend werd nam de ober zo een mooi zilveren deksel van de schotel waaronder de prima gebraden kip lag.... De man bekijkt de kip, steekt zijn wijsvinger in de buikholte van de kip, proeft er aan en zegt; dit is een kip uit de Landes, dit is geen “poulet de Bresse”, die wil ik niet...

De ober druipt af naar de keuken, en brengt na enige tijd een nieuwe kip, hetzelfde mooi gepresenteerd op een zilveren schotel met een klok er over...

De man in kwestie stopt weer zijn vinger in de buikholte van de kip, proeft en zegt dan woedend, ook dit is geen “poulet de Bresse”, dit is een kip van Le Mans...

Om alle herrie te vermijden draagt de ober de kip weer naar de keuken.

Later komt er opnieuw een gebraden kip aan tafel...man stopt de vinger in de buikholte van de kip, proeft en .... is dan tevreden. Dit is een echte kip van Bresse....

Het echtpaar eet de kip op en is achteraf zeer tevreden, ondanks de eerste herrie....

Later op de avond komt de chef van de keuken zijn rondje maken door het restaurant om wat op complimentjes te vissen....

Als hij aan het tafeltje komt van de twee gasten stroopt hij zijn broek af en zegt : ik ben een vondeling, een wees, zou jij eens kunnen controleren van waar ik afkomstig ben ?

Neen, dit is geen schrijffout....

Naar het schijnt zijn de dieselprijzen de laatste dagen naar een historisch hoogtepunt qua prijs gestegen...????

Ik heb daar geen last van want ik tank toch altijd maar voor vijftig euro, maar die flauwe mop kent iedereen waarschijnlijk al ?

Kunnen we daar iets aan doen, neen natuurlijk, betalen of de auto thuislaten....en zwijg mij van het openbaar vervoer. Ik ben onlangs gepensioneerd geworden maar ik kan mijn tijd toch nuttiger doorbrengen ...

En toch....

De motor van een auto heeft nogal wat verliespunten. Hij produceert buiten de nodige energie ook een massa warmte waar we niets aan hebben. Soms een beetje in de winter, ja...

Wel die warmte is bruikbaar als energiebron om op te koken.

Barbecueën op de automotor, dat wordt dan carbecueën...

Het idee is absoluut realiseerbaar.

We rijden naar zee, naar Knokke bijvoorbeeld en in plaats van de traditionele frigobox waar de burgemeester Lippens van Knokke zo een hekel aan heeft, koken we onderweg een lekker potje met kippenboutjes, gebakken patatjes en gevulde champignons....

Tegen honderdtwintig per uur en na een uurtje rijden is de maaltijd klaar.

Motorkap openen, uitpakken en smikkelen maar...

Sluit de motorkap weer want anders staat de VAB daar binnen de kortste keren om te kijken of er wat fout is en om jullie een abonnement aan te smeren.

Hoe werkt het ?

Het is hetzelfde principe als het ”braiseren”...

Dat is een oude methode om voedsel klaar te maken in de uitdovende as van een houtvuurtje, zoals er in de achttiende en negentiende eeuw reeds gekookt werd.

Het klaar te maken voedsel werd in de hete as gezet, afgedekt, soms met andere as er bovenop en als men lang genoeg wachtte werd het voedsel wel gaar. Ook nu nog bestaat er zoiets als slowcookers, sudderpotten, römertopf en dergelijke. Slowcooking dus ...

In de franse keuken is braiseren een begrip. Maar het procédé wordt bijna niet meer toegepast.

Het duurt te lang.

In de verenigde staten heb ik het nog echt zien gebeuren, stop een stuk vlees in de oven op lage temperatuur, dek af met aluminiumfolie, giet er wat sausachtige toestanden ( ketchup...) bij en laat gedurende enkele uren gaar worden. Ondertussen kan je naar de cinema gaan of een dutje doen of nog wat anders, laat je fantasie maar werken...

Terug over die dure diesel...

Wel, of we nu echt stoofvlees zullen kunnen klaarmaken op de motor van de auto, dat weet ik niet, maar het idee is toch sensationeel, niet ???? Frieten bakken zie ik helemaal niet zitten...

Pak wat kippenboutjes of kippenfilets in, in stevig aluminiumfolie, stop er enkele tomaten bij en wat gesneden champignons misschien een paar kleine aardappeltjes en hop, we rijden naar, weet ik veel... Luxemburg, want daar zijn geen restaurants te vinden... In de hoge bergen van Luxemburg toch niet...

Eens daar aangekomen, picnic met lekker warme gerechten. Heel wat anders dan koude kip en zwanworstjes zonder mosterd omdat we die laatste vergeten zijn...

Eerst moeten er wel een paar proefnemingen gedaan worden. Waar is het heetste plekje van de motor? Naar het schijnt zit die dicht tegen de uitlaat aan.... Vraag desnoods uitleg aan de garagist, die lacht zich daarna kapot... ieder zijn pleziertje..

Eerst moet er ook even geoefend worden met een prop aluminiumfolie waar niets in zit om te kijken of alles wel mooi op zijn plaats blijft zitten tijdens een wilde rit. Een stukje ijzerdraad kan hierbij wonderen verrichten.

Veronderstel dat je daar in Luxemburg aankomt en de kippenbouten ergens op de Brusselse ring platgereden liggen... Of dat er een vrachtwagen zou over slippen ...! Want veel hebben die kerels niet nodig...!

De volgende keer dat ik naar Frankrijk rij zal ik eens proberen met wat scampi met een scheut pastis en wat knoflook. Tegen Parijs aan moeten die wel goed zijn. Individueel verpakt per portie in folie, een boterhammeke er bij en hop, weer verder... ( Eerst pipi doen...)

Voor dat we Limoges naderen zal het varkenshaasje met kasteelaardappeltjes en artisjokkenhartjes ook wel gaar gesudderd zijn hoop ik. De supermarkten gaan nu sluiten en dan hebben we toch al een lekkere picnic gehad....

Stevig flesje wijn er bij en maar hopen dat een geen Franse flics achter de bocht staan met hun blaasmachine...

De tijden die nodig zijn om een gerecht klaar te maken zijn hangen een beetje af van het soort wagen waarmee je rijd... Zoals een gewone oven, dat verschilt ook steeds.

Zo een milieuvriendelijke kar zal niet veel opleveren... Goed voor een frankfurter worstje misschien...

Een oude Amerikaanse knar met een motor van 6.2 liter, daar kan een ganse barbecue, sorry, carbecue op klaar gemaakt worden voor een grote kroostrijke familie...

Een beetje experimenteren zal echt nodig zijn!

Nu moet ik nog wat bekennen..!

Bovenstaande heb ik niet zelf uitgevonden. ‘t Staat hier te lezen :

http://www.wikihow.com/Cook-Food-on-Your-Car%27s-Engine

Er kwam een reactie van Steven Symens. Ik heb deze hier gezet, zo werkt de link naar You Tube direct...

Het Britse autoprogramma top gear heeft een tijdje terug dit getest voor Gordon Ramsay. Het resultaat was buiten extreme hilariteit niet geslaagd. Het fragment staat op you tube: http://nl.youtube.com/watch?v=obrV4JnFLDo

De jacht is weer open op hazen, konijnen en fazanten. Ook nog op enkele andere beesten.

Wild is nu niet echt mijn meug, alhoewel een stukje reebok, al dan niet gekweekt er wel in gaat.

Jàààààren geleden, zo lijkt het ondertussen toch heb ik hier eens een stukje gepost wat ik jullie toch niet wil onthouden. ’t Gaat over een haas...

Het verhaaltje is ondertussen in de “kelder” verzeild geraakt maar hier staat het te lezen.

Het is een vrij onfris verhaal, dus jullie zijn verwittigd! Lees zeker ook de reactie van een lezer...!

Zet de kotszakjes maar klaar...

Het moet ergens in de jaren tachtig geweest zijn.

Zeker is dat wij, mijn vrouw en ik, reeds in Antwerpen woonden.

In een vorig leven hadden we zeven jaar in Brugge gewoond en op een mooie blauwe maandag zouden we de oude vrienden en kennissen uit het Brugse een beleefdheidbezoekje brengen.

Het laatste bezoek was gepland bij “den Toone”...

Tony, familiair, den Toone, genoemd had toen een restaurant in Damme.

Voordien hadden we dikwijls samen gewerkt en ook samengewerkt...!

Toone was een merkwaardig figuur die er steeds in lukte om zonder enige voorbereiding en met kunst en vliegwerk toch een behoorlijk resultaat op tafel te toveren. Toveren was soms wel de juiste uitdrukking!

Lees hier ook meer over hem. Toone is reeds lang overleden en daarom kan ik gerust het verhaal hier vertellen.

We arriveerden in zijn restaurant(tje) te Damme rond vijf uur dertig in de namiddag. Het moment waarop er geen klanten aanwezig zijn en de keuken reeds een beetje op gang komt in elke doorsnee restaurant.

Aldus hoopten we om een praatje te kunnen maken tijdens zijn werkzaamheden.

Het restaurantje was ingericht in de woonkamer van een gewoon, oud burgerhuis. De keuken was amper groot genoeg om er met twee personen een heel klein beetje in te bewegen.

Toone stond te koken aan zijn fornuis met de rug naar de zaal, naar de klanten, de papieren tassen van de GB rondom hem verspreid op de grond. Alles vers ” menheere”...!

We werden enthousiast ontvangen, onmiddellijk kwam er een mooi flesje Elzasserwijn op tafel, een beetje gebabbeld maar Toone moest verder werken, drinkt “julder flasseltje” maar op, ik kom nog wel even...

Het was tijdens de wintermaanden, december waarschijnlijk, want buiten aan de voordeur stonden allerlei “fruits de mer” uitgestald. ( Zeevruchten voor de onwetenden...)

Dus bestelden we zo een plateautje voor ons twee.

Nog een flesje Alsace er bij... Fruits de mer op de tafel.... en alle attributen om de beesten uit hun schelpen te verlossen.

We zaten reeds aan een tafel waar eigenlijk acht personen kunnen aanzitten , maar zegde Toone blijft daar maar zitten, ’t zal toch kalm zijn vanavond.

Even na zessen kwam de kelner binnen, onmiddellijk gevolgd door een viertal klanten.

Even daarna kwamen er nog twee en dan nog een paar.

Omdat we nogal veel plaats ingenomen hadden aan een grote tafel hebben we de verhuis van gans ons “plateautje” maar zelf gedaan naar een kleiner tafeltje want de ober was te druk bezig. Ook al omdat dergelijk soort werk voor ons ook niets nieuws inhield. We waren het gewoon. Toen er nog meer volk binnenkwam, begon het een beetje paniekerig te worden. Ze zaten “in de jus” zoals dat in het vakjargon genoemd wordt.

Toone kwam ons vragen of we die “plateau de fruits de mer” niet even opzij konden zetten om hem later verder te consumeren. Zodanig kwam er een tafeltje meer vrij en konden we even helpen, ik bij hem in de keuken en mijn vrouw in het restaurant.... de zaal !

Een keukenschort omgebonden en aan de slag. Bearnaise en hollandse saus geklopt. Sabayonnetjes gemaakt en de dessertjes zelf gaan opdienen bij de klanten.

Mijn vrouw had zich over de bediening van de wijn ontfermd en was er reeds in gelukt om bij verschillende tafels een glas voor haarzelf bijgezet te krijgen.

Toen ze vroegen of ik ook een glaasje wilde meedrinken moest ik daar niet lang over nadenken.

Verscheidene klanten hadden natuurlijk gezien dat we eerst aan tafel zaten en vroegen of we de rekening misschien niet konden betalen en dat we daarom maar wat moesten meewerken ?

Dat koste hun telkenmale een glas wijn ! Goe gewete...!

Uiteindelijk hebben we gewerkt als een paard, paarden in dit geval, maar moe en voldaan hebben we de zaak mee helpen sluiten.

Wat er met de resten van onze “fruits de mer” gebeurd is, ik zou het niet weten....

Enne,... van de terugrit naar Antwerpen herinner ik mij ook niet veel meer !

Het is waarschijnlijk het noodlot dat vooral bij gepensioneerden toeslaat: onze vrienden overlijden...!

Maar dit keer kwam het toch vrij onverwacht en voor de Jef kwam het veel te vroeg.

Hij was amper zesenvijftig...

Hijzelf en wij ook, wisten wel dat er iets niet pluis was, maar iedereen hoopt dat het wel goed zal aflopen, hijzelf incluis, maar het liep dus slecht af.

Een slepende ziekte noemt dat nu, eufemistisch.

Gisteren zijn we naar zijn begrafenis geweest.

Omdat er veel van zijn bekenden dit blog hier lezen: een hommage aan de Jef !

Enkele jaren terug telefoneerde mij: ik ben Jef Wouters en wil met jou op kookstage gaan naar Douchapt!

Toen hij bij mij aanbelde was gans het deurgat gevuld; een imposante verschijning was wel het minste dat je van Jef kon zeggen. Honderddertig kilo woog hij. We hebben het nooit kunnen controleren... de weegschaal ging zo ver niet!

Jef ging mee naar Frankrijk, ettelijke keren, en steeds was hij daar de “ster van het veld” zoals dat wel eens omschreven wordt.

Hij was leraar mechanica, hier in Antwerpen, hij was doelverdediger van een Mechelse waterpoloploeg, hij organiseerde kookclubs, hij was traiteur, en hij was een fervent Harley-rijder, hij was vooral een charmant heerschap en zijn lief vrouwtje heet Nadine...

Nadinneke.... wat erg toch.... maar dat is nu eenmaal het leven. Je afscheid van Jef op de begraafplaats zal ik niet zo vlug vergeten...

In Douchapt (Fr) leerde hij de lokale bevolking Duvel drinken. Als hij toekwam samen met een groepje vrienden had hij gegarandeerd enkele kratten Duvel bij zich in de auto, plus de aangepaste glazen en die ging hij dan consumeren in het enige lokale café, samen met de vrienden....

Eens de cafébaas van de kroeg bezopen was ...dan was Jef tevreden.... we gaan die Fransen hier eens leren wat bier drinken, is !!!! ( Zuipen zegde hij eigenlijk...)

Samen gingen we naar de lokale markten... Overal was Jef de vedette....

Bij een vishandelaar op de markt in Ribérac kon hij het nooit nalaten om steeds maar te schelden op die “caoutchouc botten”, die de brave man verkocht.

Het ging om een vrij onbekend beestje dat ginder zeer lokaal verkocht wordt.( Tepelhoorns )

Zie hier.

Hij vond dat iets oneetbaars.... : caoutchouc botten !!!

Bij Pascalleke van de viswinkel in Périgueux moest ik hem steeds buitenslepen, maar dat lukte nooit gezien zijn gewicht...

Als de Perigordijnse eendjes de Jef nog maar zagen komen van ver,dan kropen ze al weg...!

Vol enthousiasme trok hij dikwijls naar zijn vrienden in de Périgord Noir, naar zijn vriend de wijnboer in St-Emilion...

Jef was zeer leergierig... Dat was ook zijn bedoeling, daarom kwam hij...

Als hijzelf en zijn Nadinneke in de keuken kwamen haalden ze eerst de fles gin voor de pinnen, vulden hun glazen met gin en tonic, veel gin, weinig tonic en persten er wat limoensap over....en zij gingen aan het werk...!

Nadine kreeg van ons, al vlug de bijnaam; de witte tornado...

Ongelooflijk hoe vlot en liefdevol ze samenwerkten....

Eén van onze gezamenlijk vrienden, Luc Vis, die ook wel eens in Douchapt kwam, beweerde dat we tijdens die fameuze maatjesproeverij van een tweetal jaren geleden samen negen flessen witte wijn zouden leeggedronken hebben. Maar dat is niet waar...!

Dat is gewoon een prachtig uitgevonden excuus om aan zijn vrouw, uitleg te geven over die zes verdwenen flessen. Lees hier...

Jef ’s hobby: zijn Harley....

Alle ander motoren waren volgens hem, snurkijzers, rammelbakken of plastieken Jappen.

Er is ook maar één moto die het waardig is om zich onder Jef zijn kont te bevinden !

Een Harley Davidson !

Eens kwam hij aan in Douchapt, met drie bevriende motorrijders. Ik hoorde buiten een hels gebulder van alle duivels....

In zo een kalm rustig dorpje, in een straatje van vijf meter breed, een onwereldlijk geluid...

En, wie was het: de Jef ! Met zijn maten, hij kwam gewoon even goeie dag zeggen....

De cafébaas lag voor de rest van de dag weer buiten westen !

Jefke, joh...

Waar je nu ook bent, in die nieuwe virtuele wereld, leer ze daar aub koken.... Leer hun dat er ook “cuisine à la carte” bestaat. Alle dagen rijstpap, zij het met gouden lepeltjes, dat moet na een tijdje toch ook vervelen.

Koeienkaken, zachtjes gestoofd in rode wijn bijvoorbeeld, of verse geitenkaas met groene kruiden, “cervelle de canut” voor de Fransen en tepelhoorns of laat dat laatste maar...

En leer ze daar Duvel drinken.... !

Gisteren per toeval nog een foto gevonden die de sfeer die Jef in de keuken creëerde helemaal weergeeft.

Uiterst rechts, dat is em...

Niets, ik heb geen hof...

Ik woon hier midden in ’t stad.... Het stad, er is maar één stad... Antwerpen.... (A)

Mijnen hof ligt aan mijn voordeur. De stoep....

De tram rijdt door de straat, er staan files van wel honderd meter voor het rode licht, de bus dendert met veel geraas door de straat en je kan er nooit parkeren... Alhoewel sinds er nu moet betaald worden, lukt het nogal. In het weekend, dat is wat anders want dan is het weer gratis en dan staat alles hier vol...

Maar ikke hebbe bewonerskaart.... héhé...

En toch....

Welke interessante planten hier allemaal groeien zo vlak voor de deur, ongelooflijk, maar niemand let er op en vindt dat het onkruid is...

Maar... onkruid bestaat niet. Onkruid is een uitvinding van de mens...

Alleen al vlak voor de deur groeien er vier soorten nuttige planten.

Een lindeboom. Hij zit wel vol met wolluis maar het is een lindeboom. (pje)

Omdat ie aangevreten is door de wolluis druppelt het sap uit zijn bladeren op mijn auto die er onder geparkeerd staat. ( Als ik een plaatsje gevonden heb...)

Ik heb er eens aan geproefd, het smaakt zoet, dat sap, niet mijn auto, die smaakt naar diesel...

De bloemetjes zijn goed om er een theetje van te maken. Naar het schijnt slaapt men daar goed van. ‘k Weet het niet. Ik heb het eens één keer geprobeerd en of je nu warm water drinkt of lindethee.... ?

Indien ik vrees om slecht te slapen heb ik andere remedies, die iets sterker zijn. Dikwijls van Franse of Schotse origine...

Dan hebben we het kaal knopkruid.... Als er nu iets is dat de term onkruid waardig is, dan is het wel dit kaal knopkruid....

Waarom het kaal genoemd wordt dat weet ik ook niet. (Ik weet eigenlijk niet veel...)

Maar... men kan er soep van maken... Heb ik ooit geprobeerd. Het resultaat was niet zo denderend maar indien je een goed purgeermiddel zoekt : het kale knopkruid...

Hier staat het hele verhaal, vroeger reeds gepost .

De stinkende gouwe is op dit ogenblik, het is herfst, een beetje aan het verdwijnen. Een mooie plant met kleine gele bloempjes, niet geschikt om er soep van te koken want hij behoort tot de papaverfamilie. Dus misschien wel geschikt om er een “tripje” op te maken.

Het plantje is uitermate geschikt om wratten te doen verdwijnen. Als de stengel gebroken wordt vloeit er een helder geel sap uit... Smeer dit sap op, of aan, een wrat en enkele dagen of weken nadien zal ze verdwenen zijn. Geen bijgeloof. Ander planten die melksap afscheiden hebben ook deze eigenschap !

De paardenbloem, de pisbloem, dat is beter bekend. Waterafdrijvend, kan in het voorjaar, vooral de jonge blaadjes, als sla gebruikt worden. Of gebakken in een pannenkoek. Het melksap heeft ook ongeveer dezelfde werking als bij de stinkende gouwe...

Van de wortels kan cichorei gemaakt worden....

Dan groeit er ook nog het kuiskruid... Onkruid! Verder zal het wel voor niet veel goed zijn, tenzij er iemand reageert en mij vertelt dat kuiskruid lekker is in de hutsepot of zoiets...

De “ Canadese fijnstraal” dat is ook zoiets, niets mee aan te vangen, zelfs niet goed om soep van te koken. Alhoewel, ik heb het nog nooit geprobeerd...

Ook nog : de teunisbloem die ook stilaan uitgebloeid is, het perzikkruid dat niets met perziken te maken heeft en de weegbree heb ik hier ook al zien groeien tussen de voegen van de kasseien .

En dat groeit allemaal zo maar in de straat hier... gratis voor niets. Vlak voor mijn deur.

Op de meest onmogelijke plaatsen vind je die planten.

Ooit heb ik op de Amerikalei, wereldberoemd in Antwerpen en omstreken, echte champignons gevonden. Aan de voet van een plataan. De auto’s raasden er aan een rotvaart voorbij. Ze hebben er zeker een week gestaan en niemand heeft ze geplukt. Ik ook niet !

Geen loodpaddenstoelen op mijn bord !

Eén straat verder heeft ooit een hele kolonie mini papegaaitjes gewoond in een boom.

Ik dacht dat het “agapornis” of iets dergelijks waren. Het was zeker niet aangeraden om onder de boom door te wandelen zonder paraplu... om van het gekrijs maar te zwijgen.

Dan zou ik het bijna vergeten. Wij hebben twee laurierbomen in de straat...

Deze boom zijn bladeren zijn prachtig bruikbaar in de soep in stoverijen in een fond en zo verder....

Maar ze staan aan de ingang van het schoonheidssalonnetje van ons buurmeisje....

De stammetjes zijn mooi omwikkeld met blauwe linten en om de vrede in de straat te bewaren zal ik wel laurier kopen in de Aldi of de Colruyt.

De beschrijving van al die planten, en veel meer, is hier te vinden :

http://www.kuleuven-kortrijk.be/bioweb/?page=guide〈=nl

Het is enkele jaren geleden maar sinds de foto van Michel hier aan de linkerkant bovenaan staat, dacht ik er weer aan.

Michel toont daar fier als een pauw zijn vangst aan paddenstoelen, “des cèpes”, die hij gevonden heeft.... Hij is daar reeds zeer tevreden met zijn twee kilo paddestoelekes...

Het is weer volop paddenstoelenseizoen en enkele jaren geleden, zoals reeds gezegd, kwam ik terug van een dorp in de Kempen, op weg naar huis, naar Antwerpen. Het was nog vroeg in de voormiddag en dacht zo ( bij mijn eigen) ik ga ons moeder eens bezoeken, ’t is weeral lang geleden, enz...

Nog wat verder realiseerde ik mij dat ik door een gebied kwam waar ik al dikwijls veel en mooie paddenstoelen gevonden had. Ik zou eerst eens gaan kijken of er niets te vangen was.

Het was minstens een jaar geleden dat ik daar nog geweest was en het terrein in kwestie was nu afgezet met een houten omheining en op het domein liepen paarden rond.

De auto dus maar gestopt zo dicht mogelijk bij de omheining en dan maar over de balken geklommen. Nog een klein wandelingetje...

Onmiddellijk had ik prijs, een mooi eekhoornbroodje, dat is dus een paddenstoel, gevonden...Dan nog een, en nog een en nog een...

Het jachtinstinct kwam weer boven....zoeken maar en in een mum van tijd had ik een reusachtig grote stapel paddenstoelen bij mekaar. Mooi op een hoop geschikt...

Maar nu ?

Hoe zou ik die tot aan de auto krijgen ?

Niet dat die afstand zo ver was, 100 meter misschien... Maar ik heb zoals waarschijnlijk iedereen maar twee handen en daarbij zou ik dus elke keer over die omheining moeten klimmen... Ik had geen mand of doos of krat of wat dan ook bij mij.

Ooit had ik mijn hemd gebruikt als transportmiddel voor een overvloedige paddenstoelenoogst maar ik durfde er nu nog niet aan te denken om thuis aan te komen met een hemd vol slijmerig paddenstoelenkwijl. Eekhoorntjesbrood is nogal kleverig begrijp je ???

Toen realiseerde ik mij dat in het weggetje dat naar de goede plek voerde alle vuilniszakken buiten stonden...

Een duiveltje fluisterde mij in: pak zo een zak, kieper de inhoud er uit en je hebt een pracht van een transportmiddel voor je paddenstoelen.

Op weg naar de straat vond ik naast één van de vuilniszakken een oude groene overgordijn. Een draperie ... afgevoerd, deed geen dienst meer !

Daardoor heb ik ook mijn snode plannen niet moeten uitvoeren en het milieu niet moeten vervuilen. Zo een stevige lap groene stof vormde een ideaal vervoermiddel voor mijn paddenstoelen.

Twee keer heb ik moeten lopen, en klimmen om de oogst naar de auto vervoerd te krijgen...

Ons moeder moest nu maar wachten tot volgende keer, eerst mijn paddenstoelen naar huis brengen. Veel belangrijker...!

Mijn vrouw keek maar raar toen ze mij zag aankomen met een groene zak op mijn rug, tot ik de inhoud over de tafel uitspreidde....en ik er nog evenveel uit de auto ging halen.

Toch weer tegen mijn voeten gehad omdat ik mijn jas vuil gemaakt had.

Ik heb ze toen gewogen, in het totaal vierentwintig ( 24 ) kilogram, alstublieft !!!

Vrouwlief heeft toen bijgedraaid... we leefden weer van de jacht en de visvangst...

Ondertussen was het middag geworden en het menu was ook snel bedacht en gemaakt. Een omelet met eekhoorntjesbrood. Een boke met goei boter daarbij, dat is een godenmaal.

Daarna nog gans de namiddag verder gewerkt om de paddenstoelen schoon te maken. Gelukkig waren ze allemaal van prima kwaliteit want die “broodjes” durven wel eens aangevreten zijn door kleine wormpjes.... Dan is de meeste lol er af ...

Daarna gebakken ( niet die wormen, hé ) in de pan met olijfolie en een snippertje knoflook en ze nadien gesteriliseerd in gerecupereerde confituurbokaaltjes. Gelukkig heb ik nogal wat relaties die op brood, margarine en confituur leven omdat ze hunne Mercedes nog moeten afbetalen...!

Nadien heb ik nog bokaaltjes meegenomen naar Frankrijk en ze daar opgediend als zijnde de echte “cèpes de Bordeaux”. Iedereen vond ze buitengewoon lekker !

Toch nog een opmerking, het plukken van paddenstoelen is in Vlaanderen verboden!

Toen ook al...!

Mocht je er per toeval toch eentje vinden: de foto staat hierboven, ze hebben een zeer dikke witte steel en een hoed die van bovenaf bekeken zo wat op een pistolet, een klein glanzend broodje lijkt....

Als hij door beesten aangevreten is, snij die stukken dan weg. Liefst niet wassen!

Snijd de paddenstoel nu in dunne plakjes en bak ze in olijfolie met wat gehakte knoflook en bestrooi ze nadien met dito peterselie... Peper en zout ...

De eerste indruk is misschien wat vreemd, een beetje weekjes maar buitengewoon lekker bij elke vleessoort en in omelet. De paddenstoel zelf smaakt ook vleesachtig en is daardoor uiteraard geschikt voor zondige vegetariërs..

Lekker bij gebakken aardappelen. Spekjes erbij en een beetje gehakte sjalot, dan hebben we meer en ’t is nog lekker ook...

Mocht je twee eekhoorntjesbroodjes vinden, je weet maar nooit, ze kunnen zeer gemakkelijk gedroogd worden. In schijfjes snijden en laten drogen op een doek in de zon, maar waar vind je die nog ? Gewoon in een warme kamer of in een zeer zachte oven gaat het ook.

Dan bekom je hetgeen men in Italië porcini noemt...

( Maar er is toch een verschil tussen de paddenstoelen volgens de streek waar ze gevonden worden. Officieel heten ze “Boletus edulis” maar er zijn verschillen. Misschien de bodem waarop ze groeien ?)

Ooit heb ik zo een hoeveelheid gesneden paddenstoelen laten drogen op de zolder bij mijn schoonmoeder... Ik had ze mooi geschikt op een draadrooster... Onder de pannen, ’t was in augustus en buiten gloeiend heet....

Toen ik enkele dagen nadien even ging kijken hoe het met het droogproces zat, bleek gans de zolder zwart te zien van een soort kleine motten...

Dat waren die insectenlarven die wel eens in de eekhoorntjes enz... zitten die ontpopt waren!

Ik heb vorige week een pot laten aanbranden !

Maar ‘t is mijn schuld niet. ’t Is de schuld van mijn vrouw. Zij heeft niet goed opgelet.

Het ging zo:

Ik zou voor ’s avonds een dessert met in melk gekookte rijst klaarmaken. In ’t mooi Frans : riz à l’imperatrice... Een antiek, lekker en... zwaar dessert... Ik had ’s morgens de rijst met de melk reeds opgezet op een piepklein vuurtje af en toe roerend. We zouden boodschappen gaan doen, mijn keukenhulp en ikzelf... Ik zette alvast de rijst van het vuur.

Juist voor we zouden vertrekken protesteerde zij, mijn hulpje, ook wel eens linkerhand genoemd, een beetje, wacht nog vijf minuutjes, dan heeft de afwasmachine gedaan en kan ze opnieuw opgevuld worden zodat alles netjes is tegen we terug zijn. Zogezegd, zo gedaan.... Maar dacht ik, dan kan mijn rijstpap ook nog wel enkele minuutjes verder koken. Weer een klein vuurtje er onder. Elke gewonnen minuut telt...!

Ja, en dan maar gaan boodschappen doen...

Jullie zien het natuurlijk al gebeuren, ik was vergeten om het vuur af te zetten....

Toen we twee uur later thuis kwamen hing er een onmiskenbare brandlucht in de keuken...

Mijn vrouw die een verdieping hoger stond te strijken had het te laat geroken... Daarom vind ik dat het haar schuld is !!!

Feministen aller landen: geef maar van jetje !!!

Alle gekheid op een stokje. Een uur later had ik nieuwe rijstpap en het dessert is zeer goed meegevallen. Ik zal seffens even het recept geven in telegramstijl.

Maar nu stonden wij daar met een aangebrande pot. En aangebrand,dat wil zeggen aangebrand... Een dikke laag, donkerzwart, wel een centimeter dik, aangebrande rijst kleefde aan de bodem van de pot. Zelfs met een beitel er niet af te krijgen.... Geen ijzeren spons ter beschikking, daarbij die sponzen beschadigen de bodems van potten te erg... Met zo een groen sponske van een Schots merk, was er ook echt geen beginnen aan.

Tante Kaat !!! Hulp !!!

Ik herinnerde mij ergens gelezen of gehoord te hebben dat bleekwater zo een aangebrande pot zou kunnen proper krijgen. Dus, een baat het niet, het zal ook wel niet schaden zekers... ?

Dus de grootste brokken verbrande rijst er met een houten spatel uitgekrabd en er een stevige scheut bleekwater in gegoten, eau de Javel, want ’t was in Frankrijk te doen...

Een nachtje laten trekken en wonder boven wonder, de verbrande laag ging weg, zo maar, zonder wrijven of frotten...

In het totaal heeft het wel drie dagen geduurd maar de pot was nadien als nieuw, of toch bijna...!

Hierbij kan ik alleen maar bevestigen dat het trucje werkt, maar je moet wel een beetje geduld hebben...

Terug in België ben ik dan wat “verbrande pottenkunde” gaan studeren en het blijkt dat hetzelfde trucje ook zou werken met een tablet voor de vaatwasmachine. Best mogelijk want dat is ook een zeer agressief goedje...

Riz à l’Impératrice

Het oorspronkelijk recept bevat enorm veel eierdooiers, dus dat zullen we al zo laten...

Ook bevat datzelfde recept stukjes gekonfijt fruit. Een product dat door bijna niemand nog geapprecieerd wordt, dus dat laten we ook zo. ( De vruchtjes moeten te week gezet worden in kirsch en marasquin. )

Dus maak een witte rijstpap en laat ze niet verbranden. Of koop een blik bij de Aldi maar zeg niet dat ik dit gezegd heb !!!

Ook weer volgens dat oude recept moet hier nu evenveel bavarois bij gevoegd worden.

Eenvoudiger kan er een beetje gelatine gesmolten worden in wat warme melk en dit mengen met de rijst. Laat afkoelen en meng er dan ongeveer evenveel slagroom door en giet in een vorm...

Ook zou de vorm moeten bekleed worden met een laag aalbessengelei.

Wil je toch de gele kleur van eierdooiers, meng deze dan met een scheutje room en meng ze snel door de nog hete rijstpap. ( Een liaison, zoals we zeggen )

In een moderne versie kan de rijst beter verdeeld worden in individuele vormpjes.

Nadien versieren met stukjes verse vruchten...en een toef slagroom.

Daarna : aan de afwas !

De passe-vite is één van de meest praktische uitvindingen die ooit gedaan is voor de keuken.

Toch is ondertussen is de passe-vite ook reeds gedeeltelijk in onbruik geraakt.

Allerlei keukenrobotten doen nu hetzelfde werk en nog veel sneller.

Wat is een passe-vite ?

Wel, een roerzeef !

Onze grootmoeders kenden geen passe-vite. Dit hangt een beetje af van “onze” leeftijd, natuurlijk.... Als zij een puree van iets wilden maken of een fijne soep wilden maken zoals men dat deed in de kasteelkeukens of bij meneer den baron, dan kwam daar heel wat handenarbeid aan te pas.

Een metalen, meestal geëmailleerde, zeef werd dan op een pot of emmer gezet en de te pureren grondstof werd dan door de zeef geduwd met armkracht. Men gebruikte daarvoor een houten stamper. Een halfbolvormig voorwerp, soms met een steel eraan.

Mijn moeder gebruikte het nog. Lange tijd heeft zo een stamper hier nog in de kelder rondgeslingerd maar nu is ie kwijt natuurlijk....

Als men de puree nadien nog fijner wilde hebben moest die nog door een haren zeef gewreven worden. Zoiets heb ik nooit gekend. Escoffier schrijft er nog over: un tamis en crin...

Hierbij kan ik mij heel goed voorstellen dat dergelijk soort zeven de hygiëne in de keuken niet ten goede kwamen...

Om een zeer fijne soep of saus te bekomen werd de vloeibare puree in een doek gegoten, een étamine, daaraan moest men met zijn tweeën draaien om zo de saus of soep door het doek te persen.

Zo een étamine was een zeer stevig doek in lijnwaad, de ene kok moest rechts draaien, de ander links.

Soepen werden toen ook op een heel ander manier gemaakt dan nu.

Er werd eerst een puree gemaakt van een groente of van iets anders en die puree werd dan aangelengd met een fond of consommé tot soepdikte....

Een mevrouw Simon was het beu om telkens de bewerkelijke actie uit te voeren om een soep te maken en vertelde haar probleem aan haar echtgenoot. Mijnheer Victor Simon zette zich aan het nadenken en heeft voor haar de “passe-vite” gemaakt. Hij was paswerker en kende dus wel wat af van metaalbewerking.

Hij liet zijn eerste prototype door zijn vrouw uitproberen. Er waren nog wel wat foutjes aan maar alles kwam goed. Het nieuwe toestel had nog geen naam maar omdat het doorsteken van groenten of soep nu zo vlot verliepen heeft mevrouw Simon het toestel: passe-vite, genoemd....

Passe-vite : snel passeren, snel doorsteken !

Dit was in 1928. De uitvinding is toen gebrevetteerd geworden.

En die meneer Victor Denis was een Belg! Hij woonde in een klein dorpje in Henegouwen.

Zijn passe-vite is een successtory geworden. Drie jaar later is er een Fransman gekomen die een nieuw brevet aangevraagd heeft, maar dan in Frankrijk voor een soortgelijk toestel.

Later is hieruit de firma “Moulinex” ontstaan.

Ergens in de jaren vijftig kwam er een nieuwe uitvinding op de markt: de mixer ! De staafmixer. Bekermixers bestonden al langer, maar de staafmixer was veel goedkoper en veel gemakkelijker in gebruik.

De eerste die in België op de markt kwam was de Novamix.... Een oersterk toestel. Tot halfweg de jaren negentig heb ik er nog een gebruikt. Dan heeft iemand het ding eens in de afwasbak laten vallen. Na openmaken en uitdrogen heeft het toestel nog gewerkt, geloof het of geloof het niet.... toen werd hij gestolen, misschien werkt hij nog...!

Het fenomenale toen was ook dat er ook mayonaise kon mee gemaakt worden in enkele seconden tijd, een echte revolutie toen !

Er werden bij de mensen thuis zelfs demonstraties gegeven hoe alles werkte...

Dat was dan ook stilaan het einde van de passe-vite.

Alhoewel, de passe-vite bestaat nog steeds in diverse uitvoeringen. Steeds worden er drie passeerplaten meegeleverd, fijn, middel en grof.

Het voordeel van de passe-vite is dat eventuele pitten en harde stukjes ook in het toestel achterblijven. Dat is iets dat de elektrische mixer niet kan. Daar is men eigenlijk verplicht om nadien nog even door te zeven door een gewone zeef. Gelukkig zijn er geen paardenharen zeven meer.

De professionals gebruiken nu de “chinois”, de puntzeef. Deze zeef bied geen enkele voordeel ten overstaan van een gewoon metaalgazen zeef. Ze is in de jaren achttienhonderd en een klets of zo ontstaan en ze word zo nog steeds gebruikt. Zij het nu in roestvrij staal.

Met de handmixer kan ook geen aardappelpuree gemaakt worden daarvoor is de passe-vite het ideale toestel. Dikwijls hoor ik ook nog mensen zeggen dat zij liever een soep hebben die doorgedraaid is met ene passe-vite. Maar dat zal wel nostalgie zijn.

Sorry

Aan degene die in de Colruyt aan de kassa kwam met vier pakjes lamskoteletjes in zijn karretje, sorry , hé...

Of waren ze lekker ?

Ik ben er dan maar andere gaan kopen in de Carrefour, daar stonden ze zelfs in promotie, een geluk met een ongeluk....

Bij het intikken van het woord “ratatouille” in de zoekmachine Google, kan men op dit ogenblik geen pagina meer vinden of het gaat over Rémy, de rat die kok wil worden. Grote chef zelfs...!

Ik ga hier niet nog eens het verhaal van Rémy vertellen, het staat overal te lezen.

Het is jaren geleden dat ik nog eens een film gezien heb, in een zaal bedoel ik, maar hier wil ik best eens naartoe gaan, maar mijn vrouw zal niet mee willen want die moet niets van ratten hebben en ze lust ook geen rat... !

Nochtans ziet Rémy er een redelijk sympathiek beestje uit....

Op bovenstaande link is de trailer van het filmpje te zien. Tik anders gewoon ratatouille in Google en er komt informatie bij overvloed...

De echte ratatouille is een gerecht uit de Mediterrane keuken, algemeen gekend.

De ingrediënten : tomaten, paprika’s, uien, courgettes, knoflook, tijm, laurier, aubergines maar de toevoeging van aubergines was niet altijd zo....Dat is redelijk nieuw...

Alles in brokken snijden, aanstoven in olijfolie, water er over en gaar koken.

Voila, dat is de simpelste versie. Vele variaties zijn mogelijk en toegelaten.

Het woord “rata” duid reeds op een hutsekluts. Nu betekent het soldatenkost. La rata!

Touiller, dat is ook Frans, voor het werkwoord roeren...

Zo dus kluts de groenten bij mekaar, koken, enne goed roeren, dat is ratatouille, zelfs een rat, zoals Rémy kan het maken! Rémy kan zelfs nog veel meer!

Als we de situatie nu een beetje gaan omdraaien dan komen we bij de rat terecht die in de keuken zit, er aanwezig is, en daar niet thuishoort....

Een keuken die geïnfecteerd is met ratten, dat is een ramp. Alhoewel, echt veel komt dit niet voor. De Chinese restaurants hebben volgens de lasterpraatjes van vroeger, de voorkeur.

Nu is het wel zo dat de keukens van die Aziaten echt niet van vlekkeloze netheid zijn...

Als men ratten in de keuken krijgt is dit vooral omdat ze er etensresten komen halen. Etensresten horen dan ook niet thuis in een keuken na sluitingstijd...

Nu diezelfde Chinezen eten ook ratten, zegt men....

Ik zelf heb het nooit gezien of gehoord maar je weet toch maar nooit ...

Hier zo een volledig onbetrouwbare site.

Hier een relaas van een geïntegreerde Belg... van Thaise afkomst

Als men het net zo wat afschuimt vind men allerlei over het eten van rat.

Herinneren jullie zich nog dat er ook in België muskusrat gegeten werd, in de provincie Oost-Vlaanderen nog wel...

Wel meen ik dat het dikwijls gaat over dieren die wel rat genoemd worden maar eigenlijk geen ratten zijn. Muskusrat is bijvoorbeeld geen echte rat !

Ik heb vroeger nog massa’s Chinees konijn aan een belachelijk lage prijs gekocht in een diepvriesdiscount. Ik begin er nu aan te twijfelen of het wel konijn was...???

En toch.... het verhaal is iets minder gekend, maar er bestaat in de klassieke keuken een bereiding die “à al Bordelaise” heet. Dus komende van Bordeaux, de stad van de wijn.

De oorsprong van dit gerecht zou liggen bij de tonnenmakers, kuipers, in het vakjargon. Zij timmerden hun tonnen in de wijnkelders en vingen daar de dikste vette ratten en roosterden ze boven een vuurtje dat ze stookten van versleten duigen. Dat zijn de planken waarvan een ton gemaakt wordt !

De kuipers, bestrooiden de rat wel eerst met fijngesnipperde sjalotten voor ze gebraden werd... De saus was vlug en gemakkelijk gemaakt door de geroosterde ratten in rode wijn verder gaar te sudderen. Dit zou dus de oorsprong zijn van de “sauce Bordelaise”.

Waar of niet waar, si non e vero, es ben trovato....

Als ’t niet waar is, is het toch goed gevonden...

Maar een verhaal, en dit keer is het geen verhaal, maar de echte reële werkelijkheid speelt zich af tijdens de belegering van de stad Parijs in 1870.

Toen werden er uit noodzaak ratten gegeten....

Foto’s, maar foto’s waren er toen nog niet, maar schilderijen, bewijzen het !

Dat jaar beleefde Parijs een hongerwinter. Oorzaak: de Duits - Franse oorlog. Dertigduizend Pruisische soldaten hadden sinds 19 September de stad omsingeld. Het beleg duurde lang en er werd honger geleden dat het niet meer schoon was. In het begin leek het enigszins draaglijk; men ving vis in de Seine en er was nauwelijks gebrek aan paardenvlees. Maar na 30 dagen belegering werd de toestand minder aangenaam. Brood ging op de bon, boter en eieren waren onvindbaar geworden, laat staan een stukje mals vlees.

Inmiddels waren alle paarden en ezels opgegeten en begon men naar honden en katten uit te kijken. Op 7 November 1870 kwamen de eerste ratten aan de beurt. Ze werden verkocht aan 60 centiem, of 75 centiem indien schoongemaakt en klaar om te braden. Kenners beweerden dat de smaak van rattenvlees het midden houdt tussen patrijs en varken.

In sommige tijdschriften verschenen fijne recepten : rat in ragout, rat in salade, taart van rat enzovoort. Overigens werden de Parijzenaars door de overheid gerustgesteld: rat is gezond, en er zijn nog 25 miljoen stuks in de stad voorradig. Het recept van “rat à la Monsellet” is een bekend gerecht...
Begin December waren er geen steenkolen meer beschikbaar en de gaskraan ging dicht. De buitentemperatuur bedroeg -12° C. Op 19 December, met de feestdagen in het verschiet, werden de dieren van de stedelijke zoo geslacht. Het restaurant Lacroix betaalde 5000 Bef voor twee kamelen. De twee olifanten uit de zoo, Castor en Pollux werden geslacht...Slagers verkochten olifantenvlees tegen 30 Bef. het kilo. Zebra en beer gingen iets duurder van de hand.

Obscure figuren schuimden de stad af op zoek naar “stadswild”, honden, katten, ratten.

In de Seine zat geen visje meer groter dan een stekelbaarsje...

Op 31 December organiseerde de burgemeester van het 3e arrondissement een nieuwjaarsbanket voor zijn vrienden. Op het menu stonden visjes uit de Seine met selderij, sagosoep ,olifantenlapjes in maderasaus en berenvlees met sjalot. Het beleg eindigde op 28 januari 1871. De Parisiens weenden van vreugde.

De overgebleven honden, katten en ratten ook.

Klik op het plaatje om te vergroten, niet voor gevoelige zielen...

Raad eens wat dit is ?


Nee dat is het niet...!


Klik op het fotootje....


Met dank aan de Ronny

Nu wilde ik enkele stukjes schrijven voor de vrekkenkrant maar wat blijkt ?

De vrekkenkrant bestaat niet meer.

De uitgevers mochten de kopieermachine van de baas niet meer gebruiken om het krantje te drukken...

Onze Belgische federale ambtenaren mogen dit vanaf nu ook niet meer.

Geen voetbalkrantjes meer geprint op de machines van de Belgische staat. Gedaan!!!

Terug naar mijn stukjes die ik wou schrijven voor die vrekkenkrant.

Het gaat dus over zuinig zijn, zuinig wezen met voedsel....

Zelfs; hoe overleef ik de crisis zonder voedsel aan te kopen ?

Alle volgende verhaaltjes heb ik per toeval meegemaakt.

Op een zeker ogenblik heb ik visafval nodig om er visfumet van te maken. ’t Was voor de school en ik was vergeten om wat afval, dus koppen en graten te bestellen. Genoodzaakt om les te kunnen geven ben ik op zoek gegaan naar visafval. Gelukkig is dat niet moeilijk voor mij, toen waren alle visgroothandels in mijn onmiddellijke buurt gevestigd. In de Riemstraat en de Scheldestraat in Antwerpen om juist te zijn...

Naar de visboer gegaan en gevraagd of ik wat koppen en graten mocht hebben.

Ze kenden mij daar wel hoor!

Het antwoord was kort en laconiek : als je de hele rommel hier meeneemt mag je alles hebben, gratis, cadeau...! ( Maar dan in ’t Aantwaarps...)

Dus even naar huis een grote plastieken wasmand gaan halen en de visafval er in gekieperd. Kostprijs; nul Belgische franken, ’t was nog in de tijd van de frank...

Dan kwam het grote werk, de zaak uitzoeken.

Van alles zat er in, kabeljauwkoppen met de kaken er nog aan, tarbotkoppen en graten. Graten van zalm. Soms zelfs kleinere vissen, nog heel maar een beetje beschadigd.

Een grote pot met water opgezet, peper en zout er in en wat tijm en laurier en stukje per stukje elke kop en graat gekookt en het visvlees er af gehaald...

De mooiste stukken heb ik rauw gelaten, die gingen de diepvriezer in.

De buit : het was enorm. In totaal hield ik een vier kilo gekookte vis over en ook nog verscheidene porties rauwe visstukken. Het was niet allemaal van superklasse. Maar gratis, dan moet men niet te kritisch zijn... Een gekregen paard kijkt men niet inde muil !

De mooiste graten heb ik voor de school over gehouden om er visfumet van te maken ...

Voor mij de vis, voor de school de graat. Dat is eerlijk verdeeld vind ik!

Nu stellen sommigen zich misschien de vraag: wat kun je daar nu mee ?

In de diepvries stopen later gebruik. Vissalade maken.

Een laagje spinazie, daarop een laag gekookte vis en daarop een stevige laag kaassaus.

Gratineren in de oven een en schepje pureeaardappeltjes daarbij.

Meer moet dat niet zijn!

Vrijdagnamiddag is het hier markt in de buurt. De oorsprong was een “boerenmarkt”, nadien is ze verhuisd naar een groter plein in de onmiddellijk buurt van de PIVA. Die van Antwerpen kennen dat marktje wel. Groot is het niet en er wordt vooral voeding verkocht.

Naast de boeren die van “over ’t water” komen staan er nu evenveel en meer zelfs Marokkanen en Turken op de markt, broederlijk opgesteld tussen Belgische vishandelaars, hondenvoerverkopers en slagers...

Het trucje bij het naar de markt gaan is gekend, reeds lang....

Men gaat naar de markt, een half uurtje voor sluitingstijd. Op het “schijten” van de markt zei ons moeder. Het kan ook “scheiden” zijn, ik weet het niet... Als de markt bijna gedaan is en de handelaars de rest van hun spullen terug aan het inpakken zijn....

Dan zijn er zaakjes te doen...

Een kist sinaasappelen, een hele kist, zo een doos, twee euro mijnheer, meepakken, meepakken...

Een kist champignons, 3 kilo, geve, twee euro...!

Dit zijn de vreemdelingen de Marokkanen en de Turken dus, die gaan ’s anderendaags naar de grote markt in Brussel en vernieuwen daarvoor hun voorraad.

Vraag aan een verkoper of je zijn lege kratjes mag meenemen... om er je schoonmoeder in op te bergen, dat is een goede smoes...

Kilo’s pruimen en nectarines heb ik zo verzameld... Ze gooien de kratten weg maar laten er wel de beschadigde vruchten in zitten...

Twintig potten confituur heb ik ooit gemaakt voor fruit dat ik voor vier euro gekocht heb...

Aardbeien, abrikozen en kersen...

De echte sukkelaars schuimen op het einde van de markt, voor de reinigingsdienst komt, de markt af op zoek naar allerlei afval, maar zover moeten we het nu ook weer niet drijven.

Ik heb nog altijd een huis om in te wonen en geen kartonnen doos...

Ooit bood er een verkoper een hele kist met twaalf botten asperges aan voor 100 frank.

De kwaliteit was zeker niet super maar voor soep of voor een eenvoudige bereiding...best te doen..

Ik dus naar huis met mijn twaalf botten asperges.

Bij mijn thuiskomst was er ondertussen een vriendin van mijn vrouw op bezoek gekomen.

Terwijl ik mijn buit aan het uitpakken was begon ik mij wel te realiseren dat twaalf pakken asperges voor twee personen toch wel vrij veel is en mijn diepvriezer zat al vol met allerlei varia van vorige keren...

Heb dan zes botten asperges verkocht aan de vriendin voor honderd frank...

Iedereen tevreden en ikke gans de week gratis asperges gegeten.

De kans dat die vriendin dit hier leest is vrij groot. Waren ze lekker Cecilia ?

Commercie is mij van jongs af aan meegegeven. Op mijn twaalfde reed ik reeds rond met mijn fietske om koffie en bitterpeeën te verkopen. Toiletzeep, klontjessuiker en speculaas waren nevenartikelen.

Aan de koffie was een redelijk cent te verdienen. Bij één pakje kreeg je een handdoek. Bij vier pakjes een keukenstoel en bij tien pakjes een mokkaservies...

De bitterpeeën moesten er bij want toen ter tijd werd koffie steevast gemengd met evenveel bitterpeeën. Die blauwe pakjes van de Beukelaar... zaliger... ( Cichorei voor de niet kenners )

Dus sleepte ik ook met die handdoeken, stoelen en mokkaserviezen rond... Ik denk dat ons moeder er nog een heeft, zo een mokkaservies, want eigenlijk kun je daar niets mee doen...

Een mokkaservies is iets zoals een koffieservies, met dit verschil dat een mokkaservies nooit gebruikt wordt. Het dient om op de kast te staan pronken en het stof op te vangen.

Heroïsche tijden waren dat... met de fiets door de modder, door de wind, door de regen, dwars door alles heen...

Maar wij wijken af....

Wil je aan gratis voedsel komen?

Zoek een supermarktbaas als vriend of als goede kennis. Aan de toog van een café lukt dit soms wel eens. Beter nog probeer hem een beetje te helpen in bange tijden....

Gegarandeerd levert dat allerlei op. Snoep, confituur, melk die juist over de limietdatum van verkoop gegaan zijn.... gratis. Hij mag en kan ze toch niet meer verkopen...

Ik heb hier een runderhart liggen en weet niet wat ik er moet mee aanvangen, niemand in de buurt hier die een hond heeft...

Waf, waf !

De longhaas, niemand wil dat niet, zo een lelijk mottig stuk vlees, te donker en er zit een dikke pees in....’k Kan het zelfs niet in ’t gekapt draaien...

Waf, waf....

Kalfsnieren: hier jong, pak mee...

Ook waf, waf , lekker...

Een ganse kist bananen, pak mee....

De bananen hadden reeds van die donkere vlekjes. Op dat ogenblik vind ik een banaan pas lekker. Ze ruikt dan zo een beetje naar aceton...

Geprobeerd om de bananen cadeau uit te delen aan de buren maar dan : grote ontgoocheling : dat zijn rotte bananen...dat moeten wij niet hebben hoor, ook niet als we ze gratis voor niks krijgen....

Sukkelaars !

Indien je geen patron van een supermarkt kent is er nog een ander mogelijkheid.

Elke supermarkt doet zo ongeveer rond negen uur ’s morgens zijn deuren open. Op dat ogenblik hebben de medewerkers er reeds een uurtje werk opzitten en hebben ze alle groente en fruit gecontroleerd op versheid en kwaliteit, alle andere producten gecheckt op de vervaldatum, enz...

Ergens, tussen acht uur dertig en negen uur wordt een kar met alle afgekeurd materiaal buiten gezet.

Nu bestaat de kunst er in om te ontdekken waar die kar gezet wordt....

Auto in de onmiddellijke buurt parkeren en, hop, hop alle rommel in de kofferbak... Thuis alle bruikbaar materiaal er uit halen.

Kilo’s perziken, tomaten een meloenen heb ik zo verzameld. Confituur van gemaakt!

Net vervallen grondstoffen, daar mankeert niets aan . Zorg er alleen voor dat het niet nog eens maanden of weken blijft rondslingeren....

Misschien is dit wel diefstal, ’t zal op het nippertje zijn. Maar we zijn vrekken, niewaar ?

Mocht er iemand een kopieermachine hebben en die gratis ter beschikking willen stellen, of ze cadeau willen geven... Zullen we een nieuwe vrekkenkrant opstarten !

Wikipedia is voor de meeste wel bekend dacht ik. Als je het nog niet kent, Wikipedia is een internet encyclopedie waar iedereen kan aan meewerken. Met alle gevolgen van dien. Regelmatig is daar wel eens een kemel met twee bulten in terug te vinden. Doch door de band is Wikipedia wel erg interessant.

Onlangs heb ik een variant hierop gevonden : WikiHow....

Hetzelfde systeem, maar hier gaat het er om: hoe doe ik iets... Een fiets schilderen, een krans maken van papieren luiers, hoe vertel ik mijn baas dat ik weg ga bij zijn firma, enz...

Allemaal een beetje lullig op zijn Amerikaans maar toch interessant en soms grappig.

Een van de laatste projecten was: hoe maak ik ijsroom, roomijs zonder machine.

De manier waarop is even simpel als geniaal....

Let wel ik heb het nog niet geprobeerd maar waarschijnlijk moet het lukken.

Hier staat het te lezen : http://www.wikihow.com/Make-Ice-Cream

Ik zal het even verder verklaren :

Het roomijsmengsel wordt als volgt gemaakt :

Meng twee eetlepels suiker met een “cup” melk, dat is 225 cc ofte 225 gram.

Voeg er ook vanille-extract of vanillesuiker bij of cacao, voor chocolade-ijs.

Het recept lijkt mij echt pover maar om te starten en om het systeem te testen zou ik daar niet van afwijken. Later kan er room en of een gekookt mengsel gebruikt worden.

Deze basisbereiding moet in een plastic zak gegoten worden die goed af te sluiten valt.

Er wordt een “zip-loc” gebruikt, dat zijn die plastic zakken met een soort gladde ritsluiting. Eerst zou ik wel eens proberen of het soort zakken dat wij hier ( in Europa ) hebben evengoed sluiten.

(Ik denk daarbij dat het merk “zip-loc” hier ook bestaat.)

Dan neem je een grotere plastic verpakking waar de zak met het roomijsmengsel royaal ingaat...

In de grotere zak doe je nu geschilferd ijs dat gemengd wordt met grof zout. Smeltend ijs gemengd met zout koelt theoretisch af tot een temperatuur van min zeventien graden Celsius...

Dit systeem werd vroeger en ook nu nog gebruikt om ijsroom te maken.... wel in primitieve machines. De allereerste ijsroom werd ook op deze manier gemaakt.

Goed, de kleine zak met het te bevriezen mengsel zit in de grotere zak omgeven door een laag smeltend ijs met zout.

Nu moet er volgens de stellers van het artikel een kwartuurtje geschud worden en verwittigen zij ook, de buitenste ijskoude plastic zak vast houden met een doek of een oude t-shirt, want zeggen zij, deze wordt zeer koud...

’t Zal wel...!

Mocht er iemand eens willen proberen, laat het resultaat dan weten, ik ben benieuwd...

Het is verlof, een beetje toch, en op het internet is het rustig, dus heb ik wel eens tijd om te surfen op zoek naar zottigheden. Bovenstaande heb ik ook zo ontdekt.

Een mooi filmpje waar voeding het decor is staat hier :

http://www.dailymotion.com/video/xp7vr_verdi-traviata-choeur-bohemiens

Ik zou het filmpje hier kunnen “embedden” maar klik maar, dat is gemakkelijker voor mij...

Een andere serie filmpjes gaat over een soort super mixer, een blender.

Een Amerikaanse machine die inderdaad zeer krachtig blijkt te zijn. Of dit in de keuken ook nodig is weet ik niet. In normale recepten worden geen GSM’s, kredietkaarten of golfballen tot stof vermalen maar het is wel impressionant...

Als je naar deze site, U-Tube, surft is er een ganse serie filmpjes waaruit je kan kiezen:

http://www.youtube.com/watch?v=3OmpnfL5PCw

Toch heb ik een vermoeden dat er met de Blendtec geen mayonaise kan gemaakt worden.

De beker van de blender heeft een vierkante vorm en ik vrees dat de mayonaise er zal in mislukken.

Dit heb ik met schade en schande ooit moeten ondervinden :

Het gebeurde op het voedingssalon in Brussel. Ik verkocht daar mixers. Van Bamix.

Een mens leeft niet van de hemelse dauw alleen en om de kas wat te spekken was ik dus mixers gaan verkopen...

Als laatste argument om een klant over te halen tot kopen maakten we mayonaise.

De grote chef van de firma had dat niet graag, want mayonaise maken kost geld en nadien kon men daar niets meer mee aanvangen, tenzij weggooien.

Dus toch eens : eierdooier in een potje van oploskoffie, azijn , peper en zout en mosterd daarbij, de olie er op.... Nu de mixer voorzichtig tot op de eierdooier gezet, toestel ingeschakeld en .....de mayonaise mislukte !

Een waterachtige gele substantie was het resultaat.

Er stonden zo een dertigtal personen te kijken die daar allemaal stonden te grinniken en besloten om dergelijke mixer toch maar liever niet te kopen....

Toch heb ik er wat mee bijgeleerd : de mayonaise mislukte omdat het bokaaltje in kwestie een vierkant model was. De mayonaise kan daar niet in “draaien”, zij wordt gehinderd door de hoeken in de bokaal. In een ronde bokaal lukt het perfect. Dat weet ik nu !

Ik zou Tom Dickson ( de presentator van de filmpjes ) zijn reactie wel eens willen zien...

Dit is dikwijls de titel van een vraag op een forum. Het resultaat hiervan is dat de interesse gewekt wordt, een vraagje, ja, ja maar wat dan?

Even goed is het mogelijk dat de lezer denkt, domme kwiebus, formuleer dan je vraag toch ...

Wel ik heb twee vraagjes, menens en echt waar. Ik hoop dat iemand mij kan verder helpen.

Eerste vraag voor vijf punten :

Ik ben van plan om zoiets als een boek of een publicatie of wat dan ook, te schrijven over mayonaise.

Enkele titels van hoofdstukken zijn:

De geschiedenis, woordverklaring.

Hoe te maken.

Hoe te mislukken en andersom.

Wat mag. Wat mag niet ?

Kwaliteit van de olie en de ander grondstoffen .

Enz...

Nu wil ik daar ook een hoofdstukje aan toevoegen over de manier waarop mayonaise industrieel gemaakt wordt.

Daarom heb ik wat mailtjes verstuurd naar de verschillende fabrikanten van mayonaise en wat dachten jullie ? Geen enkele antwoord. Nul !

Eén heeft er gezegd dat ie niet in zijn potten laat kijken en een ander gaf toe dat ze hun mayonaise niet zelf maken. Dat is de volledige oogst tot hiertoe.

Eerlijk gezegd heb ik ook nog niet echt heel veel moeite gedaan.

Ook heb ik wel een idee over het fabricatieproces, er bestaan er een drietal waar ik hier nu verder niet zal op ingaan maar het komt er onder andere op neer dat er een zeer snelle mixer gebruikt wordt die continu kan werken. Waterfase en oliefase...( High shear )

Nu echt de vraag : is er iemand van de lezers van dit blog die mij enige inlichting kan verstrekken. Iemand die het productieproces gezien heeft of misschien er zelf in gewerkt heeft. Of een producent, wie weet ?

Het is absoluut niet de bedoeling om “op mijn eigen” te beginnen. Gewoon informatief.

Ik heb de vraag reeds twee keer gesteld op fora, maar daar ontaard het telkenmale over de kwaliteit van een fabrieksproduct. Wat is beter zelfgemaakt of fabrieksmayonaise. Daar gaat het dus niet over....

Tweede vraag.

Het is confituurtijd, al enige tijd zelfs...

Nu is de binding van confituur steeds een heikel punt geweest. Principieel is het zeer eenvoudig. Confituur, jam voor de Nederlanders, bindt door de pectine die in de vruchten aanwezig is, die vruchten worden gekookt met suiker en er is een zuur nodig. Zuur dat zowel van de vruchten zelf als van een toegevoegd zuur kan komen. Bijvoorbeeld citroensap of industrieel citroenzuur.

Het probleem zit hem bij de vruchten zelf: hoeveel pectine zit er in de vrucht, hoeveel zuur zit er in en hoeveel suiker bevat de vrucht van nature ?

Deze gehaltes varieerden volgens rijpheid en soort, zeg niet zo maar banaan tegen een chiquita !!! Alhoewel dat er van bananen geen deftige jam te maken valt..

Appels bevatten veel pectine maar bevat elk soort er evenveel ?

In de literatuur vind men tegenstrijdige gegevens...

Waarom lukt een confituur soms niet terwijl hij voordien reeds verschillende keren wel lukte met dezelfde werkwijze ?

Bij ananas heb ik al resultaten gehad die varieerden tussen, waterachtig vloeibaar tot stevig genoeg om als voetbal gebruikt te worden...met dezelfde werkwijze !!!

Het grote probleem zit dus bij het pectinegehalte van de vruchten zelf die men ter beschikking heeft.

Nogmaals de vraag: bestaat er een mogelijkheid om het pectinegehalte van een vrucht op voorhand te bepalen? Suiker en zuur dat kan men wel een beetje inschatten, en is ook van minder belang.

Heeft iemand hiervoor een oplossing?

Zoiets als een refractometer waarmee men het suikergehalte kan bepalen...maar dan voor pectine. Of een eenvoudig testje?

Ik weet dat bij de vruchtenwijn bereiding de pectine soms “vernietigd” wordt, zodat men kan starten met pectinegehalte, nul. Maar dat lijkt mij geen goede oplossing voor confituur.

Vol ongeduld wacht ik op jullie overvloedige antwoorden...

Zend een mailtje, het is niet de bedoeling dat er in het gastenboek of bij de reacties het hele procédé uitgelegd wordt...

Mocht ik dat relevant vinden doe ik dat nadien zelf wel...

Techneuten aller landen, Vlaanderen en Nederland is ook al goed.... help !!!

 

Een vriendelijk Nederlander of is het een Belg, dat is vrij onduidelijk, heeft een correctie ingestuurd op een artikeltje dat op mijn website staat over nieuwe aardappelen.

Ik schrijf daar dat nieuwe aardappelen niet geschikt zijn om tot frieten verwerkt te worden omdat ze te snel bruin kleuren. Hier.

Hij zal wel eens gelijk kunnen hebben, onze inlandse nieuwe aardappeltjes nemen inderdaad geen kleur aan tijdens het fruiten, of toch maar weinig.

Vermits het nog steeds het seizoen van de “nief pattaten” is :

Hier zijn reactie :

Dan even over de aardappel: Bintje kent twee hoofdsoorten. Kleibintje (loskokend) en zandbintje (vastkokend).

Het klei/polderbintje is loskokend omdat het meer zetmeel (suiker)bevat. Hier kan je mooie patat van maken omdat je bij het blancheren (voorbakken) op 140 gr. goed de gaarheid kan bepalen en ze worden bij het afbakken (180 gr.) mooi bruin, juist door die suikers. Een mooi afbak resultaat krijg je door de voorgebakken patat een nacht in de koelkast te bewaren. Hierdoor worden ze lekker knapperig.

Mijn ervaring is dat de nieuwe aardappelen juist slecht kleuren bij het bakken van patat.

Ik heb een periode een frietkot (snackbar in het Nederlands) gehad en als ik nieuwe aardappelen moest bakken werden deze niet bruin, wel gaar. De klanten wilden deze bleke patat niet. Ik heb toen besloten om bij mijn frietpannen een beetje (bruine) olie uit de croquetten- en frikandellenpan te doen. Deze patat verkocht wel.

Het zoete van de importaardappelen komt vaak omdat ze te lang en te koel zijn opgeslagen geweest.

( Vooral hier heeft hij waarschijnlijk gelijk...)

Vriendelijke groet, Mathijs.

Aan de lezers, jullie zien en ondervinden ook wel dat het hier komkommertijd is, de baas is van huis, maar op dit ogenblik dat jullie dit lezen is hij net terug ! Mosselen aan het klaarmaken, van die lekkere kleine bouchot mosseltjes....

Daarna, komen er nieuwe indrukken en sterke verhalen uit de Dordogne.... tenzij Michel zich dit keer zeer rustig zou houden !

Gevulde olijf :

Men neemt een goed rijpe olijf en verwijdert de pit. In deze holte stopt men een klein stukje gezouten ansjovis. Deze olijf stopt men nu een kleine leeuwerik, deze leeuwerik stopt men in een dikke kwartel, de kwartel in een piepkuiken en het piepkuiken in een mooie gans. Tijdens al het vulwerk zorgt men voor de nodige kruiding en links en rechts een schijfje truffel is zeker niet nadelig voor de goede smaak van het geheel.
Nu braadt men voor een open vuur de combinatie tot de warmte goed door alle vogels heen getrokken is.
Reken hiervoor een kleine twee uur. Vang de braadjus op in een pannetje dat onder het gevogelte staat. Als het geheel gaar is haalt men de olijf uit het gevogelte en deze olijf kan nu opgediend worden met de ontvette braadjus.

Dit is een oud grapje uit de klassieke keuken.

Zeer onlangs zond mijn broer me een mail met een onbegrijpelijke titel: Turducken. !

Starting from the smallest bird, a hummingbird is stuffed into a sparrow, then a Cornish game hen, into a chicken, a duck, then a turkey, then in Michael Moore ("a bigger turkey") , then a penguin, a peacock, then an eagle, into an albatross, then an emu, an ostrich, a leopard, into a pterodactyl, and then finished off in a Boeing 747. Given the fact that the whole thing took about 11 years to cook thoroughly at a temperature 360 degrees and at 10 minutes per pound (as helpfully pointed out by Church), Sarge decided to deep fry (apparently in motor oil) it for it to be ready just in time for Thanksgiving.

( Die Boeing 747 mag voor mijn part weg gelaten worden…)

In de USA schijnt dit geen grapje te zijn maar realiteit. Grote chefs zoals Paul Prudhomme houden zich daar mee bezig om kleine vogels in grote te stoppen, nog in grotere, tot zelfs in een Boeing toe, als dat ook al een vogel is... en dan het geheel te braden...

Kijk even op deze link van Wikipedia , het is wel in het Engels, maar verwacht nu niet dat ik dit allemaal zal vertalen, het is typische Amerikaanse zever, indrukwekkend maar flauwe kul... Dat is mijn idee tenminste.... Wel grappig.

http://en.wikipedia.org/wiki/Turducken

Kijk vooral ook op de links die onderaan geven worden, daar vind je filmpjes, recepten , enz...

Waanzinnig..... American Cooking !

Nee niet champignons omdraaien of zo wat maar champignons “tourneren”....

Een kunst die weinigen nog verstaan. Misschien is het ook niet meer nodig om het nog te kunnen. Het is een trucje, een “tour de main” uit de klassieke keuken.

Mijn vorige collega, den bokkie, die kon het nog. Ik zelf niet ! Hij heeft het mij tientallen keren voorgedaan maar er hapert iets aan mijn rechterhand... Klungelig...

Toch ben ik vrij handig, letterlijk dan maar ik luk er niet in om champignons te draaien, te tourneren zoals het hoort.

Eerste eis is om champignons te hebben die zeer vers en nog heel stevig zijn. Verder een linker en een rechterhand en een klein scherp mesje, een “office mes” zoals wij dat noemen. Met een domme “pattattenschiller” gaat het ook wel...

In het stukje dat hier staat heb ik reeds enkele foto’s gezet over dit “draaien” van champignons, gevonden op de site van “Chef Simon”, nu heeft hij er ook een filmpje van of voor gemaakt.

Hier de foto’s uit het stukje over : Sole Normande

Hier het filmpje op U-tube

Het filmpje zelf kan hier niet weergegeven worden, dus zelf even gaan kijken...

Nu morgen allemaal naar de groentewinkel hollen, er een bakje champignons kopen en oefenen maar....

Veel succes!

Nog eentje van de Koen, sardienen festival in Agde...

Monsieur le Maire wurmt zich langzaam en geduldig door de samengestroomde onderdanen, er angstvallend over wakend dat hij bij het handjes geven niemand overslaat. Dat hij daarbij heel wat pollekens geeft aan toeristen die hij nog nooit gezien heeft en die hem geen enkele stem zullen opleveren, is onvermijdelijk en hoort tot de beroepsrisico’s. Niet wetend dat ze Leroy-Beaulieu voor zich hebben en zich niet bewust zijn van de eer die hun te beurt valt, zijn deze vreemde eenden wederkerig beleefd, en lichtjes verbaasd.

De Agdenaren zelf zijn opgetogen. De Maire zorgt immers goed voor hen. Heeft hij het alweer niet zo geregeld dat de feestende vissers stoelen en tafels van de stad ter beschikking kregen? (Gebracht en gehaald.) En zo nog één en ander.

Het is dus maar normaal dat hij, in overeenstemming met zijn rang, eregast is op dit zoveelste traditionele vissersfeest op de “Place de la Marine.”

In zijn zog nog enkele “conseils” die wat selectiever te werk gaan bij het handjes geven (zij zijn ook iets minder gegeerd), de feestcommissie en de gebruikelijke slippendragers. En dan volgt “het volk.”

We kuisen dat hier niet zo simpel af hoor! De festiviteiten duren drie dagen, en één der hoogtepunten is de gratis uitreiking van een vismaaltijd aan al wie de moeite wil nemen hem te komen opeten. Vismaaltijd in zijn simpelste en populairste vorm. U mag rustig geloven dat er geestdriftig aangeschoven wordt, en niet alleen door de schamele armen! Wie de neus ophaalt voor het aangeboden menu heeft grotelijks ongelijk en bewijst enkel dat hij het nog nooit heeft geproefd: geroosterde sardienen met een homp krakend vers stokbrood en een glas roséwijn van de streek; Meum, meum . . !

Die sardienen werden een paar uur tevoren uit de zee gehaald, en de bemanning van één der chalutiers ontpopt zich als een ploeg meester-rôtisseurs voor het bereiden van de vele duizenden sardienen.

Op de kade, naast de Hérault, legde men een paar grote open sarments vuren aan en als roosters werden een paar afgedankte metalen bedressorts aangesleept. De visjes worden met veel geduld netjes naast en achter mekaar gelegd, en vier mannen heffen de rooster boven het vuur.

Spoedig wakkert de vistraan het smeulend vuur aan en vervult een heerlijke schroeilucht de omgeving. De rook drijft in een lange sliert weg over de rivier, gedragen door een lichte zuidoosten wind.

Terwijl het tweede rooster volgestapeld wordt moeten de visjes van het eerste baksel omgekeerd worden. Wie het niet gezien heeft gelooft niet hoe die onbehouwen bonken, met hun handen als kolenschoppen, zorgvuldig één voor één de beestjes omkeren zonder ze te breken, wat belangrijk is.

Dan is het zover. De uitreiking kan beginnen en op geen tijd verandert de “Place de la Marine” in een grote feestelijke eetzaal. Natuurlijk werd de Maire allereerst bediend, terwijl de populaire zuiderse kwinkslagen, die niet altijd van de meest verfijnde smaak getuigen, hun hoogtepunt bereiken. De meterdikke platanen, wier uitbundig gebladerte één grote koepel vormen, kijken neer op het jaarlijkse schouwspel van etende, drinkende en genietende mensen.

De honden en poezen uit de buurt komen ook eens kijken, maar zeer snel kunnen zij zelfs de naast de afvalbakken terecht gekomen resten niet meer verwerken. Dat wordt wel een smeerboel van jewelste, maar dat kan de feestvreugde niet dempen. Ook niet als blijkt dan enkele overmoedigen wat teveel vis en wijn “op hun vork” hebben genomen.

Waaronder een Engelse toerist wiens spierwit zomerpakje er na de degustatie nogal besmeurd uitziet. Hij praat welgezind met iedereen en niemand verstaat er een woord van, maar hijzelf is reeds in een zulkdanige staat van gelukzaligheid dat het allemaal niet veel belang meer heeft. Zijn brandhoutachtige eega loopt er nogal onthutst bij. So what?

Een rustige familie van vijf koppen – duidelijk ook toeristen, al dragen zij niet de clownspakjes die dit jaar obligaat zijn – wacht rustig haar beurt af. Wanneer het wat te lang duurt vraagt Mama in onvervalst Limburgs: “wachten we nog, of gaan we maar?” Waarop de wijze woorden van het familiehoofd: “Nu we al zo lang gewacht hebben zou ik toch eens willen weten hoe dat smaakt.”

De smaak is goed genoeg, maar de onervarenen hebben wel wat moeite bij het degusteren. Er is niet altijd een hoekje tafel vrij, en dan moet men wijn en brood in evenwicht houden terwijl men de sardientjes van hun geblakerde huid en kop berooft. De kenners zorgen op voorhand voor de nodige papierwaren of kartonnen borden. Maar het is al doende dat men leert.

Menig stuk lichte zomerkledij krijgt hier zijn doopsel met oliespatten of wijnvlekken. Volgende keer beter!

Naargelang de rij gegadigden korter wordt en de voorraden slinken, vullen de bars uit de omgeving zich met dorstigen. Geroosterde sardientjes zijn nogal zout, weet U. . .

Als één der laatste in de rij bemerken wij de Limburgse pater familias. Het moet zijn dat het artikel hem bevallen is. Hij heeft zich nu gewapend met een dubbelgevouwen krant. Men kan niet beweren dat de leden van onze stam “dur de comprenure” zijn!