Kjells wonderlijke autowereld

Het bekendmaken van de lonen van een paar topmanagers in overheidsdiensten zorgt voor verontwaardigde lezersbrieven in de kranten. Ijverige redacteurs haasten zich meteen om een en ander te nuanceren.
"Die lonen zijn niet overdreven in vergelijking met het buitenland- een manager verdient gemiddeld 18 X het loon van een arbeider- waarom vinden we het normaal dat topzangers en topsporters zo veel verdienen  ?- we moeten opletten dat we niet aan populisme doen": een losse greep uit de reacties.

Een paar vaststellingen uit de praktijk:
- de meeste mensen worden niet rijk door te werken, maar door erfenissen.... sommigen worden wel rijk door werken namelijk die topmanagers
- diezelfde topmanagers zijn niet gewoon te betalen met baar geld, zij doen dit liever met de visakaart van de zaak
- de kloof tussen hoog en laag bij de de inkomensverdeling in ons land ( tussen haakjes een gemiddeld rijk land) groeit steeds sneller
- er zijn lonen die niet bekend mogen worden ( de hoge lonen) en er zijn lonen die men niet wil kennen ( de lage lonen)

Wat is echter mijn punt in de discussie ?
Het nieuwe onrecht dat ontstaat is dat voor de gewone arbeider de band tussen winst en productiviteit met zijn loon door de invoering van de loonnorm doorbroken is, niet voor dezelfde baas in het bedrijf. Dat is de oorzaak.
Mensen zijn niet stom, zij weten best wat er gebeurt. Een gewone arbeider of bediende mag zo veel en zo hard werken als hij wil. Uiteindelijk komt men hem alleen vertellen dat hij te duur is, dat hij moet matigen. Op hetzelfde moment ziet hij een blitse manager met de porche bedrijfswagen wegscheuren: de zakken goed gevuld.... 

Een mooie kwis, maar gisterenavond echt wel uit de bocht. Erik Van Looy, presentator toonde zich niet van zijn ( slimste) kant toen hij probeerde grappig te zijn op de kap van de gewone werkmens. Wat stoorde mij ?
Bij het voorstellen van de kandidaten vertelde een mevrouw dat ze bij de politie werkte. Repliek van Erik Van Looy: \" en wat doet U daar: kuisen ?\". Bulderend publiek ! Da\'s pas grappig !
Terwijl het hier gewoon om een denigrerende opmerking gaat !  
Ongeveer 50.000 werknemers ( vooral vrouwen) werken meestal deeltijds in de schoonmaaksector, ik schat dat er 30.000 in PWA-statuut eveneens deeltijds aan de slag zijn, tel daar de resterende poetsvrouwen in overheidsdienst bij en je komt in de buurt van 100.000 werknemers.
Deze werknemers moeten nu eenmaal hun brood verdienen, met iets wat we allemaal zelf graag aan een ander overlaten: opruimen en proper maken. 
In ons land is het statuut van de reguliere arbeidsters vrij goed geregeld: zijn verdienen behoorlijk, alleen willen zij graag op andere uren werken. Meestal moeten zij aan het werk op onmogelijke uren: s\'morgens voor de kantooruren, s\'avonds laat na de kantooruren. Dit is moeilijk verenigbaar met het gezinsleven. 
In andere landen zoals in het beloofde land USA zijn de arbeidsomstandigheden en de loonsvoorwaarden erg slecht. Zo ontstond er de beweging : \" justice voor janitors\", waarvan de stakingsbeweging in de fim \'Bread and Roses\' van Ken Loach meer aantoont dan wat de blitse Erik Van Looy  in petto heeft.
Misschien heeft Jan Huys wel gelijk als hij zich zorgen maakt over de nieuwsdienst van de VRT, maar ook de andere programma\'s worden meegezogen, of staat respect nu niet meer in het VRT-logo ?   

Op een cruise op de Yangtze  kan je tot 2009 een wonderlijke wereld zien. De bouw om de grootste dam ter wereld te maken en het overstromingsprobleem in China op te lossen is erg controversieel. Meer dan 1 miljoen inwoners moeten verhuizen, het landschap van de drie kloven verandert ingrijpend, en eewenoude tempels verdwijnen onherroepelijk.
Een plaats die wellicht de dans kan ontspringen is de spookstad Fengdu. De Chinezen bouwden deze voorafbeelding van de hel  om iedereen duidelijk te maken , hoe verschrikkelijk deze hel is.
Volgens hen kan een mens die sterft immers twee wegen op: recht naar de hemel ofwel een straf met daarna  een reincarnatie.  Er zijn weinig mensen die zo goed geleefd hebben dat ze recht naar de hemel gaan.
Dus bouwden die slimmerikken een bedevaartplaats waarbij je door offers het ergste, de hel, kunt vermijden en de nodige aflaten kon kopen. In Fengdu was het zo heet, dat je je onmiddelijk in de hel waande.
Het stond vol met beelden die schrik inboezemden. De verschrikkingen van de hel werden levendig geiïllustreerd: in twee gezaagd worden, de borst opengereten worden, duivels die kinderen opvraten....
In het tempelcomplex waren ook de nodige amuzementsspelletjes voorzien : indien je een gewicht van 180kg op een punt kon zetten zou je vrouw steeds trouw  blijven, drie maal met de ogen toe ronddraaien en een woord aanwijzen voorspelde je toekomst( Lieven papier (= geluk ) Junior papier Mijn Madam ( carriere), probeer drie seconden op 1 been te staan...
De hel: ook daar was ik reeds !

Een zeer klein artikeltje in de krant, want het nieuws is niet echt positief. Wat niet briljant of positief is drukken we graag in een klein hoekje. Zeker als het een probleem is.
Uit cijfers van het GOK ( afkorting voor gelijke onderwijskansen) blijkt dat de kinderen uit kansarme gezinnen niet gelijk verdeeld zijn over de verschillende onderwijsnetten.
In het katholiek onderwijs zijn 9,8% van de kinderen afkomstig uit gezinnen die onder de armoedegrens moeten leven, in het gemeenschapsonderwijs 20,3% en in het provinciaal, stedelijk en gemeentelijk onderwijs 25,8 %.
Cijfers uit Vlaanderen, niet uit een ontwikkelingsland ! Het is dus niet te verwonderen dat er zo iets bestaat als \"elitescholen\" of \"concentratiescholen\". Kinderen kiezen daar natuurlijk niet zelf voor, hun ouders kiezen wellicht ook niet zelf maar kijken wat minst kost, want ze hebben zo als geld tekort om te leven.
Deze cijfers geven ons indirect een beeld van hoe het gesteld is met het principe van gratis onderwijs: het wordt alleen toegepast in het openbare net. In het \"vrije\" net wordt de vrijheid in de praktijk flink beperkt daar een bijgevoegd kostenplaatje.Een tweede zwart-wit beeld dat letterlijk uit deze cijfers komt is de mate waarin kinderen kansen op integratie krijgen. Het voorbeeld komt in deze dus niet van het \"vrije\" net. Zij kunnen in de praktijk inschrijvingen weigeren. 
Je zou  integratie en emancipatie kunnen vergelijken met een autosnelweg waar allemaal witte auto\'s op rijden en waar zwarte auto\'s correct moeten op invoegen. De witte wagens moeten ruimte laten , anders gebeuren er ongelukken. Op armoede staat niet altijd een kleur.
Wel altijd een kindergezicht !
 

In Bad Frankenhausen staat een speciaal museum. We bezochten het twee maal met Ekkehard. Eenmaal toen de DDR nog bestond, eenmaal toen het Duitsland was. Het verhaal begint als volgt: Tubke kreeg van de DDR leiding opdracht de boerenopstand van Thomas Munster in beeld te brengen, symbool van de eerste mislukte revolutie in de streek in de jaren 1500, niet toevallig de tijd van Luther.
De arme boeren die in opstand kwamen omdat ze honger hadden, werden gewoon in de pan gehakt door de adel, Luther koos gewoon de kant van de overwinnaars , de sterksten.
Tubke werkte twaalf jaar aan dit mega-kunstwerk , soms alleen, soms met vele helpers, uitvoerders.
Het is het grootste schilderwerk aller tijden geworden, met de grootste interpretaties die je kunt maken, maar in ieder geval voor mij iets tussen Breughel en Bosch. Realo, maar dik ok. De vier seizoenen passeren de revue, de schepping van de wereld, de armen de rijken en centraal blijft de slag van de boeren.
Maar was dit nu een voorspelling van de ondergang van de DDR of het pessimistische zinnebeeld van de ondergang van de maatschappij ? Het kunstwerk staat in een reusachtige rotonde, die eigenlijk op de heuvel staat waar de boeren door het toenmalige regeringsleger werden afgemaakt. Een kunstig stukje dialectiek ? Onwillekeurig denk ik aan Colombia, waar boeren vechten tegen het leger en de paramilitairen om te overleven. Maar verdedig ik die uit medelijden of uit humanisme ?

Steve Stunt en Rik Pinxten discussieerden over vrijzinnigheid, geloof, islam en katholieken, Daneels en het instituut kerk. Na een kookboek, een ( niet)geloofsboek. Steve steekt zijn hand uit als echte logebroeder en wil meteen dat er grote moskeen gebouwd worden. Zo vermijd je dat iedere garage een moskee wordt met onverdraagzame buurtbewoners. Danneels zit moeilijk en moet kiezen tussen zijn gelovigen en zijn institutuut. Hij kiest voor alletwee en zwijgt dus.
Maar hoe moet het dan met de befaamde scheiding tussen kerk en staat ? Niet meteen een ideaal van sommige rechtse rakkers in deze tijden. Tja een dooddoener is wel dat als je stopt met de verlichting het licht dan pas helemaal uitgaat en dat we met zijn allen opnieuw de donkere middeleeuwen induiken.
Hoe strategisch een marktspeler blijven in de  geloofsoorlog ? Oeps geen zieltjes winnen, maar meteen ook niet aanvaarden dat iedere discussie  tussen  religies vindt dat vrijzinnigen er niet bijhoren. Uitsluiting omdat we geen boek hebben dat we als leidraad nemen, da's pas discriminatie !
Zijn we als vrijzinnige humanisten dan  ook een religie ?  Of moeten we ons vrijzinnige religieuze humanisten noemen ? Dreigen we niet meteen te verworden tot een geloof dat steen wordt zonder gelovigen ?
Cartoons en hoofddoeken zijn zowat godsdienstsymbolen van overdraagzaamheid geworden. De vraag is natuurlijk of het wel echt daarom draait. Wie probeert hier te manipuleren ? Of moeten we echt de gevangenen uit Abu Graib inruilen tegen een volledige bib met goede mormoonse en andere werken.
De boedhisten zijn blijkbaar onze vrienden, want zij stellen alles in vraag, liefst  eerst zichzelf. Een groeiende godsdienst, die toekomst heeft. Steve wordt boedhist, zeker weten ! Een voordeel: boedha mag je afbeelden, Steve ook. Dan kom je alvast in de media...

Gisteren met 40.000 Europese syndicalisten in Straatsburg om te betogen tegen een nieuwe versie van de Bolkestein- richtlijn. Veertien uur op de bus om te betogen. Waarom ? Omdat betogen zowat het enige is dat je nu kunt doen om de liberaliseringswind die over Europa rondwaart te doen liggen.

Wat is er aan de hand ? Voor de zoveelste maal wordt een ontwerp van richtlijn ( dit is een Europese wet) voorgesteld die de diensten in gans Europa zou "vrij maken". Diensten zouden overal binnen de Europese Unie mogen geleverd worden, maar tegen welke voorwaarden ? Tegen de voorwaarden in het land waar de dienst geleverd wordt of tegen de voorwaarden van het land waaruit men komt? In mensentaal: onvangt de Poolse bouwvakker hier het Belgische loon of het Poolse ?  
Achter het hoekje loert de mogelijke  privatisering van openbare diensten zoals onderwijs of kinderopvang, gezondheidszorg enz.... Na oeverloze discussies in de Europese commissie en het Europees parlement zijn er uitzonderingen voorzien en zou men bescheiden beginnen.
Maar de mooie praatjes van de Europese commissie stoten op veel wantrouwen bij de vakbonden en de socialisten.
Bij de betoging gisteren was het nog minder duidelijk: rode Mia zei : wij stemmen tegen, rode An had lang gewerkt en zei dat de vele amendementen het geheel pruimbaar maakten, Barosso zei: laten we de Ministerraad beslissen en dan komen we met een nieuwe tekst. Of met andere woorden zeg eerst maar eerst eens in eigen land wat je denkt.
De betogers gisteren trokken er zich niet veel van aan en gaven een duidelijk Nee-signaal.
Durven die mannen die Europa zo belangrijk vinden eens nagaan waarom de vakbonden voor een sociaal Europa zijn. En tegen "liberalisering " die sociale achteruitgang met zich meebrengt ?
     

Valentijn mag dan wel in de eerste plaats een commercieel feestje zijn, iedereen kan tegen een woordje van lof, ook de eigen madam. In een tijd waar trouw en ontrouw erfelijk bepaald zijn en verliefdheid een chemische reactie wordt, moet je al goede argumenten hebben om bij je partner te blijven. Daar moet je natuurlijk over willen nadenken. Flexibiliteit moet ook in relaties. Maar dat vraagt tijd, ik vraag me eerlijk gezegd af wie daar nu nog in investeert ? Het is eenvoudiger de zaken eens op een rijtje te zetten.  

Ambtenaar
Bloemenvrouw
Cultuurminnaar
Doornroosje
Eenvoudig
Feminist
Groen/Rood
Huisvrouw
Idealistisch
Juweel
Keukenprinses
Lief
Moeder
Nonconformist
Optimist
Pedagoog
Queeste
Rechtuit
Socialist/syndicalist
Trekvogel
Universeel
Vrijzinnig
Wandelaar
Xantippe
Ying/Yang
Zoetzuur

Bij een trip naar Peking wilden we ook de Minggraven bezoeken. Ik viste uit dat we met bus nr 10 op Tien-a-men konden vertrekken. Helaas bleek de bus niet naar de Minggraven maar naar de muur te vertrekken en die hadden we als gehad. Bij navraag aan de bushalte werd me toch een tikket verkocht voor de Minggraven.  Ik betaalde twee maal 120 yuan en we belandden in een busje, ik begreep niks, het vrouwtje dat ons in de bus loodste ook niks.
Overstappen in een grote bus met natuurlijke airco.
Vooraan in de bus toeterde een gids via een megafoon in het chinees een volledige uitleg waar we geen yota van begrepen.
Eerste halte : de muur. Een vriendelijk man schreef op mijn hand wanneer we terug in de bus moesten zijn. Een ballonnetje voor het kindje doet wonderen.
Om 11.30u vertokken we naar halte twee. Eerst een klapband, dan kwamen we omstreeks 14u aan in een jadefabriek.Chinezen kopen jade als belegging, zoals er bij ons goud gekocht wordt.
Van een verrassingsreis kwamen we in een verkoopsreis terecht.
Omstreeks 15u, nadat iedereen gekocht had: eten. Groenten, rijst, brood en een grote vis. De collectieve vis verdween in korte tijd. Wij werden niet vergeten, iedereen bediende ons lachend en vriendelijk.
En toen : op naar de Minggraven. De keizerlijke dynasty uit de chinese middeleeuwen waar 13 keizers begraven werden. Prachtig, maar te kort.
Uiteindelijk hadden we waar voor ons geld: vier soorten reizen op een dag: een inleefreis, een verkoopsreis,een verrassingsreis en een culturele trip vol avontuur....     

De geglobaliseerde wereld staat nergens meer voor: een Deense krant publiceert 12 cartoons en zes maanden later beginnen betogingen in Indonesie, Sudan, Saoudie-Arabie, Egypte tot de moslimexecutieve in Brussel, die voor de camera's een Deense vlag vertrappelt.
In Frankrijk wordt een hoofdredacteur van een zieltogende krant ontslagen, in Jordanie ook. Onze weekendkranten verslinden gretig alle aspecten van dit probleem, de blogs kunnen niet achterblijven.
Het doet me in de eerste plaats denken aan Hoessein Boekriss, die me twintig jaar geleden vertelde als ik echt anti-racist wou zijn, dat ik de koran moest lezen. Ik, net de bijbel afgezworen zag dat niet zitten, vandaag nog evenmin.
Maar zijn cartoons nu echt zo belangrijk om ertegen te gaan betogen, of om U daardoor beledigd te voelen ?
 Ik zal maar beginnen met het eenvoudigste: met iemand anders lachen is altijd gemakkelijk. Als het over jezelf gaat is iedereen snel gekwetst. Dit is de macht van de gazetten, van de media.
Cartoons zouden zeer synthetisch moeten zijn en enerzijds de situatie, herkenbaar, duidelijk , en verhelderend in beeld moeten brengen én aanklagen. Wellicht zijn er cartonisten die liever op café zitten dan echt een vooronderzoek doen.  Uit ervaring weet ik dat simplificering en to-the-point de vinger op de wonde leggen, moeilijk, arbeidsintensief  en ondankbaar werk is. Met andere woorden: een cartoon die inslaat willen machtshebbers missen als de pest.
De huidige hetze tegen een paar cartoons  zijn een teken aan de wand: globalisering van normen en waarden ligt moeilijk voor conservatieven. Ik hoor het zo zeggen van godsdienstfanaten: " moest ik de macht hebben, dan zou ik dit en dat gewoon verbieden" Ik zie dit in de USA, Afrika, Soedie-Arabie, maar vooral bij potentaten die het weinig subsidie-geld herverdelen.
Lachen in een andere cultuur veronderstelt dat je je kunt inleven in een andere cultuur. En dat is een globaliseringsprobleem....
 

Het verhaal van het Vlaams Belang dat een cheque geeft op de nieuwjaarsreceptie van de socialistische havenbond doet me denken aan het stuk van Bertold Brecht  en Kurt Weill. Het stuk werd opgevoerd en geschreven in de aanloop naar fascistisch Duitsland en werd een hit die iedereen kon meezingen. Het belangrijkste motief was dan ook: " Eerst het vreten, dan de moraal." Of met andere woorden een variatie op het gezegde dat "geld niet stinkt". Mack the knife, het hoofdpersonage lijkt sprekend op het Vlaams Belang. Het is een schurk die iedereen belazerd en toch als bendeleider bij iedereen sympathiek overkomt. Hij bedriegt zijn vrouw en huwt met een jong en naïef meisje. Hij buit de bedelaars uit en lapt wetten en regels aan zijn laars. De driestuiversopera zit vol met "zwarte" humor, omdat de situatie zo tragisch is.

Wat heeft dat nu met de Gentse dokkers te maken ?
De dubbele moraal is typisch voor het Vlaams Belang. Vakbonden zijn hun ergste vijanden, staken en betogen moet voor hen verboden worden. De vrije concurrentie, zoals met de havenrichtlijn, is voor het Vlaams Belang een heilig economisch basisprincipe.
Dit alles kunnen zij even opzij zetten om goedkoop in het nieuws te komen door misbruik te maken van een solidariteitsactie van de havenbond. Het zijn als bloedhonden die iemands zwakheid en gebrek aan beginselvastheid aangrijpen voor goedkoop applaus. 
In dit stuk zouden de dokwerkers de hoofdrol moeten opeisen. Zij mogen fier zijn dokwerker te zijn. Maar met open ogen.
In een rode solidariteitsactie is geen plaats voor extreem-rechts !       

Wie durft in onzekere tijden de toekomst nog voorspellen ? Blijkbaar gebeurt dit minder en minder.Als ik er de goeroes op nalees trekt men  dikwijls simpelweg de hedendaagse lijnen in de geschiedenis door. Is alles dan gewoon evolutie en waar blijft de grote sprong voorwaarts ?
In het oude griekenland voorspelden orakels de toekomst. In lange rijen stonden de mensen aan te schuiven om bij een hysterische vrouw terecht te komen. Zij wauwelde een aantal algemeenheden, die de loslippige "gelovigen" tijdens het wachten vertelt hadden en die spionnen aan de bedienaars van de eredienst overmaakten.In Rome waren vooral de ingewanden van dieren een bron van inspiratie, maar ook wolken, schaduwen, maanstanden en zonneclipsen gaven de loop van de geschiedenis aan.
In Afrika voorspellen waarzeggers ( Isagoma's)  de toekomst en bij paarderennen vraagt iedereen hen raad.
Bij ons zijn die zigeunerachtige vrouwen verbannen naar een circustent, waar zij in een glazen bol staren of de hand lezen. Tarot en kaartlezen is een mooie hobby geworden waar we vrolijk om lachen.

Maar zijn we echt wel af van ons bijgeloof ? Heel wat nieuwe technieken proberen nog steeds de toekomst te voorspellen. Politieke partijen hebben zakken geld over om het kiesgedrag voor de verkiezingen te kennen, bedrijven geven handenvol geld uit aan marketingonderzoeken om  het koopgedrag van de consument te voorspellen.Nieuwe goeroe's zijn niet veel anders dan de orakels in het oude griekenland: via internet onderzoeken ze muzieksmaak van de jongeren door na te gaan welke soorten muziek populair zijn bij het downloaden. De spionnen van toen zijn de spyware van nu ?     

Op de valreep slaagde ik erin de tentoonstelling Russische Avant-garde in Bozar te bezoeken. Dank zij een goede gids werd me meer duidelijk dan lijnen en gekleurde vlakken. In een zeer korte periode probeerden kunstenaars permanent grenzen te verleggen.
Kunstenaars vertrekken van hetgeen bestaat: in Rusland was dat in die periode de Ikonenkunst. De vorm is steeds gebleven, tot aan het befaamde zwarte gat van Malevich toe.Symbool voor het zinloze waarmee we geconfronteerd worden in het Universum.

De kunstenaars in die tijd waren geen doetjes: ze vochten de ideologische strijd uit tussen individualisme en collectivisme, tussen het utilitarisme en de onthechte abstractie.

Het gebouw van Tatlin voor de derde Internationale spreekt boekdelen. Het gebouw moest groter worden dan de Eifeltoren, dan de Empire State building. Het gebouw zou drie ronddraaiende architecturale vormen bevatten- een kubus, piramide en een cilinder, waarin de verschillende bestuursorganen van de Internationale gehuisvest konden worden. Zij zouden op een verschillende snelheid draaien, per dag, per maand, per jaar. Een symbool van de traagheid van de bureaucratische molens in een administratie….

Die creatieve periode eindigde toen de kunst volledig in functie van de politiek en het beleid moest staan, Stalin kwam aan het bewind...

Deze week wordt Wannes 68. Een gelegenheid om iets over hem en zijn "mansarde-wereld" te bloggen. Ik ontmoette Wannes 30 jaar geleden, toen hij wat afstandelijk zijn traditionele liederen uit zijn boek voorzong.Met strenge blik bedwong hij het rumoer, ernst ! 
Wannes verwoordde perfect mijn anti-militarisme (kerstmis is den dag dat ze niet schieten), het onbezorgde liefdegevoel ( ik wil deze nacht in de straten verdwalen) mijn ideeen over maatschappijverandering ( Mistero Buffo).  Als vrijzinnige moest hij glimlachen toen hij optrad in het Parochiaal Ontmoetingscentrum waar de jakkedoe geboren werd.
Zijn eerbetoon aan de mijnwerkers met de  productie " Het zwarte Goud" was jammer genoeg geen succes, alvast niet in Zwevegem waar 15 toeschouwers genoten van een fantastische scenebezetting met Patrick Riguelle, Wannes en zijn groep, Dirk Van Esbroeck en Juan Massando... Net 50 jaar na de ramp van Marcinelle die het leven kostte aan 262 mijnwerkers klinkt het  protestlied van Sting tegen kernenergie nog na in mijn hoofd.
Derde herinnering: Wannes in de tent van Dranouter: uitgelaten en vrolijk. Zelf licht aangeschoten op het podium, in perfecte festivalstemming. Hoe ouder, hoe vrolijker.Festivalwannes op de Gentse feesten met de "best of repertoire".
Dan verdween Wannes een tijd van de podia. Nu blijkt dat hij ernstig ziek was. Hij is terug, met een beperkte tournee.
Maar Wannes is voor mij in de eerste plaats een tedere anarchist die er niet voor terugschrikt het geza(a)g op de korrel te nemen. 

Kunst aan de kust. Een geslaagde oefening in 2004 wordt herhaald in 2006. Gelukkig want de torenhoge appartementen maken het aan de kust niet mooier. Kunst fleurt op zijn minst op. Wie herinnert zich de gouden reuzenschildpad van Jan Fabre niet , die in Nieuwpoort tergend traag de zee introk met Fabre zelf op de schildpad. West-Vlaanderen heeft de" chance" over een zeer tegendraadse, maar o zo talentvolle Conservator te beschikken van het PMKK. Willy Van Den Bussche loopt naar de pensioenleeftijd toe, maar wil nog enkele grote kunstevenementen organiseren. Naast een grote Ensor-tentoonstelling staat Beaufort 2006 op zijn lijstje. Pas is het officiele programma voorgesteld, of er is reeds een Middelkerkse burgervader die zich meent te moeten moeien. Politici die zich met kunst willen bemoeien zijn nooit een goede zaak.Die man wil een werk van David Cerny niet in Middelkerke. Het is Saddam in een watertank en het werk noemt "Shark" ( Haai). De bedoeling van de kritische kunstenaar is de politiek van de Amerikanen in Irak aan te klagen en vooral ons te doen nadenken. Willy Van Den Bussche is gewoon met politieke tegenstand in Oostende om te gaan: hij zal een ander werk van David Cerny naar Middelkerke trekken en Sadam in het PMKK zetten.
Meteen een publiekstrekker en reclame voor zijn "huis". Of hoe je slim met censurerende politici kunt omspringen...    

Deze morgen ondervroeg Radio 1 de rector van de fakulteit economie Ku-Leuven  over het feit dat de index, dit wil zeggen de koppeling van de stijging van de levensduurte moet afgeschafd worden of dat het anders nog veel slechter zal gaan met ons allen.
De journalist van dienst was blijkbaar nog niet goed wakker want toen de professor de stijgende petrolprijzen als oorzaak gaf van de indexstijging, vergat hij te vragen of er niet zoiets bestond als een gezondheidsindex.
Ik leg even uit: lang geleden, toen Willy afgebleekt Rood, minister van economie was, verzwakte die man de koppeling van de lonen aan de index, door in de berekening van de index de stijging van de alcoholproducten, de ergieprijzen en de tabak te "neutraliseren" of in het plat Vlaams gezegd niet meer mee te tellen. Ik herinner mij vaag dat na een paar jaar dit al snel twee tot drie procent op de werkelijke index scheelde. Soit, dit noemt nu de gezondheidsindex. Vandaag (20/01/06) bevestiging van mijn cijfers door een studie van de consumentenorganisaties. Verlies van koopkracht op 10 jaar door de invoering van de gezondheidsindex: 2,2%.
Pas is mijn brugpensioen afgepakt, of er moet blijkbaar nog meer van mij gepikt worden. Volgende ronde: het loonzakje van de werkmens, de uitkering van de " sociaal gerechtigde". Want de stijging van de levensduurte wordt gewikt en gewogen, uitgesteld, aan een spil gebonden en met veel getreuzel doorberekent in mijn loon. Tis blijkbaar nog te veel.
Waarom ? Omdat we concurrentiekracht met de buurlanden verliezen.
Helemaal niet.
Algemeen stegen onze lonen niet sneller de laatste jaren.Ik heb daar cijfers over en statistieken als het moet.
Waar die wel sneller omhoog wipten noemde men " wage drift". Wat staat er voor dat mooi woord: de individuele en andere loonsverhogingen die bedrijfsleiders en onmisbare informatici aan zichzelf bezorgen....
Men wil de index afschaffen, de sociaal uitkeringstrekkers nog meer doen achterop hinken, om de loononderhandelingen te individualiseren.
Daarmee wordt de macht van de baas groter, die van de vakbonden kleiner en groeit de sociale ongelijkheid. Niet echt sociaal die mannen...  

Vandaag staat in de morgen een artikeltje over de man die de vorige paus wou doden. Mehmet Ali Agça zou vrijkomen. De Morgen omschrijft hem als een Al-Quedaterrorist avant-la-lettre. De essentie van het artikel is dat de aanslag in feite werd opgezet door de CIA, en handig in de schoenen van de Russische KGB en de Bulgaarse staat werd geschoven. Dit gebeurde door een net van journalisten in de hele wereld, die systematisch verkeerde informatie publiceerden. Blijkbaar zaten daar zelfs Belgen tussen.Amaai, waar een klein land groot in is. Als journalisten worden vernoemd: Arnaud de Borggrave d'Altena (hoofdredacteur van de Washinton Times) de Belgische pater Felix  Morlion ( van de geheime dienst van het Vaticaan), de Italiaanse geheime agent  Francisco Pazienza, Claire Sterling en Michiael Ledeen.
Blijkbaar zit er een Belg in de geheime dienst van het Vaticaan, tjiens  waarom ?  De grootste Belg  ?  De naam van de hoofdredacteur van die gazet lijkt verdacht veel op een  telg uit adelstand, waarvan iedereen weet dat de Belgische diplomatieke diensten er vol van lopen.
Dus die connectie lijkt me normaal: het gaat meteen over de scheiding tussen kerk en staat. De voormalige Minster van Buitenlandse zaken Erik Derijcke zal minzaam glimlachen bij deze stelling.
Voor de lol typ ik die naam eens in: een gans netwerk verschijnt. Geheime Italianen, Amerikanen, Belgen, adelstand en journalisten: een pot nat.
We moeten dus voorzichtig zijn als we de krant lezen en ons steeds afvragen wie wil ons wat doen geloven, en vooral waarom ?
En misschien eens kijken waarom sommige dingen ook het nieuws niet halen....

Rik blauw en Sophie rouge  keken mekaar diep in de ogen , met als resultaat  dat er een kindje van komt. Zelfs op dit fenomeen wordt anders gereageerd, naargelang men in het noorden of het zuiden van ons land woont. Het noorden staat in vuur en vlam, het Zuiden vraagt zich af wat er gebeurd is.
De kranten schreeuwen  over het privé-leven van de politici, hebben eigenlijk een beetje spijt over de gemiste primeur, zagen wat over sommige technieken die een blad als dag allemaal zou gebruikt hebben. De eerste minister wou Rik nog via een een riante promotie  in de overheidsdiensten een beetje helpen, maar blijkbaar  lukte het niet. De kamervoorzitter laat zijn licht op de affaire schijnen vanuit zijn onverdroten wijsheid en blaast vaderlijk warm en koud tegelijk. Hij vindt zelfs dat de pers mea culpa moet slaan.
Is dat nu allemaal zo belangrijk ? Ja, blijkbaar is het ongeveer de belangrijkste prestatie van de paarse coalitie in de kamer. Terwijl wij flink van leer trokken tegen de regeringspolitiek, blijken kamerleden in het geheim te stoeien. Elio lacht breed om zo veel onbenul, het leven is mooi !
Ik denk dat dit allemaal een gevolg is van de manier waarop de laatste tijd met blitse meiden in de politiek en de media omgesprongen wordt : de kat ( liefst in midlifecrisis) wordt gewoon bij de melk gezet. Ik zou het aantal echtscheidingen of gebroken relaties van politici niet willen inventariseren. Het resultaat zou een duidelijke scheeftrekking van de belgische statistieken betekenen. Of is bedriegen inherent aan politiek ?
Maar misschien ben ik gewoon jaloers ?
 

In de trotoir-bijlage van De Standaard waagt ene Nederlandse vrijwerpende schrijver zich aan een zelf-promoting analyse over de Globaliseringsbeweging. Die beste man denkt over hoe je best de wereld veranderen. Om het cru te stellen: de oude achtenzestigers zijn oude vervelende en theoretische knarren, de jonge antiglobalisten veranderen met veel marchandising en marketing echt de wereld. Een beetje zot natuurlijk ! Als senior wil ik wel geen lessen geven : maar de vele uren dat wij s'nachts de wereld veranderden in de Jakkedoe in Desselgem blijven me wel bij. Het waren echte drinkgelagen, geen theoretische analyses van bepaalde hoofdstukken uit het Kapitaal. Is dit beter of slechter dan de Amadezen of de Rallers die via veel pamfletten en vergaderingen mobiliseerden ? Ik zou het niet weten, dertig jaar na de feiten. De ongelijkheid en het kapitalisme zijn blijven bestaan. Het ideale socialisme bestaat nog altijd niet. Integendeel, daar waar sommigen dachten dat het bestond, china of zo is het erger dan ooit. Meteen zou iedereen moeten verstaan waar het allemaal om draait: vechten voor meer rechtvaardigheid,gelijkheid en solidariteit. Idealen die reeds geformuleerd werden bij de Franse revolutie: Egalité, Fraternité, Liberté. Dus iets minder pretentie zou de andersglobalisten sieren, maar misschien komt dit alleen met de ouderdom, de wijsheid en het feit dat je een stuk van de wereld gezien hebt. Want dan weet je meteen wat je in alle bescheidenheid echt kunt doen...