Kunst in Ubud

De meeste media slaan ons om de oren met enquêtes, bevragingen, opiniepeilingen; kortom zij geven de indruk dat het publiek de publieke opinie bepaalt.De media willen steeds meer de vierde macht vormen en via hun beeldvorming de opinie van de kiezers beinvloeden. Wetenschappers schudden meewarig het hoofd: soms worden enquetes alleen telefonisch uitgevoerd (waardoor burgers zonder telefoon uit de boot vallen) soms is het aantal bevraagden en  antwoorders bedroevend klein, soms zijn de vragen zeer tendentieus  gesteld.  En uit dit alles wordt zonder veel schaamrood voorspeld  hoe de uitslag er zal uitzien, hoe  de stemmen zullen vallen.Liefst op de voorpagina, liefst met echo-weergalm in andere media. Ik kon zelf niet aan de verleiding weerstaan om op mijn blog de proef op de som te organiseren en de vraag te stellen wat het meest verwerpelijke gedrag van politici is voor mijn blogbezoekers.  Mijn bloglezers vinden LIEGEN het allerergste, daarna RACISME, en reeds minder erg DEMAGOGIE. De andere mogelijkheden zoals overlopen, brossen of een zitting boycotten zijn voor de bloglezers niet zo verwerpelijk. Met deze poll kan ik alle kanten op : ik kan vb een fotoreeks bij liegen zetten met een aantal politici (suggesties voor foto\'s welkom bij de reacties). Andere mogelijkheid zou zijn dat EERLIJKE mensen graag mijn blog lezen. Met peilingen is het als met contracten: goed de kleine lettertjes en de bijschriften lezen als je niet bedot wil worden ! 

Op de filosofieavond dacht Nathalie Gonthier snel en diep na over de oorsprong van het leven. De vraag “waar kom ik vandaan” houdt blijkbaar nog steeds veel volk bezig. Was het in het aards paradijs, een grote big bang of grootvader aap die aan de basis lag van ons menselijk bestaan. Of was het die grote onzichtbare hand die sommigen God, Allah of Jahweh noemen ? Wat is de rol van de erfelijkheid, de variatie en de selectie in de strijd om te overleven ? Gisterenavond moesten we vaststellen dat het al bij al gissen blijft: waarschijnlijk komen we van een eencellige structuur, die zich steeds aanpast en verandert.

Maar der zijn slimmeriken die vinden dat we zo complex ineen zitten, dat dit onmogelijk het resultaat kan zijn van een natuurlijke selectie.De kritiek op Darwin en de lacunes in zijn theorie grijpen zij aan om te bewijzen dat er wel een “onzichtbare hand “ moet bestaan.

Zij geven meteen ook een nieuwe invulling van het begrip wetenschap: en volgens hen is er enkel maar sprake van wetenschap als dat door een experiment kan herhaald worden. En dus kan je niks zinnigs zeggen over het ontstaan van het leven, want tot op vandaag blijft dit een enige gebeurtenis.Darwin is dus mis, liefst alle boeken biologie op de brandstapel…

Allemaal een beetje moeilijk maar in de praktijk mag er in de USA enkel les gegeven worden over wat in de examens kan gevraagd worden.

En daar komt de kat opnieuw op de koord: uit onderzoek blijkt dat extreem religieuze opvattingen verdwijnen als er educatie is. Dus wordt het oude gezegde actueel: hou ze dom... 

Vandaag stond in de krant dat Conservatieve Amerikaanse ouders hun kinderen opjutten om uitspraken van linkse leraars in de klas op te nemen. Deze geluidsopnames volstaan om de leraar te kunnen beschuldigen en in school te laten ontslaan.

De voorbeelden die gegeven werden zijn in onze ogen vrij onschuldig: een leraar had het over het feit dat de Amerikaanse staat niet minder dan 7000 pogingen ondernomen had om Cuba te destabiliseren. Een ander voorbeeld was kritiek op de politiek van Bush. Er bestaat zelfs een conservatieve club die 85 dollar wou geven voor tips over de leraars ( werd echter verboden) en die club wil een lijst opstellen van " dirthy" teachers. ( Vuile leraars)

Als pedagoog stel ik me heel wat vragen bij dergelijke praktijken en de ouders die op die manier hun kinderen ' opvoeden '.
Dit kan alleen maar in een gesloten samenleving die teert op het wantrouwen tegenover zijn medemensen. Want de opdracht van een leraars is juist kinderen en vooral jongeren aan te zetten tot kritisch nadenken over de samenleving waarin we leven. 
Volgens mijn ervaring zijn het niet de leraars met burn-out of die leraars die gewoon het programma afwerken, die het best hun pedagogische taak vervullen. Het zijn juist die andere leraars die zich inzetten. En iedereen heeft wel een goede herinnering aan een of andere leraar die door zijn inzet wel een " belangrijke" draai aan de zoekende jongere in puberteit gegeven heeft.
Stel je nu maar even voor dat er ettertjes in de klas zitten die stiekem de interessante onderdelen van de lessen, natuurlijk niet in het verplichtte lesprogramma, opnemen om tegen de leraars te kunnen gebruiken. Dit verziekt de klas, de school, de relatie tussen leerlingen onderling, de relatie tussen leraars en leerlingen. Niet dus.

Bijna schreef ik: gelukkig gebeurt dit alleen in het verre en conservatieve Amerika. Maar plots herinner ik mij dat het Vlaams Belang onlangs nog een dergelijk systeem probeerde op te zetten. Zij deelden pamfletten uit aan de schoolpoorten om "linkse" leraars aan te vallen. Zoals zij de VRT systematisch associeren met een Rode Burcht en zich wentelen in beschuldigingen dat zij in de media "doodgezwegen" worden.Niet dus.  

Op 8 maart is het Internationale vrouwendag. In ons land niet veel soeps, het is immers geen officiele feestdag. De oosprong van deze dag is te socialistisch en te strijdbaar: één 1 mei volstaat.Onder de noemer "Equal Pay day"  wordt op 31 maart iets door socialistische vrouwen georganiseerd.

In andere landen is 8 maart wél een vrije dag: zeker waar de "ideale" samenleving ooit in theorie bestond. Ik bedoel hiermee uiteraard de voormalige "communistische" staten. Daar is de Internationale vrouwendag een vrije dag én een gelegenheid voor de mannen om het vrouwelijk schoon een attentie te schenken.Een tijdje geleden, zo'n 25 jaar geleden, lukte mij dit zelfs  privé.
 
De Verenigde Naties blijven 8 maart uitroepen tot Internationale vrouwendag.
Men denkt immers dat de sociale vooruitgang  in 'onderontwikkelde' landen via de vrouwenemancipatie zal komen. Daarom ook zoveel nadruk op gender-doelstellingen. Daarom zoveel nadruk op de politieke emancipatie van de vrouw. Want mannen denken blijkbaar in de eerste plaats aan vooral zichzelf, vrouwen eerder aan hun kinderen en aan de gemeenschap.
Het is duidelijk dat we meteen niet in de westerse mediawereld of bij de miss-verkiezingen moeten kijken om dit op te merken. Daar is de wet" ikke eerst" een garantie voor een succesvolle competitie.

In gebieden waar armoede of oorlog heerst zijn vrouwen en kinderen meestal het eerste en gemakkelijkste slachtoffer.Maar in de westerse wereld blijkt geweld in het gezin zich vooral op vrouwen te richten.  Gelijkheid, sociale vooruitgang, vrede overal ter wereld, is de wens van iedere humanist. Daar kunnen mannen en vrouwen gerust samen voor strijden.

Want een ding blijft toch altijd bestaan: " de zoete oorlog van het minnen"




 

Een verstandig ventje met mooie manieren, zo omschrijft mijn neefje zichzelf.
Hij is acht en twee maanden.
Het leven lacht hem toe: hij heeft nog heel wat voor zich.
Maar deze bolleboos is een notoire autokenner. Hij weet er echt alles van.
Feilloos plakt hij op iedere wagen de juiste naam. Soms specifieert hij zelfs de motor, meestal kent hij ook de juiste prijs.
Belangrijker zijn echter zijn onbetaalbare raadgevingen. Hij kan U de beste wagen voor de beste prijs die nu op de markt is meteen aanraden.
Iets moeilijker ligt het met opties. Een wagen zonder opties vindt hij maar niets. Maar daar zit juist het prijsvenijn bij de aankoop van een wagen.
De toekomst ziet hij wel voor alternatieve brandstoffen :  wagens met bio, ethanol, electrisch zijn noodzakelijk om de luchtvervuiling en opwarming van de aarde tegen te gaan.
Maar de auto's bestaan in verschillende maten : hij noemt dat segmenten. Naast het A-segment (piepkleine stadswagen), het B-segment  (grote stadwagen),  het C-segment (de berline) , het D-segment ( soms berline , soms break), het E-segment (sportwagens) en het F-segment ( grote volumes).
Tja, ik ken er zelf niets van maar ik wil de trouwe bloglezer dit maal echt niet ontgoochelen.
Een pittig detail is dat het autokennende neefje ook vanuit de autowereld als toekomstige en potentiele klant gekoesterd wordt. Hij wordt via e-mail regelmatig op de hoogte gehouden van de laatste nieuwigheden die te verwachten zijn in de nabije toekomst.
En ja die toekomst wordt mooi : binnen afzienbare tijd, nog 50 keer slapen, rolt een gloednieuwe Fiat Croma het gezin binnen....  

Het bekendmaken van de lonen van een paar topmanagers in overheidsdiensten zorgt voor verontwaardigde lezersbrieven in de kranten. Ijverige redacteurs haasten zich meteen om een en ander te nuanceren.
"Die lonen zijn niet overdreven in vergelijking met het buitenland- een manager verdient gemiddeld 18 X het loon van een arbeider- waarom vinden we het normaal dat topzangers en topsporters zo veel verdienen  ?- we moeten opletten dat we niet aan populisme doen": een losse greep uit de reacties.

Een paar vaststellingen uit de praktijk:
- de meeste mensen worden niet rijk door te werken, maar door erfenissen.... sommigen worden wel rijk door werken namelijk die topmanagers
- diezelfde topmanagers zijn niet gewoon te betalen met baar geld, zij doen dit liever met de visakaart van de zaak
- de kloof tussen hoog en laag bij de de inkomensverdeling in ons land ( tussen haakjes een gemiddeld rijk land) groeit steeds sneller
- er zijn lonen die niet bekend mogen worden ( de hoge lonen) en er zijn lonen die men niet wil kennen ( de lage lonen)

Wat is echter mijn punt in de discussie ?
Het nieuwe onrecht dat ontstaat is dat voor de gewone arbeider de band tussen winst en productiviteit met zijn loon door de invoering van de loonnorm doorbroken is, niet voor dezelfde baas in het bedrijf. Dat is de oorzaak.
Mensen zijn niet stom, zij weten best wat er gebeurt. Een gewone arbeider of bediende mag zo veel en zo hard werken als hij wil. Uiteindelijk komt men hem alleen vertellen dat hij te duur is, dat hij moet matigen. Op hetzelfde moment ziet hij een blitse manager met de porche bedrijfswagen wegscheuren: de zakken goed gevuld.... 

Een mooie kwis, maar gisterenavond echt wel uit de bocht. Erik Van Looy, presentator toonde zich niet van zijn ( slimste) kant toen hij probeerde grappig te zijn op de kap van de gewone werkmens. Wat stoorde mij ?
Bij het voorstellen van de kandidaten vertelde een mevrouw dat ze bij de politie werkte. Repliek van Erik Van Looy: \" en wat doet U daar: kuisen ?\". Bulderend publiek ! Da\'s pas grappig !
Terwijl het hier gewoon om een denigrerende opmerking gaat !  
Ongeveer 50.000 werknemers ( vooral vrouwen) werken meestal deeltijds in de schoonmaaksector, ik schat dat er 30.000 in PWA-statuut eveneens deeltijds aan de slag zijn, tel daar de resterende poetsvrouwen in overheidsdienst bij en je komt in de buurt van 100.000 werknemers.
Deze werknemers moeten nu eenmaal hun brood verdienen, met iets wat we allemaal zelf graag aan een ander overlaten: opruimen en proper maken. 
In ons land is het statuut van de reguliere arbeidsters vrij goed geregeld: zijn verdienen behoorlijk, alleen willen zij graag op andere uren werken. Meestal moeten zij aan het werk op onmogelijke uren: s\'morgens voor de kantooruren, s\'avonds laat na de kantooruren. Dit is moeilijk verenigbaar met het gezinsleven. 
In andere landen zoals in het beloofde land USA zijn de arbeidsomstandigheden en de loonsvoorwaarden erg slecht. Zo ontstond er de beweging : \" justice voor janitors\", waarvan de stakingsbeweging in de fim \'Bread and Roses\' van Ken Loach meer aantoont dan wat de blitse Erik Van Looy  in petto heeft.
Misschien heeft Jan Huys wel gelijk als hij zich zorgen maakt over de nieuwsdienst van de VRT, maar ook de andere programma\'s worden meegezogen, of staat respect nu niet meer in het VRT-logo ?   

Op een cruise op de Yangtze  kan je tot 2009 een wonderlijke wereld zien. De bouw om de grootste dam ter wereld te maken en het overstromingsprobleem in China op te lossen is erg controversieel. Meer dan 1 miljoen inwoners moeten verhuizen, het landschap van de drie kloven verandert ingrijpend, en eewenoude tempels verdwijnen onherroepelijk.
Een plaats die wellicht de dans kan ontspringen is de spookstad Fengdu. De Chinezen bouwden deze voorafbeelding van de hel  om iedereen duidelijk te maken , hoe verschrikkelijk deze hel is.
Volgens hen kan een mens die sterft immers twee wegen op: recht naar de hemel ofwel een straf met daarna  een reincarnatie.  Er zijn weinig mensen die zo goed geleefd hebben dat ze recht naar de hemel gaan.
Dus bouwden die slimmerikken een bedevaartplaats waarbij je door offers het ergste, de hel, kunt vermijden en de nodige aflaten kon kopen. In Fengdu was het zo heet, dat je je onmiddelijk in de hel waande.
Het stond vol met beelden die schrik inboezemden. De verschrikkingen van de hel werden levendig geiïllustreerd: in twee gezaagd worden, de borst opengereten worden, duivels die kinderen opvraten....
In het tempelcomplex waren ook de nodige amuzementsspelletjes voorzien : indien je een gewicht van 180kg op een punt kon zetten zou je vrouw steeds trouw  blijven, drie maal met de ogen toe ronddraaien en een woord aanwijzen voorspelde je toekomst( Lieven papier (= geluk ) Junior papier Mijn Madam ( carriere), probeer drie seconden op 1 been te staan...
De hel: ook daar was ik reeds !

Een zeer klein artikeltje in de krant, want het nieuws is niet echt positief. Wat niet briljant of positief is drukken we graag in een klein hoekje. Zeker als het een probleem is.
Uit cijfers van het GOK ( afkorting voor gelijke onderwijskansen) blijkt dat de kinderen uit kansarme gezinnen niet gelijk verdeeld zijn over de verschillende onderwijsnetten.
In het katholiek onderwijs zijn 9,8% van de kinderen afkomstig uit gezinnen die onder de armoedegrens moeten leven, in het gemeenschapsonderwijs 20,3% en in het provinciaal, stedelijk en gemeentelijk onderwijs 25,8 %.
Cijfers uit Vlaanderen, niet uit een ontwikkelingsland ! Het is dus niet te verwonderen dat er zo iets bestaat als \"elitescholen\" of \"concentratiescholen\". Kinderen kiezen daar natuurlijk niet zelf voor, hun ouders kiezen wellicht ook niet zelf maar kijken wat minst kost, want ze hebben zo als geld tekort om te leven.
Deze cijfers geven ons indirect een beeld van hoe het gesteld is met het principe van gratis onderwijs: het wordt alleen toegepast in het openbare net. In het \"vrije\" net wordt de vrijheid in de praktijk flink beperkt daar een bijgevoegd kostenplaatje.Een tweede zwart-wit beeld dat letterlijk uit deze cijfers komt is de mate waarin kinderen kansen op integratie krijgen. Het voorbeeld komt in deze dus niet van het \"vrije\" net. Zij kunnen in de praktijk inschrijvingen weigeren. 
Je zou  integratie en emancipatie kunnen vergelijken met een autosnelweg waar allemaal witte auto\'s op rijden en waar zwarte auto\'s correct moeten op invoegen. De witte wagens moeten ruimte laten , anders gebeuren er ongelukken. Op armoede staat niet altijd een kleur.
Wel altijd een kindergezicht !
 

In Bad Frankenhausen staat een speciaal museum. We bezochten het twee maal met Ekkehard. Eenmaal toen de DDR nog bestond, eenmaal toen het Duitsland was. Het verhaal begint als volgt: Tubke kreeg van de DDR leiding opdracht de boerenopstand van Thomas Munster in beeld te brengen, symbool van de eerste mislukte revolutie in de streek in de jaren 1500, niet toevallig de tijd van Luther.
De arme boeren die in opstand kwamen omdat ze honger hadden, werden gewoon in de pan gehakt door de adel, Luther koos gewoon de kant van de overwinnaars , de sterksten.
Tubke werkte twaalf jaar aan dit mega-kunstwerk , soms alleen, soms met vele helpers, uitvoerders.
Het is het grootste schilderwerk aller tijden geworden, met de grootste interpretaties die je kunt maken, maar in ieder geval voor mij iets tussen Breughel en Bosch. Realo, maar dik ok. De vier seizoenen passeren de revue, de schepping van de wereld, de armen de rijken en centraal blijft de slag van de boeren.
Maar was dit nu een voorspelling van de ondergang van de DDR of het pessimistische zinnebeeld van de ondergang van de maatschappij ? Het kunstwerk staat in een reusachtige rotonde, die eigenlijk op de heuvel staat waar de boeren door het toenmalige regeringsleger werden afgemaakt. Een kunstig stukje dialectiek ? Onwillekeurig denk ik aan Colombia, waar boeren vechten tegen het leger en de paramilitairen om te overleven. Maar verdedig ik die uit medelijden of uit humanisme ?

Steve Stunt en Rik Pinxten discussieerden over vrijzinnigheid, geloof, islam en katholieken, Daneels en het instituut kerk. Na een kookboek, een ( niet)geloofsboek. Steve steekt zijn hand uit als echte logebroeder en wil meteen dat er grote moskeen gebouwd worden. Zo vermijd je dat iedere garage een moskee wordt met onverdraagzame buurtbewoners. Danneels zit moeilijk en moet kiezen tussen zijn gelovigen en zijn institutuut. Hij kiest voor alletwee en zwijgt dus.
Maar hoe moet het dan met de befaamde scheiding tussen kerk en staat ? Niet meteen een ideaal van sommige rechtse rakkers in deze tijden. Tja een dooddoener is wel dat als je stopt met de verlichting het licht dan pas helemaal uitgaat en dat we met zijn allen opnieuw de donkere middeleeuwen induiken.
Hoe strategisch een marktspeler blijven in de  geloofsoorlog ? Oeps geen zieltjes winnen, maar meteen ook niet aanvaarden dat iedere discussie  tussen  religies vindt dat vrijzinnigen er niet bijhoren. Uitsluiting omdat we geen boek hebben dat we als leidraad nemen, da's pas discriminatie !
Zijn we als vrijzinnige humanisten dan  ook een religie ?  Of moeten we ons vrijzinnige religieuze humanisten noemen ? Dreigen we niet meteen te verworden tot een geloof dat steen wordt zonder gelovigen ?
Cartoons en hoofddoeken zijn zowat godsdienstsymbolen van overdraagzaamheid geworden. De vraag is natuurlijk of het wel echt daarom draait. Wie probeert hier te manipuleren ? Of moeten we echt de gevangenen uit Abu Graib inruilen tegen een volledige bib met goede mormoonse en andere werken.
De boedhisten zijn blijkbaar onze vrienden, want zij stellen alles in vraag, liefst  eerst zichzelf. Een groeiende godsdienst, die toekomst heeft. Steve wordt boedhist, zeker weten ! Een voordeel: boedha mag je afbeelden, Steve ook. Dan kom je alvast in de media...

Gisteren met 40.000 Europese syndicalisten in Straatsburg om te betogen tegen een nieuwe versie van de Bolkestein- richtlijn. Veertien uur op de bus om te betogen. Waarom ? Omdat betogen zowat het enige is dat je nu kunt doen om de liberaliseringswind die over Europa rondwaart te doen liggen.

Wat is er aan de hand ? Voor de zoveelste maal wordt een ontwerp van richtlijn ( dit is een Europese wet) voorgesteld die de diensten in gans Europa zou "vrij maken". Diensten zouden overal binnen de Europese Unie mogen geleverd worden, maar tegen welke voorwaarden ? Tegen de voorwaarden in het land waar de dienst geleverd wordt of tegen de voorwaarden van het land waaruit men komt? In mensentaal: onvangt de Poolse bouwvakker hier het Belgische loon of het Poolse ?  
Achter het hoekje loert de mogelijke  privatisering van openbare diensten zoals onderwijs of kinderopvang, gezondheidszorg enz.... Na oeverloze discussies in de Europese commissie en het Europees parlement zijn er uitzonderingen voorzien en zou men bescheiden beginnen.
Maar de mooie praatjes van de Europese commissie stoten op veel wantrouwen bij de vakbonden en de socialisten.
Bij de betoging gisteren was het nog minder duidelijk: rode Mia zei : wij stemmen tegen, rode An had lang gewerkt en zei dat de vele amendementen het geheel pruimbaar maakten, Barosso zei: laten we de Ministerraad beslissen en dan komen we met een nieuwe tekst. Of met andere woorden zeg eerst maar eerst eens in eigen land wat je denkt.
De betogers gisteren trokken er zich niet veel van aan en gaven een duidelijk Nee-signaal.
Durven die mannen die Europa zo belangrijk vinden eens nagaan waarom de vakbonden voor een sociaal Europa zijn. En tegen "liberalisering " die sociale achteruitgang met zich meebrengt ?
     

Valentijn mag dan wel in de eerste plaats een commercieel feestje zijn, iedereen kan tegen een woordje van lof, ook de eigen madam. In een tijd waar trouw en ontrouw erfelijk bepaald zijn en verliefdheid een chemische reactie wordt, moet je al goede argumenten hebben om bij je partner te blijven. Daar moet je natuurlijk over willen nadenken. Flexibiliteit moet ook in relaties. Maar dat vraagt tijd, ik vraag me eerlijk gezegd af wie daar nu nog in investeert ? Het is eenvoudiger de zaken eens op een rijtje te zetten.  

Ambtenaar
Bloemenvrouw
Cultuurminnaar
Doornroosje
Eenvoudig
Feminist
Groen/Rood
Huisvrouw
Idealistisch
Juweel
Keukenprinses
Lief
Moeder
Nonconformist
Optimist
Pedagoog
Queeste
Rechtuit
Socialist/syndicalist
Trekvogel
Universeel
Vrijzinnig
Wandelaar
Xantippe
Ying/Yang
Zoetzuur

Bij een trip naar Peking wilden we ook de Minggraven bezoeken. Ik viste uit dat we met bus nr 10 op Tien-a-men konden vertrekken. Helaas bleek de bus niet naar de Minggraven maar naar de muur te vertrekken en die hadden we als gehad. Bij navraag aan de bushalte werd me toch een tikket verkocht voor de Minggraven.  Ik betaalde twee maal 120 yuan en we belandden in een busje, ik begreep niks, het vrouwtje dat ons in de bus loodste ook niks.
Overstappen in een grote bus met natuurlijke airco.
Vooraan in de bus toeterde een gids via een megafoon in het chinees een volledige uitleg waar we geen yota van begrepen.
Eerste halte : de muur. Een vriendelijk man schreef op mijn hand wanneer we terug in de bus moesten zijn. Een ballonnetje voor het kindje doet wonderen.
Om 11.30u vertokken we naar halte twee. Eerst een klapband, dan kwamen we omstreeks 14u aan in een jadefabriek.Chinezen kopen jade als belegging, zoals er bij ons goud gekocht wordt.
Van een verrassingsreis kwamen we in een verkoopsreis terecht.
Omstreeks 15u, nadat iedereen gekocht had: eten. Groenten, rijst, brood en een grote vis. De collectieve vis verdween in korte tijd. Wij werden niet vergeten, iedereen bediende ons lachend en vriendelijk.
En toen : op naar de Minggraven. De keizerlijke dynasty uit de chinese middeleeuwen waar 13 keizers begraven werden. Prachtig, maar te kort.
Uiteindelijk hadden we waar voor ons geld: vier soorten reizen op een dag: een inleefreis, een verkoopsreis,een verrassingsreis en een culturele trip vol avontuur....     

De geglobaliseerde wereld staat nergens meer voor: een Deense krant publiceert 12 cartoons en zes maanden later beginnen betogingen in Indonesie, Sudan, Saoudie-Arabie, Egypte tot de moslimexecutieve in Brussel, die voor de camera's een Deense vlag vertrappelt.
In Frankrijk wordt een hoofdredacteur van een zieltogende krant ontslagen, in Jordanie ook. Onze weekendkranten verslinden gretig alle aspecten van dit probleem, de blogs kunnen niet achterblijven.
Het doet me in de eerste plaats denken aan Hoessein Boekriss, die me twintig jaar geleden vertelde als ik echt anti-racist wou zijn, dat ik de koran moest lezen. Ik, net de bijbel afgezworen zag dat niet zitten, vandaag nog evenmin.
Maar zijn cartoons nu echt zo belangrijk om ertegen te gaan betogen, of om U daardoor beledigd te voelen ?
 Ik zal maar beginnen met het eenvoudigste: met iemand anders lachen is altijd gemakkelijk. Als het over jezelf gaat is iedereen snel gekwetst. Dit is de macht van de gazetten, van de media.
Cartoons zouden zeer synthetisch moeten zijn en enerzijds de situatie, herkenbaar, duidelijk , en verhelderend in beeld moeten brengen én aanklagen. Wellicht zijn er cartonisten die liever op café zitten dan echt een vooronderzoek doen.  Uit ervaring weet ik dat simplificering en to-the-point de vinger op de wonde leggen, moeilijk, arbeidsintensief  en ondankbaar werk is. Met andere woorden: een cartoon die inslaat willen machtshebbers missen als de pest.
De huidige hetze tegen een paar cartoons  zijn een teken aan de wand: globalisering van normen en waarden ligt moeilijk voor conservatieven. Ik hoor het zo zeggen van godsdienstfanaten: " moest ik de macht hebben, dan zou ik dit en dat gewoon verbieden" Ik zie dit in de USA, Afrika, Soedie-Arabie, maar vooral bij potentaten die het weinig subsidie-geld herverdelen.
Lachen in een andere cultuur veronderstelt dat je je kunt inleven in een andere cultuur. En dat is een globaliseringsprobleem....
 

Het verhaal van het Vlaams Belang dat een cheque geeft op de nieuwjaarsreceptie van de socialistische havenbond doet me denken aan het stuk van Bertold Brecht  en Kurt Weill. Het stuk werd opgevoerd en geschreven in de aanloop naar fascistisch Duitsland en werd een hit die iedereen kon meezingen. Het belangrijkste motief was dan ook: " Eerst het vreten, dan de moraal." Of met andere woorden een variatie op het gezegde dat "geld niet stinkt". Mack the knife, het hoofdpersonage lijkt sprekend op het Vlaams Belang. Het is een schurk die iedereen belazerd en toch als bendeleider bij iedereen sympathiek overkomt. Hij bedriegt zijn vrouw en huwt met een jong en naïef meisje. Hij buit de bedelaars uit en lapt wetten en regels aan zijn laars. De driestuiversopera zit vol met "zwarte" humor, omdat de situatie zo tragisch is.

Wat heeft dat nu met de Gentse dokkers te maken ?
De dubbele moraal is typisch voor het Vlaams Belang. Vakbonden zijn hun ergste vijanden, staken en betogen moet voor hen verboden worden. De vrije concurrentie, zoals met de havenrichtlijn, is voor het Vlaams Belang een heilig economisch basisprincipe.
Dit alles kunnen zij even opzij zetten om goedkoop in het nieuws te komen door misbruik te maken van een solidariteitsactie van de havenbond. Het zijn als bloedhonden die iemands zwakheid en gebrek aan beginselvastheid aangrijpen voor goedkoop applaus. 
In dit stuk zouden de dokwerkers de hoofdrol moeten opeisen. Zij mogen fier zijn dokwerker te zijn. Maar met open ogen.
In een rode solidariteitsactie is geen plaats voor extreem-rechts !       

Wie durft in onzekere tijden de toekomst nog voorspellen ? Blijkbaar gebeurt dit minder en minder.Als ik er de goeroes op nalees trekt men  dikwijls simpelweg de hedendaagse lijnen in de geschiedenis door. Is alles dan gewoon evolutie en waar blijft de grote sprong voorwaarts ?
In het oude griekenland voorspelden orakels de toekomst. In lange rijen stonden de mensen aan te schuiven om bij een hysterische vrouw terecht te komen. Zij wauwelde een aantal algemeenheden, die de loslippige "gelovigen" tijdens het wachten vertelt hadden en die spionnen aan de bedienaars van de eredienst overmaakten.In Rome waren vooral de ingewanden van dieren een bron van inspiratie, maar ook wolken, schaduwen, maanstanden en zonneclipsen gaven de loop van de geschiedenis aan.
In Afrika voorspellen waarzeggers ( Isagoma's)  de toekomst en bij paarderennen vraagt iedereen hen raad.
Bij ons zijn die zigeunerachtige vrouwen verbannen naar een circustent, waar zij in een glazen bol staren of de hand lezen. Tarot en kaartlezen is een mooie hobby geworden waar we vrolijk om lachen.

Maar zijn we echt wel af van ons bijgeloof ? Heel wat nieuwe technieken proberen nog steeds de toekomst te voorspellen. Politieke partijen hebben zakken geld over om het kiesgedrag voor de verkiezingen te kennen, bedrijven geven handenvol geld uit aan marketingonderzoeken om  het koopgedrag van de consument te voorspellen.Nieuwe goeroe's zijn niet veel anders dan de orakels in het oude griekenland: via internet onderzoeken ze muzieksmaak van de jongeren door na te gaan welke soorten muziek populair zijn bij het downloaden. De spionnen van toen zijn de spyware van nu ?     

Op de valreep slaagde ik erin de tentoonstelling Russische Avant-garde in Bozar te bezoeken. Dank zij een goede gids werd me meer duidelijk dan lijnen en gekleurde vlakken. In een zeer korte periode probeerden kunstenaars permanent grenzen te verleggen.
Kunstenaars vertrekken van hetgeen bestaat: in Rusland was dat in die periode de Ikonenkunst. De vorm is steeds gebleven, tot aan het befaamde zwarte gat van Malevich toe.Symbool voor het zinloze waarmee we geconfronteerd worden in het Universum.

De kunstenaars in die tijd waren geen doetjes: ze vochten de ideologische strijd uit tussen individualisme en collectivisme, tussen het utilitarisme en de onthechte abstractie.

Het gebouw van Tatlin voor de derde Internationale spreekt boekdelen. Het gebouw moest groter worden dan de Eifeltoren, dan de Empire State building. Het gebouw zou drie ronddraaiende architecturale vormen bevatten- een kubus, piramide en een cilinder, waarin de verschillende bestuursorganen van de Internationale gehuisvest konden worden. Zij zouden op een verschillende snelheid draaien, per dag, per maand, per jaar. Een symbool van de traagheid van de bureaucratische molens in een administratie….

Die creatieve periode eindigde toen de kunst volledig in functie van de politiek en het beleid moest staan, Stalin kwam aan het bewind...

Deze week wordt Wannes 68. Een gelegenheid om iets over hem en zijn "mansarde-wereld" te bloggen. Ik ontmoette Wannes 30 jaar geleden, toen hij wat afstandelijk zijn traditionele liederen uit zijn boek voorzong.Met strenge blik bedwong hij het rumoer, ernst ! 
Wannes verwoordde perfect mijn anti-militarisme (kerstmis is den dag dat ze niet schieten), het onbezorgde liefdegevoel ( ik wil deze nacht in de straten verdwalen) mijn ideeen over maatschappijverandering ( Mistero Buffo).  Als vrijzinnige moest hij glimlachen toen hij optrad in het Parochiaal Ontmoetingscentrum waar de jakkedoe geboren werd.
Zijn eerbetoon aan de mijnwerkers met de  productie " Het zwarte Goud" was jammer genoeg geen succes, alvast niet in Zwevegem waar 15 toeschouwers genoten van een fantastische scenebezetting met Patrick Riguelle, Wannes en zijn groep, Dirk Van Esbroeck en Juan Massando... Net 50 jaar na de ramp van Marcinelle die het leven kostte aan 262 mijnwerkers klinkt het  protestlied van Sting tegen kernenergie nog na in mijn hoofd.
Derde herinnering: Wannes in de tent van Dranouter: uitgelaten en vrolijk. Zelf licht aangeschoten op het podium, in perfecte festivalstemming. Hoe ouder, hoe vrolijker.Festivalwannes op de Gentse feesten met de "best of repertoire".
Dan verdween Wannes een tijd van de podia. Nu blijkt dat hij ernstig ziek was. Hij is terug, met een beperkte tournee.
Maar Wannes is voor mij in de eerste plaats een tedere anarchist die er niet voor terugschrikt het geza(a)g op de korrel te nemen.