HOU VAN DE MENSEN ZOALS ZE ZIJN , ER ZIJN GEEN ANDERE

Donderdag 27 april 2006

treurwilg

Iets over lente en treurwilgen

C. buddingh

Treurwilgen zijn altijd het eerste groen.

Met sneeuwklokjes , crocussen en blauwe

Druifjes luiden zij de lente in , die opwindenste

Maar meest perfide van alle seizoenen .

Op zomer , herfst , winter , kun je staat maken .

Zomer : wasdom , oneindig firmament .

Herfst : vruchten zwellen , barsten open , vallen .

Winter : stereometrie van het skelet .

Maar lente loopt als water door je vingers .

Je denkt : “ ik sta er midden in” maar ze is

Er net nog niet . Of net al weer verwaaid .

Bloemblaadjes vlinderen door je bloed .Je swingt de ochtend in . Iemand zegt :” nou welterusten”.

Dan voel je je als treurwilg zelfs genaaid .

Geschreven door Joanna om 22:00 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Dinsdag 25 april 2006

Voor de liefste onbekende

Ingmar Heytze

Wat ben ik blij dat ik je nog niet ken .

Ik dank de sterren en de maan

dat iedereen die komt en gaat

de diepste sporen achterlaat , behalve jij ,

dat jij mijn deuren , dicht of open ,

steeds voorbij gelopen bent .

Het is maar goed dat je me niet herkent .

Kussen onder straat lantaarns

en samen dwalen door de regen ,

wéér verliefd zijn , wéér verliezen ,

bijna sterven van verdriet –

dat hoeft nu allemaal nog niet .

Ik ben nog niet aan ons gehecht .

Ik kijk bepaald niet naar je uit .

Neem de tijd , als je dat wilt .

Wacht een maand , een jaar ,

de eeuwigheid en één seconde meer –

maar kom , voor ik mijn ogen sluit .

Geschreven door Joanna om 21:04 Reageer op dit bericht

Vrijdag 21 april 2006

Een droom

Een droom William Blake

Slapend onder engelwacht ,

Droomd’ ik eens in stille nacht ,

Dat ik languit lag in ’t gras ,

Toen een mier zijn weg kwijt was .

Van de reis bekaf en stram ,

In de war en loom en lam

-want hoe lang al dwaald’ hij niet ?

-jammerde hij vol verdriet :

“Zijn mijn kindertjes beducht ?

Hoor je hoe je vader zucht ?

Kijken jullie uit misschien ,

Snikkend , of je mij kunt zien ?”

Zielig toch ! Ik liet een traan .

Maar daar kwam een glimworm aan ,

En die zei : “O welk geschrei !

Moet de nachtwacht er weer bij ?

Ik verlicht de buurt toch goed ,

Terwijl de tor z’n ronde doet .

Volg z’n gons maar , dat is pluis ,

En dan ben je zo weer thuis .”

Geschreven door Joanna om 20:52 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 april 2006

Als je slaapt

XXVIII Nic van Bruggen

Als je slaapt , lieve jij , zal ik luisteren

Naar je adem , en naar je kijken met mijn

Grootste stilte . Ik zal van mijn begeerte

Een vuur maken , met zachte vlammen zal ik

Je wekken en met mijn warmte een dag voor

Je openen van een eeuw . Langsheen bramen

En oude eiken , over ’t prinsenpad , zal ik

Je leiden naar de schuren van ons samenzijn .

Met stemmen van vogels zal ik de avond voor

Ons roepen , met je lijf elke hoop ontheiligen

En als je slaapt , lieve jij zal ik luisteren

Naar je adem . Een etmaal zal ik zijn .

Geschreven door Joanna om 19:32 Reageer op dit bericht

Dinsdag 18 april 2006

Ik heb je lief

Thuiskomst Bernard Dewulf

Ik heb je lief , al kan ik het niet weten .

Ik bedenk het als je thuiskomt van een dag

in je leven . Maar het is geen gedachte .

Je streelt mijn wang en wie weet ,

dat gebaar . Het wordt duizend keer gemaakt

voor het bestaat . Hangt je jas aan de kapstok ,

iets van niets , maar morgen ontbreekt het

misschien . Of schudt de dag uit je haar .

Wat ik dan daarin zie , is het begin .

Het huis ontstaat , de tafel neemt plaats ,

Wij veroorzaken elkaar . Het is toch niet

denkbaar dat iemand dit alles verzint .

Geschreven door Joanna om 15:53 Reageer op dit bericht

Dinsdag 11 april 2006

De liefde

Over de liefde Rudger Kopland

Het is dus gezien alle voorafgaande

Argumenten onmogelijk zonder de

Liefde te kennen de liefde te

Herkennen als het over de

Liefde gaat tenminste

Zijn wij zo verdomd voorzichtig

En toch nog zijn er altijd wel

Beesten die toekijken als je

Dan eindelijk in het gras

Ligt is het dus gezien de

Menselijke natuur onmogelijk zonder .

Geschreven door Joanna om 23:02 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 april 2006

Donker is het in mijn hart George Gordon Byron

Donker is het in mijn hart ,-

Stem de harp en streel mijn oren ;

Want ik wil , bij zoveel smart ,

Anders niet dan toonval horen .

Klinke uw speeltuig zacht en zoet !

Zo er dan in mijn gemoed

Nog één vonk van hoop mag blaken ,

O , gij zult die neer doen vloeien ,

Tot mijn pijn en leed vergaan .

Maar dat eerst uw melodie –

Wilt ge mij niet troostloos laten –

Droef en stroef en somber zij ,

O , geen vrolijk lied zou baten !

Wenen wil ik in mijn smart ,

Harpnaar ! anders breekt mijn ’t hart ;

Lang verdriet verteert mijn krachten ,

Zorg en slapeloze nachten

Ondermijnen mij sinds lang,-

Kom en klinke uwe snarenklang !

Laat mij ’t hart op eenmaal breken ,

Of mijn trage tranen leken ,

En ‘k hersteld zijn door uw zang .

Geschreven door Joanna om 15:00 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 april 2006

Ode aan de merel                   C.Buddingh

In mijn jonge jaren was je een rara avis ,
dat wil zeggen ; men zag je weinig , misschien
dat je meer huisde in al dat vanzelfsprekend groen
waarin stadjes en dorpen maar stippen waren ,
enkel bij regenweer strooide je soms uit de top
van een iep of de rand van een villa-dakgoot
je fonkelende kraaltjes geluid over de klinkers
en kolen-geruis neer .

\"Hoor je de merel ?\" zeiden we tegen elkaar ,
zoals we naar buiten stormden wanneer er
een vliegtuig boven de stad kwam : \"kijk ,
kijk , daar gaat het !\" En jou fluiten had zoiets
feestelijks , als het bruisen van de gazeuse
in een kogelflesje , maar ook iets heel triests
en melancholieks als een zondagmiddag
wanneer het voetballen afgelast was .

Nu , een halve eeuw later , hebben snelwegen ,
fabriekscomplexen , woonwijk na woonwijk na
woonwijk in al dat groen huisgehouden , als
eertijds de Inquisitie in Mexico ,
maar jij hebt , merkwaardig genoeg , niet
de wijk genomen , maar juist bij de mens
je toevlucht gezocht : jij schijnt te floreren
bij staal en beton , uitlaatgassen en insecticiden .

Ik kom je wel honderd keer per week tegen : in bosjes , in struiken , op televisie-antennes , in tuintjes ,waar ik soms bijna op je trap - O , natuurlijk schiet je toch op het allerlaatst weg , maar soms denk ik : nog eventjes en je nestelt (bij wijze van spreken dan)in mijn haar ! En hoe moet dat dan , vriend - ik bedoel : je bent altijd welkom natuurlijk , maar toch niet op de badkamerkraan ?

En daar komt de aap dan weer levensgroot uit
de mouw : we noemen je vriend , zo lang jij je
op een afstandje houdt - O , er is best een plekje voor je , maar dan in ons hart , niet aan onze
tafel : neen stel je voor : misschien kak je wel
in onze soep - heus , laten we eerlijk blijven : wij
zijn de vorsten en jij wordt getolereerd om je trillers , maar daar blijft het dan ook bij .

De mens is , helaas , niet romantisch : ook al
zong jij nog tien keer zo fraai als je doet , als je vier of vijfmaal zoveel vlees aan je lijf had , was je waarschijnlijk al uitgestorven , of werd je bij miljoenen vetgemest op een merel-farm : zo zie je maar weer : een zanger kan \'t best vel over been
zijn - misschien dat er dan ook voor hem hier en
daar een paar kruimeltjes overschieten .

Geschreven door Joanna om 15:43 Reageer op dit bericht

Vrijdag 31 maart 2006

het zelfde anders

Het zelfde anders J Bernlef 1988

In het vruchtvlees van het vergeten

Rust de pit van de herinnering

Een harde kern die eenmaal zelf

Op het dode punt in aarde teruggevallen

Ongeweten al het vergetene naar

Boven roept totdat opnieuw

Wortel geschoten , tak vertakt

Het blad zich aarzelend openvouwt

Waarop hetzelfde anders staat geschreven .

Geschreven door Joanna om 20:43 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 maart 2006

Cinque Anna Achmatova

Autant que toi ,il te sera fidéle

Et constant jusques à la mort . Baudelaire

Als vanachter een wolk staan mij

Jouw woorden en spreekwijze bij .

En de mijne hebben jou nacht

Feller licht dan de dag gebracht .

Zo , ontrukt aan het aards bestaan ,

Zijn wij hoog , als sterren , gegaan ,

Hebben wanhoop noch schaamte gekend ,

Die noch dat , noch enig moment .

Maar mijn roep wordt door jou gehoord

Die de droom noch de dood behoord

En de deur op een kier liet staan –

‘k Ben te zwak om hen dicht te slaan .

Geschreven door Joanna om 20:52 Reageer op dit bericht

Dinsdag 28 maart 2006

Einde maart ...

De kinimatopuk c.buddingh

Als maart zijn staart roert en april

Wenkt met zijn witte hoed ,

Dan krijgt de kinimatopuk

de kriebels in zijn bloed .

Vier maanden lang was hij gedoemd

Tot doffe hibernatie ,

Maar nu daagt weer een blij seizoen

Van re_en procreatie .

Zo valt in ieders aards bestaan

Wel een een muf hiaat ,

Zo’n tijd dat lijkt of het geluk

Jou deur steeds overslaat .

Maar als je maar blijft denken aan

Het Grieks beleg van Troje ,

Moet je , als de kinimatopuk

(en wens jezelf daarmee geluk !)

Het leven kunnen rooien .

Geschreven door Joanna om 20:40 Reageer op dit bericht

Maandag 27 maart 2006

Vrouwenliefde .

Vrouwenliefde Adelbert von Chamisso

Sinds ik hem gezien heb ,weet ik niet waarheen ;

Waar mijn blikken waren zie ik hem alleen .

Of ik wakend droomde , zweeft zijn beeld mij voor ,

Uit de donker straalt het met te heller gloor .

Zonder dat is alles kleurloos als weleer ,

Naar der zustren spelen taalt mijn hart niet meer .

‘k Zoek een eenzaam plekje waar ik zit en ween
Sinds ik hem gezien heb zie ik hem alleen

Geschreven door Joanna om 13:09 Reageer op dit bericht

Vrijdag 24 maart 2006

een aardig ventje .

Een aardig ventje J. Van Lennep

Daar ging eens een ventje al over de straat ,

En hij droeg op zijn borst een ruiker .

Hij had er een hoedje van chocolade ,

En zijn haar was gespoten suiker .

En zijn wangen die waren van appelmoes ,

Zijn lippen morellen , zijn neus een soes ,

Elke tand een pepermuntje .

Zijn ogen sukaden , in ijs gevat .

O ! wat een aardig ventje was dat ,

O ! wat een aardig ventje .

Wel kinderen ! was ‘t niet de pijne waard,

Dat ventje eens op te zoeken ?

Zijn hals was een abrikozentaart ,

Zijn armen twee deventerkoeken .

En halletjes waren zijn handjes zo fraai ,

En hij liep op twee benen van taai , taai .

Voorzeker ik wed om een centje ,

Je mocht er om lopen door dorp of stad ,

Nooit zag je zo’n aardig ventje als dat ,

Nooit zag je zo’n aardig ventje .

Hij wandelde voort op zijn dooie gemak ,

Al met zijn bijzondere gratie :

Hij droeg een rokje van wafelgebak ,

Met knopen van speculaas .

Zijn schoenen die waren van witte drop ,

En er blonken zwarte knoopjes op ,

En elke knoop was een krentje .

‘k Wou , ik zijn adres maar geweten had .

Want nooit zag ik ’n aardiger ventje dan dat ,

Neen , nooit zag ik ’n aardiger ventje .

Geschreven door Joanna om 19:28 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 maart 2006

De kranige koekenman .

De kranige koekenman tante lize

Er was eens een bakker , hij hete Jan Klaas ,

Die bakte veel poppen van broos speculaas ;

En toen , nu zijn oven eens open stond

Wipte één van de poppen vlug op de grond

En sprong in de winkel en riep tot de baas :

“Zeg , pak ‘m als je kunt nu , meneer speculaas .

Loop , loop , oude jongen , zo hard als je kan ;

Nooit , nooit vang je een kranige koekenman !”

De bakker werd boos en hij liep als een haas .

Zijn vrouw liep hem na en hun kleine Jan-klaas ,

De poes roept ‘miauw’ en de hond ‘waf , waf !’

En zo galoppeerden ze voort op een draf .

En de zwart bonte koe en het oude paard

Ijlden weg uit de stal in een dolle vaart .

En zo renden ze voort onder veel geraas

Achter ’t vluchtende ventje van speculaas ,

Dat lachte en riep luid :”loop zo hart als je kan …

Nooit , nooit ,vang je een kranige koekenman .”

Toen kwam er een wolf uit het dichtst van ’t bos

En snelde op de pochende vluchteling los ,

En hapte pardoes , zo maar één , twee , drie ,

Een verbazend stuk uit zijn linkerknie .

Toen greep hij op eenmaal zijn rechterbeen

En slokte dat in , plus zijn kleine teen .

En de rest volgde spoedig , en nimmermeer

Zag Jan Klaas zijn kranige koekenman weer .

Geschreven door Joanna om 20:49 Reageer op dit bericht

Woensdag 22 maart 2006

Moeder

Ik ken een vrouw , een brave vrouw;

Ze is altijd om me heen:

Ze is vrolijk als ik vrolijk ben,

En treurig als ik ween.

Ze zorgt; ze slaaft; ze werkt; ze zwoegt;

En rust soms dag noch nacht ;

Ze geeft me al wat ik nodig heb;

Ze schud mijn bedje zacht.

Het eerste kusje geeft ze mij

Vroeg in de morgenstond;

De laatste zoen die ’s avonds krijg,

Drukt ze mij op de mond.

En ben ik ziek , dan zie ik wel

In ieder oog een traan,

En haar, trouw zorgend, vroeg en laat

Vlak bij mijn bedje staan.

Wie kent die vrouw, die lieve vrouw,

Die mij zo teer bemint?

Dat is mijn allerbeste Moe ,

En ik, ik ben haar kind!

Geschreven door Joanna om 13:37 Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 maart 2006

Ik ben … Jhon Clare

Ik ben ; maar wat , wie die het vraagt , of weet ?

Verloren heugnis , ként geen vriend mij meer .

Ik ben de alleen verbruiker van mijn leed .

’t Verrijst , ’t verdwijnt , een dwaalzieke schaduw-hier ,

In liefde en doods vergetelheid teloor.

En toch , ik ben , en leef in schimmen door ,

In ’t niets geslingerd van rumoer en smaad ,

De branding in van schijngedroom bij dag ,

Waar noch gevoel van zijn , noch vreugd bestaat ,

Maar schipbreuk leed àl wat ik ’t liefste zag ;

En zelfs het dierste – wat ik ‘t meest en ’t best

Liefhad – vreemd is , ja vreemder dan de rest .

Ik haak naar landen waar geen man ooit liep ,

Geen vrouw ooit heeft geglimlacht of geschreid :

Om daar met God te wonen die mij schiep ,

Te slapen , zacht , als in mijn kindertijd :

Waar ik neerlig , niet gestoord , niet storend zelf ,

Onder mij ’t gras – omhoog het lucht – gewelf .

Geschreven door Joanna om 21:39 Reageer op dit bericht

Maandag 20 maart 2006

eee

Wanneer je een beetje anders bent,
krijg je van de mensen al gauw
een stempel, ze steken je in een
gekooide tempel.
Maar wat is goed en wat is slecht,
die vraag houd me bezig echt.
Je bent te dik, te dun, te groot, te oud,
alles in dit wereldje loopt
grondig fout.
Een zichtbare handicap, die mensen
krijgen het nog harder te verduren,
de meeste verschuilen zich
dan ook tussen hun vier muren.
Een beetje begrip en respect
was hier wel op zijn plaats,
Die plagerijen zijn zo ondermaats.
mensen kunnen elkaar hard raken,
botten laten kraken.
Leer toch aanvaarden, de persoon
zoals ze zijn,
kan alles zo veel beter zijn.
als de mens dat eens zou willen,
beseffen, zonder elkaar steeds,
te kwetsen.

Geschreven door Joanna om 00:00 Reageer op dit bericht

Zondag 19 maart 2006

Het verstandige kind K.W.Bilderdijk

Eens viel Jan ,door wilt te lopen

Op een grote steenklomp neer :

Hoe bloedde Jantjes hoofdje ,

En wat deed zijn knietje zeer !

Gauw kwam Willem aangelopen ,

En hij hielp hem spoedig op ;

“daar ,daar,(riep hij )is een stokje ,

Geef die stoute steen een klop”.

Kleine Willem wist niet beter ,

Daarom deed hij zo verkeerd :

Want , met langs de straat te spelen

Had hij niets dan kwaad geleerd .

“Foei ! dat ik zo dwaas zou wezen”,

Zei de zoete , brave Jan :

“Immers weet ik , lieve Willem ,

Dat die steen ’t niet helpen kan .

En zo hij al schuld kon hebben ,

Weet je niet wat vader zegt ?

Kwaad met kwaad te willen lonen ,

Is ondeugend ; ja is slecht !

Neen , ik zal voortaan in ’t lopen

Liever meer voorzichtig zijn ,

En , daar dit mijn eigen schuld is ,

Ook niet klagen over pijn”.

Geschreven door Joanna om 20:52 Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 maart 2006

Het kinderlijk geluk.

Het kinderlijk geluk Heromynus van Alphen

Ik ben een kind ,

Van God bemind ,

En tot geluk geschapen .

Zijn liefde is groot ;

‘k Heb speelgoed , kleed’ren , melk en brood ,

Een wieg om in te slapen .

Ik leef gerust ;

Ik leer met lust ;

Ik weet nog van geen zorgen .

Van ’t spelen moe ,

Sluit ik mijn oogjes ’s avonds toe ,

En slaap tot aan de morgen .

Geschreven door Joanna om 20:57 Reageer op dit bericht

Donderdag 16 maart 2006

het nieuwe leven .

Het nieuwe leven Gottfried August Bürger

Ha! Nu ken ik zorg noch druk ,

‘k smaak een nieuw en vrolijk leven !

Welk een zonne van geluk

heeft de droeve nacht verdreven !

Welk een blijde morgengroet

voert mij de ochtend tegemoet !..

Hoe ! ziet mijn verheldert oog

paradijse dreven bloeien !

Welke tonen !...’k hoor omhoog ,

Hemelmelodieën vloeien !

In elk koeltje , dat hier zucht ,

streelt mij Edens balsemlucht .

Wijngod ! zijt ge mij zo na

met uw schuimende pokale ?

Vult ge met ambrosia

en met nectar ied’re schale ?

Nectar en ambrosia !...

Wijngod ! zijt ge mij zo na ?

Liefde schenkt uw toverkracht

mij een nieuw en vrolijk leven ?

Wilt ge in ’s aardrijks duistre nacht

mij reeds hemelwellust geven ?

Eeuwig jong en eeuwig blij !...

O verrukking ! blijf me bij .

Geschreven door Joanna om 23:38 Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Poëzie en gedichten