Naar de inhoud

HUISMUJE'S TRIESTE JEUGD

IK HEB GEEN SPIJT VAN DE DINGEN DIE IK DEED!
ENKEL SPIJT VAN DE DINGEN DIE IK NALIET TE DOEN!
seniorennet.beseniorennet.be
Donderdag 13 mei 2010

MOEDERDAG

2.gif

In mijn weekblad stonden allerlei mooie wensen voor moederdag, geschreven door kinderen.
Ik ben dus een jankbuil, want er waren er enkele bij die de tranen in mijn ogen brachten en een krop in mijn keel.
Bij één echter schoot ik in een schaterlach en ik twijfel er eerlijk gezegd aan of het werkelijk door een tienjarig kind is gezegd, het leek mij veeleer een mop te zijn, en ik wil hem jullie niet onthouden.

De mama van mijn mama is mijn oma.
De mama van mijn oma is mijn overgrootmoeder.
De mama van mijn overgrootmoeder is mijn bedovergrootmoeder. En die haar mama dan.
Is dat dan mijn stapelbedovergrootmoeder?
(bron: Dag Allemaal)
En dan nog een bedenking van mezelf.

Voor de meeste vrouwen is het niet moeilijk om moeder te WORDEN.
Moeilijker wordt het om moeder te ZIJN.
Ik ken er alvast één die daar niet in is geslaagd
 

NABESCHOUWING

Woensdag 12 mei 2010

VEERKRACHT IS....

Veerkracht is......
Veerkracht hebben is heel belangrijk voor elke mens, maar in het bijzonder voor diegene die geleden heeft. De mens die een helse jeugd heeft gehad, het mishandelde en/of verwaarloosde kind. Of de mens die door de verdrukking van een zieke geest zichzelf weer van voor af aan moet opbouwen.

Opnieuw zin geven aan je leven, er weer greep op krijgen en terug toekomstmogelijkheden zien.
Weer een gevoel van eigenwaarde kweken. Zelfrespect en geloof in jezelf ontdekken is heel belangrijk om jezelf weer te kunnen opbouwen.
Humor, het kunnen lachen en relativeren van de geleden miserie, hoe moeilijk dit ook mogen zijn op het eigenste moment, is nodig.

Weer controle over je leven krijgen betekent vaak dat je van hieraf alleen verder moet.
Maar wat een mooie beloning krijg er voor in de plaats als je je angst overwint!
Je zult je weer veilig voelen als je beseft dat enkel jijzelf je toekomst bepaald en in die richting stuurt die jij voor ogen hebt.

Sommige, vaak domme mensen, durven je egoist noemen. Meestal omdat ze niet eens in staat zijn zich te realiseren wat een weg je hebt afgelegd om te komen waar je nu bent.
Laat ze! Jij weet beter! Hun aanschouwing houdt geen verband met de werkelijkheid, hun redenering is een abstract perspectief. Hef je hoofd op en wandel zonder omkijken verder de weg op die je zo moedig hebt ingeslagen

Dat is veerkracht hebben.

©Huismusje

NABESCHOUWING

Maandag 26 april 2010

BEN IK ZO MAKKELIJK TE VERGETEN?

Een moeder vergeet nooit de geboorte van haar kind! Wat ze wel vergeet is de ochtend misselijkheid, de kleine ongemakken, de pijn bij het baren. Dat is wat een moeder vergeet bij de eerste blik op haar baby. Het meermaals 's nachts je bed uit moeten wegens huilen of honger van het kleintje, dat is wat een moeder vergeet. Doodsangst stond je uit wanneer hij/zij te onrustig was, of net andersom, te rustig! Maar dat vergeet je.
Maar een moeder zal zich blijven herinneren hoe zoet  de geur van haar kind was. Hoe knus het hummeltje in haar armen lag, zoekend naar die volle borst of fles.
De eerste vermeende lachjes, de eerste woordjes,zijn eerste stappen...
...Hoe het vol liefde zijn armpjes naar je uitstak... je herinnert het je net alsof het gisteren was.

Hoe je klaar stond om te vechten als een razende leeuwin wanneer je dacht dat hem/haar kwaad zou worden aangedaan. De eerste schooldag! En het lijkt wel kort daarop de eerste nachtelijke uitstap.
Weer zat je met angst en weer kon je niet slapen
Maar het is vergeten.

Waarom voelt mijn moeder al die dingen dan niet? Waarom is zij mij vergeten?
Ben ik dan zo makkelijk te vergeten?
©Huismusje

NABESCHOUWING

Zondag 25 april 2010 · Blijft bovenaan

VOORWOORD

Ik heb nooit een dagboek bijgehouden. Alles zit nog levendig in mijn hoofd.
Vaak wens ik mij er totaal niets meer van te herinneren. Maar het tegendeel is waar.
Hoe ouder ik word, hoe meer feiten ik mij herinner.
Dus maakte ik enkele jaren terug dit blog aan.

Vandaag stel ik mij de vraag: “wat voor nut heeft dit blog”?
Gaat mijn kleinkind dit ooit lezen?
Maar meer nog stel ik mij de vraag: “wat heeft ze eraan om te weten dat haar bonnie een ellendige jeugd heeft gehad?”
Is het niet beter dat zij mij herinnert zoals ik nu ben, een gelukkig en tevreden mens?

Heb ik het geschreven voor mijn kinderen?
Er staan anders maar heel weinig feiten in die ik hen niet persoonlijk heb vertelt.
Maar misschien verklaart het de fouten die ik maakte, de verkeerde beslissingen die ik soms heb genomen en waarvan zij enigszins toch ook de dupe van werden.
Ik weet dat elke ouder fouten maakt want geen enkel kind komt ter wereld met een handleiding. En tevens is geen enkel mens zonder fouten.
Maar in mijn geval lag het  toch nog een ietsje anders, want ik had geen enkel voorbeeld van hoe het moest.
Wel had ik ondervonden hoe het wel degelijk niet moest.

Als ik heel eerlijk moet zijn, dan moet ik toegeven dat ik dit blog ook gemaakt heb voor mezelf.
Om een onafhankelijk luisterend oor te hebben.
En om de mening van een buitenstaander te ervaren.
Eveneens een beetje om anderen te helpen en om hen te laten weten dat zij niet de enigen zijn. Zoals zij mij laten beseffen dat ik niet de enige ben.
Maar vooral om me leeg te schrijven.

En die leegte is er gekomen.
Een leegte die nu wordt opgevuld door gelukkige momenten, liefde en vriendschap.
Ik heb mijn innerlijke pijn publiekelijk kunnen uitschreeuwen.
Een pijn en verdriet dat een rem was om voluit te kunnen genieten van het leven.
Want ‘oud zeer’ zit in je lijf gebakken.
En dat is de reden van dit blog

PS: Ik vraag u beleefd, toch dringend, om geen enkel van mijn teksten op dit blog over te nemen .
Alle teksten zijn door mezelf geschreven. Zijn strikt persoonlijk en zijn dus wettelijk beschermd.
Geloof me vrij wanneer ik u zeg dat u niet graag in mijn schoenen zou staan. Ontneem me dan ook mijn eigenheid niet.

(© Huismusje)

Hieronder vinden jullie mijn verhaal.
Zondag 21 februari 2010

OP EIGEN VLEUGELS

Vele bezoekers, die mijn "triest verhaal" helemaal tot aan het einde toe hebben gelezen, verwonderen zich vaak en vragen me hoe ik uit die nare situatie zo sterk ben kunnen uitkomen. Sommigen zijn zelfs verwonderd dat ik een zo goede en close band met mijn kinderen heb kunnen opbouwen. Wel voor al die lieve mensen heb ik maar één antwoord, ik weigerde om slachtoffer te zijn.
Mijn levensdrang was, en is, enorm groot. Zonder die levensdrang had ik me moeten neerleggen bij mijn angst. Dan had ik mijn kwetsbaarheid moeten tonen aan diegene die hem zouden hebben vermoord. Het was dus prioriteit om die kwetsbaarheid voor mezelf te erkennen, maar er zo min mogelijk aan bloot te staan. Het is een elan dat ik nog steeds in me draag.

Ik weiger dus om slachtoffer te zijn, hoewel de traumatische jeugdervaringen het zouden verantwoord hebben. Het woord 'slachtoffer' alleen al geeft een vieze smaak na in mijn mond.
De wil om te overleven, mijn doorzettingsvermogen, maakte dat ik alle tegenwerking en hindernissen het hoofd kon bieden.
Oh ja, ik heb in mijn jeugd vaak getwijfeld aan mijn eigenwaarde. Mijn vertrouwen werd keer op keer geschonden. Ik werd op nietsontziende wijze geconfronteerd met mijn onmacht tegen de overmacht. Maar het heeft er nooit toe geleid dat ik mijn diepste verlangens en mijn ware ik heb verborgen achter een masker.

Ik heb ook nooit de hele gebeurtenis willen verdringen, integendeel. Heel soms leefde ik op automatische piloot of sloot mij af van derden, om de verminderde veerkracht in weer op te krikken en daarna weer door te gaan. Maar nooit hen ik gewenst er nooit meer over te moeten praten.
Dat heeft me behoed om depressief door het leven te gaan, of net andersom, een keiharde tante te worden. Het verschil tussen goed en kwaad is me altijd duidelijk geweest, als een natuurlijk instinct.
Zelfmedelijden is me vreemd, net omdat ik altijd goed heb kunnen communiceren. Ik heb kunnen stilstaan bij al die nare gevoelens en ze kunnen relativeren, het heeft mijn vechtlust aangewakkerd.
Had ik mij gewonnen gegeven dan waren de daders de overwinnaars geworden, en dat gunde ik ze niet.

Wanneer ik door mijn verhaal naar buiten te brengen, ook maar één iemand heb kunnen helpen, slechts één iemand heb laten denken, wat zij kan, kan ik ook, dan is mijn nare jeugd niet voor niets geweest. Dan heb ik mijn doel bereikt.
Want ook al noemt men je slachtoffer, je hoeft je daarom nog geen slachtoffer te voelen.

©Huismusje

NABESCHOUWING

Zondag 7 februari 2010

BALLAST

Onlangs las ik op een blog, quote: "Je verleden is ballast en ballast moet je overboord gooien, pas dan kan je verder met je leven", unquote. Je hebt zo nog wel meer van die slagzinnen, spreuken of gezegden die allemaal hetzelfde beweren. Wel, ik ben het daar niet mee eens.

Misschien gaat dit op voor mensen die nooit echt door een diep dal zijn moeten gaan. Die enkel kleine ongemakken hebben ondervonden. Algemeenheden die in ieders leven wel eens voorkomen. Daarbij denk ik dan aan het eerste liefdesverdriet, een sollicitatie waar je veel van verwacht maar niet doorgaat, de kinderziekten van je kind, een mankement aan je nieuwe auto, administratie die in het honderd loopt....enz. Kortom dingen die ieder van ons wel eens tegenkomt en/of mee te maken krijgt.
Maar dit gaat niet op voor mensen die een ernstig trauma hebben opgelopen.

Mensen die een ernstige trauma hebben opgelopen kunnen niet zomaar alles afdoen als ballast en overboord gooien.
Een trauma loop je op wanneer één of meerdere schokkende gebeurtenissen van buitenaf op je inwerken. Je voelt hierbij een sterk aanwezig angstgevoel, een aanhoudende angst belevenis. Het daarbij gaande gevoel van machteloosheid en hulpeloosheid heeft meestal een sterke ontwrichting van je bestaan tot gevolg. Het uit zich veelal in psychosomatische symptomen die permanent aanwezig zijn, zoals: negatieve gedachten en angstgevoelens.
De symptomen uiten zich meestal als volgt; een backflasch bij een lied dat je hoort, een zin die je leest, een te luid gesproken woord, een intonatie van een uitgesproken zin, een gelaatsuitdrukking of lichaamshouding. Denk maar even aan het kind of de volwassenen die terugschrikt of ineenkrimpt wanneer iemand een hand vol goede bedoelingen naar hem/haar uitsteekt. Er treed ook vaak onthechting en vervreemding op, en nog zoveel meer, teveel om nu en hier op te noemen.

Nee, voor diegene die een trauma hebben opgelopen is het verleden geen ballast. Was het maar zo simpel dat we het in één keer allemaal overboord konden gooien. Maar helaas!
Vaak komen bovengenoemde symptomen niet eens meteen te voorschijn, maar maanden, en nog vaker, jaren later. Net op het moment dat ze allerminst evident zijn, bijvoorbeeld in een periode dat je super gelukkig bent en je veilig voelt. Op dat moment is er niemand die je begrijpt, jijzelf nog het allerminst. Het is dan geen kwestie van het overboord te gooien en het af te doen met " Het zal wel weer over gaan, effe een dipje". Nee, het wordt vanaf dat moment keihard werken. Werken aan jezelf in de eerste plaats, maar dat gaat niet zonder de medewerking van anderen. Hetzij je naasten, hetzij professionele hulp. Vaak is beide nodig.

Je moet je trauma verwerken, om het daarna een plaats te kunnen geven in je leven. Aanvaarden dat wat is geweest altijd deel zal uitmaken van jezelf.
Niks geen sprake van overboord gooien! Een opgelopen (en verwerkt!) trauma in het verleden maakt je tot die persoon die je vandaag bent. Het verleden ben jij!
En jij bent geen ballast!
Jij bent uniek!
En vaak ben je een begripvoller en liefdevoller mens dan diegene die onnadenkend en klakkeloos alles overboord gooit wat niet in zijn/haar straatje niet past.

©Huismusje

NABESCHOUWING

Woensdag 3 februari 2010

FIEKE

fieke1smallnp8custom.jpg

Het gaat niet goed met ons Fieke!
Fieke is ons hondje, een mini Malthezertje en een echt schatje. Ik weet niet precies hoe oud ze is, maar wanneer ik het zo nareken dan moet ze minstens twaalf a dertien jaar oud zijn.Volgens de dierenarts kan ze zelfs nog wat ouder zijn.
Voor wie hier pas komt lezen, nog even haar verhaal in het kort

Ik maakte voor het eerst kennis met haar in het café van een vriendin. Fieke was het hondje van een klant van haar. Een graatmager en vuil onooglijk beestje, zo zag ze er toen uit. Toen die klant op een keer zijn rekening niet kon betalen, werd Fieke aangeboden als betaalmiddel, en vriendin hapte toe. Maar vriendin was nogal wispelturig en zodoende logeerde Fieke heel vaak bij mij thuis. Op een gegeven moment was vriendin Fieke helemaal beu, en zodoende adopteerde ik haar. Ondertussen leeft zij voltijds acht jaar bij ons.

Omdat ik niet meer zo vaak met haar kan gaan wandelen, maar vooral omdat zij heel erg aan haar baasje verknocht is, neemt knuffel haar door de week mee naar NL. Wandelen en ravotten in de bossen is Fieke’s grootste plezier en daar heeft ze bij knuffel geen gebrek aan.
Althans, was haar grootste plezier moet ik schrijven, want de laatste tijd doet iedere beweging haar pijn. Het gesukkel begon een jaar of drie terug met een baarmoederontsteking. Enige maanden later werd vastgesteld dat zij ook een hartprobleem had. Dan kreeg ze een Hernia, iets waarvan ik niet wist dat honden dat ook konden krijgen. Spelen lukte haar niet meer, elke keer hapt ze krampachtig naar adem. Met regelmatig medicatie toedienen en veel rusten zijn we aangekomen aan vandaag.

Dit weekend was elke stap haar één teveel. Ook haar favoriete eten ging maar met mondjesmaat naar binnen, en zelf haar koekjes en bot waar ze anders zo verzot op is, bleven onaangeroerd liggen. Ze loopt heel traag en ineengedoken met je mee als ze haar plasje moet doen. En ze laat haar kopje hangen. Echt zielig om te zien.
Knuffel gaat met haar nóg maar eens naar de dierenarts toe, maar we vrezen dat er nog weinig aan te verhelpen is. En dan sta je voor de verscheurende keuze! Wat moeten we doen? Weer zwaardere medicatie? Zal het haar helpen om haar nog een waardig leven te laten lijden? Zal ze dan zonder pijn zijn? En voor hoelang?

Kon ze maar praten denk ik vaak, dan zou zij kunnen zeggen wat ze wilt. Is ze tevreden met haar leventje zoals het nu is?
Nu ligt ze een ganse dag te slapen, volgens ons bang om de pijn die ze bij elke beweging voelt. Een dosis pijnstillers per dag en te suf om te weten waar ze leeft. Weer zwaarder medicatie is weer een zwaardere belasting op haar hart, liet de dierenarts ons vorige keer weten.
Emotioneel gedreven wil ik haar nog niet kwijt, maar ik mag niet aan mezelf denken, moet aan Fieke denken. Ergens hoop ik dat ze vanzelf rustig inslaapt.
Hevige tweestrijd. Hartverscheurende keuze.

DIVERSEN

Zaterdag 16 januari 2010

AFSCHEID

Ik heb het reeds vele malen geschreven, muziek is niet weg te denken uit mijn leven.
Voor elk moment, triest of blij, heb ik wel een song.
Zo heb ik ook een song die mij herinnert aan te vroege einde van een gelukkige periode met de vader van mijn kinderen.

Ik was achttien en hij zevenentwintig toen we elkaar leerden kennen.
Na een een moeilijk begin en veel tegenwerking van alle kanten kwam ons huwelijk.
Bij de geboorte van onze zoon wordt beslist dat ik niet meer uit werken ga, zoals het veelal de gewoonte was in die tijd.
Omdat hij vaak voor langere tijd op zee was en wist hoe graag ik naar muziek luisterde, kocht hij voor mij een voor die tijd ultra moderne muziekinstallatie.

Mijn man heel goed mondharmonica spelen, hij moest maar een lied horen op de radio en hij speelde het na.
Zelf was hij, onder meer, een fan van Harry Belafonte.
Zelf had hij ook een diepe warme stem en kon Belafonte wonderwel imiteren Dat deed hij dan ook vaak.

Zo was het een ludieke gewoonte dat telkens voor hij weer vertrok bij manier van afscheid het liedje "Jamaica farwell" zong.
De woorden "Kingstontown" verving hij dan speels door "Aantwaarpen".
Het feit alleen al dat hij als West-Vlaming het woord in mijn plaatselijk dialect uitsprak maakte dat het afscheid steeds een humoristische toets kreeg.
Het was iets van ons twee, iets dat anderen niet begrepen. Waarom stonden die twee daar nu te schaterlachen bij een afscheid dat weken zou duren?
Wat was daar nu leuk aan?
Maar ik verklaarde het nooit, het was ons geheimpje,  hoe kinderlijk naïef het ook mocht zijn.

Op een dag keerde mijn man niet meer weer.
Zijn beste vriend, en getuige op ons huwelijk, die met hem aan boord was heeft hem van boord zien gaan in een havenstad van Brazilië.
Hij heeft hem in een taxi zien stappen. Daa hij zelf van corvee was kon hij niet mee gaan. Nog volgens de vriend, zou mijn man enkele souvenirs willen kopen hebben. (Mijn man bracht vaak van die rariteiten mee naar huis, zoals onder andere een oerlelijke waterpijp en een zo mogelijk nog lelijker houten masker.)
Mijn man is nooit teruggekeerd aan boord.

Hij is vanaf dat moment voorgoed uit ons leven verdwenen.
Sindsdien heeft de song "Jamaica Farwell" een speciale plaats in mijn leven.
Telkens ik het lied hoor staat dat laatste afscheid weer glashelder voor mijn geest....

.....Dan sta Ik weer op die drukke kade.
Op mijn arm ons zoontje, in mijn buik onze dochter.
Achter mij de taxi die staat te wachten om mij weer naar huis te brengen.
Een thuis dat vanaf dat moment nooit meer hetzelfde zou zijn.
We houden het afscheid vrij kort, want er is voor hem nog veel te doen aan boord voor het vertrek.
He left he's little girl in Aantwaarrp town. Permanently!
©Huismusje



NABESCHOUWING

Dinsdag 12 januari 2010

TOEKOMSBEELDT

Mijn generatie kan al meer dan een halve eeuw terugblikken. De meeste onder ons doen dat met een waar genoegen en een beetje heimwee.
De straten waren veiliger, er was minder verkeer en dus ook minder luchtvervuiling. De muziek was minder luid en nodigde uit tot dansen of meezingen. Aids was, hoewel niet onbestaande, iets waar we niet wakker van lagen, en ons bord aten we nog leeg zonder aan kanker te denken bij elke hap. Maar vooral konden we nog dromen over een toekomst.
Wie gewoon huisvrouw en moeder wilde worden, kon dat, wie een carrière wilde uitbouwen, had ook die mogelijkheid. Dat is nu wel anders.

Wanneer ik mijn kleindochter zorgeloos zie zitten spelen, dan vraag ik mij vaak af wat haar toekomst zal zijn.
Moest zij dromen om een simpele huisvrouw aan de haard te worden, gewoon moeder van veel kindjes zijn, dan vrees ik dat haar bittere armoede staat te wachten. Leven met één loon is ondenkbaar in deze tijd, en dat zal in de toekomst niet meer veranderen. En als ze een carrière wil dan zal ze moeten opboksen tegen vele concurrenten.

Wanneer ik in de krant lees dat de huidige job eisen het privé-leven van zes op tien werknemers danig hinderen, hoe zal het dan binnen ongeveer twintig jaar zijn? Wat zal haar marktwaarde zijn als ze dertig is? Gaat ze dan oud en afgeschreven zijn voor de arbeidsmarkt?

Wanneer ik terugblik op vroeger besef ik ten volle dat het toen ook niet allemaal rozengeur en maneschijn was.
Maar ik kijk nu toch bevreesder naar de toekomst, dan toen.
Al die doembeelden en donderpreken waarmee je nu om je oren wordt geslagen beloven niet veel goeds. Er gaat van niets nog veel zijn, of het zou van de tekorten moeten zijn. Tekort aan drinkwater, tekort aan energie, tekort aan pensioengeld, zorggeld.....enz.

 De gemiddelde leeftijd van de vrouw is vierentachtig, en dan zal mijn kleindochter vijfendertig zijn. Dan zou ik toch al een goede kijk moeten kunnen hebben op haar toekomst.
Maar Dokter Lecompte heeft zich ook flink misrekend, niet!

©Huismusje

DIVERSEN

Dinsdag 29 december 2009

VADERTJE TIJD / GEDICHT

tijdvadertje2my8.jpg

Eenzaam huilde zij haar verdriet
Ging zitten op een omgevallen boom
Het zonnetje zag ze even niet
Haar leven leek een boze droom

Tot er plots een klein mannetje voor haar stond
Stelde zich voor als vadertje tijd
Nog geen twee turven hoog op de grond
En heel even werd ze door zijn kleine gestalte afgeleid

Hij nam haar troostend bij de hand
Kijk zei hij, eigenlijk is het heel frappant
Mensen zijn eigenwijs, willen nooit leren
Verdriet hoort bij het leven, dat moet je accepteren

Ook al is verdriet nog zo groot
Tijd zal alle wonden helen
Daarom moet je je verdriet niet altijd voor jezelf houden
Maar probeer je gevoel met iemand te delen

Kijk maar eens goed om je heen
Er is altijd wel iemand waarbij je even mag schuilen
Wees niet bang, je hoeft je niet te schamen
Ook andere mensen moeten wel eens huilen

Geloof me, het zal werken
Neem dat maar aan van vadertje tijd
Straks zie jij weer zonnestralen
Nu geen verdriet meer lieve meid

Auteur; REIGER

AAN AL MIJN MEDE-BLOGGERS....

EEN HEEL GELUKKIG 2007

KUS VAN MUS

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Zondag 15 november 2009

VERLOREN DROOM / GEDICHT

In de hoek van de kast
Ergens in een oude doos
Een vat vol herinneringen
Zoveel waar ik niet voor koos.

Heel even streel ik je weer
Je kijkt me lachend aan
Maar weet je, lieve schat
Mij is het lachen vergaan

Bij het opbergen van je foto
Sluit ik weer een hoofdstuk
En droom ik in gedachten
Ons niet gegund geluk.

©Huismusje

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Vrijdag 13 november 2009

SPREKEN IS...(GEDICHT)

Sommige mensen wil je niet tegenspreken, omdat je hen niet wilt kwetsen......

Sommige mensen kan je niet tegenspreken, omdat ze gelijk hebben......
Sommige mensen zijn de moeite niet waard, omdat je hen beter in hun dwaasheid laat......
Sommige mensen durf je niet tegenspreken, omdat ze geen tegenspraak dulden......

Spreek dat maar eens tegen!


©Huismusje

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Maandag 19 oktober 2009

GEDICHT

Over het dode gras

Ik zie een rennend meisje
...over het dode gras...
Haar leven is weggewaaid net als as.
Ze rent weg voor haar problemen,
en ze zal het nooit anders nemen.
Ze kijkt de hele tijd achterom.
terug naar haar verleden,
Ze zal het nooit vergeten,
wat ze haar aandeden.
er komt geen einde aan.
...over het dode gras...

Maar ineens kan ze niet verder.
Ze staat voor heel diep water.
ze is het nooit geweest,
een echte prater.
Ze kijkt angstig achterom,
en ziet haar verleden op haar afkomen
haar jeugd is haar ontnomen.
Haar verleden is te zwaar,
Nooit gewenst,en alles kwam door haar.
Het verleden duwt haar omver,
en niemand die het ziet.
ze valt in het diepe water,
en verdronk toen haar verdriet.


Dit is niet door mezelf geschreven, maar het sprak mij wel enorm aan omdat het weergeeft hoe ik mij voelde als tiener.
En ook omdat ik mij vragen stel over schrijfster dezer.
 Auteur Pauline - Vijftien jaar

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Zondag 11 oktober 2009

GEDICHT / KINDERDROMEN

kerstupdate3prins20146ua1smallxk8.gif

DROOM KIND

 

Droom kind
droom maar weg op de wind
want jou wacht nog een leven vol zorgen

Droom kind
droom maar weg op de wind
maar geloof in het wonder van morgen

Als het najaar is gekomen
en het groen heeft meegenomen
is dat niet voor lang

Als de natte kale takken
in de winterstorm knakken
wees dan niet bang

Onontkoombaar zijn de grote dingen
de seizoenen laten zich niet dwingen
en het jaar dat gaat
in vaste regelmaat
zijn eigen gang

Droom kind
Niemand is ooit in zijn leven
zonder tegenslag gebleven
of tegenwind

Niet je dromen die bedriegen
maar de grote mensen liegen
uit angst mijn kind

Ook de dappersten zijn weggedoken
ook het sterkste hart is soms gebroken
want ons levenslied
is vol verdriet m'n kind
maar de liefde wint

Droom kind weg op de wind
ook al wacht jou een leven vol zorgen
Droom kind en bij al wat je vindt:
geloof in het wonder van morgen!
Want jij ben een wonderkind....

Auteur onbekend.

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Zondag 4 oktober 2009

MELANCHOLIE / GEDICHT

HOEVEEL LEED KAN IK NOG DRAGEN
HOEVER MOET IK NOG GAAN
VOOR HET EINDELIJK BEGINT TE DAGEN
AL WAT JE MIJ HEBT AANGEDAAN

ALS JE IN MIJN SPIEGEL KIJKT
ZIE JE DAN NIET MIJN LEGE OGEN
ZIE JE NIET DAT IK BEZWIJK
HEB JE ECHT GEEN MEDEDOGEN

NEEN, IK KAN NIET VERDER MEER
GEEN TRANEN MEER DIE VLOEIEN
IK KAN NIET KEER OP KEER
STEEDS WEER OPENBLOEIEN



Door de lieve reactie van mijn evenzo lieve bezoekster bojako, begreep ik dat bovenstaande vers ietwat misleidend overkomt.
Deze woorden zijn geschreven toen ik bijna vijftien jaar was. Het schrijven van gedichten was mijn manier om te vluchten uit de realiteit.
Ik heb ze nog bijna allemaal. Sommige zijn echt kinderlijk, sommige zijn zelfs bijna vrolijk, maar allemaal drukken ze uit hoe ik mij voelde op het moment dat ik ze neerpende.

©Huismusje

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Vrijdag 11 september 2009

IN MINEUR(Gedicht)

Als je jezelf niet kent,
niet weet of je iets of niemand bent.
Het gevoel hebt van onzekerheid,
het verschil niet kent tussen mening en feit...

Als je je alleen voelt,
dingen zegt die je niet zo hebt bedoeld.
Niemand die naast je staat,
en begrijpt waar het jou echt om gaat...

Als mensen het goed bedoelen,
en zeggen hetzelfde als jij te voelen.
Toch trekken ze je op een lijn,
omdat ze niet weten hoe het voelt om echt verdwaald te zijn...

Als mensen om wie je geeft je in de steek laten,
niet meer naar je vragen en niet meer met je praten.
Dan leer je pas wat leven is,
en dat echte liefde geven is.
( auteur onbekend)

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Donderdag 10 september 2009

GEDICHT/WAAROM....?

Waarom kan ik niet vergeten,
al die trieste dagen,
die trauma's uit 't verleden.
Waarom blijft het aan mij knagen?

Waarom kan het diepe geluk,
dat vandaag mijn deel mag zijn,
mij niet houden in het heden.
Waarom keer ik weer naar die intense hartepijn?

Waarom leg ik al die goedbedoelde troost,
steeds weer naast mij neer.
Waarom, waarom, waarom!
Vraag ik mijzelf telkens weer.

TRIESTE JEUGD OP RIJM

Dinsdag 8 september 2009

VERLOREN LIEFDE/ GEDICHT

Door jouw glimlach gul en gemeend
En de lichtjes in je ogen
Werd ik mij bewust van mezelf
Ging ik weer in liefde geloven.

Liefde, woest en onbeperkt
Passie in haar pure vorm
Een oneindige roes
En toen...plots een storm

Liefde werd afstandelijkheid
Ieder ons eigen streven
Beide onze eigen zoektocht
Naar individualiteit.

©Huismusje

Meer van HUISMUJE'S TRIESTE JEUGD

↑ Terug naar de berichten