De marathon II
Wanneer we even voor zevenen in de zaal komen, zijn de modellen al opgewarmd. Er zijn ook twee mannelijke modellen bij. Omdat Nele eerst geopteerd heeft voor alleen vrouwelijke modellen, heeft ze er een zaaltje bij gehuurd waarin de mannelijke modellen kunnen werken. Eerst een bespreking hoe de avond zal verlopen. We beginnen van een staande basishouding om enerzijds de modellen te laten wennen aan het poseren (voor allen de eerste keer) en voor de tekenaars om de lichamen te verkennen. Daarna nemen de modellen een ‘eigen’ houding waarin ze zich thuis voelen, maar met twee modellen samen, zodat je als tekenaar kan kiezen of beiden op papier kan zetten. Dan een tussentijdse pauze om daarna de groepen te wisselen van modellen en vanuit een beweging te vertrekken naar een houding
De mannelijke modellen gaan samen met de vrouwelijke tekenaars naar het kleine zaaltje. Even wat tijd nemen om ons te installeren en daar gaan we. Het is wel stil, maar af en toe wordt toch iets gezegd of gelachen bij een grappige situatie… wellicht zit het glas wijn bij het avondeten daar voor iets tussen. Maar we tekenen dapper verder. Ik ben doodop, dat voel ik vooral als er gewisseld wordt van houding. Zolang ik teken is er blijkbaar genoeg adrenaline beschikbaar om te werken, maar tijdens de pauze haal ik nauwelijks de theetafel. Ik spreek af met Christel om onmiddellijk na het tekenen te vertrekken. Omdat Christel met mij meerijdt, wil ze zelfs vroeger vertrekken … maar wie geeft nu op in het zicht van de eindmeet, dat is niet direct aan mij verkocht. Tijdens de pauze wat gebabbeld met de poserende vrouwen. Ja, het was toch even stress voor de sessie begon. Ik kan me dat best voorstellen. De meesten worden opgevoed in een nogal preutse benadering van lichamelijkheid. Sporters en dansers gaan veel vrijer met hun lichaam om: ze kleden zich aan en uit in groep, douchen samen, ze werken met dat lichaam … helemaal anders dan kinderen die groot worden in een milieu, waarin lichamelijkheid nauwelijks opgemerkt wordt, tenzij om het te verbergen in kleding die dan wel mag opvallen: je mag in onze samenleving ‘gezien’ worden, maar verborgen achter een modetrend.
De bedoeling van model-staan is zich durven tonen zonder zich te verbergen. Toen een van de modellen de armen kruiste voor de borst gaf Nele de raad een andere houding te zoeken, zodat het ganse lichaam kon getoond worden en daarbij rust te vinden. Je merkt wanneer je een model tekent of dat model zich ontspannen voelt, zich vrijuit durft te tonen.
De modellen deden het prima. Als laatste houding gingen de drie vrouwelijke modellen samen zitten in een groep. Erg mooi. Het eerste model nam een liggende houding aan, het tweede model schoof dichtbij en legde haar arm om de dijen van de eerste, het derde model ging op een verhoogje erbij zitten. Alle twee keken ze naar het gezicht van het liggende model. Dat gaf een ontroerend groepsgebeuren: drie vrouwen betrokken op elkaar.
De modellen waren wel benieuwd naar het resultaat van hun poseren. Omdat ik één tekening gelukt vond, gaf ik ze aan het bijhorende model. Ze was er erg blij mee. Wellicht een mooie herinnering aan deze avond.
Christel deelde meer tekeningen uit … maar die tekent uitstekend.
En na die marathon van zes uren tekenen naar huis. Ook Christel was moe … het zal dan toch niet alleen de leeftijd zijn die me uitputte. Dinsdag zie ik Christel weer, kunnen we terug aan de slag om te schilderen in de academie. Ik ben benieuwd naar haar impressies van deze dag.
