Naar de inhoud

Lut De Rudder

seniorennet.beseniorennet.be

Sneeuw

Als kind keek ik vroeger uit naar de eerste sneeuw. Sneeuw betekende sneeuwballen gooien, glijbanen maken, de warmte van de ‘Leuvense stoof’ en een vader die opeens weer afdaalde naar zijn kinderen en een sneeuwpop hielp maken. Die sneeuwpop bestond niet uit twee bollen die opeen gestapeld werden. Een hoofd was een hoofd met oogkassen, lippen en tanden daartussen, de romp was voorzien van armen die eindigden in handen. Wat was er het heerlijkst om beleven: die mooie sneeuwpop of een vader die zijn kinderen aanmoedigde om nog meer sneeuw te verzamelen.

 

Gek dat je die leuke herinneringen laat boven komen … terwijl sneeuw en vriesweer toch ook betekende dat het koud was … en een Leuvense kachel kon wel fel branden zodat je sokken schroeiden, maar ondertussen zag je rug blauw van de kou. We droegen wel houten klompen, groot genoeg om nog wat hooi in te proppen tegen de kou en met die klompen was het heerlijk glijden. En grootvader maakte eens een ‘ijsstoel’. Het ding had de vorm van een enorme stoel, je kon er gemakkelijk met tweeën op zitten met een ruggensteun waarmee je de stoel kon voortduwen en onderaan platte ijzers waarmee elke hindernis kon genomen worden. Het leek meer een ijsstoel voor reuzen dan voor mensenkinderen. De constructie bestond uit dikke takken van bomen, de knoesten afgekapt zodat ze niet teveel uitstaken, de meeste schors er nog aan, dat gaf de ijsstoel een erg robuust uiterlijk. Wellicht was het seriewerk want grootvader zal wel voor elk gezin van zijn kinderen, zeven in totaal, zo’n ijsstoel gemaakt hebben.

 

Die ‘ijsstoel’ is op een bepaald moment verdwenen, wellicht was hij ineengezakt door het verteren van de takken waaruit hij gemaakt was. Er kwam een moderne slee in de plaats met blank geschuurd hout en een touw om de slee mee voort te trekken. Maar ook de winters veranderden: de sneeuw lag niet meer pakken dik, de Leuvense kachel werd vervangen door een dag- en nacht brander … en ik groeide op en vond de sneeuw niet meer zo uitdagend aantrekkelijk om met de auto door te ploeteren … en een sneeuwpop maken … dat werd uitgesteld tot de komst van eigen kinderen.

HannaH

‘Hannah’ is een kleine galerij dicht bij het station in Herent. Het is geen gewone galerij waar kunstwerken ten toon gesteld worden en verkocht. Dat kan daar natuurlijk ook. Maar de bezielster van de galerij, Leni Creuwels, geeft een emancipatorisch accent aan de werking. Ze zoekt niet alleen in België naar (vooral) vrouwen maar ook in het buitenland die ze dan samenbrengt rond een bepaald thema.

 

Deze maand, met als thema Demeter (de godin die haar dochter uit de onderwereld kon weghalen voor de helft van het jaar) zijn van Kinga Chalubinski (Wenen) schilderijen aan de beurt samen met keramiek van Monika Denolf en juwelen van Nik Audenaert. Als er kunstwerken verkocht worden gaat een deel van de opbrengst naar projecten in Oost-Kongo die werken met vrouwen die door het oorlogsgeweld (seksueel) getraumatiseerd zijn om hen te helpen die ervaringen fysisch en psychisch te verwerken.

 

Monika is onze achterbuurvrouw en is al meerdere keren ter sprake gekomen in mijn blog. Zij maakt ontzettend mooie ‘voorwerpen’ … ik durf niet spreken over ‘potten’ want dat degradeert wat zij maakt naar de bloemist om de hoek die ook ‘potten’ verkoopt om een plant in te zetten. Elke keer als ik haar werken zie ontroert me de zuiverheid en de perfectie van haar werken. Ik kan me best voorstellen als ze één foutje vermoedt in een werk dat ze het opzij zet voor de afvalcontainer. Haar werken zijn zo fragiel, maar tevens zo uitnodigend om aan te raken. Dat gebeurt vaak tijdens de opening en dan zie ik Erik (haar man) even zijn adem inhouden, hopend dat er geen brokken van komen. Haar keramiek wordt als het ware van een ‘huid’ voorzien die de kwetsbaarheid en strakke puurheid van haar vorm weer tot mensenmaat herleidt.

 

Zaterdagavond is de vernissage. Karel en ik er op af. We waarderen niet alleen de werking van ‘Hannah’, we hebben niet alleen waardering voor Leni, een energie-uitstralende vrouw, maar willen ook Monika feliciteren om haar tentoonstelling. We kennen de weg … maar presteren het toch om verloren te rijden: in het donker zijn de herkenningspunten niet zo duidelijk. Geen probleem: we geraken er net op tijd.

 

Dikke zoenen voor Monika en Erik. Wat praten en Leni doet haar openingswoord. Waarom zijn niet alle openingswoorden van dergelijke kwaliteit? Geen geleuter over kunst en de plaats van de kunstenaar in de samenleving, wat meestal het hoogst bereikbare niveau op vernissages is. Ze laat de kunstenaressen kort aan het woord, zodat die iets kunnen zeggen over hun werk. Monika legt heel beknopt haar drie wijzen van ‘draaien’ uit en zelfs zonder iets te horen zou je aan haar begeleidende bewegingen de groei van haar werken kunnen volgen. Ook Kinga (de vertaling volgt door Leni) en Nik komen aan het woord. Daarna geeft Leni nog een paar zinnen uitleg over de projecten in Oost-Kongo en de noodzaak dat de plaatselijke bevolking de problemen zelf aanpakt.

 

Volgt een heel originele ‘drink’: eerst schuimwijn of vruchtensap en daarna lekkere pompoensoep. Als afsluiting: Limburgse vlaai (Leni is van Limburg). Dat laatste halen we niet meer. Ik wil naar huis: ik geniet er niet meer van om tot de laatste man/vrouw te blijven. De leeftijd hé.

 

.

een werk van Kinga dat me erg raakte

de juwelenkast van Nik

werken van Monika

.

.

Nog wat sfeerbeelden

Na een nacht goed slapen sta ik weer klaar om de dag te beginnen. Eerst de wagen leegmaken en alles op zijn plaats zetten. Wanneer de wagen leeg is: boodschappen doen, want daar kregen we zaterdag geen tijd voor. Daarna een boterham en dan naar de tekenles.

 

Ik verlang er naar om terug geconcentreerd aan de slag te gaan. De laatste weken waren erg druk omwille van de kunstroute en de kerstmarkt. Nu wordt het tijd dat het leven weer zijn gewone gangetje herneemt. Hoe ik er ook naar kan uitzien om mensen te ontmoeten, toch heb ik ook behoefte om stil weg te duiken in mezelf en mijn aandacht te focussen op één punt. In de tekenles is dat nu een wit blad en een tekenpen met Oost-Indische inkt. Ik probeer, vertrekkend van een punt op de kaderlijn in een grote haal een tekening op papier te zetten er dan voor zorgend dat ik enkele millimeters voor het vertrekpunt mijn eindpunt plaats. Het is gewoon spelen met één lijn. ‘k Zou dat ook eens kunnen proberen met een wit dun koordje i.p.v. een getekende lijn op een gekleurd blad.

 

Ondertussen stuurde Christel foto’s door. Enkele geef ik weer. Ze laten de sfeer van de voorbije dagen zien. Boven: Corinne, zowat het hart van de kerstmarkt.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Meer van Lut De Rudder

↑ Terug naar de berichten