De vernissage
Spannend toch zo’n vernissage. Zou er wel iemand op af komen want Herselt ligt zowat buiten de regio waar de vrienden wonen. Ik probeer te tellen wie gezegd hebben dat ze gaan komen. Nu, de drank is besteld. Dat moesten we in het restaurant doen waar we ’s middags gaan eten zijn. Gemakkelijk is het wel: je hoeft de bestelling alleen via de lift naar beneden te halen … en heb je iets te kort kan je onmiddellijk bij krijgen en wanneer een fles niet geopend werd mag je ze teruggeven.
De twee dochters van Christel en mijn jongste dochter komen helpen. Aike is er een paar dagen tussen uit om te rusten en Deepak en Manon moesten ergens anders heen. Meer dan volk genoeg. Karel en Ludo zullen ook wel een handje toesteken als het nodig is.
Wanneer Christel en Ludo de parking opdraaien voel ik het toch wel kriebelen. We gaan we voor de tweede keer vandaag richting Herselt.
Op de grote parking parkeert Ludo de auto en dan vlug naar binnen want het is kouder geworden ondertussen. We hebben nog een uur om alles klaar te zetten, dus tijd zat.
De drank wordt uit het restaurant gehaald, tafels op de juiste plaats gezet, de hapjes op schotels gelegd, glazen uit de dozen gehaald … die zullen pas gevuld worden naarmate de bezoekers toekomen.
En dan komen de genodigden. Ineens is de spanning voorbij en kan het feest beginnen. De schepen van cultuur maakt haar opwachting en ook Diane, de gemeentelijke verantwoordelijke voor de tentoonstellingsruimte. Er worden afspraken gemaakt. Karel zal eerst zijn bijdrage leveren en daarna zal de schepen de tentoonstelling voor open verklaren. Ik ben echt benieuwd naar wat Karel gaat zeggen. Hij heeft alles netjes opgeschreven … Nadien zullen er verschillende mensen hun waardering uitspreken voor deze korte ‘lezing’. Morgen zal ik ze integraal in mijn blog weergeven. Ook de schepen geeft een zinvolle visie over cultuur en beleid. En meteen is de officiële pagina omgedraaid.
Gelukkig dat Ludo zich verantwoordelijk stelt voor de drank want na een tijdje moet er bij gehaald worden en ook de glazen moeten aangevuld. Niemand van de genodigden heeft iets gemerkt, de huishouding draait prima. Ook de dochters doen een duit in het zakje. Naarmate de wijn aangesproken wordt, verheffen de stemmen zich en wordt het drukker in de zaal.
Tegen tienen zijn de meeste bezoekers vertrokken en ruimen we op. We stapelen alles in de keuken en zullen morgen grondig opruimen. Nu zijn we moe en willen de avond niet verpesten door met opeengeklemde tanden iets te doen dat morgen ook kan gebeuren.
De kinderen van Christel gaan met hun wagen huiswaarts, mijn dochter zetten we af aan het station. Er is een trein die nu ongeveer vertrekt, maar die kan ze niet meer halen, ze zal dus moeten wachten op de volgende. Wanneer we thuiskomen krijg ik een sms-berichtje dat ze trein toch gehaald heeft en nu op weg is naar Leuven. Leuk voor haar dat ze niet hoefde te wachten, stations kunnen ’s avonds zo ellendig verlaten aanvoelen.
Voor we gaan slapen bekijken we nog het nieuws. Daardoor kunnen we afkicken van de intensheid van de dag en komen we weer met beide voeten op de grond.
