Egidius

wat van jou

hier blijft

 

een tabaksdoos

sigaren die je leerde roken

ontwerpen voor houtsculptuur

 

rapporten

van school

van psychiatrie

van de rechtbank

 

foto’s

van een vroeger

dat voorbij is

 

je afscheidsbrief

 

hoe onbereikbaar je ook bent

je leeft verder

in mijn bewustzijn

 

in mijn lijf

dat elke dag

vraagt om jou

 

tot je lichaam

ophield met ademen

je bewustzijn de wereld verliet

 

nog kan ik het niet bevatten

dat je weg bent

en alleen nog in

beelden van herinnering

onrustige dromen

tot mij weerkeert

 

 

ik heb je niet genoeg gezegd

hoeveel ik van je hield

 

hoe je

 

toen je

dag na dag groeide in mij

kosmos in de kosmos

mijn wezen vervulde

alle vragen ten einde

 

hoe je

 

later

mij brak van zorgen

overgeleverd aan een waanwereld

waarin je tussen de goden ging wonen

en overspoeld werd door agressie

 

zoon van mij

 

je ging van mij weg

steeds verder

je keerde niet meer weer

 

 

ontspannen

lag je in de rust van de dood

 

we kwamen afscheid nemen

ik sprak je toe

 

en in dit spreken werd ik me bewust

dat ik verder moest

leven

dat ik bleef ademen

 

dat je weg was

dat je

ieder

hoe dierbaar ook voor jou

overliet

aan tijd en ruimte

 

onherroepelijk was de grens

jij verstild tot de dood

wij

terug geworpen in de tijd

 

 

toen je wezen overmand werd door pijn

en geen troost je bewustzijn kon bereiken

 

nodigde je

de dood

als laatste reisgezel

 

je gaf al je geld weg

kocht wellicht nog een laatste joint

rookte op het balkon nog een laatste sigaret

 

en toen sprong je

van vijf hoog

je bevrijding tegemoet

 

de tijd

niet te weerhouden

schuift elk moment

eeuwigheden

tussen ons beiden

 

ik omhels je

voel de kou van je dode lijf

de geur van dood zijn

 

onherroepelijk

word je uit mijn verlangen

weggeroofd

 

waar kan ik mijn onmacht uitschreeuwen

toen het leven

je lichaam verliet

was ik

in de wachtkamer van de dood

dicht bij jou

 

je mocht de weg gaan

die zich voor je ontplooide

je had de pijn van leven

tot het uiterste gedragen

 

toen je stierf

werd je opnieuw uit mij geboren

 

ik legde mijn armen

behoedzaam om je heen

lieve zoon van mijn verlangen

 

zo wou ik je vergezellen

tot aan de grens

waar jij voorgoed

inging

tot je eigen verte

toen je viel

en te pletter sloeg tegen de aarde

scheurde je naam

de ruimte uiteen

 

even hield de wereld

de adem in

 

stilte

ontzetting

 

men droeg je weg

een verdwaald kind

de dood tegemoet

Van een goede kwaliteit tekenpapier (300gram) maak ik een harmonica. Daarvoor snij ik op 2 cm van de rand zeer licht over het tekenpapier en plooi dit om. Door deze zeer lichte inkerving plooit het papier gemakkelijk. Met houtlijm maak ik de losse stukken aan elkaar vast, er voor zorgend dat het blad in de juiste richting plooit.

In de academie installeer ik me zodat ik het hele harmonica uit kan spreiden: zo kan het bewerkte deel drogen terwijl ik de rest verder afwerk en krijg ik een goed overzicht van het geheel.

Het is plezant werken en door het uitproberen op kaartenkarton heb ik nu genoeg zelfvertrouwen om het water en daarin de Oost-Indische inkt zijn gang te laten gaan.

De tekst zal ik er thuis bij voegen. Ik gebruik daarvoor écoline met warmgrijze kleur en kleine letters, zo valt de tekst nauwelijks op en blijft hij toch goed leesbaar.

 

Ik vind het werken met papier zo hartveroverend dat ik, om af te sluiten, er nog wat foto’s bij haal. Hiernaast een werk van Truus Van den Heuvel

Nikki Van Es

Hil Van Neer

Marie Josee Christ

Jacques Audrey

Claudine Latron

Hannah Van Zweden

Sylvia De Greef

Omdat de tentoonstelling over papierkunst me zo aanspreekt ga ik nog eens terug met een vriendin. Nu neem ik een fotoapparaat mee, zodat ik bij mijn enthousiasme over deze tentoonstelling ook wat beelden kan tonen.

Ik probeer van elk werk een foto te maken, maar niet alle foto’s zijn gelukt. Soms zit er teveel spiegeling in het werk, dan weer is het beeld te vaag of komt het werk niet tot zijn recht. Ik gebruik een heel simpel apparaatje en ben geen gespecialiseerd fotograaf.

Wat me vooral weer terug doet gaan naar de tentoonstelling zijn enerzijds de werken van Bob Matthysen en anderzijds de werken van Suhail Shaik. Bob Matthysen is gastkunstenaar op deze tentoonstelling. Hij probeerde me uit te leggen hoe hij zijn werkstukken tot stand bracht. Hij gebruikt daarvoor Abacavezel die op een bepaalde manier geprepareerd wordt. Ik heb wel begrepen dat het grootste deel van zijn werk ‘per toeval’ tot stand komt, dat hij wel probeert door manipulatie tot een bepaalde vorm te komen, maar dat uiteindelijk de materie zelf beslist hoe de vorm er gaat uitzien. Ik kon me daar wel iets bij voorstellen … maar laat het uitoefenen van zijn kunst liefst aan hem over. Zelf bekijk ik het resultaat: van verfijnde golvingen tot bijna brute kracht (zie foto’s hieronder).

Suhal Shaik neemt zelf het mes of de schaar in handen om zijn werk tot stand te brengen. Omwille van zijn werk wil ik vooral terugkomen. Het beneemt me de adem. Het papier wordt zo fragiel onder zijn handen.

Bob Matthysen