Van 'Spelenderlijn tot Lijnenspel'
De bedoeling is de mensen meer vertrouwd te maken met wat er aan de muren hangt. Ik ben in mijn tekenarchief gedoken waardoor ik een overzicht kon maken hoe ik tot de grote werken gekomen ben.
Ik begon met de eenvoudigste, de meest minimale ‘tekening’, nl. een punt. Daarop bouwde ik verder. Met verschillende punten kan je een uitgebreide tekening maken. Het zelfde met een ‘streepje’ en een lijn. Die ‘lijn’ komt dan uitgebreid aan bod. Wat verkrijg je als je lijnen strak naast elkaar op papier zet, als je de lijnen golvend naar elkaar laat toegroeien. Als je de lijnen elkaar laat kruisen. De stap naar de experimenten met een weefmat ligt dan klaar. Van de weefmat naar het vlak. Wat gebeurt er in een vlak als daar horizontale en verticale lijnen in aan brengt. Ook met de Oost-Indische inkt kan je variëren door die inkt te verdunnen. En als je nu eens een penseel gebruikt i.p.v. een pen?
Tussendoor verwees ik, omdat de gelegenheid zich aanbood, naar vroegere situaties: wie herinnert zich niet de weefmatjes van de kleuterklas, ook WOII kwam aan bod, het aanleggen van de waterleiding. De tekenkunde als een soort alibi om herinneringen van vroeger aanwezig te stellen, herinneringen waarvan de jongeren geen weet meer hebben.
En ze volgden mijn verhaal een uur lang erg geïnteresseerd, dat voelde ik aan hun reacties. Ik denk dat ik zeker zo gelukkig was omdat wat ik aanbood met zoveel aandacht en openheid werd ontvangen als die ouderen die een goede namiddag beleefden.
De verantwoordelijke had gevraagd om een uurtje uitleg te geven … en ik klokte zowat op een uur af.
’s Avonds zat ik wel een beetje met schraperige keel. Ik ben niet gewoon zo lang en zo luid te spreken. Over twee weken sta ik er terug. Ik verheug me er nu al op.
