In Vlaanderen is op 26 april 2015 de week van de amateurkunstenaar van start gegaan of het ‘WAK’. Allerlei evenementen geven kleur aan deze actie en laten zo kunstminnend Vlaanderen ontdekken wat er vaak verborgen aan creativiteit leeft en nu naar buiten kan komen. Zo worden vele kunstroutes georganiseerd, o.a. in Werchter.

Fons Van Tricht is keramist en neemt deel aan de kunstroute in Leuven. In functie daarvan kan je bij hem terecht in zijn atelier en verbouwde schuur (een prachtige tentoonstellingsruimte): daar toont hij zijn werken.

Op het einde van de rondrit voor het inter-atelier project gaan we nog even langs bij Fons. Gewoon even kijken wat hij aan nieuwe dingen gemaakt heeft.

Bij het binnen komen moeten we de living door: daar hangen een paar nieuwe werken van Moniek. Ze is geboeid door mensen en dat kan en wil ze niet verbergen. In de verbouwde schuur vinden we de werken van Fons en Fons zelf. Hij geeft uitleg over zijn werk. Wat een energie heeft die man. We laten hem over aan zijn publiek en gaan zelf op ontdekkingsreis. Het is gewoon prachtig; hij kan de spanning tussen rationaliteit in vormgeving en daarin kwetsbaarheid ontwikkelen, meesterlijk hanteren.

Bij ons thuis staat een werk van hem op de kast waarin dat contrast meesterlijk wordt vorm gegeven. Elke dag nog kijk ik met plezier naar zijn werkstuk.

Ook hij heeft een zoon verloren door zelfdoding. Een schilderij van zijn zoon hangt op de eerste verdieping van zijn schuur: een stille getuige van een pijn die nooit over gaat.

Wanneer ik aan het einde van ons bezoek Fons kan begroeten, is het erg hartelijk: we weten wat ons bindt … en daarnaast kunnen we elkaars werk erg waarderen.

Wanneer we van Rillaar naar Werchter rijden houden we halt bij kunstkring ‘Gesigneerd’ in Baal en hun tentoonstelling ‘de kleine artiest’.

Ik weet niet waarom, maar kindertekeningen en schilderijen kunnen me enorm boeien: de vrijheid van fantasie, de kleuren die ze complexloos op papier zetten zonder zich te bekommeren of die wel bij elkaar passen. Pas als volwassenen maak je kennis met kleurentheorieën en dan weet je plots niet meer of je aanvoelen van kleuren wel juist is.

Drie ontwerpen worden getoond: schilderijtjes rond het thema circus, bokalen gevuld met kabouters en paddenstoelen in het hoge gras en dan die verrukkelijke koekoeksklokken.

Wat ik hier te zien krijg laat me overstromen van plezier, ik ga zo wat al dansend buiten. Nochtans heb ik alleen maar een koffietje gedronken.

Er is zo veel te zien dat het vermelden waard is. Als afsluiter van HAAS wil ik nog enkele leuke indrukken vermelden.

Zo hoeft het niet alleen een kubus het drie dimensionele te vertegenwoordigen. In Werchter tref ik ‘schapjes’ aan, laat ons stellen halve kubussen. Soms is zo’n schapje te vinden als een soort zwaluwnest tegen de balken, dan weer merk je zo iets op wanneer je de trap afdaalt.

Overal komt fantasie aan bod en ik laat me daardoor graag verleiden. Het neemt me mee naar een wereld waar het leuk om toeven is.

Met een blij borrelend gevoel sluit ik de bezoeken aan de ateliers af: zo mogen er nog activiteiten georganiseerd worden.