Schaamte

Met een groepje van zes gingen we naar de tentoonstelling ‘The Bottom Line’ kijken in het S.M.A.K. (Gent). De anderen werken samen in het schildersatelier in Werchter. Ik schilderde daar tot twee jaren terug ook en dus werd het een blij weerzien.

Christel kwam me ophalen: wat een luxe zo aan huis afgehaald worden. Daarna naar Aarschot waar we de trein naar Leuven moesten hebben. We waren op tijd vertrokken, zodat we nog een koffie konden drinken. Ondertussen kwamen de anderen ook aanschuiven.

In Leuven een trein naar Oostende maar in Gent stopte onze reis. Het S.M.A.K. ligt op wandelafstand van het station. Het was droog en niet te koud: heerlijk wandelweer.

Aan de balie zorgt elk voor een inkomticket, we gaan eerst nog iets drinken, hoewel ik sta te popelen om aan de rondgang te beginnen. Toch doet de koffie deugd na de treinreis en de wandeling, vooral als er een groepje rond de tafel zit dat elkaar toch telkens veel te vertellen heeft.

En dan beginnen we er aan. Ieder volgt het eigen ritme en we zien elkaar dan wel bij de uitgang. Ik geniet ervan, gewoon prachtig. Niet dat alles me even veel aanspreekt, maar hier voel ik me ‘thuis’ komen.

Natuurlijk koop ik het boek dat bij deze tentoonstelling hoort, zo kan ik er later nog van genieten.

Wanneer we weer met zijn allen samen zijn, blijven we in het museum om iets te eten: de kaart is niet uitgebreid maar een simpele snack stilt ook de honger en zo verliezen we niet veel tijd om op zoek te gaan naar een restaurantje. En dan ontdekken we iets grappigs: aan de kassa bestellen we wat we willen en dan krijgen we een doosje mee waarop een nummer verschijnt. Wanneer dat doosje zoemt en flikkert, betekent dit dat onze bestelling klaar is en we ze kunnen afhalen. Zeer efficiënt om op zo kort mogelijke tijd de klanten te bedienen.

Er staat ons nog een tweede tentoonstelling te wachten … hoewel ik nu al héél tevreden naar huis zou kunnen gaan: ik ben echt vol van wat ik gezien heb.

Hieronder enkele foto’s. Er was natuurlijk veel meer te zien maar o.a. deze werken spraken me erg aan.

Ik wens iedereen een deugddoend 2016, wat het voor elk ook moge betekenen.

Voor mij begint het jaar in volle verwarring: de rabarber is aan het uitschieten, de paaslelies staan klaar om in bloem te komen, de brem bloeit, je kan nog buiten komen zonder dikke jas en er valt enorm veel licht door het raam: de hoge bomen rond het huis zijn enkele dagen geleden geveld.

De enige manier om uit die overrompeling te geraken is achter mijn tekentafel gaan staan en werken. Dat heb ik dan ook in overvloed gedaan.

Ondertussen kwamen familie en vrienden een goede dag zeggen. Het waren leuke maar vermoeiende dagen. De overgang van oud naar nieuw hebben we aan anderen toevertrouwd: zelf gingen we op tijd het bed in, zodat we uitgeslapen aan het nieuwe jaar konden beginnen.

Vandaag start het schooljaar weer, dus ook het kantatelier. Het doet goed te weten dat er zich nu een soort rustige routine aanbiedt. Dan kan ik me zonder zorgen terugtrekken in een wereld waar nog zoveel te ontdekken en te beleven valt. Voorlopig bestaat die wereld vooral uit een potje Oost-Indische inkt en wat tekenpennen. Wat kan het leven in zijn eenvoud spetterend zijn.

Nog enkele dagen te gaan en we starten weer in een nieuw jaartal. Ik hou wel van het samenzijn met familie en vrienden om daarna, wanneer weer eens ervaren is hoe graag we elkaar zien, aan de slag te kunnen gaan.

Mijn blog verdwijnt even uit zicht. Maandag, 4 januari 2016 (‘k moet echt wennen aan het nieuwe jaartal) ben ik er weer. Ik kijk uit naar wat er op me af gaat komen. Hopelijk allemaal leuke dingen. Dat wens ik ook voor jullie die dit lezen. Geniet van 2016.

Om het jaar af te sluiten en de laatste nieuwtjes i.v.m. ‘Talentenmix’ (de titel waaronder het evenement tijdens WAK 2016 van ’t Alent gaat plaats vinden) uit te wisselen, organiseert Maurice een samenkomst bij de schapenboer in Werchter. Zo kan er een originele groepsfoto tot stand komen.

Wanneer iedereen er is worden we naar de schapenstal gedreven, waar enkele schapen van de kudde op ons wachten. Foto’s worden genomen van de groep en Christel doet het op haar manier.

Daarna wordt er nog gezellig gebabbeld … maar Christel en ik verdwijnen. Het is de laatste dagen erg druk … en ik verlang maar één ding: in afzondering achter mijn tekentafel staan en lijntjes trekken.

Maurice, initiatiefnemer, organisator ... bij de schapen. Blijkbaar heeft hij ze nog niet op het droge.

de schapenboer verhuist enkele van zijn schapen naar de andere kooi. Rechts van hem een pikzwart lammetje ... als dat maar geen 'zwart schaap' wordt.

mooi om zien!

’t Alent is een kunstvereniging in Werchter die om de twee jaren een kunstroute organiseert tijdens WAK (week van de amateurkunstenaars). Vorig jaar kwam de art-o-maat tot stand: een afgedankte sigarettenautomaat waar in doosjes, ter grootte van een sigarettendoosje, kunstwerkjes werden gedeponeerd. Die stapelen zich dan in de automaat op, zoals vroeger de sigarettendoosjes, en mits geld in de gleuf te stoppen, komen ze te voorschijn. Alleen kan je niet kiezen welk kunstwerkje je graag zou hebben, het is nu een verrassing van wie het mini-kunstwerkje komt, want het toeval bepaalt welk doosje in de lade te voorschijn komt.

Nu wou de verantwoordelijke van dit evenement de meewerkende kunstenaars de kans bieden om samen te exposeren tijdens de WAK in 2016. Met een tiental inschrijvingen ging de organisatie van start. En dat groeide en bleef groeien. We zouden in de Jack-Op, een vorm van cultureel centrum op landelijk niveau: de fanfare repeteert daar, het toneel geeft daar zijn optreden en je kan er tentoonstellingen organiseren, mits op tijd aanvragen van de medewerking van de gemeente. Naast de tentoonstelling werd er ook gedacht aan het organiseren van workshops voor kinderen en volwassen.

Om in die chaos terug wat orde te krijgen nodigde Maurice (inspirator, organisator, duivel-doet-al) ons uit voor een vergadering in Riks Bakhuys: zo maakten we kennis met iemand die het ambacht van het brood bakken in een houtoven met overgave beoefent.

Het werd een originele maar niet altijd efficiënte manier van vergaderen.

Eerst wordt er brood gebakken. Bij het binnenkomen staat de oven al op te warmen en op tafel staan kommetjes met de juiste hoeveelheid bloem, gist en zout. We leren brood kneden met de hand. Tijdens het gisten nemen we iets om te drinken en zetten we ons rond de tafel om te vergaderen. Er wordt veel gebabbeld maar uiteindelijk worden er wel concrete afspraken gemaakt.

Dan volgt een tweede kneedbeurt. Een tweede gistingsronde blijkt niet nodig en het brood kan de oven in. Dan aan het werk voor een Marokkaanse tajine schotel: gehaktballetjes in een soort tomatensaus met heerlijk kruiden: de ruimte is er van doordrongen. Die schotels gaan na het brood de oven in. Ondertussen hebben we al behoorlijk honger gekregen en het is als het ware een bevrijding wanneer de oven open gaat en de schotels op tafel worden gezet.

Natuurlijk moet nadien de vaat worden gedaan … want hier is handwerk troef. Dat is maar een kleine prijs die we graag betalen want de tajine was bijzonder lekker.

Rik legt uit hoe we brood gaan maken

de benodigdheden voor de tajine staan te verleiden

terwijl de broden rijzen vergaderen we of proberen dat althans

wie aan het werk en wie kijkt toe? 

In Hannah stellen Alexey Terenin (kunstschilder) en Fons Van Tricht (keramist) ten toon. Omdat de galerij alleen tijdens het weekend open is, trekken Christel en ik er de zaterdag na mijn tentoonstelling naar toe.

De twee kunstenaars gaan schuilen onder de gezamenlijke titel: Babel, verwijzend naar de toren tot in het oneindige. Hun werken lijken echter elkaars tegengestelde. Het werk van Alexey Terenin is fantasierijk, verwijst naar emotie, vaag aanvoelen, de wereld van mysterie en tijdeloosheid. De keramiek van Fons Van Tricht vertrekt van een doordachte vormgeving in strakke lijnen. Maar die sobere vormgeving biedt beschutting aan een warme innerlijkheid. De beide oeuvres passen wondermooi bijeen: vaak zijn dezelfde tinten van kleuren aanwezig in de werken die bij elkaar gebracht zijn. Het is net of je niet raakt uitgekeken: wanneer je een schilderwerk verkent, dalen je ogen automatisch naar de keramiek eronder en omgekeerd.

Christel nam de foto’s … en ik bleef kijken