Elke tentoonstellingsruimte heeft een eigen uitstraling. Ik was benieuwd hoe mijn werk zou hangen in het UZ, tegen de grijze muren die uit betonstenen zijn opgebouwd. Maar dat viel best mee.

Gelukkig dat ik samen met Christel kon exposeren, want de gangen leken eindeloos. Maar eind goed al goed: de werken kregen hun plaats en het geheel kon onze goedkeuring wegdragen.

Ik moet mijn werken niet te grondig opbergen, want in september mag ik werken hangen aan de muren van het danscentrum Aike Raes. Het is er heel anders van sfeer. Vooral jonge mensen lopen er rond op weg naar de dansles maar ook wel ouders en grootouders die de jongste dansertjes begeleiden. Hier blijven mijn werken hangen tot de herfstvakantie.

Terwijl mijn werken in UZ Gasthuisberg tegen de muren hangen, ben ik vol overgave aan een nieuwe reeks begonnen: magie van cirkel, driehoek en vierkant. Ik vind mijn draai achter de tekentafel en het is heel vroeg licht en daar wil ik van profiteren. Er komen nog tentoonstellingen en ik wil telkens nieuwe werken tonen.

Ik raak gefascineerd door de geometrische vormen van driehoek, cirkel en vierkant. Werkend met die vormen ontdek ik dat het vierkant een verhelderend, rationeel effect heeft: het is net of er een innerlijke orde ontstaat. Het geeft rust aan de emotionele wereld. De cirkel is eerder troostend: wat is mag er zijn, niets moet meer, alles wordt opgenomen in die ene draaibeweging die uiteindelijk tot zichelf terugkeert en zo een kring vormt. De driehoek is agressiever, doorbreekt de orde. Deze vormen vormen een samenspel dat de confrontatie met het leven aankan.

Mijn laatste blog dateert van eind juni … en sindsdien vloog de tijd rapper dan mijn pen kon schrijven of eerlijker, stond ik hard te werken achter mijn tekentafel.

Ik wil even teruggaan in de tijd. In juli bouwden Christel Verstreken en ik een tentoonstelling op in de gangen van het UZ Gasthuisberg in Leuven. Het werd een heel boeiende ervaring. Zowel Christel als ik kregen heel leuke mails van personeel, patiënten, bezoekers van gehospitaliseerden … Leve het internet!

Ik heb me laten vertellen dat op drukke dagen er een stroom van zowat 20.000 bezoekers door die gangen passeert. De meeste mensen kijken niet naar de muren, die zijn verzonken in de eigen problemen, want naar het UZ komen, is niet het einddoel van een plezierreisje. Toch zijn er mensen die oog hebben voor wat er aan de muren hangt.

Met vrienden sprak ik af om die tentoonstelling te benutten om elkaar eens weer te zien. De zes weken dat onze werken tegen de muren hingen, waren zo om. Half augustus gingen we alles weer ophalen. Nu blijf ik met een blij gevoel aan die periode denken.

Natuurlijk vraagt zo'n grote tentoonstelling opbouwen heel wat energie. Gewoon het fysieke gesleur om zo'n zestigtal werken, in glas ingelijst, op hun plaats te krijgen, weegt zwaar door, letterlijk. Maar met vele helpende handen, lukt dat wel.

Toen we voor de laatste keer de rondgang deden en zagen dat alles goed hing, kwam er toch een enorm gevoel van opluchting en tevredenheid opzetten: oef! 't is gelukt. Zo'n tentoonstelling is een gelegenehid om een overzicht te krijgen van je eigen werk, alsof je jezelf samenraapt en tot eenheid brengt. Af en toe mag een mens wel eens fier zijn op zichzelf: de uren intense arbeid met pen en Oost-Indische inkt leverde in mijn ogen, een mooi resultaat op.

Vandaag hangen Christel en ik onze werken op in de gangen van het UZ Gasthuisberg in Leuven. Gisteren hebben we de auto's geladen zodat we, zoals gevraagd, om negen uur aan de ingang van het UZ staan, waar we opgewacht worden door iemand die voor het vervoer helpt zorgen van de wagen naar de gangen. En dan begint het grote feest: de werken tegen de muren hangen en hopelijk op het einde van de dag kunnen zeggen 'mooi zo'!

Ondertussen blijf ik tekenen. Een dag zonder de concentratie achter mijn tekentafel is als een verloren dag. Voorlopig hou ik het nog bij het thema: vleugels van vrijheid. Maar nieuwe perspectieven kondigen zich aan. Ga ik tijd krijgen om alles uit te werken?

Ik volg de weg verder naar meer visuele structuur op het blad en voel de zin in mij opkomen om er een groot werk mee te maken met drie kaders naast elkaar.

Ik probeer wat meer gestructureerde elementen in mijn ontwerp te verwerken. Daardoor ontstaat er meer spanning in het visuele verhaal.

Soms vraagt men mij: wanneer doe je het allemaal. Tja … wanneer doe ik het allemaal?

Eerst en vooral heel georganiseerd leven. Mijn dag is 'gepland'. 's Morgens sta ik met plezier op, overdenk wat ik die dag ga doen … en soms sta ik al om acht uur acher de tekentafel. Koffie drinken doe ik tussendoor, als ik nood heb aan rust. Er ligt altijd een boek klaar of ik zet me achter de pc. Die pauzes zijn kort en dan weer aan het werk. Ik denk dat door grenzen te trekken (wanneer ik wat doe) energie beschikbaar is om te doen wat gepland is. 's Avonds ben ik wel bekaf … maar dat mag vind ik. En ik vind het heerlijk om naar bed te gaan.

Het thema blijft me boeien en tussen de drukte van feestvieren en tentoonstellen door, zoek ik mijn tekentafel op.

In dit ontwerp probeer ik het zo sober mogelijk te houden. De zwarte achtergrond, compact, geen speld tussen te krijgen, verwijst in mijn beleven naar absolute waarheden die als dogma's over ons worden uitgegoten. Dat gebeurt niet brutaal maar verweeft zich met datgene wat men 'opvoeding' noemt'. Je zal maar als vrouw stellen dat 'poetsen' niet elke vrijdag moet gebeuren en ook door een man kan gedaan worden.

De verticale strepen verwijzen naar datgene wat algemeen aanvaard wordt. Het is fantastisch wat de wetenschap ons allemaal kan leren … en het zijn de vragen die men aan de wetenschap stelt die de gevestigde overtuigingen kunnen verdiepen of een andere invalshoek aanbieden waarmee men verder aan de slag kan.

Ik heb ook nood aan die okergele kleur. Het roept de inspiratie, de vernieuwende kracht op waardoor de mens en de mensheid kan evolueren.

En in deze omgeving plaats ik dan mijn vleugels van vrijheid. Laat die vleugels maar ruimte veroveren.