Wind

Zowat 11 jaren terug ging het Danscentrum Aike Raes van start. Boven een squashlokaal werd een zaaltje gehuurd en voorzien van een zwevende vloer. Samen met enkele vrienden timmerden en verfden Aike en Carlo tot ’s avonds hun armen lam waren. Maar eind augustus werd er geklonken op de opening van de zaal en het Danscentrum.

Stilaan groeide het danscentrum uit de zaal.  Beneden werd eerst één, daarna twee squashlokalen gehuurd op zaterdag. Tot aan de overkant van de straat een enorme loods te koop kwam … en het Danscentrum niet meer in te tomen was. Later kon nog een aanpalend loods aangekocht worden. Nu beschikt het Danscentrum over vijf zalen biedt het 14 verschillende dansdisciplines aan op verschillende niveaus, zodat per week er 150 lessen worden gegeven.

Aangezien meer dan duizend leerlingen soms meer dan één keer per week afzakken naar het danscentrum, kan een optreden niet alle leerlingen op het podium zetten. Om de vier jaar is er een wisselbeurt. Het eerste jaar treden de klassieke en jazz-richtingen op, het tweede jaar de show richtingen en het derde jaar de compagnieën. Het vierde jaar is een sabbatjaar. De jongste dansers zijn 8 jaar, de oudsten jongvolwassenen.

Dit jaar trad de klassieke en jazzrichting op onder de titel EENVOUD. De voorbereiding van een optreden begint feitelijk onmiddellijk na een vorig optreden. Eerst als spelen met ideeën, ontwerpen en eens de start van het nieuwe dansjaar begint, wordt er systematisch gebouwd aan de realisatie ervan.

Dit jaar vulde de energie van de dansers van het Danscentrum de Leuvense schouwburg op 14, 15, 16 en 17 april. In totaal 6 voorstellingen.

Bij het optreden genieten de toeschouwers van het resultaat van de vele repetities tijdens het jaar en het harde werken achter de coulissen. Mocht een “vreemde” binnengeloodst worden in de wereld achter het podium … wellicht zou een onbegrijpelijk chaos op haar/hem afkomen: meer dan 400 dansers die zich moeten kleden, laten schminken, laten kappen, iets willen eten, moeten wachten, zich moeten opwarmen en klaar zijn om op het juiste moment de scène te betreden en een 150-tal vrijwilligers, die groot en klein helpen hun weg te vinden en aanreiken wat ze nodig hebben.

Om de ouders te laten kennismaken met de wereld die zich achter de coulissen afspeelt, heb ik een verslag gemaakt van die dagen vanuit die invalshoek. Gezien ik vertrouwd ben met die wereld, was het voor mij geen chaos, maar een systeem waarin alle draden en draadjes leiden naar de scène.

Het is geen objectief verslag. Aike is mijn dochter … en ik heb enorm van die dagen genoten. Wel roept het voor een buitenstaander een beeld op van wat er achter de schermen gebeurt. Laat je dus meevoeren.

Na het grote feest-optreden in de Brabanthal voor het 10  jarige bestaan van het Danscentrum,  begon bij Aike een nieuw concept te groeien voor een volgend project. In Gensters en Glitters hadden ze feitelijk de grens bereikt van hun mogelijkheden: podium, licht, kostuums, budget … . Hoewel alles goed verliep, kijkt Carlo nog met angst en beven op de opruim terug: dat nooit meer.

Zowel Aike en Carlo willen terug naar de essentie, terug de basis vinden die aansluit bij hun visie op de dansschool. Stilaan worden woorden uitgeprobeerd. Eén woord blijft hangen: eenvoud.

Ze laat dat begrip vallen bij de docenten.

Het plan om een opvoering te organiseren met alleen maar Nederlandstalige liedjes, staat al lang op het verlanglijstje. Het zou prachtig passen bij deze opvoering. Nog voor de grote vakantie van 2010 aanbreekt, staat het ontwerp vast.

Tijdens de vakantie kunnen de docenten al zoeken naar liedjes. De oogst is rijk en het enthousiasme groeit. Inderdaad dit zou een voltreffer kunnen worden.

Het eerste trimester

Weer begint de drukte van het lesgeven. Het optreden kan niet meer naar de achtergrond geschoven worden, maar er staan nog andere projecten op het programma. De klassen van het Redingenhof groeien, de cheerleading  oefent voor de basketbalavonden. De andere groepen hebben een wedstrijd hier, een klein optreden daar. Ondertussen draait de repetitie voor Compagnie Aira van ‘Woman’ op volle toeren. Tussendoor afspraken maken voor het licht en geluid: de gebroeders Jacob en Andreas Ketels zijn niet meer weg te denken bij een optreden van het Danscentrum. De schouwburg ligt al twee jaar vast. Jonathan ontwerpt de eerste schetsen voor de kleding, alles in wit-zwart, en trekt samen met Aike naar de markt in Maastricht waar ze aan voordelige prijzen stoffen kunnen kopen. Het decor krijgt vaste vorm: eenvoudig. Rekwisieten blijven beperkt.

Stilaan krijgen de choreografieën vorm in de betreffende lessen: 24 dansen in totaal plus de prefinale en de finale. De choreografen houden rekening met de vorm van de schouwburg. Van op de eerste rijen van het parterre kan men vooral genieten van de expressie van gezichten en bewegingen. Wie hoger zit krijgt meer kijk op de globale tekening in de choreografie. De toeschouwers links en rechts dienen ook een mooi beeld te krijgen. En ieder kind moet eens de kans krijgen om meer vooraan te staan, dus komt er verloop bij het dansen. Uiteindelijk draait alles om het ‘feest’ dat het individuele kind bij het optreden zal beleven. In totaal worden er een 40-tal groepen bij betrokken.

Tegen het einde van het eerste trimester krijgt de organisatie vorm voor kinderen en vrijwilligers. De ingekaderde affiches van vorige optredens verdwijnen van de muren en maken plaats voor lijsten. Lijsten voor kinderen met data en uur van de repetities, lijsten voor vrijwilligers die hun naam kunnen bijschrijven bij de taak die ze wensen op zich te nemen. Er zijn vele bereidwillige handen nodig. De eerste ploeg die aantreedt zijn de naaisters, 22 in totaal. Tijdens een eerste samenkomst wordt de taakverdeling afgesproken. Gedeeltelijk wordt er samen gewerkt in het Danscentrum en gedeeltelijk wordt er werk mee naar huis genomen. Wie nog niet met de naaimachine kan omgaan, kan het nu leren.

Een zondagnamiddag wordt uitgetrokken om een opleiding te organiseren voor de make-up. Hilde, Veronique en sinds dit jaar Sofie zorgen al jaren voor een deskundige aanpak. Ook de kapsters worden gemobiliseerd. Annelies, zelf kapster van beroep, neemt de verantwoordelijkheid op zich. Tijdens het optreden zelf zal ze meedelen welke kapsels zijn afgesproken met de choreografen en de vrijwilligers uitleggen hoe ze het kunnen aanpakken.

Kerstvakantie

Voorlopig verloopt alles volgens planning. Het Danscentrum wordt twee weken gesloten, zodat iedereen even op adem kan komen en genieten van de eindejaarsfeesten. Hopelijk komen er na de kerstvakantie geen gebroken benen of armen te voorschijn van een onbeholpen skivakantie.