Naar de inhoud

Lut De Rudder

akke.beakke.be

Terug thuis

Het centraal station van Antwerpen (klik op de naam) blijft me imponeren sinds het verbouwd is. De ruimte, de verdiepingen, de stalen constructie, de mensenmassa die zich vormt… Ik weet niet welke indruk het diepst doorwerkt. Telkens als ik uit de trein stap, overvalt me het weerzien alsof ik er voor de eerste keer kom. Nu heb ik ruim de tijd om alles rustig op me in te laten werken. Als een voyeur kijk ik naar de mensen aan de stalletjes en op de perrons: hoe ze hun haastige hap binnenschrokken, hoe ze met bagage sleuren en enkele woorden met elkaar willen wisselen. Kinderen lopen voor de voeten van hun ouders om hun aandacht te trekken. Jongeren staan in groepjes jong te zijn. De hele samenleving in een notendop.

Mijn trein staat er al en ik zoek me een plaatsje. Ik ontdek tot mijn ontzetting dat ik geen lectuur bij me heb. Gelukkig ligt er een achtergelaten stuk krant. Over mode en andere dingen die me niet erg interesseren. Maar moedig zwoeg ik me door de tekst.

Wanneer de trein zich in beweging zet, verheug ik me op het ’straks thuiskomen’. Ik laat Karel weten wanneer ik thuis zal komen en ja, een pizza zal smaken. De terugreis duurt me lang. Het is nogal druk en ik ben moe. 

Bij de stopplaats in Aarschot, wie zie ik uit de trein stappen? Inderdaad, de Stella-groep. Nog altijd lachen en plezier maken, maar je ziet dat ze er een zware dag hebben opzitten. De kleding is niet meer zo fris, de feesteling heeft terug burgerkledij aan en arm over schouder helpen ze elkaar het station uit.

In Leuven wacht een verrassing: we geraken met moeite uit de trein want de vrouwen die vanmorgen in groepjes toekwamen staan nu allemaal tegelijk op de perrons te wachten op een trein. Ja, het is schitterend geweest en we zullen wel thuis geraken. Het is wringen om tot aan de trap naar de uitgang te komen. Maar dan is er meer ruimte en in de parkeergarage valt alle drukte weg. Betalen aan de automaat, auto in, garage uit en opgelucht richting Werchter waar Karel de pizza’s in de oven zet. ’s Avonds kijk ik op het PC-nieuws naar de viering in Leuven van 100 jaar KVLV.

Wandelend langs


Er zijn nog mooie plekjes in Vlaanderen. Je kan ze pas ontdekken als je er stap voor stap de tijd voor neemt. Gauw een foto als momentopname, een stukje beeld om later mee aan de slag te gaan met pastel.


De verlaten stad I





fabrieken vestigen zich
de stad groeit er om heen
vult zich met mensen
en leven
  
werkgelegenheid geeft hoop
handel brengt welvaart
scholen openen hun deuren
kinderen spelen op de pleintjes
 
tot de tijd vertraagt
de fabrieken verouderen
welvaart reist mee met het kapitaal
 
vrijheid is er voor de wind
in de verlaten ruimten
woningen blijven achter
leeg van kinderstemmen
  
grauw de stad
doelloos spoelt water aan de kade
 

De weg van ijs en dromen

niet de koude deert me
niet de zwaarte van de nacht
maar dat dromen
gegijzelden van toekomst
worden vertrapt
 
onder stap na stap van leven 

Woestijn

woestijn als innerlijk beeld
horizontale belijning
kleuren van zon en wind
 
daarin een schreeuw
ik wil leven

Na de genocide

Ergens in de Balkan. De mannen, onder wie nog kinderen, werden samengedreven en zonder mededogen vermoord. Een foto haalde de wereldpers van een jongen, een kind nog, armen gespreid zoals op het moment toen hij viel onder de kogel. Zijn hemd is doordrenkt met bloed. Zal zijn moeder hem zo vinden?

Todesfuge van Paul Celan


Je goudblonde haar Margarete

Je asgrauwe haar Sullamith

 

Deze twee beelden omvatten de moord op miljoenen joden onder het nazisme. Je goudblonde haar Margarete verwijst naar het beeld van de Arische vrouw, zoals de nazi-leiders dit propageerden: blond, een krachtig gezond lichaam, kinderen barend voor het vaderland, zodat toekomstige mannen ten strijde konden trekken en moedig vallen om de Arische droom te verdedigen. Sullamith is de vrouw uit de Hooglied, een verzameling liefdesliederen in het Oude Testament. Zij staat voor alle vrouwen en mannen die Joods zijn en in het verlengde daarvan, allen die niet-Arisch zijn. Hun leven is tot as vergaan in de crematoria.

 

Het is een steeds weerkerend verhaal. Hoe kan je een halt toeroepen aan de verdwazing van oorlog? Vooral als er een god of een vervangmiddel of hogere waarden ingeroepen wordt, doet fanatisme  zijn intrede

Brandmerk in mijn huid

meegenomen naar de velden van je dromen
de geur van lach en vrijheid in de lucht
tijd zou toekomst worden
 
tot je weg ging
naar verten onbereikbaar
je naam als brandmerk in mijn huid

Voor een vaderland

voor een vaderland tot vechten bereid
in gang gezet door leuzen
vrijheid,  democratie, terreurbestrijding, een propere oorlog
 
ze verdwijnen in een uniform
naamloze vechtmachines
 
de dood als schaduw

Bomen



Papier opspannen en insmeren met groene bister. Daarna de bister met penseel en water weghalen. Het resultaat is een soort negatief als van een film.

Ecce homo sapiens



Collage, 80 x 60, 2010





Centraal een verwijzing naar de oerknal, waaruit de natuur als levensverwekkende en vernietigende mogelijkheid ontstaat. Bovenaan rechts: de teruggevonden skeletten van een paar, gestorven tijdens hun liefdesomarming. Links daarvan agressieve / spelende aapjes en een foto uit het Turkse parlement: heren in keurig pak die mekaar te lijf gaan.

Onderaan een mijmering over de tussenkomst van de mens in de natuur. Olievervuiling, (burger)oorlog met de vernietigende gevolgen voor natuur en mens. Daarboven de foto van twee kinderen. Hoe kijken zij tegen deze wereld aan, hoe zullen zij als volwassenen daarop reageren?

Zo nietig is de mens


ik vraag de ruimte naar toekomst
een warm verhaal
 
zonder mededogen
ongehoord mijn vraag
 
als terloopse toevalligheid
zo nietig is de mens

De weg

op het kruispunt van wegen aarzelen
aanpassing of verzet
 
bevreesd kiezen
binnen de uitgetekende lijnen leven
of risicovol
vrijheid ademen en de eigen weg gaan

De muur

een muur opgetrokken
van steen
van woorden
van vooroordelen
 
blijf weg
twijfel
onrust
 
veilig de kooi van niet weten
 

Papavers



papavers bloeien
gedragen door het fluisteren van de wind
weerloos sterk
 
vergeten de slagvelden
dagen de zomer uit
in de velden van nu

Todesfuge van Paul Celan

Zwarte melk der vroegte uit Todesfuge van Paul Celan

 Zwarte melk der vroegte we drinken haar ’s avonds

We drinken haar ’s middags en ’s morgens we drinken haar ’s nachts

We drinken en drinken

 

 

Paul Celan is een Roemeens dichter van Joodse afkomst die verschillende vernietigingskampen overleefde tijdens WOII. Zijn ouders kwamen beiden om. In Todesfuge probeert hij de terreur, de slavenarbeid, de alom tegenwoordige dood op te roepen.

Deze tekening is de vergrote uitvoering (60 x 80) van een eerder ontwerp dat op 04.02.2011 op deze blog werd aangeboden

't Alent - kunstroute Werchter 2011

Vanaf 10 uur gaat de kunstroute Werchter van start. Veel zon en veel volk, de mensen genieten van de dag. Ondanks er overal feesten zijn als moederdag schoolfeest, kommuniefeest … komen de mensen massaal opdagen voor de kunstroute. De organisatoren spreken van meer volk dan vorige editie.

Ook bij ons thuis waren de mensen welkom. Na de middag was het soms aanschuiven. De bezoekers hadden een goed humeur, genoten van het fietsen of wandelen en waren blij met het klaarstaand koel glas water, en dan maar kijken.

Hieronder volgt een fotografisch verslag, geniet ervan.

Bij het binnenkomen links


We ontvangen de mensen in mijn tekenhoek annex keuken. Eerst diende natuurlijk ruimte gemaakt. Tekentafel buiten op het terras geplaatst, bij dit goede weer geen zorgen omwille van regen of wind. Gezien al mijn benodigdheden op wieltjes staan was het gemakkelijk om de spullen te verhuizen naar de kamer ernaast. Schilderijen op hun plaats hangen, poetsen en stoffen en na drie dagen doorwerken was de ruimte klaar om bezoekers te ontvangen.

Bij het binnenkomen links hangen ‘Barbara’,‘Het huwelijk’, ‘Zwarte melk der vroegte’, de reeks van bewustzijnsmomenten, ‘Gebroken’ en daaronder een klein schilderijtje ‘In het bos’.  De schilderij ‘Vuur’ dat op de volgende muur hangt is half zichtbaar. Bij de sfeerfoto’s komen sommige schilderijen duidelijker in beeld.

Boven tuinraam

Boven het raam dat uitgeeft op de tuin hangt ‘Gracias a la Vida’, links en rechts geflankeerd door drie schilderijtjes uit de reeks ‘Constructie-deconstructie’.

Meer van Lut De Rudder

↑ Terug naar de berichten