Pol als regisseur van beelden

Ik neem met enkele werken deel aan de tentoonstelling "6^de Keerbergse Biënnale van de plastische kunst".

Deze gaat door  in "De Rooden Leeuw" – Molenstraat 35  3140 Keerbergen.

Vernissage: vrijdag 23 september om 20.30u

Periode: van zaterdag 24 september tot zondag 2 oktober 2011. De tentoonstelling is elke dag toegankelijk zijn tussen 14.00u en 17.30u.

Van harte welkom!

Reactie van Mieke via e-mail:

Met enige fierheid kan ik jullie vertellen dat de tentooonstelling érg mooi is geworden, en de vernissage op vrijdag 2/9 goed is verlopen.

Maar vooral, dat de bezoekers van de gemeente en kunstvereniging van Bad Gandersheim, én de bezoekers uit Rotselaar, enthousiast hebben gereageerd op onze tentoongestelde werken.

De bewondering en verbazing was groot, en dit in verband met de kwaliteit van de werken, alsook over de mooie opstelling en belichting van de tentoonstelling en werken.

We waren zelf ook erg tevreden hierover.

zondag na tien uur

De regen is voorbij getrokken en soms durft de zon van ver aanwezig zijn. Het is zelfs aangenaam warm. Van de meer dan negentig ingeschrevenen zijn er een dertigtal niet komen opdagen, begrijpelijk met zo’n weer, maar ze hebben ongelijk. Bezoekers laten niet op zich wachten. Het wordt druk. Buren komen een goede dag zeggen, collega’s van de academie maken een babbeltje, vrienden en vriendinnen vinden hun weg. De zon komt er effectief door. Het is gezellig op het terras. De hotdogs en croques smaken blijkbaar, later zullen de pannenkoeken de pan uit swingen. Regelmatig is er een optreden van Sonora, het geeft een feestelijk tintje aan de markt. Tussen de gesprekken door aan mijn standje probeer ik met Cecile te praten. En of we elkaar terugvinden. ’t Is net of we gisteren elkaar achterlieten. De gesprekken duren meestal maar kort, want telkens is er wel iemand die een goede dag komt zeggen, of kaartjes koopt. Tot plots Lieve opduikt. Ik had ze niet herkend, maar ik herinner me haar duidelijk van de tijd op de normaalschool. Na een warme omhelzing zitten we onmiddellijk in een heel grijpend gesprek. Later zal ik me verbazen hoe het mogelijk is dat een contact dat 50 jaren terug volledig verbroken werd, plots zo heel levendig kan hersteld worden. We gaan een koffie drinken, ondertussen kunnen we wel onze standjes in het oog houden. Later biedt Maria zich aan. Haar herken ik direct van de doorgemailde foto’s. We beloven elkaar weer te zien bij mij thuis. Dan kan ze ook mijn andere werken bekijken.

Ondertussen zit Cecile te genieten: de kaartjes verkopen goed, de vriendinnen van vroeger zijn er en over alles heen een stralende zon. Haar man bracht haar vanmorgen met de wagen. Meer dan anderhalf uur bleef ze in de wagen zitten, maar nu is ze blij dat ze gebleven is.

Deze morgen heb ik mijn jongste kinderen afgebeld: ze hadden zich opgegeven om te komen helpen maar met dit weer zou het zeker niet druk worden en er waren voldoende helpers. In de namiddag komen ze langs en installeren zich aan een tafeltje … om dat pas te verlaten wanneer de markt opbreekt.

Ik vraag aan Cecile of ze even op mijn standje wil letten, dan kan ik ook de markt eens rondgaan. Wat babbelen hier en daar, tot ik plots hoor roepen ‘oma Lut’. Als ik me omdraai zie ik daar mijn drie schavuiten. Dikke knuffels en we trekken naar mijn standje, zo kan ik ze ook even voorstellen aan Cecile. Daarna gaan we naar Deepak en Sangeeth en trakteer ik. Mijn jongste dochter zal het wel afhandelen, want ik moet terug naar mijn tentje. N. en de oudste dochter blijven bij de groep op het terras, de jongste kinderen vinden het leuker in ‘de winkel van oma Lut’. Verhalen over de eerste schooldagen, de dansles na school. Ze vinden de dingen onder tafel blijkbaar boeiender dan erboven: snuffelen is leuk, je weet nooit wat je ontdekt. Maar veel valt niet te ontdekken en N. komt hen na een tijdje ophalen. Dikke zoen en uitwuiven.

Rond vier uur komt er dan toch een bui bovendrijven. Het regent hevig genoeg om de plastiek boven te halen en alles te bedekken. Gelukkig is het maar voor even. Plastiek opruimen en alles droogt weer in de zon. Het marktleven herneemt zich. De zon manifesteert zich voor twee, alsof ze zich wil verontschuldigen voor dat gedoe. Maar om halfzes regent het nog even en dat is het sein voor iedereen om in te pakken. De dozen geraken gevuld, de tent is nog droog geraakt voor ze opgevouwen wordt. Auto halen, inpakken en een eerste lading naar huis voeren. Ook Cecile vertrekt. Terugkomen voor de tweede lading: de croques machines, verlengkabels … en Karel.

De grote tent wordt leeggehaald en afgebroken, om 20 uur moet de markt weer toegankelijk zijn voor het verkeer.

Zoals Maria me schreef: ‘het was een dag om in te lijsten’

Karel komt zich even melden, de rest van de dag verdwijnt hij in de grote tent: croques maken.

Verrassing: Lieve duikt op. Samen met Cecile zaten we op dezelfde schoolbanken. We nemen even tijd voor een koffie.

Om 6 uur uit bed. Naar buiten kijken: het regent niet. Oef! Na het nachtelijk onweer is het bang afwachten. Voor ik onder de douche stap bekijk ik even de buienradar: voorlopig houdt het die op droog. Maar verder dan anderhalf uur reikt die niet. Het weerbericht van de redactie voorspelt wel regenbuien in de voormiddag maar opklaringen in de namiddag. Hoopvol blijven.

Hoeveel lagen trek ik aan. Wordt het koud of krijgen we toch een zomerse dag? Ik reken op de zon, optimisme houdt een mens recht, en zorg dat ik ook wat koudere toestanden aankan. Omwille van het weer voel ik me erg gespannen. Stel dat het onweer van deze nacht zich herhaalt, dan kunnen we de markt opdoeken. Voor een eerste kunstmarkt in Tremelo zou dat rampzalig kunnen worden.

Om even over zevenen vertrek ik met de wagen. En het blijft droog, goed zo! Ik ben bij de eersten. Tijd om even de voorbije nacht te bespreken: Corinne en Chris hebben niet geslapen. De kleine tent voor info en kassa is weggewaaid. Aan flarden, onbruikbaar dus. Kunnen we ergens nog een kleine tent vinden? We bemoedigen elkaar met de buienradar en kijken ondertussen bezorgd naar een donker wordende hemel. Ja, Tremelo ligt aan de rand van de voorspelde buien, wellicht houden we het droog.

Ik ga mijn plaats opzoeken. Karel gaat met de fiets wat later komen, de passagiersplaats was ingenomen door materiaal. Ondertussen haal ik de wagen leeg en zoek een parkeerplaats in de buurt. De lucht wordt donkerder en donkerder tot de bui zich niet meer kan houden. Helpende handen stellen de tent op. Die soort partytenten zijn in een wip opengevouwen … jammer dat ze niet echt waterdicht zijn. De regen plenst vol overgave op het tentendak. Ondertussen ben ik doornat geworden. Daar staan we dan, tent naast tent te wachten tot het opklaart, want nu wordt alles nat.

Ondertussen is Cecile aangekomen. We hebben elkaar 52 jaren terug voor het laatst gezien. Ondanks de spanning om de regen is het weerzien een warm moment. Toch even de aarzeling: hoe gaan we de dag samen doorbrengen, hebben we elkaar wel iets te zeggen na al die jaren? Zij gaat in de auto schuilen tot ze kan uitpakken en mijn zorgen draaien om het droog houden van mijn materiaal. Op de dozen heb ik ondertussen een plastieken zeil gelegd. ’t Blijft wel droog … maar zo kan ik niets tonen

Even een koffietje halen om op te warmen in de grote tent en meteen de weersvoorspellingen beluisteren van wie laatst toekomt. Er zit nog mogelijkheid in dat het ophoudt met regenen. Ook Noë heeft dat meegemaakt … zij het na 40 dagen.

Maar de hemel klaart uit, de regen trekt naar andere streken en we kunnen uitpakken. Goed halftien vraag ik mijn buurvrouw of ze even op mijn spullen wil letten en ga naar huis: mij opfrissen, droge kleren aantrekken en Karel ophalen, want die wou niet met de fiets naar buiten tijdens de stortvloed, ondanks het feit dat hij een dapper man is.

Wanneer de markt om tien uur begint zijn Karel en ik present: Karel in de tent voor snacks en drank (hij maakt croques) ik in mijn tentje van drie op drie, klaar om de mensen te ontvangen. Cecile heeft haar stand(je) ook opgesteld. Onmiddellijk heeft ze een geïnteresseerde. Waarschijnlijk is zij de eerste op de markt die iets verkoopt. Prachtige kaarten ten bate van het reumafonds.

voorzichtig durft al iemand uitpakken, waarschijnloijk is die tent waterdicht

in de grote tent staan de apparaten te wachten op hongerigen ...

Zaterdag 03.09.11

Wanneer ik de bestelling voor de croques in de Okay ga ophalen, moet ik wel even slikken. De pakken kaas en hesp zijn nog te overzien … maar 33 broden dienen omgebouwd tot croques … daar zal ik wel even zoet mee zijn.

Maar niet getreurd, ik heb me aangeboden voor dit werk en terwijl ik die broden verwerk moeten anderen een tent proberen overeind te krijgen, tafels en stoelen en parasols sleuren … en twee vrouwen en een hond zullen er overnachten om alles te bewaken. Moedige vrouwen, maar een prachtige herdershond is wel een stevige beveiliging.

Naast Karel komt ook Christel helpen: een kop koffie, een gezellige babbel en ondertussen stapelen de croques zich op. Hopelijk heeft iedereen morgen grote honger. Want naast de croques zijn er ook nog hotdogs, pannenkoeken, taarten en wafels te verkrijgen.

Tegen de avond aan stapel ik alles in mijn auto en rij naar Tremelo. Daar staat de tent al recht, zijn de frigo’s geplaatst en worden de tafels uitgeladen. De auto leeg maken. Naar huis om de auto vol te laden met mijn spullen. Het vraagt tijd eer alles op de juiste manier gestapeld is. Mijn auto (een Twingo, een dapper klein wagentje dat voldoende ruimte biedt voor boodschappen en verhuis van niet te grote schilderijen) zit stapelvol. Gelukkig gaat Karel met de fiets want ook de passagierszetel is vol gestapeld. Als ik vannacht ontdek iets vergeten te hebben, mag het nauwelijks plaats innemen, anders krijg ik het er niet meer bij.

’s Nachts breekt een onweer los, niet te verwonderen na een drukkend warme dag. Zullen de vrouwen het uithouden in de tent? Zal de tent recht blijven? Gelukkig trekken donder en bliksem naar andere oorden en kan ik proberen slapen. Morgen zal het vroeg zijn.

Op Tremartre, de kunstmarkt die doorgaat op 4 september 2011, verzorg ik ook een standje. Aanvankelijk dacht ik: ik heb genoeg materiaal, even alles samenrapen en we kunnen vertrekken. Niet dus.

Eerst dient gezorgd voor een tent om voorbereid te zijn op wat voor Belgisch weer ook. Mijn oudste dochter leende me een tent van 3m op 3m, de oppervlakte die we krijgen per stand. Een meevaller. Gemakkelijk te hanteren zei mijn schoonzoon, maar ze is wel niet echt waterdicht. Bij regen ontstaat er een fijne smog en na een tijdje voel je dat wel. Voor mezelf kan ik wel een oplossing zoeken, maar wat met de schilderijen? Hopen dat het lekker zonnig weer is mag natuurlijk, maar ik vond het raadzamer om een groot plastieken dekzeil aan te schaffen: weegt niet veel en is waterdicht. Zo, dat probleem is opgelost. Maar het marktplein is betegeld, de tent kan niet vastgezet worden in de grond. Dus op zoek naar ‘zwaarte’. Mijn jongste zoon had ergens nog gewichten liggen. Die zullen de tent wel overeind houden bij een briesje, maar een krachtige wind zal wel vrij spel hebben. Afwachten maar.

En dan begint het verzamelen van materiaal. Schilderijen zat, maar welke neem ik mee? Liefst kleine, op doek geschilderd (achter glas weegt teveel en is breekbaar). Een selectie gemaakt. Hoe presenteren? Ik heb wat ezels voor op tafel. Hoe zorgen dat die bij wind niet omvervallen? Een grote bol touw gekocht: alles vastbinden als het nodig is. Ooit kocht ik tafeltjes in promotie. Een pakket bestond uit 3 tafeltjes van 1 m die je kan openvouwen. Ze nemen nauwelijks plaats in bij vervoer. Neem ik dus ook mee. Ik ga ze vastbinden aan de tent, want bij wat wind zijn ze zo de lucht in.

Ik heb nog een serie tweedehandboeken in voorraad die ik per vergissing dubbel aankocht. Aan weggeefprijzen weet je maar nooit of iemand er zin in heeft.

Dan bedenken hoe de prijzen kenbaar te maken. Elk schilderij van een prijsetiket voorzien? Of een lijst opmaken? Wellicht allebei.

Ik ga ook kaartjes aanbieden. Dus nieuwe kaartjes maken want de voorraad is niet meer zo uitgebreid. Omslagen bijhalen. Kaartjes en omslagen verpakken in waterdicht materiaal: een saaie klus. Maar goed, het is leuk als je nadien verzorgd materiaal kan tonen. Van mijn dochter kreeg ik nog een opplooibare tafel mee, waarop ik de kaartjes kan uitstallen, maar bij wind …?

Terwijl ik een opplooibare stoel afstof en materiaal verzamel dat ik wellicht zou kunnen gebruiken, zoals een schaar, plakband … overloop ik de problemen die zich kunnen voordoen. Elke dag kijk ik met een bang hart naar de weersvoorspelling voor de komende dagen. Zouden er, na een nogal stormachtige zomer, betere dagen op komst zijn?

Al dat materiaal moet vervoerd worden. Gezien mijn auto geen te grote koffer heeft en tafels, tent, schilderijen, boeken er allemaal in moeten, begin ik te twijfelen. Dus een algemene repetitie houden. Koffer zo groot mogelijk maken en dan maar laden. Na wat schikken en opnieuw uitladen en op een andere manier schikken krijgt alles een plaats, maar er blijft zelfs geen ruimte voor een schoendoos over. Als Karel meerijdt, moet hij zich dubbel plooien. Gelukkig is het niet ver en bij goed weer gaat hij met de fiets.

Ik ben zo goed als klaar met de voorbereiding voor mijn standje. Ik heb beloofd de croques te zorgen. Eerst eens gaan kijken. Met notaboekje en potlood in aanslag de prijzen in de Okay gaan opnemen. Even laten weten aan de anderen via e-mail wat het resultaat is. Ik mag de aankoop doen. Bestelling plaatsen. Zaterdag alles ophalen en dan gedurende enkele uren croques samenstellen, zodat ze op Tremartre alleen uit hun verpakking dienen gehaald om klaargemaakt te worden.

En nu maar hopen dat er wat bezoekers komen. Wie in de buurt is: welkom, ik bevind me ergens tussen de honderd andere standjes.