Geboren in 1939. Nu ze 72 jaar geworden is, blijft ze haar ziel toevertrouwen aan steen. Best kan ik de woorden van Pol, haar man aanhalen om dat te verduidelijken:

‘De stenen die Anne Cornil gebruikt bij het beeldhouwen zoekt ze meestal zelf uit in de steengroeve. Als ze er dan een vindt, of beter als een ontmoeting plaats heeft tussen de beeldhouwster en haar steen dan is dat een moment van groot geluk maar tegelijk van twijfel. Anne brengt haar steen mee naar het atelier en draait er omheen als een bezetene, terwijl ze hem kantelt in horizontale en verticale posities. Ze zit er uren naar te kijken en speurt naar de essentie ervan, naar de ziel, de vorm die de steen in zijn massieve omhulsel verborgen houdt. Op een gezegend ogenblik ontwaart ze iets van wat binnen zit, en dan begint ze vol schroom de eerste beitelslagen te geven. Met angst om te veel weg te kappen, de ziel ervan te kwetsen. Vertwijfeld gaat het werk verder, maar ook met volgehouden moed om het grote avontuur ten volle te beleven. Anne Cornil werkt meestal in taille-directe, haar beeldhouwwerken ontstaan met een natuurlijke spontaniteit. Steen is het materiaal waarmee ze zich uitdrukt en tot verfijnde vormexpressie komt.’

Deze groep is bijna votlooid.

Kleurennuances in de steen laten het beeld leven.

Enkele maanden terug schreef ik al over Pol Lemaire, zie blog 16.03.11 en volgende. Ann Cornil, zijn vrouw, beeldhouwt ook. Meestal abstract. Soms lachen ze er zelf om: Pol die zeer vrouwelijk is in zijn werk en Ann die zeer rationeel te werk gaat. Zowel Karel en ik kunnen hun werk erg waarderen.

We hadden al een beeld van Pol in huis, nu zochten we iets voor in de tuin en vonden dat in de ‘Deux pénitents’ van Ann. Karel heeft over het woord ‘pénitents’ een blog geschreven op 17.08.11. De moeite om eens te gaan kijken, er kwamen enkele boeiende reacties op.

Het beeld werd samen met andere beelden ten toon gesteld in Ekeren, Hof De Bist en zou na terugkomst in het atelier naar ons verhuizen. Toen de beelden terugkeerden gingen we een kijkje nemen, enerzijds omdat we nieuwsgierig waren hoe dergelijke beelden ‘verplaatst’ worden, anderzijds zou Karel wellicht een handje kunnen toesteken.

Mits het nodige materiaal is een kolos van een beeld wel te verplaatsen. Je zag dat Ann en Pol daar vaardigheid in hadden. Het is niet alleen het beeld verplaatst krijgen, maar het ook onbeschadigd op zijn plaats zetten.

Gelukkig hebben Ann en Pol een goede buur die met zijn heftruck bijstand verleent.

Ik heb geboeid staan kijken en bedacht dat schilderijen toch gemakkelijker om hanteren zijn. Mijn bewondering groeide voor het vakmanschap van beeldhouwers. Ze presteren het niet alleen om uit een logge, ruwe steen een werk te maken. Nadien wordt dit gevaarte ten toon gesteld. Als bezoeker loop je rond het beeld zonder te beseffen wat een energie het gevraagd heeft om het beeld te maken en te verplaatsen. Om Obelix te parafraseren: straffe mensen die beeldhouw/st/ers.