Naar de inhoud

Lut De Rudder

akke.beakke.be

Wandelen tussen kunst en natuur



Het lijkt of gele vlaggetjes spelen met de wind









Het tweede en laatste weekend van de Week van de AmateurKunstenaars in Tremelo organiseert de lokale kunstkring‘Gesigneerd’ elk jaar een openluchttentoonstelling in een klein natuurgebied dicht bij de dorpskern. Dit jaar is het weer schitterend: veel zon, wel een beetje wind. Dat zal de wandelaars niet deren: een uurtje wandelen tussen beeldhouwwerken, gedichten, schrift op steen … een droom voor wie van natuur én van kunst houdt.

Om 10 uur wordt de tentoonstelling opgebouwd. Leuk om mensen weer te zien die je alleen op dit evenement ontmoet. Natuurlijke lange takken in de grond: daarop kunnen de gedichten die geplastificeerd werden, geniet worden. Het lijkt of gele vlaggetjes spelen met de wind. Zullen ze het houden? De nietmachine blijft in de buurt.

Ook Karel is deelnemer met vijf gedichten. Het is een andere manier om met zijn werk naar buiten te komen. Als enthousiast blogger plaatst hij ze meestal op zijn website https://blog.seniorennet.be/kareldhuyvetters/. Nu zie je mensen stilstaan bij zijn gedichten en die met aandacht lezen. Die aandacht is wel nodig, ze zijn niet zo maar in een ik en een gij ontstaan. Hij houdt van taal en dat vind je terug in zijn gedichten. Verwijzingen naar mythologie zijn hem ook niet vreemd. Hij is nogal een complex schrijver. Veelal zijn de onderwerpen, ook voor zijn blogteksten, veeleer filosofisch van aard. Als overtuigd atheïst probeert hij deze levenshouding fundament te geven.

Ook ik loop de route. Er zijn een paar nieuwe deelnemers. Kennismaken met de mensen en hun werk. Is het omwille van de zon, maar de gesprekken verlopen heel ontspannen. Er wordt gelachen, namen en e-mail adressen uitgewisseld en wellicht zien we elkaar terug op een of andere tentoonstelling.

Er is een tent neergepaald waar men iets kan drinken. De stemming zit erin. Eerst wandelen en kijken en dan als afsluiter iets fris drinken en daar de tijd voor nemen.

Om 18 uur breekt men op. Even helpen bij de beeldhouwers en de tent. Gedichten mee naar huis. Leeggewaaid elkaar uitwuiven: tot volgend jaar.

terug naar de academie




gezellig samen buiten tekenen





Dinsdag na Pasen trekken we weer naar de academie. Een stralende zon, warm, een dag om te genieten.

Alsof afgesproken staan we nogal vroeg voor de deur: iedereen heeft er blijkbaar zin in. Lachen, zoenen, vragen naar de voorbije weken.

Ik weet niet wat het meeste trekt: het tekenen of het samenzijn. Als je een paar jaren samen optrekt, leer je elkaar wel wat meer dan oppervlakkig kennen. Je ontmoet de eigenheid van de ander en leert daar mee omgaan. Stilaan ontdek je de familiale achtergrond waartegen zich een levensverhaal afspeelt. Je probeert de uren prettig door te komen: tekenen, nieuwtjes uitwisselen, een koffietje drinken. Voor sommigen even een adempauze tussen de moeilijke uren thuis. Ook dat verhaal mag zijn weg vinden in de groep.

We hebben een tekenleraar die begrijpt dat we komen tekenen omdat we dat graag doen, zonder de ambitie er een carrière op te bouwen. De meesten zijn trouwens gepensioneerd. Dus krijgen we technieken aangeboden waarbij we kunnen experimenteren met onze mogelijkheden, ontdekken wat ons best ligt, waarmee we onszelf kunnen tot uitdrukking brengen. Hij stimuleert erg om “te durven”. Vroeger moesten we ‘tussen de lijntjes’ kleuren, het ‘tussen de lijntjes’ werd later ‘volgens de normen’ of ‘zo hoort het’. Nu luidt de opdracht: vergeet het braaf zijn, het gehoorzamen en durf je ziel aan het papier toe te vertrouwen. Psychisch een hele ommezwaai maar het werkt wel bevrijdend.

Vandaag profiteren we van het warme weer om buiten te tekenen ‘naar natuur’. Jan, de tekenleraar, heeft vooraf via email, een paar afbeeldingen opgestuurd uit enkele beroemde ‘carnets de voyage’ die als voorbeeld dienen hoe men met losse potloodlijnen gebouwen tot leven brengt. Prachtig. Nu aan ons.

Op de foto hierboven zie je ons zitten. Gezellig bijeen, in diepe tekenernst verzonken. Werchter heeft wel leuke gerenoveerde geveltjes die inspireren. Zal het lukken?

Vuur (2011)

door de ogen van de tijd
kijk ik naar vroeger
kijk ik naar nu
een wereld in waanzin
kwetsbaar de mens
onmachtig in het vuur
geen gebeden blussen
de dorst naar macht

Het oude boek

in het oude boek
woorden tot verhalen
een god
zacht als een briesje
bulderend van woede
des mensen
 
nu
vermalen tot dogma’s
hoon om oude pijn
 

Even voorstellen: Danscentrum Aike Raes

Zowat 11 jaren terug ging het Danscentrum Aike Raes van start. Boven een squashlokaal werd een zaaltje gehuurd en voorzien van een zwevende vloer. Samen met enkele vrienden timmerden en verfden Aike en Carlo tot ’s avonds hun armen lam waren. Maar eind augustus werd er geklonken op de opening van de zaal en het Danscentrum.

Stilaan groeide het danscentrum uit de zaal.  Beneden werd eerst één, daarna twee squashlokalen gehuurd op zaterdag. Tot aan de overkant van de straat een enorme loods te koop kwam … en het Danscentrum niet meer in te tomen was. Later kon nog een aanpalend loods aangekocht worden. Nu beschikt het Danscentrum over vijf zalen biedt het 14 verschillende dansdisciplines aan op verschillende niveaus, zodat per week er 150 lessen worden gegeven.

Aangezien meer dan duizend leerlingen soms meer dan één keer per week afzakken naar het danscentrum, kan een optreden niet alle leerlingen op het podium zetten. Om de vier jaar is er een wisselbeurt. Het eerste jaar treden de klassieke en jazz-richtingen op, het tweede jaar de show richtingen en het derde jaar de compagnieën. Het vierde jaar is een sabbatjaar. De jongste dansers zijn 8 jaar, de oudsten jongvolwassenen.

Dit jaar trad de klassieke en jazzrichting op onder de titel EENVOUD. De voorbereiding van een optreden begint feitelijk onmiddellijk na een vorig optreden. Eerst als spelen met ideeën, ontwerpen en eens de start van het nieuwe dansjaar begint, wordt er systematisch gebouwd aan de realisatie ervan.

Dit jaar vulde de energie van de dansers van het Danscentrum de Leuvense schouwburg op 14, 15, 16 en 17 april. In totaal 6 voorstellingen.

Bij het optreden genieten de toeschouwers van het resultaat van de vele repetities tijdens het jaar en het harde werken achter de coulissen. Mocht een “vreemde” binnengeloodst worden in de wereld achter het podium … wellicht zou een onbegrijpelijk chaos op haar/hem afkomen: meer dan 400 dansers die zich moeten kleden, laten schminken, laten kappen, iets willen eten, moeten wachten, zich moeten opwarmen en klaar zijn om op het juiste moment de scène te betreden en een 150-tal vrijwilligers, die groot en klein helpen hun weg te vinden en aanreiken wat ze nodig hebben.

Om de ouders te laten kennismaken met de wereld die zich achter de coulissen afspeelt, heb ik een verslag gemaakt van die dagen vanuit die invalshoek. Gezien ik vertrouwd ben met die wereld, was het voor mij geen chaos, maar een systeem waarin alle draden en draadjes leiden naar de scène.

Het is geen objectief verslag. Aike is mijn dochter … en ik heb enorm van die dagen genoten. Wel roept het voor een buitenstaander een beeld op van wat er achter de schermen gebeurt. Laat je dus meevoeren.

Het eerste trimester

Na het grote feest-optreden in de Brabanthal voor het 10  jarige bestaan van het Danscentrum,  begon bij Aike een nieuw concept te groeien voor een volgend project. In Gensters en Glitters hadden ze feitelijk de grens bereikt van hun mogelijkheden: podium, licht, kostuums, budget … . Hoewel alles goed verliep, kijkt Carlo nog met angst en beven op de opruim terug: dat nooit meer.

Zowel Aike en Carlo willen terug naar de essentie, terug de basis vinden die aansluit bij hun visie op de dansschool. Stilaan worden woorden uitgeprobeerd. Eén woord blijft hangen: eenvoud.

Ze laat dat begrip vallen bij de docenten.

Het plan om een opvoering te organiseren met alleen maar Nederlandstalige liedjes, staat al lang op het verlanglijstje. Het zou prachtig passen bij deze opvoering. Nog voor de grote vakantie van 2010 aanbreekt, staat het ontwerp vast.

Tijdens de vakantie kunnen de docenten al zoeken naar liedjes. De oogst is rijk en het enthousiasme groeit. Inderdaad dit zou een voltreffer kunnen worden.

Het eerste trimester

Weer begint de drukte van het lesgeven. Het optreden kan niet meer naar de achtergrond geschoven worden, maar er staan nog andere projecten op het programma. De klassen van het Redingenhof groeien, de cheerleading  oefent voor de basketbalavonden. De andere groepen hebben een wedstrijd hier, een klein optreden daar. Ondertussen draait de repetitie voor Compagnie Aira van ‘Woman’ op volle toeren. Tussendoor afspraken maken voor het licht en geluid: de gebroeders Jacob en Andreas Ketels zijn niet meer weg te denken bij een optreden van het Danscentrum. De schouwburg ligt al twee jaar vast. Jonathan ontwerpt de eerste schetsen voor de kleding, alles in wit-zwart, en trekt samen met Aike naar de markt in Maastricht waar ze aan voordelige prijzen stoffen kunnen kopen. Het decor krijgt vaste vorm: eenvoudig. Rekwisieten blijven beperkt.

Stilaan krijgen de choreografieën vorm in de betreffende lessen: 24 dansen in totaal plus de prefinale en de finale. De choreografen houden rekening met de vorm van de schouwburg. Van op de eerste rijen van het parterre kan men vooral genieten van de expressie van gezichten en bewegingen. Wie hoger zit krijgt meer kijk op de globale tekening in de choreografie. De toeschouwers links en rechts dienen ook een mooi beeld te krijgen. En ieder kind moet eens de kans krijgen om meer vooraan te staan, dus komt er verloop bij het dansen. Uiteindelijk draait alles om het ‘feest’ dat het individuele kind bij het optreden zal beleven. In totaal worden er een 40-tal groepen bij betrokken.

Tegen het einde van het eerste trimester krijgt de organisatie vorm voor kinderen en vrijwilligers. De ingekaderde affiches van vorige optredens verdwijnen van de muren en maken plaats voor lijsten. Lijsten voor kinderen met data en uur van de repetities, lijsten voor vrijwilligers die hun naam kunnen bijschrijven bij de taak die ze wensen op zich te nemen. Er zijn vele bereidwillige handen nodig. De eerste ploeg die aantreedt zijn de naaisters, 22 in totaal. Tijdens een eerste samenkomst wordt de taakverdeling afgesproken. Gedeeltelijk wordt er samen gewerkt in het Danscentrum en gedeeltelijk wordt er werk mee naar huis genomen. Wie nog niet met de naaimachine kan omgaan, kan het nu leren.

Een zondagnamiddag wordt uitgetrokken om een opleiding te organiseren voor de make-up. Hilde, Veronique en sinds dit jaar Sofie zorgen al jaren voor een deskundige aanpak. Ook de kapsters worden gemobiliseerd. Annelies, zelf kapster van beroep, neemt de verantwoordelijkheid op zich. Tijdens het optreden zelf zal ze meedelen welke kapsels zijn afgesproken met de choreografen en de vrijwilligers uitleggen hoe ze het kunnen aanpakken.

Kerstvakantie

Voorlopig verloopt alles volgens planning. Het Danscentrum wordt twee weken gesloten, zodat iedereen even op adem kan komen en genieten van de eindejaarsfeesten. Hopelijk komen er na de kerstvakantie geen gebroken benen of armen te voorschijn van een onbeholpen skivakantie.

Het tweede trimester

Nu wordt het serieus. Repetities volgen elkaar op. ‘Woman’ wordt op 12 en 13 februari opgevoerd in de Borre, cultureel centrum in Bierbeek. Dat resulteert in de aanvraag van zes culturele centra voor opvoering volgend seizoen. Een opsteker voor alle betrokkenen.

De ‘theaterzaal’ is zo groot als het podium in de schouwburg, speciaal voor de optredens zo gebouwd. ‘Doorlopen’, waarbij het hele optreden geoefend wordt zoals bij de echte uitvoering, moeten de kinderen vertrouwd maken met de ruimte en drukte achter de coulissen. Mails worden verzonden waarop gevraagd wordt de kinderen op een bepaald uur naar het Danscentrum te brengen. Ook de ouders beginnen aan een druk programma.

De kaartenverkoop is gestart en ondanks zes optredens beloven de zalen weer vol te lopen.

Ondertussen verschijnen kledingrekken met de eerste kostuums. Al die pakjes moeten gepast worden, van naam voorzien. Voor Sarah en An, de verantwoordelijken voor de kleding geen probleem, ze blijven overzicht houden. De kledingrekken blijven komen, het wordt nogal vol. Voor elk kind is er een klerenhanger en een plastieken zak met naam met bv. een speciaal shortje, strikken, lintjes, schoenen …

In de opslagplaatsen hoort men hameren, soms sakkeren en veel gelach: het decor krijgt vorm. Zoals gewoonlijk een verhoog aan de achterzijde, zodat de dansers op de laatste rij ook kunnen gezien worden door het publiek.

De generale repetities starten in het danscentrum. Eerst met gewone danskleding aan, dan met de kostuums van het optreden, sommigen geschminkt en gekapt om het effect ervan uit te proberen. De spanning voor het grote optreden groeit.

Ik kom Aike eens opzoeken voor een koffie, even poolshoogte nemen. Veel tijd heeft ze niet, maar ik mag alvast de koffiemachine in gang zetten. Gelukkig is er Carlo, de rust zelve. Hij komt me gezelschap houden. Dan komt Aike aanzetten. Tussen enkele telefoons in en een kort overleg met Sarah vertelt ze enthousiast dat alles volgens wens verloopt. Waar is de Aike die enkele jaren terug de laatste maanden liep te stomen van stress? Ervaring leidt tot alleen dat doen wat noodzakelijk is, eenvoud van uitvoering. Het optreden zal dit bevestigen.

 

De laatste dagen voor het optreden









Zondag 10 april

Algemene repetitie in het Danscentrum. ‘t Loopt nog niet allemaal volgens wens, maar Aike ziet dat de basis toch wel aanwezig is. De druk en de drukte groeien. Vrijwilligers proberen de kinderen op het juiste moment aan de juiste kant in de nieuwe zaal te krijgen. Het is laat als het Danscentrum de deuren sluit. Nu enkele uurtjes slapen en dan hopelijk weer fris op.

 Maandag, 11 april

Weer rijden ouders af en aan om hun kinderen op het juiste uur aan het Danscentrum af te zetten. Algemene repetitie tot ’s avonds laat, het begint te lopen. Ondertussen wordt een stevige vrachtwagen en forse aanhangwagen gevuld met spullen die naar de schouwburg moeten.

 Dinsdag, 12 april

Dinsdagmorgen om acht uur vertrekken de verhuiswagens richting schouwburg: het verhoog op het podium, de kleding, het materiaal voor make-up en kapsels, rekwisieten, de zwarte stoelen voor de choreo “Dansen”, keukenuitrusting, de zwarte tafels van het terras … Het Danscentruml zal er een week als het ware leeggeroofd bijliggen.

De technici en de eerste vrijwilligers dienen zich aan. Licht en geluid worden geïnstalleerd. Het decor krijgt zijn plaats, de technici van de schouwburg spelen in op de behoeften van de groep.

Ook de “keuken” installeert zich: mama’s en papa’s zetten hun koksmuts op, of althans hangen een schort voor. Elke dag kunnen de werkers naast belegde broodjes en de bekende 'croques', ook iets warms krijgen. Ook de technici van de schouwburg schuiven aan. Zij vinden dat het Danscentrum nog mag komen.

 dinsdag:           wortelroomsoep, brocollistoemp met boulettes ‘Grand Père’

woensdag:        bloemkoolroomsoep met curry, Couscous Royal

donderdag:       preisoep

vrijdag:               brocolliroomsoep

zaterdag:          tomaten-paprikasoep, penne met prei en zalm

zondag:            soep van courgette, kip met curry en basmatirijst

De keukenploeg kan een restaurant beginnen. ’s Avonds zijn de potten uitgelikt. Ook al loopt er ergens eens iets verkeerd, een verzorgde catering houdt het humeur op peil.

Dinsdagavond is de verhuis voorbij, het technisch materiaal op zijn plaats, de kleding in de juiste kelder of gang geschoven, de make-up en kapsalon geïnstalleerd en heeft de EHBO-doos een plaats gevonden. Dit laatste is belangrijk: elk schrammetje, hoe klein ook, krijgt verzorging. In de algemene informatie is daarover het volgende te lezen:

Er staat een EHBO kist in de cafetaria (+ OB – Tampax - maandverband). Zowel in de cafetaria als op het podium zullen ijskompressen liggen. Koen B. (urgentiearts) en Willem T.(urgentieverpleegkundige) zullen tijdens alle repetities en voorstellingen in de schouwburg aanwezig zijn. Koen in de artiestenbar, Willem cour aan het podium.Nu wordt er uitgekeken naar morgen: de eerste generale repetitie. Zal het rollen? Carlo nodigt iedereen uit naar de artiestenbar voor een laatste pintje, denkt aan het budget en ziet het zitten.

 Woensdag, 13 april

Rond 10 uur herbegint de drukte. De stemming zit erin.

Om 14u is de ‘deurwacht’ aanwezig, zij zullen dienst doen tot 23u45, wanneer de laatste dansers vertrokken zijn. Vanaf 15 u begint de generale repetitie. Wellicht voor niet-betrokkenen codetaal van het draaiboek, maar dansers en vrijwilligers weten waarover het gaat:

Deurwacht: T-shirts helpers worden uitgedeeld, klaarleggen in de artiestenbar, voor de eerste dag worden de naam-stickers op de T-shirts gekleefd. Dansers: voor cast 1 en 2: dans 1-7-8 start om 15 u, dans 9-12-18-22 start om 16u30, dans 3-5-16 start om 18u30. De 6 voorstellingen: dans 14-2-4-10-11-13-15-17-19-20-21 start om 20u30.

De vrijwilligers komen 30 minuten voor aantreden groep toe.

Er wordt niet in kostuum gedanst. Cast 1 en 6 voorstellingen kleden zich om in aangeduide kleedkamer, Cast 2 kleedt zich om in gang parterre op aangeduide plaats.

De dansers komen 20 minuten voor het startuur toe en worden 15 minuten na einduur afgehaald. Alle kinderen worden door de ouders afgezet aan de deur van de artiesteningang. Hierop worden geen uitzonderingen gemaakt.

Helpers: met je medewerkersticker kan je in de artiestenbar drank en broodjes krijgen. Dansers moeten hun danskleding aan- en uittrekken in de kleedkamer. Dansers mogen in groep in de zaal zitten. Er worden aanduidingen op de stoelen gehangen welke groep waar moet zitten. 

 

Meer van Lut De Rudder

↑ Terug naar de berichten