Zondag 20 maart 2011
Donderdag 14 april
Zaterdag 19 maart 2011
Vrijdag 15 april
Aike is tevreden over het optreden van gisteren. Maar ze kent de klappen van de zweep. Ze hangt een bericht uit:
Gisteren was het SUPER. Dat hebben jullie waarschijnlijk wel gemerkt aan het overweldigend applaus. Een volledige zaal recht bij de 1ste voorstelling is echt uniek.
De show stond er echt en ik ben ontzettend trots op jullie en op het resultaat.
Vandaag moeten we dat euforisch gevoel even van ons af zetten om eenzelfde prestatie te krijgen.
Blijf goed ALERT. Niet op je ‘gemak’ zijn omdat het gisteren allemaal goed voelde, want anders gebeuren er veel fouten en vergissingen (we spreken uit ervaring).
Blijf even geconcentreerd als gisteren en het wordt weer vuurwerk deze avond.
Om 18u45 wil ik alle dansers 5 minuten in de zaal (parterre) hebben.
Om 16 u is de deurwacht present om de dansers op te vangen. De drukte achter het podium herbegint. Het weer valt mee: het kapsalon installeert zich weer buiten. Later op de avond verhuist het kapsalon naar de artiestenbar.
De make-up heeft zich gevestigd in een opslagruimte achter het podium. Aan de muren foto’s van voorbeelden en uitleg bij het schminken. Enkele vrijwilligers zorgen voor een basis make-up, voor de afwerking schuiven de dansers door naar een volgende tafel. De kinderen staan gedisciplineerd in de rij hun beurt af te wachten.
Op de muren foto’s van make-up voor de verschillende choreografieën. Ook een tekst met uitleg, boeiend om lezen:
StapStappen en wijze waarop we allemaal de basisschmink zullen aanbrengen:
1. Basistint aanbrengen (fond-de-teint)
Behalve voor groep 5 (Shaffy) gebruiken we dezelfde fond-de-teint voor iedereen.
Opgelet! Steeds deppen – niet wrijven daar dit zeer irriterend werkt op de huid en onaangenaam is bij het aanbrengen.
Aanbrengen gebeurt startend met het voorhoofd: vanuit het midden van het voorhoofd uitwaaieren naar buiten toe. Daarna over de neusrug in waaiervorm naar buiten. Eindigend met de mond – in waaiervorm naar buiten. (zie tekening 1)
Voor de afwerking starten we dan onderaan en werken naar boven toe. Extra aandacht besteden in de putjes aan kin, neus, onderaan oog terwijl er naar boven wordt gekeken (onmiddellijk gevolgd door fixatie onderaan de ogen). Daarna worden de ogen gesloten en wordt er met sponsje tot in alle hoeken basistint aangebracht, fixeren.
2. Fixatie
Iedereen met hetzelfde poeder.
Aanbrengen met de poederdonzen + overtollige poeder afborstelen
3. Oogschaduwtechniek met twee kleuren
Opgelet: steeds werken van buiten naar binnen en trachten niet je penseel op één plaats neer te zetten maar lichtjes bewegend vanuit pols en vingers het oogschaduwpoeder aanbrengen.
Begin steeds met je “slecht oog”, daarna kopieer je dat resultaat op je goede oog.
Kies penselen in functie van het oog en bekijk ook de bouw van het oog om geen hangende oogleden te krijgen (niet buiten hoek gaan gemaakt met je penseel van aan de neusvleugel tot buitenste ooghoek).
Wanneer er smooky eyes moeten gemaakt worden, gaan we dus wel lager schminken!
Aanbrengen van de oogschaduw gebeurt in 6 stappen (zie tekening 2):
- Aanvangen met de lichte oogschaduw
· Eerste stap: over het gehele ooglid de lichte kleur (lichte kleur voor meeste groepen “basis lichte kleur”) tot aan de wenkbrauwen aanbrengen.
- Vervolgens met donkere oogschaduw:
· tweede stap: uitwerken boven de bovenwimpers
· derde stap: arcadeboog uitwerken (zodat met open ogen de kleur nog zichtbaar is). Tip: Laat de ogen open zijn voor het bepalen van het punt om de arcadeboog uit te werken.
· vierde stap: onder onderste wimpers uitwerken
· vijfde stap: verbinding maken tussen onderste en bovenste lijnen en hoekje inkleuren
- Oplichten met lichte oogschaduw
· zesde stap: eventueel (indien oog te donker uitvalt en de lichte kleur niet meer te zien is) oplichting in het midden van het bewegende ooglid + net onder de wenkbrauwboog
4. Oogomlijning (zie tekening 3)
- Met zwarte verf (= cake-eyeliner) en fijn penseel (nr 2) onderaan van buiten naar binnen een lijntje trekken
- Met cake-eyeliner en zeer fijn penseel – zo droog mogelijk werkend- een lijntje van buiten naar binnen trekken bovenop het bewegend ooglid tegen de wimpers aan – tot in het oogpunt. Ogen voldoende lang laten gesloten houden om vlekken te vermijden.
-
5. Mascara
- Aanbrengen zowel op boven als onderkant van de wimpers met mascara.
- Begin steeds met de onderste wimpers terwijl er naar boven wordt gekeken.
- Nadien doe je de bovenwimpers – vragende dat ze naar het punt kijken waar je juweel zou kunnen hangen.
6. Mondopmaak
- Invullen met penseel - nooit lippenstift rechtstreeks op de lippen aanbrengen!
7. Blushtechniek
- Bedoeling van de blush is om de anatomie te benadrukken
- Gebruik een blushborstel en geen poederborstel!
- Maak zachtjes contact met de huid op de donkerste plaats van de blush
Elke choreografie heeft ook nog een aparte beschrijving voor de make-up, een voorbeeld:
De Wedstrijd (Bram Vermeulen)
· Basis fond-de-teint + fixatie
· Witte oogschaduw (verf) over het hele ooglid (zie foto/tekening)
· Haargel aanbrengen voor glitters in bovenhoek
· Grijs- zilver glitters (zie foto/tekening)
· Eyeliner
· Mascara
· Lippenstift
De dansers zijn tijdig keurig geschminkt. Tijdens het optreden moet er vaak iemand een nieuwe beurt krijgen als de danser in meer dan één choreografie danst. Ik kan me best voorstellen dat de schminksters na het optreden neerploffen op een stoel en geen kik meer kunnen geven.
Ik loop naar het podium. Op de scène oefenen enkele dansers. Achter het decor ontdek ik de stoelen van de choreografie ‘Dans’ van Clouseau. Marie oefent nog maar eens op de harp. Dappere meid: als 10 jarige opent ze de voorstelling, daarna zal ze zelf meedansen.
Er zijn nog meer dapperen. Hanne, ook 10 jaar opent het tweede deel van het optreden door ‘Ik hou van u’ a capella te zingen. Toonvast en met een prachtige stem laat ze het liedje de zaal in zweven.
Bij de prefinale komt Adriaan (broer van Leonie) de scène op, spelend op een accordeon. Achter hem komen de dansers. Het doet me denken aan de rattenvanger van Hamelen: onweerstaanbaar is het “Ik hou van u’ voor de dansers.
Nu duik ik echter de kelders in. Even dag zeggen aan de vrijwilligers. Ik loop voorbij de loges. Op de deur hangen de kledingvoorschriften. Een voorbeeld:
Witte kleedjes, huidkleurige bh. met doorschijnende bandjes, huidkleurige string.
Wie zal deze jongedames nog iets moeten bijbrengen over verfijnde lingerie?
In de ruime kelderruimtes heeft elke groep een hoekje gevonden. Kledingrekken staan te wachten op de kleinste dansers. Vrijwilligers zorgen dat elk kostuum bij de juiste danser terecht komt. Door de puike organisatie van Sarah en An verloopt dit feilloos. In de tekenhoek zit een groepje ernstig te werken. Aike organiseert een tekenwedstrijd: wie uitverkozen wordt, mag na het optreden de bloemen afgeven aan de docenten. Iedereen van de kelderafdeling kan deelnemen. Het gaat niet om de mooiste tekening, maar om die tekeningen waarbij je ziet dat er hard aan gewerkt is … of hoe je kinderen gemotiveerd rustig kan houden.
Vrijdag 18 maart 2011
Zaterdag 16 april
Vandaag
twee voorstellingen: om 14u en 19 u. De deurwacht is om 8u al present. Vanaf
8u30 duiken de dansers op. Het weer is prachtig. Vandaag lossen cast I en II
elkaar af. Alles is goed voorbereid. Alleen voor de kinderen zal het spannend
zijn. In de namiddag treedt cast 2 voor de eerste keer op, ’s avonds zwaait
cast 1 voor de laatste keer de toeschouwers uit.
Voor de
optredens wordt er opgewarmd. Onvoldoende opwarming resulteert in bewegingen
die niet goed uitgevoerd worden en mogelijke blessures. Daarna moeten de
dansers nog individueel stretchen.
Tussen
de opvoeringen trek ik me terug in de artiestenbar. Een babbel met een van de
naaisters. Twee naaimachines: één met witte draad en de andere met zwarte. Zo
hoeft de naaister alleen van machine te wisselen als er iets wits of zwarts
moet hersteld worden. Veel werk is er niet. De kleding is met vaardige handen
in elkaar gezet. Ze mogen trots zijn op hun naaiwerk. En de ontwerpen door
Jonathan zijn ook nu weer bijzonder. Sommige kledingstukken zijn in gewone
kledingszaken gekocht, andere stukken worden zelf gemaakt.
Wanneer
ik na een optreden in de artiestenbar kom, vragen de vrijwilligers hoe het
geweest is. Toch telkens spannend als het optreden bezig is. Er kan zoveel fout
lopen, maar tot nog toe verloopt het prima. De dansers werken zich uit de naad.
Dan zie je die kleine spruiten, één en al ernst, dansen op ‘Ik wil je, blijf
bij me’ of ‘Ebbenhout blues’. De liederen spreken aan: sommige omdat ze een
vorm van nostalgie wakker maken, zeker voor de oudere toeschouwers. Hoelang gaat:
‘Verdronken vlinder’ van Boudewijn de Groot al mee? Wanneer was het dat Raymond
van het Groenewoud zijn ‘Twee meisjes’ op Vlaanderen losliet? En het lentelied
van Jan De Wilde: begin de jaren 70 dansten de studenten in de Grote Alma in
Leuven op die tonen. Tussendoor ook liederen die naar de keel grijpen: ‘Een
vriend zien huilen’ van Johan Verminnen, of ‘Afscheid’, ‘Diep in mij’ en ‘Is
God dan toch een vrouw van Yasmine. Louis Neefs die plots aanzet met ‘Laat ons
een bloem’ of Will Tura met ‘Hoop doet leven’. Soms snuft er iemand de emotie
weg, dan weer verschijnt discreet een zakdoek, maar kippenvel ondergaat
iedereen. De zaal is razend enthousiast. Bij de finale schalt het lied door de
zaal’ Ik hou van u’ van Noordkaap en de zaal zingt mee. Staande ovatie.
Cast II
verlaat de schouwburg om morgen terug te komen, cast I doet zijn intrede om een
laatste keer op het podium te staan.
Druk in
de kelders: kinderen omkleden, druk in de make-up ruimte, druk bij de kapsters.
Maar de bar-vrijwilligers hebben oog voor de noden van de werk(st)ers en gaan
rond met soep, koffie, broodjes … wat maar gewenst wordt. In de
verwarmingstoestellen wordt de rijst of de penne warm gehouden. De dansers
mogen ook een broodje, croque of frisdrank kopen, maar het wel in de bar
opeten. Wordt er gemorst, geen probleem, de EHBO-kleding grijpt in. Even met
een wondermiddel over de vlek en alles is weer zoals voorheen. Ook Aike moet de
behandeling ondergaan. Ergens is ze tegenaan gelopen en haar zwarte bloes, die
ze draagt bij het groeten, heeft een vlek opgelopen. Achteraan zie je dat
natuurlijk niet, maar wie vooraan zit kan er niet naast kijken.
De
groteren mogen even naar buiten, en dat doe ik ook. Als m-bassadeur van het M
Museum Leuven, kan ik gratis in en uitlopen. Na de drukte van de schouwburg is
de rust en de ruimte in het museum een welkome afwisseling. Daarna nog even een
boekenwinkel binnen, wie weet of er niks aantrekkelijks ligt, en ja hoor …
terug naar de schouwburg. Dan wil ik me terugtrekken in de caravan van Aike en
Carlo. Ze kregen toestemming om de caravan daar te plaatsen. Wie dringend aan
rust toe is kan zich even hier terugtrekken. Nu heeft Aike er twee kleine
dansers in bed gestopt die dreigden over hun toeren te gaan. Na een uurtje
slapen zullen ze er wel weer staan. Dus naar de artiestenbar voor een koffie en
kennismaking met het boek dat ik kocht.
’s
Avonds loopt de zaal weer vol. Ik zie mensen bellen naar familie of vrienden:
waar zitten jullie en dan maar zwaaien als ze elkaar ontdekken. Voor het begin
wordt een tekstje afgelezen dat die gsm’s het zwijgen oplegt:
Goede middag/avond dames en heren. De
voorstelling gaat zo dadelijk beginnen. Gelieve uw gsm uit te zetten, geen
foto’s te nemen en niet te filmen. We wensen u een fijne avond.
Plots
zie je overal de lichtjes van de gsm of dergelijk mobieltje oplichten en dan
wordt het stil. Weer valt het licht uit de hemel en speelt Marie met het licht.
Ze neemt plaats achter die grote harp en de klanken … de vierde opvoering is
gestart.
De zaal
reageert enthousiast, je ziet de dansers groeien. Ze gaan tot het uiterste van
hun kunnen. Weer betovert de emotie de toeschouwers, weer worden de mensen diep
aangegrepen. Weer een zucht bij de pauze die te vroeg komt. Weer barst de zaal
los bij de finale. Weer een rechtstaand applaus. Dit nog een dag volhouden, kan het?
Donderdag 17 maart 2011
Zondag 17 april
Wanneer ik ’s middags de schouwburg inwandel zie ik Aike buiten genieten van de zon. Hoe is dat mogelijk, dat is nog nooit voorgevallen. Maar alles verloopt volgens planning. Eén van de barmannen komt voorbij met toastjes belegd met lekkers. Jammer dat ik pas gegeten heb, het ziet er zo verleidelijk uit.
Vanaf 12u zijn de opwarmingen bezig. Daarna zal Aike haar dansers nog eens samenroepen voor de laatste mededelingen. Om 14u zullen de lichten weer uitgaan. De zaal is weer volgestroomd. Sommige ouders komen voor de tweede keer naar de voorstelling kijken. De eerste keer om hun kind(eren) te zien dansen, nu om van het geheel te genieten. Ondanks de vermoeidheid die nu toch moet toeslaan, dansen ze heel geconcentreerd. Nauwelijks een verkeerde beweging of een beweging die te vroeg of te laat inzet. Bij Greet en Aike zie ik wel dat de vermoeidheid haar tol opeist: ze lopen beiden op slippers en Lieve kan alleen met wilskracht haar ogen openhouden. Gelukkig dat over enkele uren alles weer voorbij is, maar dan wacht Lieve de samenstelling van Artra. Het Danscentrum stopt nooit.
Bij de laatste briefing heeft Aike nog nauwelijks opmerkingen. Wel waarschuwt ze dat ze voelt dat iedereen er nogal ontspannen bijloopt, wat goed is maar ook risico inhoudt: verlies aan concentratie. Dus raadt ze aan wat stress op te roepen … wellicht zal dit geen probleem zijn: het laatste optreden moet de kers op de taart worden.
Aike legt aan de kinderen uit dat zonder al die mama’s en papa’s die komen helpen zijn, er helemaal geen sprake was van een optreden. Een spontaan applaus valt de vrijwilligers te beurt. En vanavond mogen ze hun mama en papa die geholpen hebben, wel een dikke knuffel geven omdat ze het voorbije optreden tot een feest maakten. Gejoel in de zaal. Vanavond worden die papa’s en mama’s zeker bedolven onder zoenen en knuffels.
Het laatste optreden is altijd een speciaal optreden. Vrijwilligers of docenten zorgen dan voor een speciale act, meestal na de finale. Wat gaat het nu worden? Aike maakt zich geen zorgen tot ze tijdens de dans ROOD (een choreografie die ze zelf ontwierp) plots onbekenden samen met de dansers over het podium ziet lopen. Wellicht zal in de zaal niemand gemerkt hebben dat de docenten, met hun zwarte T-shirts en het logo ‘EENVOUD’ op gedrukt, samen met de in het zwart geklede dansers één geheel vormend, het podium over dansten. Later werd dit geïmproviseerde optreden beloond met een gemeende knuffel.
Bij de finale staan dansers en zaal op hun kop. Naast de pechvogels, komen ook de vrijwilligers die zich vrij kunnen maken op het podium. Docenten treden aan, oorverdovend applaus, Aike en Carlo komen te voorschijn … gaat het podium het houden? Bloemen, nog altijd één zoen. Dansers, vrijwilligers, technici worden betrokken bij het applaus. Carlo werpt zijn bloemen tussen de dansers. Ook de andere bloemen verdwijnen richting dansers. Later zullen er 10 dansers heel gelukkig naar huis gaan met die mooie ruikers.
Ondertussen heeft de verhuisploeg niet stil gezeten. Deze namiddag is de caravan weggevoerd om plaats te maken voor de vrachtwagen en de aanhangwagen. Tijdens de laatste opvoering is al een eerste lading richting Danscentrum vertrokken. Wanneer de zaal leegstroomt, beginnen vele handen aan de grote opruim: voor de ochtend moet de schouwburg ontruimd zijn. Het materiaal van de make-up en het kapsalon staat al netjes in dozen ingepakt. Voor de kleding op de rekken gaat, wordt ze nagekeken op (haar)spelden of ander vreemd materiaal. Alles zal een wasbeurt krijgen, dit zal dagen in beslag nemen. Gelukkig belooft het weer warm te worden, het drogen zal vanzelf gaan.
Eens de kinderen buiten kan de grote opruim beginnen: papieren van de muren, ‘verloren voorwerpen’ verzamelen, vuilzakken naar de container … en alles weer verhuizen naar het Danscentrum. Als de klus geklaard is, een laatste dronk, op de goede samenwerking, het prachtige resultaat, de vriendschap … het wordt laat (vroeg) als Carlo de deur achter zich toetrekt, gelukkig en doodop. En Aike … die zit al in bed te dromen van een nieuw concept voor het volgende optreden.
Woensdag 16 maart 2011
Tussen stilte en storm
Het Hannah-huis is een VZW, die een kleine galerij uitbaat op de gelijkvloerse verdieping van de Mechelsesteenweg 361 te 3020 Herent.
Op 25 april, paasmaandag, in de namiddag is er de opening van de tentoonstelling: Tussen stilte en storm, een project van beeldhouwer Pol Lemaire (1936), en schilder Gerhard Prikoszovits (1961)
Hannah zelf zorgt voor een inleiding. Kort stelt ze de twee kunstenaars voor. Wat me raakt is vooral de vriendschap, de warmte die ze uitstraalt. Ze situeert Gerhard als Oostenrijker, maar meer nog als Wener: de invloeden die hij in zich draagt van de samenleving in het hedendaagse Wenen dat uiteindelijk een smeltkroes geworden is van verschillende volkeren. Naast leeropdrachten aan verschillende universiteiten en hogescholen i.v.m. design en kunst, schildert en tekent hij zelf. Sommige werken zijn zeer kleurrijk, andere in wit-zwart en alle mogelijke grijstinten daartussen. Bij de meeste werken sta je innerlijk te lachen. De humor haalt de bitsigheid weg uit wat hij oproept, hoewel soms een koude rilling niet kan vermeden worden.
Pol Lemaire is in zijn werk de poëzie zelve. De vrouwen die hij beeldhouwt, of het een groot werk is of klein, hij tekent de vrouwen met zoveel tederheid, zachte lijnen en nuances, dat je alleen maar stil kan worden en kijken.
Na de inleiding komt een andere kunstenaar aan bod: de cellist Herman van Puyenbroek. De warme klank van de cello past zo wondergoed bij de ruimte. Omdat de temperatuur stijgt, staat de deur open en kunnen de klanken de straat op, waar een voorbijganger wellicht even zal blijven staan om te luisteren.
Bij de receptie horen ook hapjes: zelfgebakken, gezonde taart en fruitsla. Heerlijk. Dat accentueert de huiselijke sfeer.
Even later raken Hannah en ik in gesprek. We hebben gemeenschappelijke vrienden. We blijken vroeger gelijkaardige sociale engagementen te hebben opgenomen. Enkele korte zinnen en we laten elkaar weer los. We zullen via e-mail contact opnemen.
Ik vraag me af wie of wat meest indruk naliet: de beeldhouwwerken, de schilderijen of Hannah. In elk geval: via deze blog zal het Hannah-huis een verder verhaal krijgen.
Dinsdag 15 maart 2011
Werken van Pol Lemaire en Gehrard Prikoszovits
Maandag 14 maart 2011
Verloren (2007)
verloren
in de ruimte van verleden
zoek ik mijn liefste
vergeefs
Zondag 13 maart 2011
Beginnersfouten ... hersteld
laat graven een gat in de aarde
uit Todesfuge van Paul Celan
Een blog beginnen … feitelijk niet zo moeilijk op Seniorennet. Alleen zat ik aanvankelijk vaak te knoeien met de foto’s. Dat is nu voorbij. Alle schilderijen en tekeningen kunnen nu vergroot worden. Dat geeft een beter beeld, zeker bij de tekeningen van ‘Fuga van de dood’, het begin van mijn blog.
bs133266@skynet.be uw reactie kwam wel hard aan. Terwijl ik mijn uiterste best deed om mijn tekeningen op mijn blog te krijgen, schreef je me, om het zacht uit te drukken, een vrij onaardige mail. Ik kon je niet eens terugmailen om uit te leggen waarom ik telkens maar mijn blog wijzigde. Mijn antwoord werd onbestelbaar teruggestuurd. Zo anoniem reageren vind ik ook niet erg moedig. Echt, ik verzamel geen punten voor een plaats in welke top ook. Mijn schoolperiode en de daarbij horende examens liggen ver achter mij, ik hoef mezelf of iemand anders nog iets te bewijzen. Nu is de tijd van genieten aangebroken, ik probeer alleen de dingen te doen die ik graag doe. We kunnen maar beter mild zijn voor elkaar… Eens de seniorenleeftijd bereikt, is onze tijd hier beperkt. Ik wil jou en alle senioren toewensen dat we de jaren die we nog cadeau krijgen, intens mogen beleven; dat we innerlijk eindelijk rust kunnen vinden en als we definitief uitzwaaien, we terug kunnen kijken op een rijk leven.
Zaterdag 12 maart 2011
WAK
Week van de Amateurskunstenaars 2011
Ik ben lid van kunstkring ‘Gesigneerd’ in Tremelo. Eén van onze doelstellingen is amateurkunstenaars gelegenheid geven met hun werk naar buiten te komen. Elk jaar organiseert de kunstkring tijdens de WeekAmateurKunstenaars een tentoonstelling. Het gemeentebestuur gaf toelating om die te laten plaatsvinden in de inkomhal en de raadzaal van het stijlvol vernieuwde gemeentehuis: twee mooie ruimtes, voorzien van een handig ophangsysteem.
Vrijdagavond: openingsreceptie. De burgemeester doet eerst zijn woordje, daarna de schepen van cultuur. Die kan aankondigen dat er een oplossing in zicht is voor een nieuwe locatie voor Gesigneerd, want vanaf juni neemt de huur van de huidige zaal in Siddartha een einde. Dat is pas een schepen van cultuur, onmiddellijk is ze mij sympathiek. Daarna neemt Pol het woord en laat het niet meer los: voor elke deelnemer heeft hij lovende woorden. Soms denk ik: zijn dit hier allemaal Rembrandts of Piccasso’s?
Het is ontzettend warm. Veel mensen zijn op het evenement afgekomen … of is het op de wijn aangeboden door een gulle gemeente? Ik schuif stil naar buiten. De stem van Pol heeft geen versterking nodig, ook aan de deur is hij nog goed hoorbaar. Na het applaus vertrek ik.
Zaterdagnamiddag ben ik samen met Christel van wacht. De zon brandt, mensen zijn naar zee, of werken in hun tuin, of … Enkelen zakken af naar de tentoonstelling. Gelukkig komen de deelnemers zelf eens binnenspringen. Ik heb een boek meegenomen, maar krijg geen twee pagina’s gelezen. De verhalen van mensen zijn even kleurrijk als de schilderijen aan de muren.
De tentoonstelling opent nog alle dagen de deuren tot en met 1 mei. Op werkdagen tijdens de openingsuren van het gemeentehuis, tijdens het weekend van 14 tot 18 uur.
Op 1 mei is er een Kunstwandeling van ongeveer 1 km door het natuurgebied van de Hillstraat in het centrum van Tremelo. Beeldhouwers en dichters, onder wie ook Karel, tonen hun werken. Hopelijk helpt de zon toeschouwers lokken.
Telkens verwonder ik me erover hoeveel mensen creatief bezig zijn. Creatieve mensen zijn de sterkhouders van een gemeenschap: zij beleven hun passie, ze hebben zin in het leven. Ze zijn onze toekomst.
Vrijdag 11 maart 2011
Constructie - Deconstructie (2008)
Industrieel erfgoed
Ergens vond ik een foto van de binnenkant van een fabrieksgebouw: een enorme silo en daarover een loopbrug. In mijn verbeelding zag ik de arbeiders daar werken: ze kenden het productiesysteem door en door, wisten wanneer ze moesten ingrijpen, bijsturen, oliën. Die kraan openen, een andere weer dichtdraaien. Ik ben altijd al geboeid geweest door oude gebouwen en werkmateriaal. Ik probeer me voor te stellen hoe ze vroeger leefden. Hoeveel uren werkten ze, waar gingen ze naar het toilet, waar konden ze hun boterhammen opeten, hoeveel geluid moesten ze slikken, was er verluchting, verlichting?
Bij deze foto kwam plots het ritme opzetten van constructie en deconstructie. Plannen maken, investeerders aantrekken, algemeen concept en planning van het gebouw: constructie. Het bouwen van de fabriek verloopt gelaagd: ruwbouw, elektriciteit, loodgieterij … deconstructie. Als die deconstructie een goed verloop heeft gekend volgt de opstart van de fabriek: constructie. Wanneer de fabriek verouderd is komt er weer een periode van deconstructie: productie wordt gestaakt, arbeiders verlaten de fabriek, ze wordt een ruïne. Ooit zal ze wellicht verkocht worden omdat men er met een nieuw project wil beginnen.
Dat ritme van constructie - deconstructie sprak me wel aan. Daarom gebruikte ik 12 kleinere doeken van 40 x 40. Hierboven een foto van het totaalbeeld: constructie. Hieronder volgen de doeken afzonderlijk, vergezeld van poëtische impressies die ik schreef ook 12 of hoe een deconstructiefase weer tot constructie kan leiden.
Donderdag 10 maart 2011
Constructie - Deconstructie XII
met
waggelpassen
verkent
ze de wereld
en
het glinsteren van verpakkingspapier
schaterend
valt
ze in zichzelf
de
grond op
en
blaast
nadien
twee
kaarsjes uit
Woensdag 9 maart 2011
Constructie - Deconstructie XI
wind
giert
rond de huizen
snijdt
ademaf
roept
angsten op gaat liggen
de
wegen
blankgeschuurd
weerkaatsen zon
onverschillig
Dinsdag 8 maart 2011
Constructie - Deconstructie X
smeltsneeuw
weemakende
kerstmuziek
straten
gevuld
met haast-mensen
weer
wordt het kind gevierd
en
een boom gekocht
teveel
aan alles
even
geen nieuwsberichten
Maandag 7 maart 2011
Constructie - Deconstructie IX
haar
lied
doordringend
even
luisteren
een
muntstuk
dankuwel
Zondag 6 maart 2011
Constructie - Deconstructie VIII
buiten
trage
druppels
binnen
een
kinderhand
tekent
verloren
een
naam
op
het bewasemde raam
Zaterdag 5 maart 2011
Constructie - Deconstructie VII
bezorgd
loert
het moederoog
naar
verten
het
jong
weet
alleen
van de
uier
Vrijdag 4 maart 2011
Constructie - Deconstructie VI
onder
brandende zon
gedreun
van machines
oogst
wordt binnengehaald
nog
even wachten
tot de
regen komt
en de rust van
houtvuur
Donderdag 3 maart 2011
Constructie - Deconstructie V
pompoenen
in
zomerkleuren
gestapeld
bij de inkom
alsof
het
heimwee naar de zomer
mee het
huis binnen moet
Woensdag 2 maart 2011
Constructie - Deconstructie IV
geur
van verse soep
knikkerende
kinderen
een
vrouw lacht
de zon
geeft schaduw
van was
aan de lijn
nauwelijks
beroerd door de wind
Dinsdag 1 maart 2011
Constructie - Deconstructie III
de
nacht schuift naar de morgen
met
kleuren van purper en rood
nevel
hangt rustend boven de velden
een
eerste haan kraait
in de
stallen
het
ademen van dieren
die
naar de dag toegroeien