Vrijdag 15 april

Vandaag twee voorstellingen: om 14u en 19 u. De deurwacht is om 8u al present. Vanaf 8u30 duiken de dansers op. Het weer is prachtig. Vandaag lossen cast I en II elkaar af. Alles is goed voorbereid. Alleen voor de kinderen zal het spannend zijn. In de namiddag treedt cast 2 voor de eerste keer op, ’s avonds zwaait cast 1 voor de laatste keer de toeschouwers uit.
 
Voor de optredens wordt er opgewarmd. Onvoldoende opwarming resulteert in bewegingen die niet goed uitgevoerd worden en mogelijke blessures. Daarna moeten de dansers nog individueel stretchen.
 
Tussen de opvoeringen trek ik me terug in de artiestenbar. Een babbel met een van de naaisters. Twee naaimachines: één met witte draad en de andere met zwarte. Zo hoeft de naaister alleen van machine te wisselen als er iets wits of zwarts moet hersteld worden. Veel werk is er niet. De kleding is met vaardige handen in elkaar gezet. Ze mogen trots zijn op hun naaiwerk. En de ontwerpen door Jonathan zijn ook nu weer bijzonder. Sommige kledingstukken zijn in gewone kledingszaken gekocht, andere stukken worden zelf gemaakt.
 
Wanneer ik na een optreden in de artiestenbar kom, vragen de vrijwilligers hoe het geweest is. Toch telkens spannend als het optreden bezig is. Er kan zoveel fout lopen, maar tot nog toe verloopt het prima. De dansers werken zich uit de naad. Dan zie je die kleine spruiten, één en al ernst, dansen op ‘Ik wil je, blijf bij me’ of ‘Ebbenhout blues’. De liederen spreken aan: sommige omdat ze een vorm van nostalgie wakker maken, zeker voor de oudere toeschouwers. Hoelang gaat: ‘Verdronken vlinder’ van Boudewijn de Groot al mee? Wanneer was het dat Raymond van het Groenewoud zijn ‘Twee meisjes’ op Vlaanderen losliet? En het lentelied van Jan De Wilde: begin de jaren 70 dansten de studenten in de Grote Alma in Leuven op die tonen. Tussendoor ook liederen die naar de keel grijpen: ‘Een vriend zien huilen’ van Johan Verminnen, of ‘Afscheid’, ‘Diep in mij’ en ‘Is God dan toch een vrouw van Yasmine. Louis Neefs die plots aanzet met ‘Laat ons een bloem’ of Will Tura met ‘Hoop doet leven’. Soms snuft er iemand de emotie weg, dan weer verschijnt discreet een zakdoek, maar kippenvel ondergaat iedereen. De zaal is razend enthousiast. Bij de finale schalt het lied door de zaal’ Ik hou van u’ van Noordkaap en de zaal zingt mee. Staande ovatie.
 
Cast II verlaat de schouwburg om morgen terug te komen, cast I doet zijn intrede om een laatste keer op het podium te staan.
 
Druk in de kelders: kinderen omkleden, druk in de make-up ruimte, druk bij de kapsters. Maar de bar-vrijwilligers hebben oog voor de noden van de werk(st)ers en gaan rond met soep, koffie, broodjes … wat maar gewenst wordt. In de verwarmingstoestellen wordt de rijst of de penne warm gehouden. De dansers mogen ook een broodje, croque of frisdrank kopen, maar het wel in de bar opeten. Wordt er gemorst, geen probleem, de EHBO-kleding grijpt in. Even met een wondermiddel over de vlek en alles is weer zoals voorheen. Ook Aike moet de behandeling ondergaan. Ergens is ze tegenaan gelopen en haar zwarte bloes, die ze draagt bij het groeten, heeft een vlek opgelopen. Achteraan zie je dat natuurlijk niet, maar wie vooraan zit kan er niet naast kijken.
 
De groteren mogen even naar buiten, en dat doe ik ook. Als m-bassadeur van het M Museum Leuven, kan ik gratis in en uitlopen. Na de drukte van de schouwburg is de rust en de ruimte in het museum een welkome afwisseling. Daarna nog even een boekenwinkel binnen, wie weet of er niks aantrekkelijks ligt, en ja hoor … terug naar de schouwburg. Dan wil ik me terugtrekken in de caravan van Aike en Carlo. Ze kregen toestemming om de caravan daar te plaatsen. Wie dringend aan rust toe is kan zich even hier terugtrekken. Nu heeft Aike er twee kleine dansers in bed gestopt die dreigden over hun toeren te gaan. Na een uurtje slapen zullen ze er wel weer staan. Dus naar de artiestenbar voor een koffie en kennismaking met het boek dat ik kocht.
 
’s Avonds loopt de zaal weer vol. Ik zie mensen bellen naar familie of vrienden: waar zitten jullie en dan maar zwaaien als ze elkaar ontdekken. Voor het begin wordt een tekstje afgelezen dat die gsm’s het zwijgen oplegt:
 
Goede middag/avond dames en heren. De voorstelling gaat zo dadelijk beginnen. Gelieve uw gsm uit te zetten, geen foto’s te nemen en niet te filmen. We wensen u een fijne avond.
 
Plots zie je overal de lichtjes van de gsm of dergelijk mobieltje oplichten en dan wordt het stil. Weer valt het licht uit de hemel en speelt Marie met het licht. Ze neemt plaats achter die grote harp en de klanken … de vierde opvoering is gestart.
 
De zaal reageert enthousiast, je ziet de dansers groeien. Ze gaan tot het uiterste van hun kunnen. Weer betovert de emotie de toeschouwers, weer worden de mensen diep aangegrepen. Weer een zucht bij de pauze die te vroeg komt. Weer barst de zaal los bij de finale. Weer een rechtstaand applaus. Dit nog een dag volhouden, kan het?
 

Het Hannah-huis is een VZW, die een kleine galerij uitbaat op de gelijkvloerse verdieping van de Mechelsesteenweg 361 te 3020 Herent.

Op 25 april, paasmaandag, in de namiddag is er de opening van de tentoonstelling: Tussen stilte en storm, een project van beeldhouwer Pol Lemaire (1936), en schilder Gerhard Prikoszovits (1961)

Hannah zelf zorgt voor een inleiding. Kort stelt ze de twee kunstenaars voor. Wat me raakt is vooral de vriendschap, de warmte die ze uitstraalt. Ze situeert Gerhard als Oostenrijker, maar meer nog als Wener: de invloeden die hij in zich draagt van de samenleving in het hedendaagse Wenen dat  uiteindelijk een smeltkroes geworden is van verschillende volkeren. Naast leeropdrachten aan verschillende universiteiten en hogescholen i.v.m. design en kunst, schildert en tekent hij zelf. Sommige werken zijn zeer kleurrijk, andere in wit-zwart en alle mogelijke grijstinten daartussen. Bij de meeste werken sta je innerlijk te lachen. De humor haalt de bitsigheid weg uit wat hij oproept, hoewel soms een koude rilling niet kan vermeden worden.

Pol Lemaire is in zijn werk de poëzie zelve. De vrouwen die hij beeldhouwt, of het een groot werk is of klein, hij tekent de vrouwen met zoveel tederheid, zachte lijnen en nuances, dat je alleen maar stil kan worden en kijken.

Na de inleiding komt een andere kunstenaar aan bod: de cellist Herman van Puyenbroek. De warme klank van de cello past zo wondergoed bij de ruimte. Omdat de temperatuur stijgt, staat de deur open en kunnen de klanken de straat op, waar een voorbijganger wellicht even zal blijven staan om te luisteren.

Bij de receptie horen ook hapjes: zelfgebakken, gezonde taart en fruitsla. Heerlijk. Dat accentueert de huiselijke sfeer.

Even later raken Hannah en ik in gesprek. We hebben gemeenschappelijke vrienden. We blijken vroeger gelijkaardige sociale engagementen te hebben opgenomen. Enkele korte zinnen en we laten elkaar weer los. We zullen via e-mail contact opnemen.

Ik vraag me af wie of wat meest indruk naliet: de beeldhouwwerken, de schilderijen of Hannah. In elk geval: via deze blog zal het Hannah-huis een verder verhaal krijgen.

laat graven een gat in de aarde

uit Todesfuge van Paul Celan

Een blog beginnen … feitelijk niet zo moeilijk op Seniorennet. Alleen zat ik aanvankelijk vaak te knoeien met de foto’s. Dat is nu voorbij. Alle schilderijen en tekeningen kunnen nu vergroot worden. Dat geeft een beter beeld, zeker bij de tekeningen van ‘Fuga van de dood’, het begin van mijn blog.

bs133266@skynet.be uw reactie kwam wel hard aan. Terwijl ik mijn uiterste best deed om mijn tekeningen op mijn blog te krijgen, schreef je me, om het zacht uit te drukken, een vrij onaardige mail. Ik kon je niet eens terugmailen om uit te leggen waarom ik telkens maar mijn blog wijzigde. Mijn antwoord werd onbestelbaar teruggestuurd. Zo anoniem reageren vind ik ook niet erg moedig. Echt, ik verzamel geen punten voor een plaats in welke top ook. Mijn schoolperiode en de daarbij horende examens liggen ver achter mij, ik hoef mezelf of iemand anders nog iets te bewijzen. Nu is de tijd van genieten aangebroken, ik probeer alleen de dingen te doen die ik graag doe. We kunnen maar beter mild zijn voor elkaar… Eens de seniorenleeftijd bereikt, is onze tijd hier beperkt. Ik wil jou en alle senioren toewensen dat we de jaren die we nog cadeau krijgen, intens mogen beleven; dat we innerlijk eindelijk rust kunnen vinden en als we definitief uitzwaaien, we terug kunnen kijken op een rijk leven.

Week van de Amateurskunstenaars 2011

Ik ben lid van kunstkring ‘Gesigneerd’ in Tremelo. Eén van onze doelstellingen is amateurkunstenaars gelegenheid geven met hun werk naar buiten te komen. Elk jaar organiseert de kunstkring tijdens de WeekAmateurKunstenaars een tentoonstelling. Het gemeentebestuur gaf toelating om die te laten plaatsvinden in de inkomhal en de raadzaal van het stijlvol vernieuwde gemeentehuis: twee mooie ruimtes, voorzien van een handig ophangsysteem.

Vrijdagavond: openingsreceptie. De burgemeester doet eerst zijn woordje, daarna de schepen van cultuur. Die kan aankondigen dat er een oplossing in zicht is voor een nieuwe locatie voor Gesigneerd, want vanaf juni neemt de huur van de huidige zaal in Siddartha een einde. Dat is pas een schepen van cultuur, onmiddellijk is ze mij sympathiek. Daarna neemt Pol het woord en laat het niet meer los: voor elke deelnemer heeft hij lovende woorden. Soms denk ik: zijn dit hier allemaal Rembrandts of Piccasso’s?

Het is ontzettend warm. Veel mensen zijn op het evenement afgekomen … of is het op de wijn aangeboden door een gulle gemeente? Ik schuif stil naar buiten. De stem van Pol heeft geen versterking nodig, ook aan de deur is hij nog goed hoorbaar. Na het applaus vertrek ik.

Zaterdagnamiddag ben ik samen met Christel van wacht. De zon brandt, mensen zijn naar zee, of werken in hun tuin, of … Enkelen zakken af naar de tentoonstelling. Gelukkig komen de deelnemers zelf eens binnenspringen. Ik heb een boek meegenomen, maar krijg geen twee pagina’s gelezen. De verhalen van mensen zijn even kleurrijk als de schilderijen aan de muren.

De tentoonstelling opent nog alle dagen de deuren tot en met 1 mei. Op werkdagen tijdens de openingsuren van het gemeentehuis, tijdens het weekend van 14 tot 18 uur.

Op 1 mei is er een Kunstwandeling van ongeveer 1 km door het natuurgebied van de Hillstraat in het centrum van Tremelo. Beeldhouwers en dichters, onder wie ook Karel, tonen hun werken. Hopelijk helpt de zon toeschouwers lokken.

Telkens verwonder ik me erover hoeveel mensen creatief bezig zijn. Creatieve mensen zijn de sterkhouders van een gemeenschap: zij beleven hun passie, ze hebben zin in het leven. Ze zijn onze toekomst.

  Industrieel erfgoed

Ergens vond ik een foto van de binnenkant van een fabrieksgebouw: een enorme silo en daarover een loopbrug. In mijn verbeelding zag ik de arbeiders daar werken: ze kenden het productiesysteem door en door, wisten wanneer ze moesten ingrijpen, bijsturen, oliën. Die kraan openen, een andere weer dichtdraaien. Ik ben altijd al geboeid geweest door oude gebouwen en werkmateriaal. Ik probeer me voor te stellen hoe ze vroeger leefden. Hoeveel uren werkten ze, waar gingen ze naar het toilet, waar konden ze hun boterhammen opeten, hoeveel geluid moesten ze slikken, was er verluchting, verlichting?

Bij deze foto kwam plots het ritme opzetten van constructie en deconstructie. Plannen maken, investeerders aantrekken, algemeen concept en planning van het gebouw: constructie. Het bouwen van de fabriek verloopt gelaagd: ruwbouw, elektriciteit, loodgieterij … deconstructie. Als die deconstructie een goed verloop heeft gekend volgt de opstart van de fabriek: constructie. Wanneer de fabriek verouderd is komt er weer een periode van deconstructie: productie wordt gestaakt, arbeiders verlaten de fabriek, ze wordt een ruïne. Ooit zal ze wellicht verkocht worden omdat men er met een nieuw project wil beginnen.

Dat ritme van constructie -  deconstructie sprak me wel aan. Daarom gebruikte ik 12 kleinere doeken van 40 x 40.  Hierboven een foto van het totaalbeeld: constructie. Hieronder volgen de doeken afzonderlijk, vergezeld van poëtische impressies die ik schreef ook 12 of hoe een deconstructiefase weer tot constructie kan leiden.

met waggelpassen
verkent ze de wereld
en het glinsteren van verpakkingspapier
 
schaterend
valt ze in zichzelf
de grond op
 
en
blaast nadien
twee kaarsjes uit

wind
giert rond de huizen
snijdt ademaf
roept angsten op gaat liggen
 
de wegen
blankgeschuurd weerkaatsen zon
onverschillig

smeltsneeuw
weemakende kerstmuziek 
straten
gevuld met haast-mensen
 
weer wordt het kind gevierd
en een boom gekocht
teveel aan alles
 
even geen nieuwsberichten

haar lied
doordringend
even luisteren
 
een muntstuk
dankuwel

buiten
trage druppels
 
binnen
een kinderhand
tekent verloren
een naam
op het bewasemde raam

bezorgd
loert het moederoog
naar verten
 
het jong
weet alleen
van de uier

onder brandende zon
gedreun van machines
oogst wordt binnengehaald
 
nog even wachten
tot de regen komt
en de rust van houtvuur

pompoenen
in zomerkleuren
gestapeld
bij de inkom
 
alsof
het heimwee naar de zomer
mee het huis binnen moet

geur van verse soep
knikkerende kinderen
een vrouw lacht
 
de zon geeft schaduw
van was aan de lijn
nauwelijks beroerd door de wind

de nacht schuift naar de morgen
met kleuren van purper en rood
nevel hangt rustend boven de velden
een eerste haan kraait
 
in de stallen
het ademen van dieren
die naar de dag toegroeien

vloedlijn:
de zee
verengd
tot een gil van verrukking
 
bij koud water
over blote voeten