Naar de inhoud

Lut De Rudder

akke.beakke.be

Archief

Schaamte

In het Dr. Guislain Museum (Gent) loopt een tentoonstelling rond ‘Schaamte’ en nu we toch in Gent zijn, willen we die zien.

Aan het Sint-Pietersstation nemen we een tram die stopt voor het museum. Maar de tram zit meer dan overvol: er zijn Winterfeesten aan de gang op de Korenmarkt en iedereen wil daar blijkbaar heen. Wanneer we de halte aan de Korenmarkt verlaten is het iets minder druk: oef!, eindelijk wat ademruimte.

Ik ben al verschillende keren in het Dr. Guislain museum geweest. Telkens kreeg ik een boeiende tentoonstelling te zien. Het thema is steeds verweven met de kwetsbaarheid van een mens binnen een sociale context. Ook nu is dit zo.

Ik wil elke uitleg bij een werk lezen … en dat is wel vermoeiend, je moet met het hoofd een beetje opzij voldoende licht toelaten om de witte druk op de zwarte achtergrond te lezen. Daarbij spreekt de inhoud enorm aan. Het gaat over de mens in een meestal ongemakkelijke situatie, waarin de vele gradaties van schaamte aan bod komen. Op het einde voel ik meer zin om te huilen, meer van uitputting dan van verdriet: deze tentoonstelling graaft wel heel diep. Ook van de anderen krijg ik die reactie.

Stilaan wordt het tijd om op te krassen. Dus eerst terug de tram in. Die laat ontzettend lang op zich wachten. Normaal spoort er elke tien minuten een tram voorbij, maar nu lijkt er ergens een barrière te zitten die alles tegen houdt. Aan de andere kant zijn al drie trams voorbijgereden eer we eindelijk het tramgeluid aan onze kant horen afkomen. Gelukkig is er voldoende ruimte, ik kan zelfs nog een zitplaats bemachtigen. Aan de Korenmarkt loopt de tram weer overvol. Het is ondertussen zachtjes gaan regenen, zodat natte jassen de vochtigheidsgraad in de tram doen stijgen.

Aan het station blijkt dat een trein naar Leuven pas vertrokken is en we een uur moeten wachten op de volgende aansluiting. Iemand stelt voor via Brussel-Luchthaven te gaan. Aan de ingang van het station staat een bakker met ontzettend lekkere mattentaart, dat kunnen we niet aan ons laten voorbijgaan en terwijl we snoepen staan we te tateren en te lachen alsof we een late  puberteit doormaken. Dan naar het perron om via BR.-Luchthaven te gaan. Eens daar aangekomen hebben we maar een paar minuten om de trein naar Leuven. Goed zo, we beginnen reeds aan thuiskomen te denken. Tot we in Leuven voor de vaststelling geplaatst worden: de trein naar Aarschot laat nog meer dan een uur op zich wachten. Weg de illusie dat we vlug zullen thuis zijn. We willen iets drinken, maar alles zit blijkbaar overvol. Gelukkig vinden we een cafeetje met een vrij tafeltje voor vier personen waar we met zijn zessen aanschuiven: wat zijn krukjes op zo’n momenten handig.

Zo geraken we uiteindelijk toch naar ons vertrekpunt waar we afscheid nemen. De wagen in … en Christel deponeert me netjes thuis aan de deur. Dank je wel!

 

 

 

 

The Bottom Line

Met een groepje van zes gingen we naar de tentoonstelling ‘The Bottom Line’ kijken in het S.M.A.K. (Gent). De anderen werken samen in het schildersatelier in Werchter. Ik schilderde daar tot twee jaren terug ook en dus werd het een blij weerzien.

Christel kwam me ophalen: wat een luxe zo aan huis afgehaald worden. Daarna naar Aarschot waar we de trein naar Leuven moesten hebben. We waren op tijd vertrokken, zodat we nog een koffie konden drinken. Ondertussen kwamen de anderen ook aanschuiven.

In Leuven een trein naar Oostende maar in Gent stopte onze reis. Het S.M.A.K. ligt op wandelafstand van het station. Het was droog en niet te koud: heerlijk wandelweer.

Aan de balie zorgt elk voor een inkomticket, we gaan eerst nog iets drinken, hoewel ik sta te popelen om aan de rondgang te beginnen. Toch doet de koffie deugd na de treinreis en de wandeling, vooral als er een groepje rond de tafel zit dat elkaar toch telkens veel te vertellen heeft.

En dan beginnen we er aan. Ieder volgt het eigen ritme en we zien elkaar dan wel bij de uitgang. Ik geniet ervan, gewoon prachtig. Niet dat alles me even veel aanspreekt, maar hier voel ik me ‘thuis’ komen.

Natuurlijk koop ik het boek dat bij deze tentoonstelling hoort, zo kan ik er later nog van genieten.

Wanneer we weer met zijn allen samen zijn, blijven we in het museum om iets te eten: de kaart is niet uitgebreid maar een simpele snack stilt ook de honger en zo verliezen we niet veel tijd om op zoek te gaan naar een restaurantje. En dan ontdekken we iets grappigs: aan de kassa bestellen we wat we willen en dan krijgen we een doosje mee waarop een nummer verschijnt. Wanneer dat doosje zoemt en flikkert, betekent dit dat onze bestelling klaar is en we ze kunnen afhalen. Zeer efficiënt om op zo kort mogelijke tijd de klanten te bedienen.

Er staat ons nog een tweede tentoonstelling te wachten … hoewel ik nu al héél tevreden naar huis zou kunnen gaan: ik ben echt vol van wat ik gezien heb.

Hieronder enkele foto’s. Er was natuurlijk veel meer te zien maar o.a. deze werken spraken me erg aan.

Het jaar is weer gestart

Ik wens iedereen een deugddoend 2016, wat het voor elk ook moge betekenen.

Voor mij begint het jaar in volle verwarring: de rabarber is aan het uitschieten, de paaslelies staan klaar om in bloem te komen, de brem bloeit, je kan nog buiten komen zonder dikke jas en er valt enorm veel licht door het raam: de hoge bomen rond het huis zijn enkele dagen geleden geveld.

De enige manier om uit die overrompeling te geraken is achter mijn tekentafel gaan staan en werken. Dat heb ik dan ook in overvloed gedaan.

Ondertussen kwamen familie en vrienden een goede dag zeggen. Het waren leuke maar vermoeiende dagen. De overgang van oud naar nieuw hebben we aan anderen toevertrouwd: zelf gingen we op tijd het bed in, zodat we uitgeslapen aan het nieuwe jaar konden beginnen.

Vandaag start het schooljaar weer, dus ook het kantatelier. Het doet goed te weten dat er zich nu een soort rustige routine aanbiedt. Dan kan ik me zonder zorgen terugtrekken in een wereld waar nog zoveel te ontdekken en te beleven valt. Voorlopig bestaat die wereld vooral uit een potje Oost-Indische inkt en wat tekenpennen. Wat kan het leven in zijn eenvoud spetterend zijn.

Het eindejaar is daar

Nog enkele dagen te gaan en we starten weer in een nieuw jaartal. Ik hou wel van het samenzijn met familie en vrienden om daarna, wanneer weer eens ervaren is hoe graag we elkaar zien, aan de slag te kunnen gaan.

Mijn blog verdwijnt even uit zicht. Maandag, 4 januari 2016 (‘k moet echt wennen aan het nieuwe jaartal) ben ik er weer. Ik kijk uit naar wat er op me af gaat komen. Hopelijk allemaal leuke dingen. Dat wens ik ook voor jullie die dit lezen. Geniet van 2016.

Bij de schapenboer

Om het jaar af te sluiten en de laatste nieuwtjes i.v.m. ‘Talentenmix’ (de titel waaronder het evenement tijdens WAK 2016 van ’t Alent gaat plaats vinden) uit te wisselen, organiseert Maurice een samenkomst bij de schapenboer in Werchter. Zo kan er een originele groepsfoto tot stand komen.

Wanneer iedereen er is worden we naar de schapenstal gedreven, waar enkele schapen van de kudde op ons wachten. Foto’s worden genomen van de groep en Christel doet het op haar manier.

Daarna wordt er nog gezellig gebabbeld … maar Christel en ik verdwijnen. Het is de laatste dagen erg druk … en ik verlang maar één ding: in afzondering achter mijn tekentafel staan en lijntjes trekken.

Meer van Lut De Rudder

↑ Terug naar de berichten