Schoonmaak

Houd eens grote schoonmaak
in je hart en hoofd.
Er ligt zoveel stoffigs,
dat je 't niet gelooft.
Dozen vol agressie,
onverwerkt verdriet.
Echt, je bent verbijsterd
als je alles ziet.

Neem een grote bezem.
Veeg het maar goed aan.
Nee, begrip en warmte
moet je laten staan,
maar die stapel zorgen
heeft totaal geen zin.
Op dat plekje moet er
heel veel vreugde in.

Kijk eens, in dat hoekje
hoopt zich twijfel op.
Je geloof staat daardoor
bijna op z'n kop.
Ruim dus op die rommel,
zodat je écht leeft
en het waardevolle
weer de ruimte geeft!

Frits Deubel

Ik kon het niet beter gezegd hebben en ik denk daarbij aan vele bloggers die misschiuen vandaag hier een hint krijgen om NU te beginnen aan die schoonmaak van hart en zinnen, door te beginnen met heel kleine eenvoudige dingen, om dan in de avond blij en dankbaar terug te kijken en te zeggen IK KAN HET WEL!

Ik wens het U en U en U, vrienden!
Maarten

Goede vrienden,

Ik zal nu even heel bewust alle mails sluiten, de vele boterbriefjes laten liggen voor wat ze zijn - al zijn het de graantjes van de komende oogst in blogland - en even proberen samen te vatten hoe ik hier beland ben en hoe mijn weg hier verder ging.

Ik zat op een avond naar het tv-nieuws te kijken op "één" (Belgische zender-noot), en zag daar dat Pascal Vyncke in de schijnwerper werd gezet door de manier waarop hij zijn oma aan het comuputeren hielp. Meteen volgde een korte mededeling van de site: "SeniorenNet" genoemd. Ik veerde uit mijn zetel recht - het wereldnieuws achter me latend -, spoedde me naar mijn bureau , en na even Googelen  kwam ik op de startpagina terecht. Ik vulde zomaar een naam in zonder daar veel bij na te denken en zie, het bloggen was begonnen ... vrij aarzelend zoals je leest in eerste bericht, maar wie had toen kunnen denken dat voor mij een grote en neiuwe wereld zou opengaan, zelfs een nieuwe roeping misschien ?!

03-05-2005

welkom en toch even afwachten

goeie vrienden van vroeger, mensen van gisteren, toevallige voorbijganger, dit is een eerste welkom op voor mij een nieuw medium, en dus even afwachten wat het brengt ... in elk geval een brug zo nu af en toe van mij naar u en hopenlijk wederzijds! van harte 03-05-2005 om 00:00 geschreven door maarten   0 1 2 3 4 5 - Gemiddelde waardering: 5/5 - (1 Stemmen)

» Reageer (0

Dat van "zo nu af en toe" is ondertussen een fulltimejob geworden en geeft me heel veel voldoening, maar zoals jullie me ondertussen kennen is het een "geven en ontvangen", zomaar, gratis, belangeloos, voor niets. Waar ik eerst ging kijken in mijn dagboeken en -boekjes om iets achter te laten (waar ik nog altijd moet aan beginnen!), was het leven van een paar gekwetste mensen me genoeg om zelf daar iets over neer te pennen en zo mijn eigen verhaal te doen of bedenkingen achter te laten over hoe alles beter kan.  De titel van dit blog moet al langer in mezelf liggen, is eigenlijk MIJ! ... maar wanneer ik aan het inloggen was bij die eerste keer, dan lag er een boek open met de titel "Liefde en vriendschap". Ja, dat was het  en zo zal het wellicht blijven. Even later kwamen de reacties wat meer foto's te plaatsen, en omdat ik daar van kindsbeen af van hou zoals van postkaarten, werd dat een bijkomend genoegen, zelfs een aansporing een ander blog te openen met enkel en alleen foto's.

Gaandeweg verliet ik mijn eigen leven; en een bericht op tv of in de krant, iets gehoord op het werk, gegrepen door ziekte en eenzaamheid van mensen dichtbij en veraf, werden van toen af aan geleidelijk dagelijkse bijdragen, maar telkens werd alles gekleurd door liefde, vriendschap, genegenheid; en hoe langer hoe meer gevoed door een persoonlijk geloof dat ik ook wou delen.

Over laatste wil ik kort zijn, maar wat ik doe via bloggen hoorde ik tijdens een telefoongesprek toen de persoon in kwestie het woord "GELOOFSCOMMUNICATIE" gebrukte. Hij was er zich op dat moment niet van bewust, maar voor mij was dat onder meer het antwoord naar het waarom.
 
Het was dus niet echt bewust, maar mensen reageerden op deze berichtjes; vonden er zelfs moed in, en voegden me toe als "vriend" of "favoriet" in hun eigen blogstekje. Anderen vonden een weg die ze langer waren verloren, ontplooiden een eigen hobby. Was dit alles door mijn taal, wie zal het zeggen? In elk geval ben ik dankbaar wanneer ik hier en daar een lichtpunt en soms een klankbord mocht zijn. Maar dit gevoel is wederkerig, want mijn bloggen wordt opgebouwd door hints van liefdevolle attente mensen, die het beste met me voor hebben. En zo blijft er een kring van geven en ontvangen ... "in éénheid", zoals een blogbezoeker me af en toe mailt. Ja, naast het bloggen zijn er de vele mailcontacten gegroeid met een oprecht bericht, een grap, een aansporing, een delen van , met, een zorgen voor... zoveel.

Een vriendenkring groeide verder uit, zelfs van over de grenzen, want ik wist niet eens dat SeniorenNet in Nederland geestdriftig werd gevolgd. Ik was aanvankelijk gewoon maar aan het schrijven, voor mezelf, omdat ik altijd graag heb geschreven ... tot op ik een dag een mail kreeg van een bekende om me te feliciteren met mijn plaats in de top 20. Ik wist niet eens van dat bestaan af , en de teller stond toen al op 2222 wanneer ik bericht werd hoe die tellers e.d. werken.  Het gaat echt niet om cijfers, maar om MENSEN. Het is door die vele mensen, ondertussen goede bekenden, of geïnteresserde bezoekers, dat het hier vol ligt met boterbriefjes, mails te beantwoorden, nog een pps te bekijken, een gedachte te bewerken of zelf uitschrijven! Schrijven is ook schrappen en herbeginnen  én corrigeren (al was het maar voor mezelf!) of even wachten en rusten om er geen sleur in te krijgen. Het mag géén MOETEN worden; laatste wil ik aan anderen meegeven. Beter even stil vallen om met mer plezier en zin verder te gaan.
 
Het mooie van al dit bloggen is voor mij in elk geval dat ik anders, beter,  nog "volwassener" geworden ben; opener misschien?! Alhoewel  ik toch niet alles te grabbel wil gooien. Tijdens het bloggen ben ik me heel bewust van wat er om me heen gebeurt, dat het om mensen gaat en dat het in elk geval véél zinvoller is dan op welke site dan ook te surfen! Het gaat na een tijd om mensen die je wilt helpen dragen in lijden en smart, een steun of soulmate zijn; ook af en toe terug komen naar hun blog met een gemeende groet. Bloggen is een huisbezoek brengen!
Het mooste compliment dat ik kon krijgen is dat een paar mensen hierdoor een weg tot elkander hebben gevonden, voor nog anderen een weg naar de Ander!

Deze bedenkingen wilde ik even kwijt. Ik zou hier heel graag en aantal mensen willen noemen en danken, maar anderen vallen dan misschiuen uit de boot. In elk geval ga ik door met heel veel dankbaarheid in LIEFDE EN VRIENDSCHAP, en ik wens van ganser harte alle opstartende bloggers veel succes toe, en voor de anderen een aangename verderzetting tot voldoening van jezelf en van de anderen!

Heel hartleijk,
Maarten

Alles wat ik heb, heb ik van een ander.

Alles wat ik ben, ben ik voor een ander.

Val ik terug op een verleden, vooral in het begin van mijn bloggen?! Misschien, maar soms komen de dingen zomaar naar boven en dan deel ik deze ook  terug even mee, zeker voor hen die een verliessituatie hebben te verwerken en het zelf aan de lijve hebben ondervonden. Hierbij denk ik heel concreet aan een paar blogbezoekers.

Sommige werkgevers kunnen niet om met mensen die een probleem, een ziekte, of een handicap hebben. Dat ze niet kunnen aannemen dat die toch ook in staat zijn om goed te werken. Dat mensen in die toestand meestal 20%, zeg maar, meér of beter moeten presteren dan anderen, om au serieux geomen te worden.

(dat doet mij denken aan wat kansarme ouders altijd zeggen: zij moeten, veel meer dan andere ouders, bewijzen dat ze goede ouders zijn, bijna perfect zijn, vooraleer ze als ouders geaccepteerd worden door de samenleving)

Werkgevers mogen zich sowieso niet  moeien met de dingen uit de privésfeer, ziekte, handicap,…  en zeker niet gebruiken als voorwendsel een voortijdig einde aan een contract te maken, of iemand op een zijspoor  zetten zodat deze zelf er onderdoor gaat of moet uitkijken naar een andere werkplek, ook al wordt daar wel een "officiële reden" voor ontslag aan gegeven ...

En nu lees ik volgende: "Iedere organisatie moet van tijd tot tijd een onderhoudsbeurt ondergaan om zo efficiënt mogelijk te zijn. Dat kan pijnlijk ervaren worden, dat besef ik terdege."  ... Beseft deze werkgever dit "terdege" of ook maar een doekje tegen het bloeden?!

Martin Vanhee (aankoopdienst)

Martin begon zijn loopbaan in het toenmalig Maria’s Rustoord.  Zijn werkterrein bevond zich op de eerste verdieping bij Mr. Huyghe, Mr. Duyck en Zr. Paula.  Hij stond er in voor de aankoop van zowel medisch als niet-medisch materiaal en voeding.
Het was nog de tijd met de typmachine en alles werd intern bijgehouden op een schriftje.
In die tijd was hij tevens secretaris van de interventieploeg. 

In 1981 stond hij mede aan de doopvont als redactielid van ’t Rustwoordje.  In die hoedanigheid is hij dan ook overgestapt naar de redactie van ’t Piekuurke die in 1987 heropgestart werd.   

Ook na de fusie bleef zijn werkterrein in de Westlaan.  Hij moest eerst uitwijken naar ’t vierde.  Toen de RVT aan uitbreiding toe was, werd er afgezakt naar de derde verdieping.  Met de komst van SP-neuro kwam hij zelfs terecht op de gelijkvloers.

De aankoop werd opgesplitst in specialisaties.  Martin stond voortaan in voor aankoop van voeding, kantoor en drukwerk van beide campi.  Dit is ook zo gebleven na de fusie met Menen met dat verschil dat er nu moest aangekocht worden voor 4 campi. 

In campus Westlaan staat Martin verder ook gekend als verantwoordelijke van de postbedeling en het badgebeheer.Hij is dan ook een Westlaner gebleven tot eind april 2004.  Dan verhuisde de volledige aankoopdienst, samen met magazijn en drukkerij immers naar de Weststraat. 

Een goede gezondheid, Martin, en het ga je goed.  Johan

- een interview destijds na 25 jaar dienst, zopas teruggevonden in mijn archief -

Bestaat toeval? Nog nooit heb ik een blogger in de kijker geplaatst via mijn blog tot heel recent. "Krelis" schreef dan ook heel zinvolle dingen en liet menig doordenkertje achter uit zijn rijk archief. Wanneer ik dan deze avond een mail ontvang met onderstaand bericht, dan valt een mens even stil.
Nu Krelis zelf noodgedwongen, maar UIT LIEFDE zijn bloggen moet onderbreken, wil ik eerder bericht herplaatsen alsook zijn bericht aan alle bloggers.
Goede vriend, we missen je nu al en hopen dat alles zo vlug mogelijk ten goede komt. Onze oprechte wensen voor een spoedig en zo volledig mogelijk herstel voor je lieve echtgenote!

Aan de bloggers, je vindt mijn link naar KRELIS onder AANDACHT in het archief van enkele dagen terug.

06-09-2007

AANDACHT

BLOGVRIENDEN, https://blog.seniorennet.be/krelis/ MAG IK VANDAAG EENS HEEL IN HET BIJZONDER VOLGEND BLOG IN DE KIJKER PLAATSEN, ANDERS DAN ANDERE EN TOCH EEN INSPIRATIEBRON VOOR VELEN! In elk geval een wijs man die deze dingen weet te delen op zijn "jeugdige" leeftijd en met zin voor alledaagse en ook wat humor. Misschien is hij zomaar een wegwijzer naar de ander, de ANDER!

25-09-2007

Attentie

KORTE MEDEDELING AAN ALLE BEZOEKERS Vanaf half december 2006 heeft mijn vrouw verschillende problemen en zit daardoor in de 'lappenmand'. Enkele malen is ze voor onderzoek naar het ziekenhuis geweest en sinds 16.00 uur ligt ze aan een bloedinfuus.  Vervolgens zal ze aan een verder onderzoek worden onderworpen.  Het is nog niet duidelijk hoe het verder zal verlopen maar natuurlijk zal ik zoveel mogelijk bij haar zijn. Daarom haak ik voorlopig af en vraag hiervoor begrip.  Ik wens allen nog heel veel blogplezier en hopelijk tot gauw, Hartelijk groetend, Krelis.  25-09-2007 om 20:44 geschreven door krelis

 

Als ik kon toveren…

Bij het “septemberen” en de aanvang
van een nieuw jaar
zou ik willen dat ik een toverhoed bezat,
één waarin alle warme momenten
van de voorbije zomer in bewaard zijn,
om ze dan af en toe weer boven te halen
midden de drukke activiteiten:
de melodie van zomerse vogels, de zon op mijn huid,
sprankels energie, grote familiedagen,
vriendschappelijke babbels,
vakantieherinneringen en schaterlachmomenten,
ontroerende schoonheid, het kleine geluk van elke dag… 

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een toverstok bezat
om al mijn vrienden
het grootste geluk to te zwaaien:
geslaagde activiteiten,
levendige aanpak en inzet,
sterke verbondenheid,
enthousiasme om frisse ideeën een kans te geven,
perfect teamwerk…

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een formule bezat
om elk ongenoegen weg te toveren,
om het wijd verspreide jammeren in te dammen,
om kracht binnen te halen die open maakt
en onze blikken met hart en ziel
richt naar een levendige toekomst! 

Bij het “septemberen” zou ik willen
dat ik een magische formule bezat
om boeiend, verrassend, veelzijdig
te bewegen naar morgen.

Om een wereld die werkt
met helpende handen,
met solidaire harten en diepe dromen,
met creatieve geesten,
met warme vriendschappen en goddelijke bewogenheid. 

Maar toveren is niet aan de orde.
Het behoort tot de sprookjes of virtuele realiteit.
Het zijn wij, wij samen,
die het mogen en kunnen doen,
we weten het al lang:
als je iets met al je energie en enthousiasme aanpakt lukt het.

Er is één toverformule die werkt:
"we doen het samen"

"In ons geloof worden rechtvaardigheid en mededogen als de twee belangrijkste eigenschappen van de Schepper beschouwd, en eeniedere van ons wordt geacht zich daaraan te spiegelen. Laten we maar aan zijn oordeel overlaten om te bepalen wiens smart groter is, die van u of die van mij. " Deze woorden van een Jood troffen me in het bijzonder en zelfs los van godsdienstige overtuiging overzag een tachtiger zijn leven en zag dat het goed was, en hij vatte dat samen in volgend citaat:

" Uit alles wat ik gezien heb, heb ik geleerd de Schepper te vertrouwen voor alles wat ik niet gezien heb." (Emerson)

Blogvrienden, rechtvaardigheid en mededogen, een uitdaging voor elke nieuwe dag voor onszelf, naar de nabije andere of de verre vreemde. Wanneer wij ons zo spiegelen en leven naar wat wijzelf verkondigen, dan valt een mantel van vertrouwen over ons heen, ondanks of juist dank zij! Op deze eenvoudige manier mogen we inspiratiebron zijn voor nieuwe bloggers, ook al hebben we elkaar niet gezien van aangezicht tot aangezicht! Laat ons maar vertrouwen in het goede van elk-ander en dan ondervinden we de weldaad van het mededogen, heel direct ervaren de voorbije maand tijdens herstelperiode.

Een "dagelijkse gedachte" vinden op het moment dat ik een passage aan het lezen ben die vrij goed op mezelf kon slaan, is de aanleiding om nog heel even terug in de tijd te gaan, maar dan zonder de bitterheid van toen, en  alle gevoelens van haat, woede, agressie, onbegrip, onmacht ... die ik toen wel tussen de lijnen neerschreef op het blog, eens daar terug toe  in staat. Door alles heen ben ik mezelf trouw gebleven, ook al werd ik de speelbal van een goedmenende directeur en een "een onverschillige ambtenaar die gevoelloos de regels volgde; door "de manager" en zelfbenoemde hooggeplaatste persoon (zonder persoonlijkheid) die betoogde dat we ons moesten richten op de toekomst en het verleden moesten laten rusten ... En zo kwam het dat "zoals de druppel die de berg uitholt, het niet één aantoonbaar feit was dat men mij heeft gesloopt, maar een aaneenschakeling van kleine vernederingen. Ik vind het belangrijk u dit te vertellen na al die jaren, niet om uw medelijden op te wekken, verre van dat, maar opdat u begrijpt wat mij beweegt; voor sommigen onder u misschien een antwoord na enkele jaren. Ja, ik kreeg dageliijks complimenten en dat van hoog tot laag, van de poetsvrouw tot het directielid zoals: "U bent succesvol in uw werk, gedreven en correct, perfectionist, kent veel mensen, (kende ik ze wel goed?  kenden ze mij wel goed of werd ik "gebruikt" als hun engel?!) kunt met ze omgaan, en met een enkeling (met name S. en D.  hebt u zelfs een nauwere band". ... en dan kwam het mensen! .... "Toch lijkt u nergens deel van uit te maken. U functioneert, maar ik heb geen flauw idee wat het is dat u beweegt."
Een manager die geen flauw idee heeft van de waarden die zijn personeelslid drijft (-of is dit juist eigen aan MANAGER?-), en wanneer hij dan, eens ze blijken dat deze van medemenselijkheid  getuigen, er te zijn voor elkaar - zelffs tot ver buiten het opgedragen takenpakket- , smalend zijn schouders ophaalt, dan kan het intimideren alleen maar verder gaan, geruisloos ... tot in een lange en diepe coma.
MAAR, en hier sluit ik af met deze mooie gedachte - naar mezelf en naar jullie allen:

In welke taal men zich ook uitdrukt,
men kan nooit iets anders zeggen dan wat men is.
Ralph Waldo Emerson

Beste,

Dit is de titel van een fascinerend boek dat ik aan het lezen ben; zeer interessant zowel als thriller, maar ook voor de echte kunstliefhebber, en dit  door de goede beschrijving van door ons bekende werken; over vervalsingen, maar evenzeer over het lot van de Joden voor en na de oorlog, mét zelfs tussendoor de vraag naar God. Het geheel smaakt soms ook een beetje naar "Witse" waar het gaat over de psychologische  impact die een zaak kan hebben op het leven en het welzijn van de privédétective. Voor kunstkenner zeker warm aanbevolen, maar zelfs zeer interessant om bij te leren wat voor netwerken bestonden … om het geld, om de kunst, om mensenlevens te redden!
Heb ik u nieuwsgierig gemaakt? In elk geval verdween elke pijn aan hand tijdens het lezen!

Maarten

DE VERDWENEN SCHILDERIJEN
GAUKE ANDRIESSE
2006
ISBN 90 450 12251

Beste mensen,

Vandaag, verjaardag sterfdag van Francis zoals ik eerder schreef, ontvang ik het overlijdensbericht van een moeder van een goede vriendin van mij. En dan denk ik terug aan een tekst die ik al eerder had aangekruist ... Voor ooit, maar soms staat dat OOIT voor de deur en stellen we de vraag naar de vanzelfsprekendheid van de dingen  ...
"Had ik toen zij nog leefde ooit wel eens de tijd genomen om goed naar haar te kijken als zij zich opmaakte, als zij haar haren kamde? Ik kon het me niet meer herinneren. We hadden 's ochtends te veel haast en het was te vertrouwd om erbij stil te staan. Toch zag ik nog momenten van verstilling voor me, zoals afgebeeld op de foto (kon ook Francis zijn met zijn lach, gezeten op de bromfiets).
Als we 's avonds aan onze grote tafel zaten, urenlang en zonder haast om nog iets te moeten doen of ergens naartoe te gaan. ( hier denk ik in het bijzonder aan een paar senioren maar wellicht ook aan anderen die "het lege-tafelsyndroom" kennen en ervaren).
Soms voerden we lange gesprekken, maar meestal was elkaars aanwezigheid al voldoende om te voelen dat alles goed was (zoals die vriendin die haar gisteren overleden moeder aanvoelde al die jaren van zorg, woordeloos en tevreden, dankbaar of soms angstig).
Als ik er nu aan terugdacht, leek het alsof dat gevoel er vaak was geweest, zonder dat we ons daarvan echt bewust waren. HET WAS TE VANZELFSPREKEND GEWORDEN!"

Het zijn bij deze momenten van afscheid - het hoeft niet eens de dood te zijn - dat we ons voornemen bewuster met elkaar om te gaan, maar zoals gezegd, dit haastig leven doet ons soms vergeten dat wij hier maar voor even zijn! Dan krijgt CARPE DIEM toch nog een nieuw geluid, maar dan wel in een positieve samen-leving!

Beste Annie, mag ik deze vandaag uit dankbaarheid om wat je gedaan hebt voor 'je moe' aan u opdragen tezamen met mijn christelijke deeneming in de rouw die u nu komt te treffen, maar weet, ook al sterven mensen: de Liefde NOOIT, zeker niet een moeder!

Genegen
Maarten

Beste mensen,
Goede vrienden,

Vandaag begint te Dadizele - mijn geboortedorp en bedevaartsoord - de negendaagse noveen ter verering van de Heilige Maagd Maria.
Mag ik jullie dan uitnodigen samen met mij op stap te gaan gedurende deze negen dagen Maria ter ere waar we altijd als haar kinderen terecht kunnen.

Gebed voor de noveen

 Wij komen tot U, O.L.Vrouw,
 gewoonweg om bij U te zijn,
 om tot U te bidden,
 te spreken,
 als met een Moeder
 die  de pijn en het onbegrip
 in haar  hart bewaart
 Wij willen ons tot U wenden,
 omdat U onze diepste zorgen kent.
 
O.L.Vrouw van Dadizele,
zorg toch voor ieder van ons,
in alles wat wij vragen :
wees voor ons een
Moeder in nood,
een Moeder die draagt.
O.L.Vrouw, Moeder van alle liefde en leven,
wij weten dat U ons verhoort,
ons uw liefde door wilt geven,

Wij willen leven vanuit dit eenvoudige vertrouwen
dat U ons nabij bent,
opdat we vanuit uw Zoon Jezus de Heer
steun vinden
door het bidden van de rozenkrans.
 
Mogen allen gelukkig zijn
die zich met heel hun leven
en in vertrouwen aan U geven,
geef ons daartoe de kracht.
 Moge ons gebed  op voorspraak van
O.L.Vrouw van Dadizele ons hoop,
liefde, vreugde en vertrouwen geven,
voor tijd en eeuwigheid.
Amen.

BLOGVRIENDEN,

https://blog.seniorennet.be/krelis/

MAG IK VANDAAG EENS HEEL IN HET BIJZONDER VOLGEND BLOG IN DE KIJKER PLAATSEN, ANDERS DAN ANDERE EN TOCH EEN INSPIRATIEBRON VOOR VELEN!

In elk geval een wijs man die deze dingen weet te delen op zijn "jeugdige" leeftijd en met zin voor alledaagse en ook wat humor. Misschien is hij zomaar een wegwijzer naar de ander, de ANDER!