Dinsdag 26 juni 2007
doordenkertje
ALS JE EEN TELEVISIE KOOPT,
RAAK JE JE KINDEREN KWIJT.
RAAK JE JE KINDEREN KWIJT.
Berichten van 1 januari 2007 tot 31 december 2007
Dinsdag 26 juni 2007
harmonie
Deze stuur ik heel in het bijzonder aan twee mensen die ik hier leerde kennen, maar is ondertussen ook een eigen bevraging. Daar gaat "ie" zoals ze in Nederland zeggen. Trouwens bij deze, wie had verwacht zoveel Nederlanders aan te treffen in blogland!
Mensen die niet in harmonie kunnen leven met de mensen die voor hen waardevol zijn, moeten eens kijken naar de inspanningen die zij zich getroosten. Is de verzorging die zij geven wel juist, verwachten zij dat de relatie in de koude winter hetzelfde is als in de lente of de oogsttijd? Ze kunnen beter plannen en vernieuwen voor de nieuwe lente wanneer de tijd er rijp voor is, hoe pijnlijk soms ook.
Maandag 25 juni 2007
ALLEEN
ALLEEN
Daar sta je dan, heel alleen.
Geen mens wil meer van je weten.
Verloren kijk je om je heen,
Geen gelach, alleen maar geween.
Je had het niet verwacht,
op handen werd jij gedragen.
Het kwam zo onverwacht
koud zijn nu je dagen.
Trots steeg je naar de top,
hoe diep ben je nu gevallen.
Die mooie dagen zijn nu op,
nu wijzen ze met z'n allen.
Hoe raar kan het gaan in het leven,
hoe groot het succes ook lijkt.
Vaak duurt geluk maar even,
waarbij het je tijdelijk verrijkt.
Als je eenmaal bent gevallen,
dan raapt geen mens je meer op.
Dan vertrappen ze je met z'n allen,
en reizen ze zelf naar de top.
Hoe goed je ook doet voor de mensen,
hoe groot ook jouw hart,
al dat ze doen is verwensen
en jij zit dan met de smart.
Ach je wist dat het zou komen,
maar waarom toch zo vlug.
Nog eventjes dromen,
had jij het maar terug.
Daar sta je dan, alleen en verslagen,
vertrapt als een schurftige hond.
Zoveel nog te vragen,
maar ze snoeren je mond.
Al je vrienden verdwenen,
eenzaam bleef je achter met smart.
Ze trapten je op je tenen,
op je ziel en op je hart.
Hoe hoger de berg,
hoe dieper het dal.
Het gaat door been en door merg
de gil van jouw val.
Je gaat nu je eigen weg,
Waar ga je heen?
Ik zie je verdwijnen achter de heg,
Daar ga je dan, alleen!
jepico
Maandag 25 juni 2007
een geheim
Kijk, geachte lezer, deze vond ik zo toepasselijk voor velen en in verschillende omstandigheden dat ik deze vraag graag deel met jullie ... in de haast neergepend bij het lezen van één of andere brochure en pas nu teruggevonden.
Ik zal de vraag dan maar tot mijn vraag maken ... Wie het schoentje past, trekke het aan!
Laat mij, o lezer, laat u o lezeres,- maar alleen aan u die zwijgen kunnen - een groot geheim toevertrouwen en beloof mij het niet te zullen verraden, er nooit een woord van te reppen.
Zondag 24 juni 2007
BEVRIJDING
In het bijzonder aan een chatvriendin en andere mensen die zich hier kunnen herkennen; drie jaar terug voor mij ook een bevrijding.
Naar Anselm Grün:
De WARMTE van de liefde heft alle verkramptheid op. Wie ervaart dat hij - juist als hij zich vastklampt - wordt geaccepteerd en gekoesterd, overwint alle benauwenis.
Klamp je dus niet vast aan je angst, maar ga er dwars doorheen. Dan zul je op de bodem van je hart de tedere liefde voelen die jou accepteert met je angst en heel het kwellende en bedreigende karakter van jouw angst opnheft.
Ook JOUW ANGS MAG ER ZIJN!
MAAR ze wordt aangeraakt door Gods liefde, die haar verandert en opheft, een God die meer is dan "een iets", maar LIEFDE. Dat is toch zo, soulmate?
JA, dat is het al vraagt het moed en vertrouwen; volharden maar!
Zaterdag 23 juni 2007
Geloofshoed
Geloof maakt nieuwe mensen? Soms denkt men dat geloof als een hoed is die je op of af kunt zetten: als je de hoed afzet, blijf je dezelfde mens. Hoeden zijn een kwestie van smaak, dus zou je ook kunnen zeggen dat geloof een kwestie van smaak is. maar er is veel meer dan dat. Als je de hoed van het geloof afzet, wordt je als mens anders. Als je het geloof wegneemt, zul je niet alleen een ongelovig mens hebben, een mens min geloof, maar een ander mens. We komen uit een tijd die zijn geheimen had; vele van die geheimen zijn prijs gegeven en soms ook maar goed en toch al is de onzichtbare kant vervlakt en lijkt er iets fundamenteels uit de mens te zijn verdwenen, moet ik dat even relativeren wanneer ik deze avond voor de mis een massa wagens zag staan, zelfs in rijen naast elkaar geparkeerd. Al gauw vroeg de éne aan de andere trouwe kerkganger of er speciale viering was. En daar raken we de kern, want dat onzichtbare liet zich vertalen in een vorm van religiositeit die alle tijden overstijgt: niets anders dan de figuur van Sint-Christoffel, die een wegwijzer is naar Christus. Want inderdaad na deze misviering werden wagens, auto's, moto's, brommers, fietsen allerhande, gewijd. Is dat dan nog van deze tijd? Ja, meer dan ooit, want mensen beseffen dat ze aan elkaar gegeven zijn, ook in het verkeer; dat ze hun vervoermiddel hebben gekregen dankzij de inspanning van talrijke generaties. Op deze manier kan men familiebanden onderhouden, kan vlug een bezoek gebracht worden aan een zieke, kan per fiets de natuur in zijn volle glorie aanbeden worden. En te zien aan de opkomst en de diversiteit van aanwezigen werd het me ineens duidelijk dat je de hoed van het geloof inderdaad niet zomaar opzet. Ik zag zelfs een mindervalide in een self-made-wagentje! Ja, als weggebruiler kregen wij ook de vrantwoordelijkheid voor elk-ander!Dat de Heer alle weggebruikers mag zegenen op de weg naar een ander, het werk of gezin! Het heeft mijn geloof en vertrouwen weer maar eens versterkt!
Laat ons ook dankbaar zijn dat we in onze landen al die moderne middelen mogen gebruiken als een gave en genade.
Zaterdag 23 juni 2007
Africa-peace
Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Ik heb geroken en gevoeld,
Zelfs de dood gekoesterd
Mijn ziel is verziekt.
Ik heb oorlog gekend
Ik ben één geworden met de oorlog
Gekust en gewalst met geweerschoten
Krijsen en schreeuwen aangemoedigd.
Nu hoor ik
dat je opnieuw wil starten
Opnieuw oorlog!
Sorry, maar ...,
Hoeveel keer
Moet ik sterven
Voor je weet dat
Ik een dode ben?
Zie je niet dat maden
Reeds uiit mijn mond komen
Als ik naar jou probeer te wandelen ...
"Fata Mondiale" of wat wat afdelingen binnen een technische school kunnen verwezenlijken rond de problemen rond Afrika en dan nog in een uniek samenwerking tussen de afdelingen "Schilderwerken en decoratie" en "Industriële wetenschappen". Bovenstaande tekst is maar én voorbeeld dat me ook aan inhoud heeft getroffen want inderdaad : "HOEVEEL KEER OPNIEUW OORLOG?"
Zo werden vier wenskaarten gemaakt, een boodschap van hoop, solidariteit en optimisme.
Donderdag 21 juni 2007
samenvattend
WAT ONS OVERKOMT,
HET IS ALTIJD LIEFDE,
AL DOET HET NOG ZO'N PIJN
EN HUILT ONS HART.
Woensdag 20 juni 2007
pc-geleerdheid
U wellicht ook al opgevallen en er u nog meer aan gestoord dan wenselijk is, maar met de intrede van de pc is een volledige mentaliteitswijziging in gang gezet. Geruisloze tikmachines worden voor een prikje verkocht, achterhaald door de pc (waar zovelen soms een hekel aan hebben wanneer dat ding niet werkt op ons bevel, maar dit voor een andere keer) ... Dus ik die dacht dat ik te laat geboren was. Maar kinderen kunnen er wel al aardig mee overweg. Kinderen leren vlug. POEP, KUT en LUL bewijzen de kunde van het toestel. Zou het een verschil gemaakt hebben indien ik geruisloos had getypt? Neen, dit is geen tikken meer, geen ruk meer aan de wagen na het belletje. De machine doet het in je plaats, geeft een electronisch seintje en zoeft geruisloos naar een volgende regel. En de kinderen gaan verder in hun eigen taal, de pc-taal, een combinatie van wat je op dat moment te binnen schiet aan letters en tekens met die verstande dat ABN niet langer is toegelaten en dan vind je in elke alinea ook wel FUCK U.
Sorry, geacht publiek.
Woensdag 20 juni 2007
Veel hangt
af van hoe je iets zegt en tegen wie, want telkens opnieuw betrappen we er ons wel eens op dat achter elke zin die een mens uitspreekt een ander soms wel zoekt naar een niet bestaand verhaal!
Kunnen we dan echt niet luisteren naar wat die mens echt te zeggen heeft zonder te zoeken naar wat sensatie?!
Woensdag 20 juni 2007
sardientjes
Torenbouw: Hier hebben ze elk hun eigen betonnen doosje en tijdens de zomer en het weekend een badlaken als hun teritorium. Naast of op elkaar, ze zijn eraan gewend zich als sardientjes in een blik te gedragen. Bij regenweer; métro, boulot, dodo. Bij zonneschijn; paraderen, recreëren, masturberen. Nu de vakantie voor de deur staat, eens anders uit de hoek komen.
Woensdag 20 juni 2007
Het jasje
Op een dinsdag, bij ons marktdag, had ik onverwacht vrij en werd ik meegenomen door een vriendin. Tussen een rek met oude kleding, want die zijn nu zo in trek op vandaag, zag ik een korte vooroorlogse jas hangen van soepel bruin bont en met brede schouders. "Trek deze eens aan", zei mijn vriendin, die zal je fantastisch staan". Maar hij had iets wat aan een ander deed denken. Ik voelde me er ongelukkig in. Maar op dat moment riep de verkooptster dat deze me precies heel goed stond. Mismoedig liet ik mijn armen langs mijn lichaam hangen en keek ik in de spiegel. "Ja, als je er zo gaat bij staan, zei ze, wordt het natuurlijk nooit wat."
"Dan maar nooit wat" reageerde ik kortaf, en we liepen verder tot de vriendin me bij de arm nam en zei:"Het maakt veel verschil hoe je zo'n jas draagt ... GELSAGEN OF MET TROTS".
"DAT GELDT TROUWENS VOOR HET HELE LEVEN" zei ze.
Woensdag 20 juni 2007
moeders wijsheid
"ALS JE WILT DAT DE MENSEN AARDIG TEGEN JE ZIJN, MOET JE AARDIG TEGEN HEN ZIJN". ... Leerde me mijn moeder ons, en zo leerde zij de eerste kiemen te leggen van wat vriendschap in het leven kan zijn en worden.
Mensen "uit den vreemde" kijken op diezelfde manier als mijn moeder deed toen. Ze leerde niet om "uit te kijken voor vreemden". Voor hen bestaat er niet zoiets als een vreemde (weeral moet ik denken aan de onbekenden die ik overal heb ontmoet in India en waardoor ik die reis tot drie maal toe heb herhaald, want telkens uitgenodigd door "vreemden".
"Een vreemde" is voor hen alleen maar iemand die ze nog niet kennen. Die vreemden leren dat ALS
je mensen die je niet kent HARTELIJK, RESPECTVOL, en VRIJGEVIG behandelt, de kans veel groter is dat zij jou op hun beurt goed zullen behandelen. Meer dan deze wijsheid heb ik dat aan de lijve mogen ervaren ... en dat blijft tot op vandaag duren, zij het in een andere vorm, maar de contacten via brief, kaart of mail zullen blijven. Het zijn zelfs de eersten die me vragen naar mijn thuissituatie wanneer ik al te lang niets meer van me liet horen. Elke brief of mail opent dan steevast met de vraag naar de gezondheid van mijn ouders, zus en broers. En al die mails etc. komen van die "vreemden" die mij inderdaad blijvend goed behandelen, zij het op afstand maar wel diep in hart, geest en gebed.
... Vreemden, waar heb ik nog over gehad?!
Ook daaraan moest ik denken toen ik het boek doornam.
Linda, bedankt voor de inspiratie!
Moeder, dank voor je wijze woorden!
Dinsdag 19 juni 2007
Himalaya
Aansluitend bij de boekentip die ik hieronder meegaf kan ik niet anders om toch een paar citaten mee te geven, niet enkel en alleen als smaakmaker maar vooral omdat deze gedachten zo nauw aansluiten aan wat ik in eerdere dagen probeerde mee te geven. Je ziet waar het om mensen gaat ligt alles zo dicht bij elkaar. Ik moest ook spontaan denken aan de levenswijze die ik mocht ervaren toen ik in India mee-leefde met de armere bevolking. Ik weet nu dat een blogvriend blij zal zijn terug iets terug te vinden over India waar ik mijn hart voor een deel verloor, maar vandaag gaat het toch maar weer uiteindlijk weer eens over leven en geluk, LIEFDE, pas mogelijk in relatie.
"Leven in harmonie met de mensen om ons heen is een bron van vreugde; wil het ons goed gaan, dan hebben we allemaal een zekere mate van intimiteit en harmonie met familieleden en vrienden nodig".
Hoe tegenstrijdig met wat die verloren zoon en vader meemaken de voorbije dagen waar intimiteit moet gekocht worden en harmonie wellicht onbereikbaar is tenzij er mensen zijn die de hand uitsteken.
en... denkend aan India: " Ik verbaasde me over deze mensen, over de vreugde die ze schepten in het GEVEN ZONDER ER IETS VOOR TERUG TE VERWACHTEN; over hun vriendelijkheid jegens vreemdelingen terwijl zij gebukt gaan onder zware lasten, en over hun levenslust.
Als mens uit de'beschaafde wereld' beschik ik over meer materiële goederen en diensten dan zij ooit zouden hebben. Ik hoefde de ontberengen waarmee zij dagelijks te kampen hadden niet het hoofd te bieden, en ik kon redelijk veilig overal heen reizen waar ik wilde (wat voor ons o zo vanzelfsprekend is, zelfs de mogeliijkheid te reizen, meer dan eens per jaar voor velen hier).
Vergeleken met hen leidde ik een zeer luxe en bevoorrecht leven, (want ze zagen altijd wel ergens dat ik geld aan het wisselen was of het uitgeven voor niet alledaagse behoeften). Maar vergeleken met mij en alle andere mensen in mijn omgeving straalden zij zoveel levensgeluk uit. Waarom waren zij zo vol blijdschap? Wat maakte dat zij zo gastvrij waren ondanks hun materiële tekorten?" Integendeel bij mijn afreis kreeg ik nog van allerhande dingen toegestopt, recht van hun muur gehaald, het kostbaarste eerst dat ze al lang koesterden.!
En die levensvreugde, beste ... Ik weet het nog, ik was al drie weken terug aan het werk toen her en der een secretaresse me vroeg waarom ik er zo stralend uitzag. Ik heb maar één antwoord, hun geluk ondanks al hun miserie had bezit van me genomen.
Ik wens jullie allen dat beetje geluk en die intense vreugde in relatie met mensen en in kleine dingen.
Maandag 18 juni 2007
verloren zoon
Beste, gisteren niet kunnen langskomen wat niet belet dat de gedachte me blijft achtervolgen hoe het toch mogelijk is in deze moderne wereld, in dit landje wat ons lijkt alles te kunnen bieden, er toch mensen uit de boot vallen en toevlucht moeten zoeken in een leven waar ze niet echt zelf hebben voor gekozen. NEEN! Het is niet hun schuld, toch niet over die paar mensen waar ik het recent over had, en evenmin over een jongere waar ik maanden terug aandacht heb geprobeerd te geven en te vragen. Het beste wat ik toen kon doen was LUISTEREN, uren lang naar een lijdensverhaal van niet-gewenst-zijn, ronddolend en toch telkens met de hoop ergens een anker uit te kunnen gooien.
"Mijn God, blijf ons nabij in ons zoeken naar evenwicht tussen nabijheid en afstand. Leer ons steeds meer naar U terug te keren. Verfijn ons aanvoelen. Laat uw Geest ons begeleiden, zodat ons gelaat open en helder wordt, aanspreekbaar voor anderen, in het bijzonder VOOR HEN DI E TROOST ZOEKEN OMDAT ZE DE BAND VAN HET LEVEN NIET WILLEN VERLIEZEN. Laat ons
met een open blik kijken in onze straat, bij onze familie, op ons werk, tijdens onze engagementen.
LAAT ONS STEEDS OPNIEUW BESEFFEN DAT EEN ANDER KUNNEN TROOSTEN EEN ECHTE GENADE IS".
Beste blogvriend,
Een leven vol mislukkingen aan de buitenkant kan binnen diep en rijk zijn. Een uitwendig geslaagd leven kan povertjes en ontstellend arm zijn van binnen. In he t leven gaat het eigenlijk alleen maar om HET HART, om LIEFDE en TOEWIJDING en ECHTE WARMTE.
Maar naast deze mooie gedachten die je soms echt kunt ontmoeten in deze deemoedige mensen kunnen we er niet naast kijken dat we de verdomde plicht hebben een leven dat zowel vanbinnen als vanbuiten gekwets is en zo pover op te richten en dat SAMEN in vertrouwen door in de eerste plaats te zorgen voor WARME NABIJHEID, ons vertrouwen, hun vertrouwen waardig!
Moge dit aan aanzet ziijn om er een vruchtbare week van te maken in het besef hoe goed we het hebben.
Maarten
Zaterdag 16 juni 2007
feest
Er zijn niet zoveel bedrijven meer waar nog wordt stiil gestaan bij de patroonheilige of de beschermfiguur van de instelling waar men werkt, als er in deze postmoderne wereld wel nog zulke figuren te vinden zijn, laat staan er een paar uren tot een dag wordt voor uitgetrokken. En toch hebben bepaalde figuren een grotere aantrekkingskracht om het wat oneerbiedig te zeggen. Maar wanneer het gaat om het Heilig Hart kan zelfs menig bedrijfsleider daar niet langer omheen. Zo heb ik zelf talrijke jaren het Heilig-Hartfeest mogen helpen voorbereiden (er moest toch gezorgd worden voor een receptie - want men kwam maar naar de mis als er ook een receptie volgde; er werd gezorgd voor een gelegenheidskoor - ook al een kans om terug te leren zingen-, maar het verzorgen van een Eucharistieviering was toch wel hét moment ook al kon niet iedereen aanwezig zijn, maar dan werd wel gezorgd dat deze kon uitgezonden worden via radiodistributie. Er was telkens dat dubbelgevoel van "moeten 'ze' dat nog wel doen" en het feit dat er toch zovelen mogelijk aanwezig waren al kan ik niet ontkennen dat vooral de receptie een aanzienlijke toeloop kende, maar is dit niet juist het eigene van een FEEST, eens kunnen samen zijn rond wat ons bindt op de werkvloer.
Er zijn ook nog zo weinig mensen beschkbaar om dat feest mee te maken want elk jaar moet er met minder mensen gepresteerd worden op de werkvloer en dan kan men het niet kwalijk nemen dat het werk gewoon verder moet gaan ook al betreuren velen dat ze de Mis niet kunnen bijwonen. Laat ons hopen dat bedrijven, scholen, ziekenhuizen toch nog ergens een tijdstip vinden om ééns per jaar dankbaar te zijn in geloof en vertrouwen. Want ook al roept men soms naar de afschaffingvan dit feest, ook elk jaar opnieuw tegen de datum van het feest gaan stemmen op dit feest zeker nooit af te schaffen, want "het is het enige wat we nog hebben" klinkt het dan ... uit vele monden want het gaat in het diepste van elke werknemer om het HART!
Met dank voor de foto aan Peter1925!
Zaterdag 16 juni 2007
Beste,
Men heeft me een boek aan de hand gedaan en ik ben pas een paar bladzijden verder of er zijn al overal aantekeningen gemaakt. Inderdaad zijn nogal veel bloggers-zinzoekers op zoek en waarom zouden we ook dit medium niet gebruiken om dieper in te gaan op spirituele waarden, al liggen die niet zo direct bij mijn persoonlijke levenswijze, maar dat weten jullie onderhand al langer.Ik heb in elk geval ontdekt dat we via deze weg er echt kunnen en mogen zijn voor elkaar.
Misschien moet je gewoon eens naar de bib lopen en er de eerste pagina lezen en je zal versteld staan dat het misschien iets voor jou is, met dank aan een blogbezoeker die me deze tip doormailde.
ONTMOETING IN DE HIMALAYA
BILL AMDAMS
SBN 90 225 2815 4
2000
“Een persoonlijke spirituele odyssee ..Vijf Levenslessen die een gids zijn voor ieder die de kwaliteit van zijn leven wil verbeteren, problemen het hoofd wil bieden, uit wil zoeken wat echt belangrijk is, en hoe in harmonie te leven met de anderen. “
met bijlage meditatietips.
Maarten
Donderdag 14 juni 2007
25000
Ja, ongelooflijk maar waar, de teller slaat zomaar over op 25.000!
Zonder ambitie gestart op 23.05.2005 zag ik toen bij anderen een onmogelijk getal wanneer ik tellers zag van boven de 10.000, laat staan 20.000; maar dag na dag - soms met vallen en opstaan, en denkend aan opgeven - vooral mede dank zij de positieve of toch opbouwende commentaren van mensen die ondertussen blogVRIENDEN geworden zijn, ook van mensen die zich herkennen en me verder willen zien groeien in deze, staat hier aan de linkerzijde het mooie getal 25.000. In verkiezingstijd zou men zeggen: "Dat moet je verdienen". Ik hoop dat ik jullie vertrouwen waard was en dat ik in al die tijd er even mocht zijn voor deze of gene. Ik merk dat ik in al die tijd ook geëvolueerd ben van een blog dat eerder op mezelf en mijn werk- en leefsituatie was gericht naar een wereld waar ik zoveel mogelijk er probeer te zijn voor anderen, gedragen op het thema van liefde, vriendschap en geloof, ook al zal elk blog een stuk eigenliefde in zich dragen, maar ik denk dat dit bij de meesten zo is, elk naar zijn gaven en talenten.
DANK aan degenen die ik hier leeerde kennen, maar eveneens dank aan die mensen die vanuit onverwachte hoek en soms anoniem bij me binnenliepen. Misschien deed dit nog het meeste deugd!
Van harte,
Maarten
Woensdag 13 juni 2007
waar liefde is
Waar mensen mensen zijn
die elkaar verstaan
Waar liefde liefde is
daarheen wil ik gaan
Waar het eeuwig vrede is
waar de zon schijnt
Waar een nieuwe wereld is
die niet meer verdwijnt.......
die elkaar verstaan
Waar liefde liefde is
daarheen wil ik gaan
Waar het eeuwig vrede is
waar de zon schijnt
Waar een nieuwe wereld is
die niet meer verdwijnt.......
Woensdag 13 juni 2007
nabijheid
Er zijn zo vele mensen die verlangen naar troost. Ze willen gehoord en gezien worden op de eenzame weg die ze gaan. Ze hunkeren met heel hun wezen naar nabijheid. Doen daarvoor soms de meest onmogelijke dingen zoals hun lichaam verkopen voor wat geld. Ik denk hier nu heel concreet aan een jongen van zestien, verlaten door ouders en familie, die uit noodzaak naar Nederland is getrokken en straks naar Canada, wetende dat zijn mooi lichaam geld waard is voor deze fotosessies maar dat hij zo nodig heeft om te overleven. Eigenlijk het trieste einde van een iemand die nooit echte liefdvolle nabijheid heeft gekend ... pijnlijk zo een mensen niet te kunnen tegenhouden. Wat kunnen wij dan als christen doen? Soms heel weinig, zelfs niets.
Mensen die zich zo eenzaam voelen ervaren afstand en creëren op zich dan weer afstand naar anderen toe, voelen zich niet begrepen in hun isolement, een isolement dat in dit geval alleen maar zal versterkt worden.
Ik las eerder dat "vroeger een kaarsje branden bij een Mariabeeld voor sommigen echt een troost als ondersteuning van hun gebed was. Maar waar zijn de kruisbeelden en Mariabeelden die ons verwijzen naar de Heer en Maria", vraagt Anita Galle zich terecht af. Hoe dan nabij kunnen zijn? Wat maakt ons bang echt nabij te zijn? De angst waarover ik gisteren en voorbije dagen al had misschien? Waarom zijn onze contacten niet directer, spontaner, met een echte openheid op de ander of hebben we geleerd eigenliefde boven de liefde tot een ander te verheffen? Want nabijheid en liefde kunnen heel dicht bij elkaar gaan liggen en dan rijst naast het dankbare om troostend elkaar nabij te zijn ook het risico van de kwetsbaarheid. Misschien nog het meest onze eigen hunker naar troost en nabijheid. Alléén al door deze woorden neer te pennen afgestraft te worden omdat ik onbewust beland in het hoofdthema doorheen alles "vriendschap en liefde als sleutel", heel sterk mee-denkend aan die jonge mens, ook aan die schilder waarover ik het gisteren had.
Ik weet dat je niet onophoudelijk en door iedereen kunt laten raken. Daarom zijn deze woorden dan ook zo mooi tot slot: "Laat ons ECHT durven bidden voor die mensen tot onze Vader in het verborgene, en die Vader in het verborgene zal ons gebed aanhoren".
Dinsdag 12 juni 2007
angst
ANGST IS ERGER DAN AIDS
... schreef Ina Stabergh, en ze vervolgt: "Omdat angst iemand dingen laat doen en zeggen die meteen dodelijk kunnen zijn, maar ook massaal iets vreselijks op gang kunnen brengen. Bewust angst verspreiden onder de mensen, waardoor ze argwaan gaan koesteren, mensen uitsluiten en onverdraagzaam worden, is misdadig!"
Zojuist na de verkiezingen spreekt deze idee misschien nog méér aan dan anders al kan iedereen voor zich "angst" invullen in wat hij in zijn leven meemmaakt(e). Angst is een grote groeiremmer en zorgt ervoor dat alle deuren gesloten worden, niet alleen van je huis, maar vooral van je hart EN van je ziel. Ik ben dan ook blij dat we bij deze verkiezingen veel positieve boodschappen hebben gehoord die terug een WIJ-aanpak oproepen, vrij van angst maar vol vertrouwen. Helaas is het voor menigeen heel moeilijk de draad van een zinvol leven weer op te nemen eens je angst bezit heeft genomen van je leven, je doen en laten. Ik denk hier onmiddellijk aan enkele blogvrienden.
Is er dan een oplossing? Ik denk het wel wanneer we ons niet langer isoleren en ons terug proberen te geven.
p.s. Wanneer ik met deze tekst niet "scoor" - wat helemaal niet de bedoeling is - moet ik wel meteen denken aan het feit dat ik, terwijl ik in de peilingen achteruit ga (nu we toch nog in de verkiezingstijd zijn) gisteren iemand onbewust heel gelukkig heb gemaakt toen ik via een mail vernam dat mijn teksten haar niet alleen aanspraken maar vooral bron van energie waren.
Een remedie tegen angst en de draad van vertrouwen!
Dalen in rang, stijgen in aanzien ....
Maandag 11 juni 2007
Veronica
Veronica komt in de Bijbel niet voor maar als personage in de kruisweg wel echt aanwezig al troosteres van de bedroefden ... waar heb ik laatste nog gehoord als eretitel maar dan voor Onzelievevrouw! Wat ik wil duidelijk maken is dat wanneer Veronica het zweet en bloed van het gezicht van Jezus afdroogt tijdens zijn weg naar Calvarie, deze doek een afdruk zal achterlaten en dat voor altijd.
Spontaan heeft iedereen afkeer van geslagen en bespotte mensen.We maken er ons liever niet aan vuil. Zeker gaan we het niet opnemen voor een veroordeelde. Wat zouden de mensen wel denken? Veronica is anders! Ze weet wat lijden is. Het is niet genoeg om te klagen, er moet daadwerkelijk geholpen worden. Dagelijks brengt de T.V. miljoenen mensen in beeld die getroffen worden door honger, armoede, oorlog. Het is zo gemakkelijk hen te beklagen, maar er naar toe gaan, het zweet afdrogen wanneer een uitgeput mens voor je deur staat en aanklopt ... en dan zien dat die handdoek vuil is, dat hij dus de sporen achterlaat zal niet meer uitgewist worden oook al is hij uitgewassen, want éénmaal je die mens hebt aangetrokken, blijft hij er voor altijd, misshien maar in de geest. Mede met jullie heb ook ik mensen als deze ontmoet en we weten dat het een "last" kan worden want vroeg of laat komt die afdruk terug. Via tv kan het nog ver van je bed zijn en kan je het nog "goed maken" met een storting, maar waneer je iemand hebt binnengelaten met al zijn misère; wanneer je dan nog iets kunt doen voor hem in wederzijds dienstverband zodat hij voelt dat hij mens is met zijn gaven, dat hij er zelfs zeer fier over is en lijkt te glunderen alsof dat niet meer bestond, dan weet je ook dat je even Veronica mocht zijn. Wanneer je dan aan een mens in miserie nog een taak toevertrouwt zoals tuinieren of een tuinhuis schilderen ... EN iedereen kan het zien .. dan komen al gauw de woorden terug: Durft hij hem wel te vertrouwen? Hij ziet er zo sjofel uit ...
Maar wanneer je die mens een echte kans geeft en ziet hoe hij zijn handen echt uit de mouwen steekt, dan ben ik degene die een beetje verlegen sta toe te kijken, want ik heb die gave niet! Alleen de gave van het woorden en letters.
Wanneer deze gekwetste mens dan ineens je huis verlaat, woordeloos, al dan niet met een afgewerkte taak, dan blijft die doek bij je ingeprent. Deze mens zal je bijblijven en dit voor altijd, ook al zal je hem nooit meer zien. Dat is wat zovele Veronica's proberen te doen, heel concreet!
... Toch hoop ik mijn schilder terug te zien voor de verdere afwerking.
Zaterdag 9 juni 2007
fotomeditatie
Heel even stilstaan bij deze waarheid op zondagmorgen.
Vrijdag 8 juni 2007
Er is nooit meer gezongen
over liefde en broederlijkheid
dan in onze tijd.
Maar iedere dag
worden wij een illusie rijker :
aanslagen, moorden, aanrandingen,
kapingen en oorlogen vullen de kranten.
Men zegt : men vindt altijd een stok
om een hond te slaan.
Ook Jezus heeft die waarheid
aan de lijve ondervonden.
V¢¢r Hem en n… Hem ook talloze mensen.
De goedheid van velen
is slechts een laagje vernis :
krapt men het af
men vindt de echte mens,
met zijn jaloersheid en haat,
zijn overdraagzaamheid en wraakgevoelens.
Wat de leiders van het Joodse volk
Jezus aandeden, doen de mensen nog :
we zullen het hem betaald zetten !
Donderdag 7 juni 2007
gelezen bij een blogger op gastenboek:
“één ding valt wel op dat het steeds in een moment van angst is dat het woord van de Heer werd gebracht . . “.
Woensdag 6 juni 2007
waarom
Waarom verstikken we het leven?
Waarom verwonden we de aarde?
Waarom kruisigen we haar ziel
terwijl we duidelijk kunnen zien
hoe hemels deze werels is?!
Laat daarom onze ziel nooit sterven.
In mijn hart voel ik dat we broeders zijn,
zonder angst.
Laat ons wenen van geluk.
Kijk hoe volkeren hun zwaarden omsmeden
tot ploegscharen van vrede en vreugde.
Dan zal de wereld waarin we eens geloofden
opnieuw schitteren, en de droom die ons
gegeven werd zal zich ontpoppen
tot een blij en nieuw gezicht!
Woensdag 6 juni 2007
maak de wereld
Er is een plaats in je harten ik weet dat het LIEFDE is!
Deze plaats kan meer schitteren
dan morgen
en als je echt probeert
zal je ontdekken
dat je niet moet huilen.
Op deze plek zal je voelen
dat er geen pijn of zorgen zijn.
Dan zijn er wegen om er te komen;
als je maar genoeg zorg draagt
voor het leven
creëer je een beetje ruimte
maak een betere wereld.
Maak de wereld beter,
maak er een betere plaats van
voor jou en voor mij en voor alle mensen.
Er is een liefde die niet kan liegen,
die sterk is, die enkel geeft
om vreugdevol geven.
Niet langer angst voelen
maar beginnen met echt te leven.
Zo velen we de liefde altijd!
Bij het neerpennen gedacht aan Roze, Pluisje, Gerd, Karin, en al die anderen die een kruis te dragen hebben en die ik leerde kennen via dit net!
Dinsdag 5 juni 2007
SMILE
Always wear this smile........
not just because life is full of reasons to smile........
because your smile itself
is a reason for many others to smile.....
Zondag 3 juni 2007
Kevelaer
Het hoogtepunt: Eucharistieviering in de basiliek heeft een grote indruk nagelaten bij allen.
Voor een uitgebreid reisverhaal, surf maar eens naar derze site:
http://www.pixagogo.be/9841784631
Voor een uitgebreid reisverhaal, surf maar eens naar derze site:
http://www.pixagogo.be/9841784631
Zaterdag 2 juni 2007
nog Kevelaer
| Onze Vader.... |
 Onze Vader, die diep in m'n hart aanwezig zijt. Boven alles wil ik U beminnen. Gij zijt de kracht van mijn bestaan. Niet mijn wil zal geschieden, maar wat Gij van mij verlangt. Geef me dagelijks de kracht het nooit op te geven. En vergeef m'n tekorten tegenover de naasten, gelijk ook zij het mij vergeven, leid me niet in bekoring, maar verlos me van alle kwaad. Amen.
Bernadette |
Vrijdag 1 juni 2007
wijsheden
Bij het opruimen nog een paar doordenkertjes gevonden die ik jullie niet wil onthouden.Ware liefde heeft geen relatie nodig.
De essentie is dat je houdt van anderen zonder jezelf daarin te verliezen; je identiteit behouden in diepe liefde.
Als er plaats is in je hart, dan is er plaats in je huis.
Deens spreekwoord
Donderdag 31 mei 2007
gebed
Beste,
In de biechtkapel las ik op een muur volgend gebed en dan nog in het Nederlands. Wie goed leest zal meteen begrijpen waarom dit gebed me heeft getroffen. Ik heb het dan ook ter plaatse overgepend en er ook op dat moment een persoonlijk gebed van gemaakt voor verschillende mensen,hier uit blogland.
HEER, NEEM MIJN LIJDEN EN OUDER WORDEN
OP IN HET LIJDEN VAN UW ZOON
WAARDOOR GIJ DE WERLELD
HEBT VERLOST.
Misschien een avondgebed om op je nachttafel te leggen.
Donderdag 31 mei 2007
Kevelaer
Ziezo beste mensen, ik ben terug thuis van een bijzonder mooie bedevaert naar het Duitse Genadeoord Kevelaer, voor ons bijna of helemaal niet gekend. Wie echter de links heeft gezien hieronder zal ook al zin gekregen hebben erheen te gaan en dat terecht. Zelfs al mocht je niet als bedevaarder gaan maar er toevallig als toerist voorbijrijden, dan weet ik zeker dat je er graag enkele dagen zult willen vertoeven in de rust, de schoonheid, de kunst van dit kleine stadje... Maar helemaal zeker ben ik wanneer je net als ik één van de vele kapellen binnenstapt. Ik zal hier dan ook niet méér van je tijd nemen om Kevelaer voor te stellen want daarvoor moet je echt eens gaan googelen op "Kevelaer". Maar eigenlijk kwam ik, zoals jaarlijks meer dan 1 miljoen mensen, er op bedevaart, om stil te worden, te bidden, samen met duizenden de Eucharistie te vieren in die wondermooie basiliek. We gingen met een groep de kruisweg op een nieuwe maar hartversterkende manier ... We kregen vergeving en schonken die aan de ander. Doen we dan nog kwaad? Hoe vlug maken we een verwijt, verdenken we iemand, spreken we over een ander ... soms te laat. Eigelijk wou ik hier vandaag gewoon niets meer dan een gebed achterlaten en een foto, maar pas thuis wil ik delen van de goedheid, ook van mensen zomaar aan elkaar gegeven in een paar dagen, voorheen onbekenden maar zo één in en door het geloof via Maria, of ze nu de naam van Lourdes, Fatima of Kevlaer of Dadizele draagt. Mag ik dan morgen mijn bezinning verderzetten?
Dank dat ik dit mocht meemaken, dat ik mocht thuiskomen bij Onze-Lieve-Vrouw.
Tot zo!
Dinsdag 29 mei 2007
KEVELAER
Goede vrienden,
Wanneer u me een paar dagen moet missen via blogland dan is dit omdat ik in die tijd te Kevelaer ben. Wie wil meegenieten of er een voorsmaak van kan krijgen kan best eens naar deze sites surfen.
Tot ziens,
Maarten
In bijlage adressen van videoclips over Kevelaer om te bekijken of te downloaden.
http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_7.mpg
http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_8.mpg
http://www.wallfahrt-kevelaer.de/_upload/nl_8.mpg
Maandag 28 mei 2007
wij hebben
een probleem ... Ja, zopas een artikel gepleegd over 'gesloten deuren' en dan lees ik de uitspraak van Mgr. Van den Berghe: "Zo is het goed dat wij bekennen dat ook voor ons de vreemde een probleem kan vormen"; hoe aansluitend wat ikzelf daarnet neerschreef. De bisschop nodigt ons dan ook uit onze angst onder ogen te zien, zeker de angst tegenover de migrant, zeg maar de vreemdeling. Want migratie, aldus de bisschop, is een mensenrecht en de Bijbel zit vol migratieverhalen, van Abraham tot Jozef of Maria. In feite is iedere christen een migrant, want een mens-op-weg. Zou het geloof dat wij hie r op aarde geen blijvende woonst hebben, maar kunnen uitzien naar een ander vaderland, ons niet kunnen helpen loskomen van de bekoring om alles wat we hier bezitten op een absolute manier te verdedigen tegenover hen die wij aanvoelen als indringers?
ALS WIJ ALS CHRISTENEN DE MOND VOL HEBBEN VAN SOLIDARITEIT, MOETEN WE OOK BEREID ZIJN OMWILLE VAN DIE SOLIDARITEIT ARMER TE WORDEN.
RIJKER VAN GEEST WELLICHT MAAR ARMER IN DE PORTEMONNEE.
Maandag 28 mei 2007
deuren openen
Beste,Wellicht heb je het ook al gemerkt in je omgeving of heb je het voor jezelf al gedaan ... Velen sluiten hun deur goed af, vergrendelen de poort en liefst op meer dan één manier. Zomaar bij iemand binnenstappen is niet meer vanzelfsprekend. Maar waarom is onze deur op slot? ANGST! Angst voor het onbekende of voor de onbekende, voor de indringer. Misschien is er ondertussen ook zo een klimaat geschapen waardoor ons hart op slot is, uit angst dat men ons binnenste zou raken of kwetsen, al denk ik eerder dat er naast die angst ook het gevoel gaat overheersen dat we niet langer willen dat wij ons hart openstellen voor de vraag van de ander, de vraag naar begrip, naar meededogen, want eens dat je je hart hebt opengesteld voor die andere is de kans groot dat je zijn problemen toelaat, soms ook zijn verlatenheid zoals ik het heel recent meemaakte, en dan volgt algauw de volgende stap: je kan niet langer je hart op slot laten, en zo open je je huis, letterlijk om die persoon te ontvangen en te luisteren in vertrouwen, ook al kan er soms een stuk eigenliefde in schuilen.
De deur openen voor anderen is van groot belang, zowel de materiële gastvrijheid(een bede ter beschikking stellen) als de psychologische, je geweten en je geest openen (en dit 'per toeval' op deze tweede Sinksen) voor anderen, die gebroken jongere of die oudere die nooit een warm nest heeft gekend en op de dool is. Maar ook voor kinderen is het van wezenlijk belang te zien dat hun ouders gastvrije mensen zijn. Wat laatste betreft is er genoeg leed in ons landje.
Ik weet dat we in een tijd leven waar we bevreesd zijn voor elke onbekende en aan de andere kant er alles proberen aan te doen een SAMEN te creëren.
We zouden moeten gelovendat in elke jongere, in elke man of vrouw die in wanhoop leeft, Jezus zelf voor onze deur staat. En je zult zien hoe elke bezoeker, zelfs hij die je niet hebt uitgenodigd of die geen heilige is, de sfeer verandert. Want in Jezus' naam iemand opnemen, wie het ook is, welk verleden hij ook heeft, is Jezus zelf opnemen. Dat maakt het verschil tussen louterlijk menselijk bezig zijn. Daardoor durf ik de deur te openen ook al kan het zijn risico's inhouden, als de ander en zo ook ikzelf er maar beter van word en zo de ganse gemeenschap.
Eigenlijk is deze gebaseerd op een schrijnend verhaal en anders is het een verderzetting van mijn leidraad hier, want LIEFDE blijft het sleutelwoord, DE sleutel die vele harten kan openen!
Nog een mooi weekend en tot na Kevelaer!
Zondag 27 mei 2007
Pinksteren
God, die van ons houdt,wees bij ons met uw zachte genade,
en hoor onze stem:
voor onszelf en voor allen
met wie ons bestaan verweven is, bidden wij,
dat wij gelovig op uw genade en toekomst
blijven rekenen en elkaar vasthouden
ten einde toe.
Heilige God, leef uw liefde uit
in de minzaamheid die wij elkaar betonen,
en plant in ons hart een diep vertrouwen:
Gij zult niet van ons wijken,
als wij elkaar behoeden, liefhebben en zegenen
zoals Jezus deed.
Wees onze God, vandaag en morgen,
in vreugde en verdriet, in licht en duister,
altijd.
Zondag 27 mei 2007
de parabel van de oester
Er leefde een ongelukkige oesterin het prachtige kleurendiep van de zee.
Zij had zich opgesloten in zichzelf,
en voelde zich niet meer goed in haar vel,
of liever ... in haar knoestige grijze schelp.
Onophoudelijk zwommen ongelooflijke mooie vissen
tussen de wiegende koraaltakken door.
Bij dit schitterend spektakel
werd de oester meer en meer verlegen om haar leleijke schelp.
Dag na dag kroop zij een beetje dieper in haar koraalboom weg.
Tot op zekere dag een parelvisser daar kwam duiken!
Hij zag de oester, naam haar uit de koraalboom,
zwom naar de oppervlakte en plukte de parel.
Nooit hebben de diepzeevissen geweten
welk een uitzonderlijke schat er bij hen had geleefd!
Hoe kon het ook anders?
Nooit toonde zij haar binnenste.
Tot zij die dag werd gezien.
Zaterdag 26 mei 2007
vriendschap
Beste mensen,Ik weet niet hoe het komt dat het nooit eerder bij me is opgekomen en toch, wanneer ik zovele blogs zie die het thema "vriendschap" behandelen moet ik vaststellen en dit tot in den treure toe dat vriendschap voor zeer velen in bloglang gelinkt wordt aan de de trouwe viervoeter, de hond.
Op zich heb ik daar niets op tegen maar is vriendschap, liefde en genegenheid tussen mensen onderling toch niet van een veel hoger niveau, hoe graag het hondje ook mag gezien, vertroeteld worden. Ik weet dat velen onder jullie een genegenheid koesteren voor hun hondje, maar kun je hier wel van vriendschap spreken in de echte zin van het woord?!
Wat te denken van een overlijdensakte en een gehele begrafenisceremonie via een powerpoint over het geliefde hondje?! Zijn wij dan niet méér waard dan dat troeteldier ook al onderschat ik de waarde er niet van. Maar wanneer ik in de knoei zit heb ik echt vrienden nodig, mensen van vlees en bloed, mensen met begrip. Een hond kan alleen maar triest toekijken wanneer hij aanvoelt dat zijn baasje een dipje heeft, maar een mens daarentegen zal er zijn voor u.
Dit wou ik even kwijt al besef ik dat ik hier geen hoge ogen mee zal gooien maar wanneer men alle blogs zou verwijderen over de bijzondere liefde voor de hond, dan denk ik dat er niet zoveel anderen meer overblijven die nog echt om mensen geven.
Maar om geen msverstanden te creëren dank ik ook die lieve hondenliefhebbers die via de liefde voor het dier ook de liefde en vriendschap vinden voor de mens vlakbij of via het internet en dit blogland, een manier waarop sommigen mij hebben gevonden en die ik ook zelf graag regelmatig ga bezoeken. Een hartelijke groet!
Woensdag 23 mei 2007
doctoraat
Beste mensen,
wat ik had gehoopt en eerder had geschreven deel ik hier met intense vreugde mee; het is dan ook geschreven uit het vuistje met een traan van vreugde en geluk, vol emotie maar heel oprecht en zeer dankbaar, want gisteren in de namiddag werd de titel "doctor in de psychologie" toegekend aan mijn lieve zus. Bij deze nog eens mijn gemeende gelukwensen, Lieve!!!
wat ik had gehoopt en eerder had geschreven deel ik hier met intense vreugde mee; het is dan ook geschreven uit het vuistje met een traan van vreugde en geluk, vol emotie maar heel oprecht en zeer dankbaar, want gisteren in de namiddag werd de titel "doctor in de psychologie" toegekend aan mijn lieve zus. Bij deze nog eens mijn gemeende gelukwensen, Lieve!!!
Dag allemaal,
Na een emotionele namiddag van verdediging proefschrift rond "mensen in armoede over ouderschap" waarbij Lieve zich goed uit de slag wist te trekken, al waren de vragen niet gering - soms een duurtijd van 10 minuten- heeft de jury(allemaal in toga - vier professoren en één voorzitter - beslist dat Lieve alle proeven had doorstaan en ze nu de titel van "doctor in de psychologie" mag dragen.
Het was vooral voor mijn ouders bijzonder emotioneel, zeker voor vader die nooit zijn emoties laat zien, maar deze keer wel wanneer hij haar in zijn armen sloot, een beeld dat ik nooit zal vergeten.
Na 8 jaar van studiewerk mocht het werken rond kansarmoede en opvoeding uiteindelijk beloond worden. Het mooie was dat bij de inleiding Lieve door een paar professoren gelauwerd werd voor haar eenvoud en accuraatheid. Inderdaad lagen daar een paar werken op tafel -ik wist van 1 groot en een minder, maar het blijken er ondertussen vier te zijn (ook dat getuigt van haar bescheidenheid) en dat wou de professor eens duidelijk zeggen voor de volle zaal "anders zal ze het nooit horen en beseffen" ...
De vragen waren zeker niet van de poes; profs hebben hun vraag wel op een blaadje staan maar dan moet je maar antwoorden op de man/vrouw af uit die jarenlange kennis en kunde. Er zat een vraag bij waarbij mijn pa "over de bank wou springen om naar de vraagsteller te lopen" zoals hij achteraf zegde, want inderdaad wanneer je altijd hebt gewerkt rond kansarmoede en dan de vraag stellen of dat nu zoveel belangrijker is dan andere vormen van armoede ... Je zou van minder. Wij zaten dan ook af en toe met ingehouden adem te luisteren en te kijken naar haar manier van antwoorden.
Het sierde haar volgens de professoren dat dit proefschrift een geheel ander invalshoek had dan wat normaal in wetenschappelijk werk wordt afgegeven, nl. de betrokkenheid met de deelnemers en niet enkel en allen OVER die mensen. Wil je er alles over lezen, dan verschijnt het binnenkort ook op internet.
Het was al bij al een bewogen namiddag en de ontlading volgde dan ook wanneer het "vonnis" werd gelezen met een minutendurend aplaus. Daarna volgde nog het dankwoord van Lieve waarachter de gelukwensen in ontvangst werden genomen tijdens een receptie in zelfde stijl - door armen met Oxamproducten.
Welgemeende groet,
Maarten
Dinsdag 22 mei 2007
nooit te laat
Het is nooit te laat om te zijn wat je had kunnen worden.
Het is nooit te laat om te worden wat je al bent.
George Eliot
En o zo toepasselijk op deze voor mij heuglijke dag waarop mijn zus na jaren van verkennende kwalitatieve studie in psychologisch perspectief haar doctoraat verdedigt met als titel:
WEERBAAR EN BROOS
over
MENSEN IN ARMOEDE OVER OUDERSCHAP
Profivciat, Lieve!
Meteen ook proficiat aan broer en schoonzus die precies vandaag hun zilveren huwelijksjubileum vieren! Een wel heel bijzondere dag binnen de familie.
Maandag 21 mei 2007
Voor al die fijne en lieve mensen,
speciaal voor elk van u!
Maandag 21 mei 2007
Ook deze keer een uitgelezen en aan te bevelen boek, zeer nieuw en herkenbaar in de feiten.
|
|
|
| In de roman Noem het middernacht beschrijft Johan de Boose het verhaal van Lemmus Lemmus, een hispanic die aan lagerwal raakt, zijn familie in de steek laat en zich terugtrekt in een bergdorp vlak bij de Mexicaanse grens. Hij komt er terecht in de kleurrijke chaos van verslaafden en outlaws, terwijl zich ver boven hun hoofd Amerika's dramatische politiek afspeelt. Zijn vlucht loopt slecht af. Het verhaal van Lemmus Lemmus wordt verteld door zijn enige intimus, een Europese schrijver die veel weg heeft van de auteur zelf en die het spoor van zijn vriend volgt op de onherbergzame, hoogvlakte van de Rocky Mountains en in de Midden-Amerikaanse bordelen. Johan de Boose heeft een roman over een verstikkende vriendschap en een ongenadige liefde geschreven, in de beste traditie van Cormac McCarthy en William |
Zondag 20 mei 2007
seminarietijd
Beste blogvrienden,Normaal zet ik me voor de desk, begin ik te schrijven, lees het eens na en na toevoegen van de foto is het voor publicatie vatbaar. Heel af en toe stuur ik het door nog voor anderen het kunne, lezen op mijn blog, soms omwille van correcties, maar deze keer stuurde ik het aan iemand waarvan ik dacht dat hij zich zou herkennen. Het is ook niet de gewoonte dat deze persoon antwoordt op mijn mails, maar deze keer kwam de reactie bijzonder vlug en ze is ook heel echt.
Ik plaats ze dan ook meteen in het volgend stuk. LET WEL: EERST ONDERSTE LEZEN!
p.s. de commentaar komt wél van een zeer gelukkig iemand!!!
Beste!!
Nog goed dat we het seminarie niet nog eens een keer moeten overdoen...
Zo'n sprekende verboden scène: een aantrekkelijk verhaal om er eens achteraf op deze wijze in te stappen.
De (minder rooskleurige) werkelijkheid (niet voor de auteur die zijn geluk mocht vinden, laten we hopen) gaat
evenwel het (romantisch geworden) 'verhaal achteraf' voorop... ook in heel het verloop van onze jeugdjaren,
althans wat volmaakte lichamelijke en psychologische voldoening betreft.
Hopelijk overtreft ooit eens de ontsluierde Werkelijkheid onze stoutste dromen (zonder sluier, zonder deken),
als een verlengstuk van ons geestelijk geluk (en onze fysische en psychische gebrokenheid).
'de correspondent'
'de correspondent'
Subject: MET DE LIEFDE
Met de liefde zat het als volgt.
Zijn liefhebbende vader had zijn zoon voorbestemd tot het hoogste ambt dat een mensenkind volgems hem kon bedenken – (wat nog altijd zo is).Plichtvaardig trok de zoon dus op zijn achttiende naar het priesterseminarie waar hij, vrijer dan een vogel in Gods wonderlijke schepping, in alle vallen tegelijk trapte.
Zijn liefde voor het goddelijke testte hij uit in het laboratorium van het menselijke ras, althans de vrouwelijke helft daarvan (en in het seminarie zelf ook de jongenskant), zodat hij als jonge twintiger niet alleen het Hooglied in het Hebreeuws had gelezen, maar ook alle lichaamsdelen, die in bedekte termen daarin ter spraken komen, in hun onbedekte vorm had leren beminnen. Het was een verrukkelijke tijd, vervuld van onafgebroken erotische spanning, verboden avontuur en ‘absolute’ liefde voor God.
Naar anekdotes uit waarheidsgetrouwe verhalen en “Noem het Middernacht” , toen een seminarist, gehuld in zijn deken naakt de trap afkwam waar hij zopas de eerste studente had ontmoet. Na die fatale nacht mocht hij een andere studiekeuze maken, maar hij koos wel verder voor de vleselijke geneugten en werd later vader.
Vrijdag 18 mei 2007
laatavondgevoel
Een oude man adoreert en begeert de jongen op het perverse en raadselachtige af. Hij moet het verdoezelen. Het kan zijn naam en zijn kop kosten als iemand erachter komt.Hij zal een melancholieke man worden, die er zich mee moet verzoenen dat hij de geliefde jongen op een afstand moet beminnen, zonder hem ermee lastig te vallen, 'met de innigheid van een vriendschap en de mystiek van de onbereikbaarheid".
Dus gaan ze af en toe iets drinken, want in die drank vinden ze een gemeenschappelijk terrein, dat ze allebei "mystiek" noemen, maar de oude man bedoelt geilheid terwijl de jongen alleen zuiplust in gedachten heeft.
Hoe pijnlijk gaat dit oude leven naar zijn avond toe ...
Donderdag 17 mei 2007
voetafdruk
Hemelvaart ...Is op zo veel verschillende manieren afgebeeld doorheen de eeuwen heen.
Er is één beeld dat me geraakt heeft, niet dat van engelen die vragen waarom de leerlingen naar de hemel staren maar wel dat beeld van die sporen in het zand.
VOETAFDRUKKEN.
De laatste tekenen van het heengaan naar een plaats die we gemeenzaam "hemel" noemen.
De voetafdrukken van Jezus.
Welke afdrukken heeft Jezus bij jou achtergelaten doorheen de tijd?
"Kom en volg mij"?
"Doe aan de geringsten wat ge aan Mij hebt gedaan"?
Kijk bij die vraag had ik nog nooit eerder stil gestaan maar vraag het uzelf maar eens af.
WELKE PRINT HEEFT CHRISTUS BIJ ME ACHTERGELATEN?
Is dit geen mooie Hemelvaartsgedachte?
Donderdag 17 mei 2007
verloren paradijs
Op een begrafenis, kijkend naar de kist, overweeg ik wat de kern van het geloof kan zijn:
... dat de mens na zijn dood terugkeert naar het landschap van zijn kindertijd,
en als dat niet mooi genoeg is geweest,
corrigeert God het
en neemt het de vorm aan van een gedroomd landschap.
De dood als het begin van een hersteld bestaan.
Woensdag 16 mei 2007
STOP
MET AANMAKEN VAN KIDSOLDATEN, LAAT EEN KIND KIND ZIJN!!!
Dinsdag 15 mei 2007
gedicht
het leven, wanneer was het echt van ons
wanneer zijn wij werkelijk wat wij zijn
welbezien zijn wij niet, en zijn wij nooit
gerust, maar duizeling en leegte
smoelen in de spiegel, afschuw en braaksel
- Octavio Paz -
Maandag 14 mei 2007
schele merel
Toen ik ooit dit blog begon moest ik een schuilnaam ingeven en omdat dit voor mij van weinig belang was koos ik dan maar voor de eigen naam en het geboortejaar, nu achteraf gezien mooi meegenomen om leeftijdsgenoten op te vissen.
Maar toen was het niets meer dan een een must om aan een blog te kunnen beginnen. Dat de titel "vriendschap en liefde" zou worden, daar heb ik niet lang naar gezocht, het is mijn "zijn" zoals men mij ondertussen al wel zal kennen, en op bepaalde variaties na zal men de boodschap ondertussen wel al begrepen hebben, al was dat niet mijn eerste opdracht.
Er was zelfs niet eens een opdracht in vervat; het was eerder een verwerken van een kruisweg die 3 jaar heeft aangeleept tot het moment kwam er ook woorden aan te hangen, blijkbaar een genezingsproces of toch om iets nuttigs om handen te hebben.
Wanneer ik dan reacties kreeg van links en rechts en zeer uiteenlopende werd dit blog wel een opdracht en een aangename uitdaging. Sindsdien is hier veel veranderd maar wat ik vandaag wil meedelen is dat ook al "schrijven blijven" heet te zijn we ook moeten beseffen hoe relatief en voorbijgaand dit allemaal is.
Persoonlijk ben ik 25 jaar lang redachtielid geweest van een personeelsblad en iedereen die ergens iets wil schrijven en laten publiceren - ook op jouw kleine stekje hier - zal beamen dat daar heel wat tijd in kruipt. Wanneer ik dan het tijdschrift persoonlijk ging ronddelen op afdelingen of aan personen constateerde ik twee zaken: iedereen wou zijn eigen nummer en owé wanner er nummers te weinig waren gedrukt, MAAR aan de andere kant namen slechts 10% van de mensen dat nummer ook effectief mee naar huis. Als redactie hebben dan ook vaak ons de vraag gesteld hoe zinvol het was verder te doen. Ja, voor wie schrijf jij vandaag op je blog?! En toch zoekt men je op of je wordt toevallig gevonden....
Maar het schrijven zal wellicht blijven , van eigen dagboekje over tijdschrift tot blog en/of boek ...of misschien zelfs zoals mijn zus die binnenkort een heus werk publiceert n.a.v. haar doctoraat.
Ik was zelf als zestienjarige al hoofdredacteur van een din-a4-blaadje met chironieuws, getiteld:
De Schele Merel.
Nu weet ik welke schuinaam ik zou moeten gebruiken in de toekomst op dit blog.
"Merel" ... En zeggen dat wij niets weten van elaar ...
Zo, dit voor een maandags schrijfsel.