garfield

| Garfield E-Comic by Jim Davis |
| ||
garfield
| Garfield E-Comic by Jim Davis |
| ||
Wist je dat een hond geen verkoudheid kan krijgen?
Wist je dat een hond geen verkoudheid kan krijgen?

Op de vraag of je hond jouw verkoudheid kan overkrijgen is het antwoord eigenlijk heel kort. Nee.
Honden worden niet besmet door de virussen die bij de mens verkoudheid kunnen veroorzaken. Je hond kan wel een infectie krijgen die het strottenhoofd, de luchtpijp en de bronchiën kan aantasten.
Als de bovenste luchtwegen worden geïnfecteerd kan de hond gaan hoesten en niezen. Hoesten is op zich helemaal niet erg. Hoesten is een natuurlijke reflex om de luchtwegen vrij te maken.
Als je hond een druipneus heeft en veel en abnormaal hoest neem dan meteen contact op met de dierenarts.
Andere 'menselijke' ziektes kan een hond eventueel wel overkrijgen. Bijvoorbeeld infectieziektes zoals tuberculose. De hond kan ook streptokokkeninfectie meedragen zonder zichtbare symptomen.
Ook als er iemand in het gezin last heeft van roodvonk, acute gewrichtsreumatiek, ontstoken amandelen of door pneumokokken veroorzaakte longontsteking moet je ervoor zorgen dat de hond ook een antibioticakuur krijgt.
(hondenblogo)
Wist je dat een huisdier mogelijk helpt tegen buikgriep?
Wist je dat een huisdier mogelijk helpt tegen buikgriep?

Het hebben van een hond of kat als huisdier kan jonge kinderen mogelijk beschermen tegen het krijgen van milde infecties van de maag, gewoonlijk buikgriep genoemd. Dit constateert J. Heyworth (University of Western Australia, Crawley) in het vakblad Epidemiology and Infections op basis van een onderzoek onder 965 kinderen in de leeftijd van 4 tot 6 jaar. Onder kinderen met een hond of kat kwam buikgriep 30 procent minder voor. Tot nu toe werden honden en katten altijd gezien als de bron van micro-organismen die buikgriep veroorzaken. Voortdurend contact hiermee leidt waarschijnlijk tot immuniteit voor deze ziekteverwekkers, oppert Heyworth.
Chihuahua crisis in de USA
In de rijke Californische provincie Santa Barbara, belanden de eens vertroetelde mini-honden in toenemende mate in dierenasielen. Sommige eigenaren kunnen het zich niet langer veroorloven om de dieren te houden.
Drie dierasielen in Santa Barbara huisvesten een overschot aan verlaten chihuahuas. Zoveel zelfs dat de managers van de dierasielen de ¨adopteer-een- chihuahua¨ campagne organiseerden. Gedurende de campagne, wordt bij elke geadopteerde chihuahua een roze draagtas mee die met zwart nepbont is afgezet.
Meer dan 100 van de energievolle huisdieren werden ter adoptie aangeboden. Hoewel er met vlagen belangstelling was, wachten 75 dieren nog steeds op een nieuw huis, zei Animal Services directeur Jan Glick.
De meeste chihuahuas zijn naar dierasielen gebracht als zwervertjes of werden afgegeven door eigenaren die verhuisden of ze niet langer konden betalen, zei Glick. Hoge rentes, extreme hypotheken, toenemende kosten van diervoeding en dierenartskosten heeft de populariteit van de eens hippe hond verminderd, zeggen woordvoerders van de dierasielen.
¨Mensen ontdekken dat ze de diervoeding niet meer kunnen betalen, of verliezen hun huis en moeten hun dieren achterlaten,¨ zei Glick.
Peggy Langle, directeur van de Santa Barbara Humane Society, vertelde over andere hondentrends die ze in voorgaande jaren zag. ¨Na de remake in 1996 van 101 dalmatiërs hadden dierasielen een tijdje een overschot aan dalmatiërs¨.
Chihuahuas kwamen in 2001 in de mode nadat de film Legally Blonde uitkwam. Reese Witherspoon speelt hierin een leeghoofd uit Beverly Hills die haar chihuahua meeneemt naar Harvard Law School. Paris Hilton gaf daar een impuls aan de trend door haar eigen chihuahuas in Louis Vuitton tassen mee te dragen.
Chihuahuas kunnen ¨fel en scherp¨ zijn volgens Langle, maar ze zijn ook heel geschikt als waakhond en kunnen zelfs in kleine appartementen goed worden gehouden. Het ras komt oorspronkelijk uit Mexico en is met gemiddeld 3 kilo een van de kleinste hondenrassen.
¨We hebben er tonnen van,¨ zei Langle. Na een pauze voegde ze toe: ¨maak daar maar ponden van.¨
Bron: Los Angeles Times
DN redactie (AK)
DN 29/10/2008
Hoe honden uitmaken of baasje blij is of triest
Uitgebreide woordenschat
Dierengeluiden

Ontsnapte poedel zorgt voor ophef op vliegveld
Diereninspectie rukt uit voor rokende 'hond'
Vier extra raven moeten financiële crisis stoppen
Meer ratten dan mensen in Groot-Brittannië
Pinguïns vliegen naar huis
Pinguïns vliegen naar huis
SAO PAOLO - Meer dan 370 Magelhaenpinguïns die op mysterieuze wijze op de stranden van het noordoosten van Brazilië aanspoelden zijn terug thuis. De dieren werden met een vliegtuig van de luchtmacht naar het zuiden gevlogen en daar losgelaten bij de koudere wateren waar normaal verblijven.
De afgelopen maanden spoelden zo'n duizend pinguïns aan op de Braziliaanse noordoostkust. Zeker twintig procent stierf en de rest was zo uitgeput dat zij niet uit zichzelf terug in zee raakten. Zaterdag werden ze met een vliegtuig teruggevlogen.| Pinguïns | |||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Pinguïns in Burgers Zoo | |||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||
| |||||||||
| Familie | |||||||||
| Spheniscidae Bonaparte , 1831 |
Pinguïns zijn een orde van niet-vliegende vogels die alleen voorkomen op het zuidelijk halfrond . De pinguïns behoren tot de familie van de Spheniscidae, orde Sphenisciformes, klasse Aves (vogels). De naam "pinguïn", die waarschijnlijk komt van het Keltische pen gwyn (witte kop), werd oorspronkelijk gebruikt voor de reuzenalk , de inmiddels uitgestorven tegenhanger van de pinguïn op het noordelijk halfrond .
Met het DNA-onderzoek van Hackett et al. (2008) is de positie van deze vogels binnen de Neoaves wat duidelijker geworden. Zij zijn waarschijnlijk verwant aan de zeeduikers en de albatrossen en stormvogels en onderdeel van een veel grotere groep die men wel de 'watervogels' noemt.
Een veelvoorkomend misverstand is dat pinguïns alleen op de Zuidpool zouden voorkomen. Zij worden echter ook in Zuid-Afrika , Zuid-Amerika , Australië , Nieuw-Zeeland en op de Galápagoseilanden aangetroffen.
Ze vangen hun voedsel, voornamelijk vissen en schaaldieren , onder water. Hiertoe zijn hun vleugels zwemorganen geworden en ze vliegen als het ware in het water. Daarbij kunnen zij lang onder water blijven.
De meeste pinguïnsoorten nestelen in gaten of holen om zich zo in enige mate tegen de zon te beschermen en verbeteren dit met takjes en ander restmateriaal (Spheniscus en Eudyptula ) of bouwen een nest van stenen (Pygoscelis ) die ze in hun omgeving vinden en ze leggen meestal 2 (maximaal 3) eieren. De beide ouders lossen elkaar af bij het broeden. Terwijl de ene het ei bebroedt, trekt de andere naar zee om zich te voeden. Zodra het jong is uitgekomen, lossen de ouders elkaar op dezelfde manier af om het jong te voeden.
Enkel de grootste soort (Aptenodytes ) maakt geen nest maar broedt het enige ei uit op hun poten onder een beschermende huidplooi van de buik. Bij de keizerspinguïn broedt alleen het mannetje het ei uit, tijdens de ijzige zuidelijke winter (juli-aug) bij temperaturen van -70 °C en kouder terwijl het vrouwtje naar zee teruggaat om te eten.
De waggelende loop van een pinguïn wordt veroorzaakt door het feit dat het dier eigenlijk op zijn hurken loopt. Het heupgewricht bevindt zich laag bij de grond en het kniegewricht een stuk hoger.
De voornaamste natuurlijke vijanden zijn de reuzenstormvogel , roofmeeuwen of jagers vanuit de lucht, zeeluipaarden , walvissen (voornamelijk orka 's) en pelsrobben in het water en ingevoerde landroofdieren zoals katten , honden en ratten op het land. Ook de mens vormt een grote bedreiging door o.a. olievervuiling , overbevissing , jacht omwille van eieren en guano (vogelmest), invoer van andere dieren en zelfs toerisme .
De gemiddelde levensverwachting van een pinguïn schommelt rond de 20 jaar, hoewel ze in gevangenschap aanzienlijk ouder kunnen worden.
De meest noordelijke pinguïnsoort is de Galapagospinguïn die op de nabij de evenaar liggende Galápagos-eilanden leven. Waarschijnlijk zijn voorouders daar gekomen via de Humboldtstroom die koud water uit het Zuidpoolgebied aanvoert.
|
Ezelspinguïn (Pygoscelis papua ) |
Magelhaenpinguïn (Spheniscus magellanicus ) |
Stormbandpinguïn of Keelbandpinguïn (Pygoscelis antarctica ) |
Een pinguïn wordt vaak gezien als een grappig dier, vanwege hun vreemde manier bij het lopen, ze waggelen. Het zal dan ook niet vreemd zijn dat men een pinguïn als logo kiest. Ook zijn er enkele tekenfilms met pinguïns verschenen.
Britse katten en honden zijn te dik
Chinees herenigd met hond nadat hij auto niet meer vond

Hond riskeert leven om katjes te redden
Reddingswerkers gaven Leo extra zuurstof en een hartmassage om hem weer op de been te helpen. Ook de poesjes hebben het avontuur overleefd. De brandweer heeft de terriër inmiddels een nieuwe naam gegeven: Smokey.
Bron : NU.nl
Lichtgevende kat gecreëerd voor genetisch onderzoekDe kat met de naam 'Mr Green Genes' is geboren in het Audubon Nature Institute in New Orleans. Onderzoekers hebben voor de geboorte van het dier een fluorescerend gen van kwallen toegevoegd aan zijn DNA, zodat sommige delen van zijn lichaam nu groen oplichten in het donker.
Bij daglicht ziet de kat er exact hetzelfde uit als zijn soortgenoten die niet genetisch gemanipuleerd zijn. Het dier is volgens de wetenschappers volledig gezond en het experiment lijkt daarmee geslaagd.
Onschadelijk
"We wilden zeker weten dat we veilig een gen konden injecteren in een levende cel om het zich daarna te laten vermenigvuldigen", zegt hoofdonderzoeker Betsy Dresser op de website van de Amerikaanse nieuwszender MSNBC . " Het groen fluorescerende gen hebben we toegevoegd om te kunnen controleren of de techniek succesvol was. Het is totaal onschadelijk voor het dier."
Op het eerste gezicht geven alleen de neus ogen en oren van de kat licht. Maar volgens Dresser komt dat door de vacht van het dier. "Als je zijn vacht zou wegscheren, zou zijn hele lichaam oplichten."
Mensen
Het experiment met de kat kan volgens de onderzoekers mogelijk ooit leiden tot genetische behandelingen voor mensen met erfelijke ziektes. Dresser kan zelfs al een voorbeeld geven.
"Gezonde mensen hebben genen die insuline produceren. Als we die ooit kunnen injecteren bij mensen met suikerziekte, dan kunnen we hen genezen."
(c) NU.nl/Dennis Rijnvis
Oktober: het is de maand van de bijzondere vogels.
Bericht uitgegeven door Vogelbescherming Nederland op zondag 26 oktober 2008
Oktober: het is de maand van de bijzondere vogels. Veel vogels zijn massaal op trek en daardoor belandt er weleens een vreemde eend in de bijt in ons land. Dus wie goed op let, weet soms letterlijk niet wat hij ziet vliegen!
Tijdens de internationale vogelteldag begin oktober viel het al op: er werden veel bijzondere vogels waargenomen. Zo noteerden de vogelaars verschillende beflijsters, barmsijzen, oeverpiepers, duinpiepers en wintertalingen. Maar ook eind oktober kan de liefhebber nog uitgebreid zijn hart op halen.
Een snelle blik op www.waarneming.nl geeft meer duidelijkheid. Hier vullen vogelaars (en andere natuurliefhebbers) in welk dier ze waar en wanneer gezien hebben. De afgelopen dagen zaten daar weer een paar opvallende waarnemingen bij: roze spreeuw, notenkraker, ruigpootbuizerd, cetti’s zanger en bladkoning. Allemaal soorten die je niet dagelijks voorbij ziet vliegen.
Oktober is dan ook dé maand waarin vogels op reis zijn. Van het koude noorden trekken ze naar het zonnige zuiden. Voor de een is dat het uiterste puntje in Zuidelijk Afrika, andere vogels uit het noorden blijven graag in ons land plakken. Zolang het hier maar niet vriest, tenminste.
Nederland speelt een cruciale rol in deze vogeltrek. Vogels volgen in principe een vaste route op weg naar het zuiden. Omdat ze niet graag over grote watervlakten vliegen, maar de kustlijn wel een prima routeplanner is, komen de meeste soorten uit IJsland, Groenland en Siberië over ons land heen. Daarnaast heeft Nederland twee fantastische wegrestaurants: de Waddenzee en de Zeeuwse Delta. In deze twee bijzondere natuurgebieden kunnen de vogels even bijkomen van de honderden kilometers die ze al in de vleugels hebben. Ze vinden er voedsel om aan te sterken voor de volgende etappe en rusten uit voor wat komen gaat. Geen wonder dus dat trekvogels graag ons land aan doen.
Tekst: Marieke Dijksman, Vogelbescherming Nederland
Foto: Martin Hierck
Posities van lichaamsdelen bij de hond

Vale gier in Belgie
Ik hoop dat het er niet te veel worden voor jullie, maar als je ze opslaat kan je er later nog naar kijken natuurlijk.
Tasmaanse duivel
| Tasmaanse duivel IUCN - status: Veilig [1] [1] | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
| |||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Sarcophilus harrisii ( Boitard , 1841) |
De Tasmaanse duivel (Sarcophilus harrisi ) (ook wel buidelduivel ) is een zeer vraatzuchtig vleesetend buideldier uit de familie Dasyuridae dat enkel op het eiland Tasmanië voorkomt. De Tasmaanse duivel kwam vroeger ook voor in Australië .
Het dier is ongeveer 60 cm lang, exclusief een 30 cm lange staart. Het heeft een groot hoofd, een bek met krachtige kaken en zwakke achterpoten. Het heeft duidelijk zwartachtig bont met witte flarden op de keel, aan beide kanten van de buik en op het achterdeel. Het dier heeft een woeste uitstraling en staat bekend om zijn wrede karakter. Het is zeer sterk voor zijn grootte en het jaagt op dieren die groter zijn dan het dier zelf, zoals kleine kangoeroes , knaagdieren , hagedissen en andere kleine dieren. Het leeft in holen op rotsachtige gebieden.
Net als vroeger op de nu uitgestorven buidelwolf , wordt op de Tasmaanse duivel gejaagd wegens zijn gevaar voor huisdieren en gevogelte. Toch zijn er op afgelegen gebieden van het eiland nog grote aantallen aanwezig.
Een andere reden dat de Tasmaanse duivel in populatie daalt, heeft te maken met een besmettelijke vorm van kanker . Maar liefst tachtig procent van de Tasmaanse duivels overlijdt aan kanker en een behandeling ontbreekt. Sinds de uitbraak van de tumorziekte sinds de jaren negentig is de Tasmaanse duivelbevolking gehalveerd.
Uit recent onderzoek blijkt dat de Tasmaanse duivels de tumorcellen aan elkaar doorgeven als ze elkaar bijten tijdens het vechten. Onderzoekers observeerden overeenkomende DNA -afwijkingen in de tumorcellen van alle dieren, wat betekent dat de Tasmaanse duivels elkaar infecteren.
