De degoe

Jawel, de Degoe is ook een huisdier. Een huisdier waar je nog niet zoveel over hoort! Het is een knaagdier en het heeft dan ook veel overeenkomsten met allerlei andere knaagdiersoorten.

De Degoe werd zo ongeveer halverwege de 18e eeuw ontdekt in het Andesgebergte in Chili. In 1985 vond men de tijd rijp om de Degoe eens naar Nederland te halen om daar als huisdier te gaan fungeren. Er werd veel mee gefokt en daarom bestaat er tegenwoordig ook nog een Oost-Europese Degoe.

De Degoe is een zeer sociaal diertje. Om die reden kan een degoe dan ook nimmer alleen gehouden worden, maar zal er zeker (minimaal) een tweede Degoe bij moeten worden geplaatst. In het wild leven de Degoes dan ook in grote groepen. Let er wel op dat niet bijvoorbeeld twee mannetjes- bij één vrouwtjesdegoe worden geplaatst, maar hier kan de dierenspeciaalzaak u ook over voorlichten.

Een Degoe mag rustig nieuwsgierig en brutaal worden genoemd. Het diertje kan dan ook redelijk makkelijk tam worden gemaakt. Echter is het wel een sloper en is de degoe zeer actief en beweeglijk. Een echt kroelbeest is het dan ook niet, want de Degoe vindt het veel leuker om te klimmen en te onderzoeken.

De activiteiten en ontdekkingsreizen van de Degoe vinden voornamelijk overdag plaats. 's Nachts slaapt het knaagdiertje, hoewel dit ook weer niet al te lang is. Het diertje heeft maar weinig slaap nodig.

Zijn vacht is bruingrijs en past zich aan het klimaat aan. De Degoe kan dan ook zowel binnen als buiten worden gehouden. Mocht u het diertje in de huiskamer laten lopen, waak dan goed over uw spullen. Want als hij ergens mee aan de haal kan gaan, zal hij het zeker niet laten! Ook is de Degoe watervlug.

Grappig zijn de oranje tanden van de Degoe. De tanden moeten regelmatig worden geslepen, hetgeen ook zijn sloopdrift verklaart. Daarbij heeft de Degoe ook nog eens vijf tenen per poot! De oren lijken een beetje op die van de Chinchilla.

De lange staart, welke op die van de rat lijkt, is behaard. Je mag een Degoe NOOIT bij de staart beetpakken, omdat dan de kans op scheuren groot aanwezig is.

Het humeur van de Degoe is af te lezen (of beter gezegd: te luisteren) aan de geluidjes die hij maakt. Een ziekte die veel bij Degoes voorkomt, is suikerziekte. Vooral met de voeding moet hierop gelet worden. Maar ook inteelt moet zoveel mogelijk vermeden worden, omdat de kans op ziektes en/of gebreken dan veel groter is.

Biologische gegevens

Gewicht volwassen	170 - 300 gram
Dracht	90 dagen
Aantal jongen	gemiddeld zo'n 5 (maar kan ook wel tien zijn)
Zoogtijd	5 tot 6 weken
Levensverwachting	5 - 8 jaar
Vruchtbaar vanaf	tussen 5 weken en 6 maanden (bestaat onduidelijkheid over)
Lengte	25 - 30 centimeter (inclusief staart)

Huisvesting

Net als andere knaagdieren is een kooi voor de Degoe zijn verblijf. Echter moet er wel op gelet worden dat de Degoe dus een sloper is. Eigenlijk zijn alleen maar een glazen of een metalen kooi goed (spijlen niet te ver uit elkaar, want de Degoe kan door de kleinste gaatjes ontsnappen).

De Degoe is levendig en graaft nogal eens. Het zal u dus wel duidelijk zijn dat dit stof met zich meebrengt! En omdat de Degoe een klimmer is en zeer levendig, is een hoge kooi onontbeerlijk. De Degoekooi moet minimaal 50 centimeter hoog zijn.

Een grote kooi is niet alleen voor de Degoe fijn, maar eigenlijk alleen al noodzakelijk om de toebehoren erin kwijt te kunnen. Zo zullen uiteraard een etensbak (zwaar model) en een drinkfles niet mogen ontbreken. Maar ook diverse speeltjes (bijvoorbeeld een rad), klimspullen, knaagmogelijkheden (bijvoorbeeld een knaagsteen) en een (donker) hokje om zich terug te kunnen trekken moeten deel uitmaken van de kooi!

Verder is een bakje gevuld met Chinchillazand aan te raden. Hierin gaan de Degoes lekker 'badderen', hetgeen weer een leuk gezicht is. Dit zand moet wel regelmatig verschoond worden. Evenals de bak zelf. Regelmatig reiniging voorkomt nare luchtjes.

De bodem van de kooi kan worden voorzien van houtkrullen. Echter weer geen dennenhout. Zaagsel en hooi op de bodem is te stoffig, gelet op het feit dat de Degoe nogal beweeglijk is.

Voeding

Uiteraard heeft de Degoe voedsel nodig om zijn energie uit te halen. Dit moet plantaardig voedsel zijn. Het kopen van Cavia- en Chinchillavoer volstaat (combinatie). Er is ook speciaal Degoevoer op de markt, maar dat is erg duur en niet overal verkrijgbaar. Ook hooi wordt door de Degoe gegeten en dient dus in de kooi aanwezig te zijn.

Vanwege de gevoeligheid voor suikerziekte mag de Degoe geen suikers hebben. Dus ook fruit is eigenlijk uit den boze. Heel af en toe mag de Degoe eens verwend worden met een pelpinda of wat zonnebloempitten. Niet teveel, want ook hierin zitten weer vetten die niet goed zijn voor de Degoe.

De Degoe stopt vanzelf met eten wanneer hij vol zit. Een volle bak voer kan dus geen kwaad.

Kortom, de Degoe is een sociaal diertje met genoeg energie. Hij is goed tam te maken, maar een echte 'schootzitter' zal het nooit worden. Verder is het een echte sloper en knaagt veel. Door zijn bewegings- en graafdrift zorgt de Degoe voor nogal wat stof in huis!


(dierenmbulancerotterdam.nl)

Capibara

Rendier       Klasse:  Mammalia (zoogdieren)       Orde:      Artiodactyla (evenhoevigen)       Familie: Cervidae (herten)       Geslacht en soort: Rangifer tarandus (rendier)

Kenmerken	Hertensoort, waarbij mannetjes en vrouwtjes geweien dragen. De vachtkleur varieert van bijna wit tot bijna zwart.
Biotoop	Leeft in de toendragebieden en meest noordelijk gelegen bossen.
Verspreidingsgebied	Rendieren leven in een gordel rond de Noordpool die zich van het noorden van Groenland tot de 48e breedtegraad in het zuiden in Noord-Amerika, Scandinavië en Noord-Azië uitstrekt
Maten, gewicht en leeftijd	Tot 108 cm hoog ; weegt 70 - 100 kg; wordt 12 tot 15 jaar oud
Voortplanting	Paartijd van augustus tot november met een draagtijd van 7 - 8 maanden; er wordt 1 jong geboren
Leefgewoonte	Leeft in kuddes van soms duizenden dieren. Het gewei wordt door zowel mannetjes als vrouwtjes ter verdediging gebruikt, het mannetje gebruikt het niet in gevechten met andere mannetjes om wijfjes.
Voedsel	Korstmossen, kruiden, zeggen, knopen van dwergberken

Ofschoon kariboe en rendier hier ieder in een apart artikel worden beschreven, beschouwen een aantal wetenschapsmensen het als variëteiten van één soort. Rendieren leven in het arctische deel van Europa en Azië en zijn nu half-gedomesticeerd (tam). Ze zijn iets kleiner dan kariboes. Ze zijn zo tam dat zelfs een kind een kudde kan hoeden. Men denkt dat de domesticatie is begonnen in de 5e eeuw, toen de eerste tamme rendieren werden gebruikt als lokdieren bij de jacht op hun wilde soortgenoten. De jager ging met 4 of 5 tamme rendieren aan de lijn naar een wilde kudde, zonder deze in paniek te brengen, om even later zijn pijlen van korte afstand op de prooi af te schieten. Van een stam in Siberië is bekend dat zij bronstige tamme hinden gebruikten om wilde bokken te lokken, die dan werden afgeschoten. Langzamerhand brachten de tamme hinden voldoende jongen ter wereld om kudden te kunnen vormen.

Rendier voorziet in alle behoeften van de mens

Rendieren zijn voor de Lappen en de stammen in het noorden van Siberië wat het rundvee was voor de volken in het zuiden. Zij leveren alles wat de mens nodig heeft. Als voedsel is er de melk, waarvan ook kaas wordt gemaakt, en het vlees. De huid levert een zacht leer op, dat zeer geschikt is voor kleding en vele andere zaken, zoals kussens en gordijnen. De pezen kunnen worden gebruikt om schoenen of kano`s bijeen te houden, en de beenderen om er naalden van te maken. Van de opgerekte darm kan men een vitrage voor het raam maken of een zak om fijngehakt vlees in te bewaren. Rendieren worden als lastdieren gebrukt of om sleeën te trekken. Het zijn zeer gemakkelijk en goedkoop te onderhouden dieren doordat ze de kou kunnen verdragen en geen stal nodig hebben; ze zoeken hun eigen voedsel, het rendiermos (een korstmos), zelfs als er een dikke sneeuwlaag ligt. Momenteel echter worden rendierproducten steeds minder gebruikt en vervangen door fabrieksprodukten en vleesconserven, vooral in streken waar steden liggen.

korstmos, hoofdvoedsel

De mens parasiteert

Het rendier is een nomade, een zwerver, net als de mensen die hem tam gemaakt hebben. Een rendier kan de weg vinden in de hevigste sneeuwstorm en makkelijk overleven in deze barre omstandigheden.
Het rendier heeft dus weinig voordeel van de mens die hen zouden beschermen tegen vijanden. Dit voordeel valt grotendeels weg doordat de mens vaak (ren)dieren moet doden om aan voedsel te komen.
De prestaties van het rendier als trekdier zijn groter dan die van een paard op oneffen of bevroren terrein.
Een rendier kan een gewicht van 135 kilo trekken met een gemiddelde snelheid van 12 km per uur en kan per dag makkelijk 55 km afleggen.

Waarom rendier-wijfjes een gewei hebben

De sociale rangorde verandert met het seizoen, maar in het algemeen geldt: hoe groter het gewei van het mannetje, des te hoger staat hij op de maatschappelijke ladder. Tijdens de bronstijd zijn de volwassen mannetjes met hun grote geweien de baas. Na de bronstijd werpen de mannetjes het gewei af vóór de wijfjes, en in die tijd worden de wijfjes de baas. Bovendien deelt elk kalf de status van zijn moeder. Onderzoek wijst uit dat een oud mannetje, ervaren in het vechten en het behouden van de verworven status, heeft geleerd "zijn eigen kracht te kennen", wat kan verklaren dat soms zelfs mannetjes zonder gewei hun sociale status kunnen behouden. Gedurende de winter blijft het kalf bij de moeder en foerageert (eet) uit de "krater" die zijn moeder in de sneeuw heeft gemaakt. Als zij geen gewei zou hebben zou zij mogelijk worden verdreven door andere leden van de kudde op zoek naar een gemakkelijk maal en het kalf zou van de honger omkomen. Het gewei van het wijfje is dus heel nuttig!

Historische tocht door Canadese poolstreken

Rendieren hebben eens de inzet gevormd van een historische tocht door de poolstreken van Canada. In de 90`er jaren van de vorige eeuw werd een kudde van 171 dieren overgebracht van Siberië naar Alaska om de Eskimo`s daar van de hongerdood te redden. Deze kudde werd steeds groter, maar later werden er vele fouten gemaakt, zoals een slechte begeleiding van de kuddes, en rond het midden van de 40`er jaren was het aantal, dat 10 jaar daarvoor tot bijna een miljoen gestegen was, gedaald tot 120.000.
In 1929 bracht de Canadese regering rendieren over naar het Northwestern Territory om op basis daarvan een industrie op te bouwen voor de Eskimo`s in die streken. Een kudde van 3400 dieren verliet Kotzbue Sound in Alaska onder leiding van een Lap, Andrew Bahr, die 5 jaar later 2370 dieren afleverde in de delta van de Mackenzierivier. De tocht werd gemaakt over een onbekend terrein en onderweg moesten ondermeer een bergketen en een aantal rivieren overgestoken worden en om talloze meren heen worden getrokken. Wolven zwierven rond de flanken van de kudde en maakten voortdurend slachtoffers. In de zomer werd de kudde soms opgehouden door zwermen van miljarden muskieten, terwijl `s winters de blizzards (sneeuwstormen) het voortgaan dikwijls onmogelijk maakten, want de tocht voerde tot ver binnen de poolcirkel. Bij aankomst waren er nog maar een 600 dieren van de oorspronkelijke kudde over; de rest was onderweg, tijdens de 5 jaar gedurende trek, geboren.

Verhalen, waar rendieren in voor komen:

Santa Claus of dé kerstman 

Kerstmis wordt nergens zo uitgebreid gevierd als in Scandinavië en vooral in Finland. Daar is kerstmis een feest van gedeelde vreugde, warmte en intimiteit. Op die dag worden ook de gestorven familieleden herdacht. Reeds weken voor de grote dag wordt het feest voorbereid. Het duurt trouwens tot na Driekoningen.

De dag van de heilige Lucia, het feest van het licht

Op 13 december wordt de heilige Lucia gevierd. Zij is "de verloofde van het licht" of " de dochter van de langste nacht". Die dag is de donkerste van het jaar. Daarna lengen de dagen opnieuw en komt het mooie weer terug. Het feest van het licht is een familiefeest. Op die dag staat iedereen vroeg op behalve papa. Mama geeft witte jurken aan de kinderen. Het blondste meisje van het gezin mag een kroon met kaarsje dragen. Zij is "Lucia''. De andere zussen krijgen een kroon van zilverpapier, de broers een punthoed versierd met sterren. De kinderen gan zo hun vader verrassen. "Lucia" draagt een schotel met een kop koffie, broodjes met saffraan en koekjes.

Het land van de kerstman

De kerstman woont in Lapland, op de berg Korvantunturi, samen met zijn vrouw. Het is een plaats die zeer moeilijk te bereiken is. Daarom heeft hij ateliers en een kantoor dicht bij Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland. Hoewel Rovaniemi niet al te groot is heeft ze toch een zeer moderne luchthaven waarop veel grote steden jaloers zijn. Elke dag landen er vliegtuigen uit de hele wereld.
De helpers van de kerstman zijn gekleed in rood geklede aardmannetjes. Zij helpen hem bij het verwerken van de post die vanover de hele wereld komt. Ook via het internet krijgt hij duizenden berichten. Iedereen zou antwoord krijgen hoewel ik al tweemaal iets geschreven heb maar nog niets heb gekregen!

Door-Marion van der Dennen

Kerstmis in Fins Lapland en hoe het daar werkelijk toegaat

De Finse Lappen hebben geluk. Zij wonen namelijk vlak bij de kerstman. Hun kinderen zijn opgegroeid met bezoeken aan de goede oude man met de witte baard. Pas in de jaren vijftig deelden ze het geheim van zijn verblijfplaats met de rest van de wereld.
Tijdenlang vertelden Noordamerikanen, Engelsen en Scandinaviërs hun kinderen over de kerstman. Deze zou op de Noordpool wonen. Voor de kleintjes bleef hij een onbereikbaar persoon. Maar in 1925 brachten de kranten groot nieuws. De grasetende rendieren konden helemaal niet leven op de Noordpool. Vandaar dat de goede oude man in Fins Lapland woonde, in. de 'orenberg' om, precies te zijn. De oren die uit de berg steken, zijn die van de kerstman, zodat bij naar alle kinderen in de wereld kan luisteren. Hij hoort het dus als er iemand niet zoet is. Binnen in de berg wonen ook zijn helpers, de drukke elven.
Na de onthulling van zijn geheime verblijfplaats kreeg Santa ineens veel bezoekers. Daarom besloot hij in 1985 zijn eigen kantoor te openen op de poolcirkel, vlak bij de hoofdstad van Lapland, Rovaniemi. Daar kunnen kinderen en volwassenen uit de hele wereld hem iedere dag van het jaar opzoeken. De kerstman geeft dan een speciaal cadeau: Iedereen die in een volgend leven één van Santa's rendieren wil zijn, krijgt twee krijtstrepen op de slapen. Daar zal later een gewei uitgroeien.
Tot zover de sprookjesversie. In werkelijkheid gaat het om een grootschalige toeristenindustrie. 'Het SantaPark, the Christmas Experience', zoals het park heet, wordt gerund door vele Finnen.
Om de beurt spelen ze de kerstman. Betalende toeristen mogen een tochtje maken met Santa's rendieren, of op de foto met de oude baas. Winkeltjes vol kostbare souvenirs brengen extra geld in het laatje
Voor de goedgelovigen onder ons volgt hier het postadres van de kerstman: Santa Claus Office, FIN-96930, Arctie Circle, Finland. Een antwoord is gegarandeerd. De Finse kerstman heeft namelijk zijn eigen postkantoor.

Bron: News.nl 7 december 2000

En wat de Finnen zelf van Kerstmis vinden?

In Finland, het land waar Santa Claus woont, wordt met Kerstmis vooral veel gegeten, net zoals hier. Verder gaan de Finnen natuurlijk de sauna in en zijn er cadeautjes, kerstbomen en lichtjes. Sari Hämekoski is twintig jaar en studeert medicijnen in het Duitse Lübeck. Voor de feestdagen gaat ze naar huis, in het Finse Tampere, om bij haar vader Jukka, moeder Kaisu en broer Juba te zijn.
Is de 24ste december bij ons vaak een rustig aanloopje -naar Kerstmis, in Finland is het dé feestdag. 'Dan kij- ken we met onze ouders en grootouders naar de vredesverklaring op televisie, gaan we naar de sauna, de kerk en het kerkhof waar kaarsen worden neergezet," vertelt Sari. "En daarna is het tijd voor het Kerstdiner." Op tafel staat bij de Finnen ham en vaak ook kalkoen. Erbij eten ze aardappels, worteltjes en 'rutapaga'. Die groentes zijn fijngemalen en vermengd met kruiden en specerijen. Ze worden geserveerd in aluminium vormpjes. Bij een traditioneel Fins Kerstdiner hoort ook 'rosolli': een soort salade met gekookt en in stukjes gesneden vlees, aardappels, wortelen en... slagroom. Rosolli wordt rood gekleurd met bietensap.

Cadeautjes
Na het eten komen de cadeautjes tevoorschijn. Alle familieleden hebben iets voor elkaar gekocht. "Jouiu- pukki, de Kerstman, komt eigenlijk alleen bij families met kleine kinderen," vertelt Sari. "Maar je kunt hem natuurlijk gewoon 'bestellen' als je dat wil. Met vrienden van scouting heb ik zelf wel eens voor Santa Claus gespeeld. " Kerstavond wordt bij familie Hämekoski besloten voor de televisie. De volgende ochtend zijn er 'kliekjes' als ontbijt.

Sneeuw
Dat de Kerstman in Finland woont, lijkt Sari niet zoveel te doen. "Hij woont in het Noorden, bij de pooicirkel"vlakbij Rovaniemi,' vertelt ze. "Daar is 'Santa's Village', maar dat is puur voor de toeristen. Er is een pretpark gebouwd in een berg, terwijl we in Finland niet eens echte bergen hebben." Sari heeft de Kerstman ook nog nooit voorbij zien racen met zijn slee. "Er valt hier zo weinig sneeuw dat die arme man met de auto moet."

Bij deze een echte Finse Kerstwens: Hyvää Joulua!

Bron: Stadskrant Veghel, 2000, nr. 51

---

Over het al dan niet bestaan van de kerstman

In Eindhoven doet men ook aan wetenschap! Jawel! Aldaar heeft zich, uitgestrekt over enkele weken, de volgende tekst via e-mail ontwikkeld, door een aantal werktuigbouwkundigen. De persoon die het allemaal te boek heeft gesteld, staat bekend als Dr. Faust (al is het nog maar de vraag of het hier om een academische titel gaat).

Een verhandeling over het al dan niet bestaan van de kerstman.

1) Geen enkele bekende soort rendieren kan vliegen, MAAR er zijn (volgens schattingen) nog 300.000 soorten levende organismen die vooralsnog niet ontdekt zijn, en hoewel dit over het algemeen insekten en virussen zullen zijn, sluit dit niet HELEMAAL uit dat vliegende rendieren bestaan, al heeft alleen de kerstman die ooit gezien.

2) Er zijn 2.000.000.000 kinderen (mensen onder de 18) over de gehele wereld, maar omdat de kerstman (waarschijnlijk) de moslims, hindoes, joden en boedhisten overslaat, wordt het aantal kinderen 18,9% van het totaal: 378 miljoen, volgens betrouwbare bronnen. Een gemiddelde van 3,5 kinderen per huishouden levert een totaal van 108 miljoen huizen op. We zullen aannemen dat er per huishouden tenminste 1 goed kind is (dit is een optimistische schatting).

3) De kerstman heeft 31 uur de tijd dankzij de verschillende tijdzones en de rotatie van de aarde, aangenomen dat hij van oost naar west werkt (wat logisch lijkt). Dit zijn dus 3,48 miljoen huizen per uur, ofwel 968 huizen per seconde. Dit betekent dat hij per christelijk huishouden met goede kinderen 1,033 milliseconden de tijd heeft om te parkeren, uit de slee te springen, de kadootjes onder de kerstboom te leggen, weer in de schoorsteen te klimmen, de slee op te starten en weer naar het volgende huis te gaan. Als we ook nog eens aannemen dat al deze huishoudens gelijkelijk over de wereld zijn verdeeld, (we weten dat dat niet zo is, maar om de berekeningen gemakkelijker te maken doen we het toch) hebben we het nu over 1,3 kilometer tussen twee huishoudens, en een totale rit van 140,4 miljoen kilometer. Dat betekent dat de slee van de kerstman met een snelheid van 1258,1 kilometer per seconde reist: 4194 keer de snelheid van het geluid. Ter vergelijking: het snelste voertuig ooit, de ruimtesonde Ulysses, gaat maar 46 kilometer per seconde. Een normaal rendier haalt hooguit 60 kilometer per uur.

4) Het gewicht op de slee leidt tot nog iets interessants: aangenomen dat ieder kind een normale lego-doos zou krijgen (ongeveer 1 kilo), draagt de slee dus minstens 108 miljoen kilo, waarbij het gewicht van de kerstman nog is genegeerd. Op het land kunnen rendieren niet meer dan 160 kilo trekken. Zelfs als een `vliegend rendier' tien maal dit gewicht zou kunnen trekken, kunnen we niets met acht of negen rendieren ; we hebben er 675.000 nodig (dit zou wel eens de gehele populatie kunnen zijn, hetgeen verklaart waarom deze beesten nooit in het wild gezien worden). Het totale gewicht wordt nu 148,5 miljoen kilo. Ter vergelijking, dit is drie keer zo zwaar als prins Willem-Alexander.

5) 148,5 miljoen kilo met een snelheid van 1258,1 kilometer per seconde zorgt voor een waanzinnige wrijvingskracht. De rendieren zullen op dezelfde manier verhit worden als een ruimtesonde die door de atmosfeer van de aarde heen komt. De voorste twee rendieren zullen naar schatting 14,3 miljard kilojoule per seconde absorberen. Waarschijnlijk zullen ze hierdoor ontploffen en de twee rendieren achter zich aan de wrijvingskracht blootstellen. Ook zullen er geluidsknallen als nooit tevoren ten gehore gebracht worden. In 0,00426 seconden zal het hele team van rendieren zijn ontploft. In de tussentijd zal de kerstman aan middelpuntvliedende krachten van 17.000 keer de zwaartekracht worden blootgesteld. Een kerstman van 300 kilo wordt zo de lucht in gesmeten met een kracht van 443.150 Newton.

Ter conclusie, als de kerstman ooit pakjes heeft gebracht op kerstavond, is hij nu waarschijnlijk dood. Maar natuurlijk zijn er even sprekende argumenten te verzinnen,
om het wel bestaan van de kerstman aan te tonen en `s mans activiteiten fysisch aannemelijk te maken.

bron: rendierinfo.

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

Kariboe       Klasse:  Mammalia (zoogdieren)       Orde:      Artiodactyla (evenhoevigen)       Familie: Cervidae (herten)       Geslacht en soort: Rangifer tarandus (rendier)

Kenmerken	Hertensoort, waarbij beide geslachten geweien dragen. De vachtkleur varieert van bijna wit tot bijna zwart, in de winter lichter gekleurd.
Biotoop	Toendra en meest noordelijk gelegen bossen
Verspreidingsgebied	Kariboes leven in Noord-Amerika en Siberië
Maten, gewicht en leeftijd	Tot 108 cm hoog; gewicht van 100- 300 kg; wordt 12 tot 15 jaar oud
Voortplanting	Paartijd is in oktober tot november; draagtijd is 7 - 8 maanden; per worp is er één jong
Leefgewoontes	Leeft in kleine groepen van 5 tot 40 individuen of in kuddes van soms 3000 dieren. Het gewei wordt door beide geslachten ter verdediging gebruikt, het mannetje gebruikt het niet in gevechten met andere mannetjes om wijfjes.
Voedsel	Korstmossen, kruiden, grassen, zeggen, takken van bomen, knoppen van dwergberken

De kariboe behoort tot dezelfde soort als het rendier, maar wordt afzonderlijk behandeld, omdat kariboe en rendier zo`n verschillende geschiedenis en levenswijze hebben. Rendieren zijn de halfgedomesticeerde (tamme) dieren uit Scandinavië en Groenland, terwijl de kariboes volledig wild door Noord-Amerika en Siberië zwerven. De kariboe heeft langere poten dan het rendier, is groter en zwaarder. In de winter lijken ze zwaarder van bouw door het opgeslagen vet en de dikkere wintervacht. De oren en de staart zijn kort en de neus is behaard, een uniek verschijnsel. Dit zijn aanpassingen aan het barre klimaat, die ervoor zorgen dat het lichaam zo weinig mogelijk warmte verliest. Rendieren en kariboes zijn de enige hertensoorten waarbij beide geslachten geweien dragen, die echter bij de mannetjes wel wat forser zijn. De mannetjes hebben bovendien een `kraag` van lang haar om de nek.

Natuurlijke sneeuwschoenen

Men heeft berekend dat rond de eeuwwisseling meer dan1¾ miljoen kariboes over het ruige terrein van Noord-Canada rondtrokken. Het gebied waar ze leefden, bestaat uit vlak land met veel meren en moerassen. De populatie daar is sterk verminderd door de jacht, maar vooral door het kappen en branden van bossen. In 1955 waren er nog maar 278.000 exemplaren over, maar dankzij een intensief beschermingsprogramma zijn er nu weer zo`n 400.000. Kariboes leven in kleine groepen en soms in grotere kuddes van enkele duizenden. Er is geen organisatie, noch is er een bepaalde groepsleider, de groepen bewegen zich alleen gezamenlijk en sluiten dicht achter elkaar aan als er onraad dreigt. In april en mei trekken de kudden naar het noorden, naar de open toendra, waar ze tot juli blijven. Dan is er weer een trek terug naar de meer beboste delen in het zuiden van hun gebied. Ze trekken langs vaste  paden, die in de loop van de jaren kaal en hard zijn geworden. In september trekken ze voor de bronsttijd weer naar de toendra, maar niet zo ver als `s zomers. Na de bronst gaan ze terug naar de bossen en brengen daar de winter door. Deze trek is noodzakelijk om de toendraflora de gelegenheid te geven zich te herstellen van het intensieve grazen. De grote voeten van de kariboe zijn uitermate geschikt voor het trekken door sneeuw, over glad ijs en door moerassen. De twee helften van de gespleten hoef zijn sterk verbreed en afgeplat, waardoor het gewicht verspreid en de druk op de grond verminderd wordt, precies als bij sneeuwschoenen. De druk die een kariboe op de grond uitoefent, is ongeveer 14 kg per vierkante dm, een zeer lage waarde vergeleken met bijvoorbeeld de eland met 59 kg per vierkante dm. De holle onderkant van de hoeven en de plukken haar daarop geven de kariboe goed houvast op gladde oppervlakken. Tijdens de trek komen de dieren per dag ca. 30 km vooruit, maar een opgejaagde kariboe kan voor een korte tijd wel 65 km per uur halen.

Korstmoseters

In de winter eten de kariboes korstmossen, zoals rendiermos, en droge grassen, die ze tevoorschijn halen door met hun hoeven sneeuw weg te krabben. De naam kariboe, die afkomstig is van de Algonkinindianen, betekent dan ook `krabber`. Ook eten ze wel de takken van bomen, zoals wilg en esp. `s Zomers eten ze berken, wilgen, paardenstaarten, grassen en zeggen. Ook knabbelen ze aan de afgeworpen geweien, wat ertoe bijdraagt dat het calciumgehalte van het lichaam op peil gehouden wordt tijdens het groeien van het nieuwe gewei.

Goed geplande geboorten

De bronsttijd valt in oktober en begin november. De stieren behandelen de koeien zonder onderscheid en vormen geen harems. Gevechten duren kort en vinden alleen plaats als de stieren te dicht bij elkaar komen. Tijdens de bronst krabben de stieren over de grond met een heen en weer gaande beweging van hun gewei. Dit hoort bij de hofmakerij, en men heeft het idee geopperd dat de naar voren stekende takken van het gewei van de stieren zo groot zijn geworden om de ogen tijdens dit krabben te beschermen tegen de scherpe twijgen en sprieten van de begroeiing. Vroeger dacht men dat deze takken gebruikt werden om sneeuw weg te schuiven bij het zoeken naar voedsel, maar men heeft nog nooit een kariboe zoiets zien doen. De jongen worden begin juli geboren en 90% ervan zelfs binnen dezelfde vier en twintig uur, terwijl de kudden op hun lente trek zijn. Als ze te vroeg worden geboren bezwijken ze bij slecht weer, terwijl ze als ze te laat  geboren worden niet voldoende tijd hebben om weerstand voor de winter op te doen. Het is ook voor de trek erg belangrijk dat alle jongen ongeveer tegelijk geboren worden, zodat alle koeien op dezelfde tijd verder kunnen trekken er minder kans is dat er dieren achterblijven die een gemakkelijke prooi voor wolven zouden vormen. Ieder ziek - oud of jong - of achtergebleven dier wordt ogenblikkelijk door de wolven overmeesterd. De kalfjes wegen ongeveer 4 kg als ze geboren worden en kunnen al lopen als ze een half uur oud zijn. Als ze 4 uur oud zijn kunnen ze al harder lopen dan een mens. Dat is noodzakelijk, omdat moeder en kind bij de kudde moeten blijven. Om het kalf op te wekken haar te volgen, kijkt de moeder ernaar en beweegt tegelijkertijd haar kop op en neer, waarbij ze grommende geluiden maakt.
Dit schijnt het kalf altijd te stimuleren achter haar aan te lopen. Gewoonlijk verzamelen de koeien met kalfjes van ongeveer dezelfde leeftijd zich in kleine groepjes, zodat deze dezelfde snelheid kunnen aanhouden. Als de kalfjes nog erg klein zijn volgen ze elk bewegend voorwerp, zodat ze blindelings achter een willekeurig dier aan blijven lopen als de groep verstoord wordt. Als het gevaar voorbij is zoekt iedere moeder haar eigen kalf weer op, dat ze herkent aan de geur. Aan het eind van hun eerste levensmaand beginnen de kalfjes al zelf te grazen, maar ze worden toch nog tot de winter gezoogd.

Levert van alles

Zowel de eskomo`s als de Athabascanindianen waren vroeger voor hun eerste levensbehoeften als voedsel, kleding, beschutting, praktisch volledig van kariboes afhankelijk. Er was zelfs een Indianenstam die de naam `kariboe-eters` had. Eskimo`s zijn voornamelijk van de zee afhankelijk, maar trekken `s zomers landinwaarts om op kariboes te jagen. Ze gebruiken de huid voor kleding, schoeisel en bedekking van boten. Het vet wordt gesmolten en als lampenolie gebruikt. Van de geweien worden diverse gebruiksvoorwerpen zoals tentharingen, stoelen en speelgoed gemaakt.

Wolven achter de kudde aan

Een enkele keer vangt een grizzlybeer wel eens een jonge kariboe, maar de voornaamste vijand is toch de wolf. Troepen wolven leven het grootste deel van het jaar in de omgeving van kariboes en vangen alle zieke, oude of achtergebleven dieren. Men heeft berekend dat niet meer dan 5% van de kariboepopulatie aan de wolven ten prooi valt. Er is eens een kudde kariboes waargenomen, die gevolgd werd door 20 wolven, die weer gevolgd werden door 2 raven en 3 arenden, die van de kadaverresten leefden.

bron :  rendierinfo

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

De mythe van het rendier

Er bestaan veel fabels en mythen bij de Inuit. Hier volgt er een:

Lang geleden veranderde een vrouw haar oude zeehondenjas in een walrus. Ze zette een gewei op zijn hoofd en liet hem daarna te water. Hij zag er uitstekend uit.

Daarna veranderde zij haar laarzen in een rendier. Het donkere deel werd de rug van het dier, terwijl het witte stuk zijn buik werd. De poten werden uit haar gordel gemaakt en het deel van de broek dat daaraan vastzat, werd gebruikt om de lendestukken te vervaardigen. Tenslotte bracht ze een paar slagtanden aan in zijn hoofd. Hij zag er zeer goed uit en ze gaf hem de vrijheid.

Toen het rendier een mens tegenkwam, viel het deze aan en doodde hem met zijn slagtanden.

De vrouw riep zowel de walrus als het rendier bij zich. Ze verwijderde de tanden uit de kop van het rendier en plantte die in de kop van de walrus. Tegelijkertijd ontdeed ze de walrus van het gewei en zette dat op de kop van de kariboe. Ze haalde ook een paar tanden uit de mond van de laatste en platte zijn voorhoofd af door er een klap op te geven, zodat sindsdien zijn ogen uitpuilen. Op deze manier strafte ze hem wegens manslag.

Toen zei ze tegen het rendier: "Je zult nooit meer in de buurt van de walrus komen en je altijd ver in het binnenland ophouden."

bron : rendierinfo

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

RENDIER MOBILE

Wat heb je nodig:

Karton.
Verf.
Kwast.
Draad.
Schaar.

Je kan een leuk rendier mobile maken met wat knutselkarton en verf.
Kijk goed naar het plaatje hoe het eruit gaat zien en hoe je het ongeveer moet maken. De grootte van alle onderdelen kan je zelf aanpassen. Het gewei kan je bijvoorbeeld uit een A4 halen. Maak de onderdelen en verf ze in een mooie kleur. Het verven moet je op de voor en de achterkant doen want dat is mooi als hij in de ruimte of voor het raam hangt. Maak ook twee oren met ogen, een neus met mond en een strik. Alles ook aan beide zijden schilderen. Maak in alle onderdelen kleine gaatjes voor de draadjes. Op de tekening kan je goed zien waar alle draadjes moeten komen. Bevestig dan al deze onderdelen door middel van draadjes aan elkaar. Je leuke kerst mobile is dan klaar en van beide kanten goed te zien.

bron: rendierinfo

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

De Franse hangoor, een gigantisch leuk konijn!!!

Het Franse hangoor konijn. Alles wat je wil weten over het houden van deze leuke konijnen, over huisvesting, zindelijk maken, het afleren van slechte gewoontes het koppelen van twee konijnen(want een konijn is niet graag alleen) en waarom een franse hangoor in het bijzonder zo ontzettend leuk is als huisdier .

Het franse hangoorkonijn is een van de grootste konijnenrassen, en met een gewicht van ruim 6 kilo doen ze qua formaat niet veel onder voor een vlaamse reus. Het zijn grote vriendelijk dieren, en zijn bijzonder aanhankelijk naar mensen toe, vooral kinderen hebben hun intresse, ze zoeken je op, komen bij je zitten en laten zich graag aanhalen en knuffelen. Ze willen echter liever niet opgetild worden!!! Je hebt kans dat ze dan gaan spartelen, daarmee kunnen ze jou lelijk krabben, of hun iegen rug beschadigen( verrekken of zelfs breken)het is dus wel noodzaak dat je ze goed optilt. En de enige juiste manier is; met een hand tussen de voorpootjes de borst ondersteunen, en met je andere hand ondersteun je hun kont, net boven de staart, daardoor kantel je het dier een beetje in zithouding, en houd het zich stil.

Pak ze in een keer goed beet, dat geeft ze een zeker gevoel, als ze het idee krijgen dat ze de kans lopen om te vallen zullen ze zeker tegenwerken!
En til het dier nooit aan zijn nekvel op!!!!! Een franse hangoor is daar veel te groot en zwaar voor, en het is trouwens voor niet een konijn een pretje, er kunnen inwendige bloedingen ontstaan, en bij dwergkonijnetjes is het velletje zo dun dat het zelfs af kan scheuren!!!!Het is een achterhaalde en nare manier om een konijn op te tillen, de enige reden om het in zijn nekvel te grijpen is om hem even rustig te houden (bijv bij de dierenarts of bij het nagels knippen) maar dan nog mag je het dier niet aan zijn vel optillen.Het is een fabeltje dat moederkonijnen zo hun jongen ook dragen, een moederkonijn draagt zijn jongen bij voorkeur niet, als het nest verstoord wordt zal ze eerder haar jongen opeten dan het nest verplaatsen.

De Franse hangoor is een groot dier en dus niet geschikt om rondgesjouwd te worden door kinderen, maar wat mij betreft is geen een dier daar echt geschikt voor, als ze gemaakt waren om op te pakken zat er wel een handsvat aan. Ik laat mijn dieren altijd gewoon los lopen, en dan kruipen ze vanzelf wel bij je op schoot als ze willen, en als je wat lekkers voor ze hebt komen ze zeker!!!

Huisvesting

Omdat de franse hangoor een groot dier is heeft hij ook flink de ruimte nodig.Je kan ervoor kiezen om hem binnen in een flink hok te houden, maar dan moet je hem wel 1 a 2 keer per dag minimaal een uur rond laten lopen. Of je kiest voor een buitenhok met flinke ren, en een lekker tochtvrij nachthokje om te slapen. Als je ervoor kiest om hem in de winter buiten te laten, moet je hem ook echt buiten laten, een franse hangoor ontwikkeld een hele dikke ondervacht die hem beschermd tegen vocht en kou, en met zo'n dikke vacht in een huiskamer waar het toch gauw zo'n 22 graden is kan het dier zelfs bezwijken van de hitte. Als het erg hard vriest wat zaagsel hooi en stro in zijn hok, en je konijn kan gewoon buiten blijven.

Samen is 't leuker

Als je ervoor kiest om je konijn buiten te huisvesten zal je mischien niet zoveel tijd met hem doorbrengen dan waneer je hem binnen houdt, mischien is het dan leuker om er nog een konijn bij te nemen, konijnen zijn immers groepsdieren, en houden er niet van om alleen te zijn, je kan dan het beste kiezen voor een gecastreerde ram en een voedster, die combinatie heeft het meeste kans van slagen.

Koppelen van konijnen

Als je twee jonge dieren neemt, is het verstandig om ze op een leeftijd van 3 maanden te scheiden, konijnen zijn vanaf drie maanden vruchtbaar, en om ongewilde nestjes te voorkomen is het beter om ze vanaf die leeftijd te scheiden doormiddel van gaas, dan kunnen ze elkaar nog wel zien en ruiken en aanraken, en blijven ze aan elkaar gewend. vanaf 6 maanden kan je een rammetje laten castreren, maar let wel op dat hij 3 tot 6 weken na castratie nog vruchtbaar kan zijn. dus houd ze tot die tijd apart.

Als je ze weer bij elkaar wil zetten( of twee nieuwe konijnen aan elkaar voor wil stellen) laat je ze kennismaken op neutraal terrein, bijvoorbeeld in de hal of de badkamer, in elk geval op een plek waar ze geen van beiden ooit geweest zijn, en dus absoluut geen teritoriumdrang kunnen hebben. Houd een plantenspuit bij de hand voor het geval ze elkaar toch te lijf gaan, in de meeste gevallen is dat genoeg om de woede te bekoelen,haal de konijnen uit elkaar en probeer het de volgende dag of een paar uur later nog een keer. Het is af te raden om twee rammen te koppelen, want dat lukt bijna nooit, ook niet als beide heren gecastreerd zijn. Ik heb zelf twee rammen die leven naast elkaar , gescheiden door gaas, huppelen samen langs het gaas, slapen zij aan zij tegen het gaas, maar zonder gaas ertussen vliegen de plukken haar in de rondte. Niettemin hebben ze toch aanspraak aan elkaar, en genieten van elkaars gezelschap, ik ben ervan overtuigd dat het beter is om konijnen niet alleen in een hok te zetten, samen is echt leuker.

Zindelijk maken

De meeste konijnen zijn van nature al zindelijk, ze doen hun behoefte altijd in hetzelfde hoekje van het hok, het is erg handig om in dat hoekje een konijnen toiletje neer te zetten in de vorm van een lage plastic bak ( te koop bij de dierenzaak). Het konijn zal daar dan voortaan zijn behoefte in doen, met het gevolg dat je niet elke drie dagen zijn hele hok hoeft te verschonen, gewoon elke dag even het bakje omkiepen en schoon zaagsel erin , en de rest van het hok blijft dan zo schoon dat een keer per week verschonen voldoende is. Er zijn natuurlijk altijd lastige portretten die het vertikken om op het bakje te gaan, of gewon geen vaste plek hebben waar ze hun behoefte doen. Probeer het dan eens een paar dagen zonder enige bodembedekking in zijn hok, alleen zaagsel en evt wat hooi in zijn plasbak. Om te voorkomen dat hij steeds natte voetjes krijgt zal het konijn dan hoogstwaarschijnlijk alsnog zijn behoefte in het bakje gaan doen, want een konijn houdt nu een maal van een schone droge slaapplaats.

Het afleren van slechte gewoontes

Ik moet zeggen die franse hangoor van mij knaagt nergens aan, en doet helemaal niets wat hij niet mag, hij is als een echte fransoos hoort te zijn,lekker relaxed op het luie af. Mijn andere hangoor daarintegen is een verwoede knager, eerst heb ik de FOEI methode geprobeert, gewoon hard foei roepen als hij iets doet.....maar dat werkte bij hem niet, dus de plantenspuit maar in de aanslag gezet, dar lachte hij ook om, liep gewoon tegen de straal in en ging vervolgens lekker zijn snuit zitten poetsen. Nu zet ik hem met een luide FOEI steeds in zijn hok als hij iets doet wat niet mag, en laat hem daar tien minuten, dat begreep hij wel, hij heeft nu de link gelegd dat het woord FOEI betekend dat hij zijn hok in moet, en dan maakt hij dat hij wegkomt. Je moet gewoon een manier vinden die je konijn begrijpt, want je kan ze zat leren,ze zijn slim genoeg.

(dier-en-natuur.infonu.nl)

               
onnoemelijk te vervelen.
Ik wou dat ik twee hondjes was,
dan kon ik samen spelen".

(Godfried Bomans 1956)
-------------------------------------------------------------------------------

"Vindt een huisheer wel iemand onder zijn huisgezin, die hem eene ongeveinsder en levendiger vreugd, dan zijn hond betoont?"

(A.F.J. Ereville, 1803)
-------------------------------------------------------------------------------"Als de hond geld heeft, zegt men meneer hond"

-------------------------------------------------------------------------------"Komt men over de hond, dan komt men over de staart."

= Als je de grootste moeilijkheden overwonnen hebt, dan gaat de rest een stuk makkelijker.

-------------------------------------------------------------------------------"De hond is, onder de viervoeters,
's menschen beste kameraad en trouwste vriend".
(L. Seegers 1908)

------------------------------------------------------------------------------- 
"Bij kleine hapjes leert men een hond eten"

= Geleidelijk aan kun je zelfs aan onmogelijke dingen gewend raken. 

-------------------------------------------------------------------------------"Zo trouw als een hond!" (Zeer trouw zijn) 

-------------------------------------------------------------------------------"In zijn eigen huis is de hond een leeuw"
Perzisch spreekwoord

-------------------------------------------------------------------------------"Als je de staart van een hond een poot zou noemen, hoeveel poten heeft hij dan? Vijf?
Nee, vier. Een staart een poot noemen, maakt hem nog geen poot!
(Abraham Lincoln)

-------------------------------------------------------------------------------"Als een dolle hond te keer gaan."
(Onbezonnen te werk gaan)

-------------------------------------------------------------------------------"Er zijn eigenaars die een hond gevaarlijk maken. Jammer dat het steeds weer de hond is die hiervan de gevolgen moet dragen."

-------------------------------------------------------------------------------

(hondentips.com)

Een oudere hond wat aanleren...

Door Betty van Dog Attitude

Lezersvraag even in het kort:
Je vindt veel boeken om pups op te voeden, maar wat als je een volwassen Berner Sennen (5 j.) uit het asiel hebt gehaald en je wil hem op hondvriendelijke manier leren dat hij niet mag trekken? Zijn er technieken voor oudere honden? (Nancy)


Beste Nancy,
Wat leuk dat je een hond uit het asiel heeft gehaald! Er zijn inderdaad veel boeken voor pups geschreven. De tips die voor pups beschreven worden, gelden ook voor volwassen honden. Een pup en een volwassen hond leren op dezelfde manier. Een hond leert op basis van zijn eigen ervaringen. Hij leert een verband leggen tussen zijn eigen gedrag (bijvoorbeeld trekken aan de riem) en het effect of gevolg van dat gedrag (ik kom overal waar ik heen wil).
Het voordeel van pups is dat deze meestal nog geen succes hebben gehad met het trekken in tegenstelling tot volwassen honden. Deze hebben vaak al geleerd dat trekken werkt. Hierdoor duurt het bij volwassen honden langer voordat je resultaten boekt. Met het wandelen zonder trekken verwachten we dat de hond zonder druk op de halsband aan de lijn meeloopt. De hond loopt links of rechts naast de baas.

Wat kun je doen?

Optie 1:
Simpelweg zouden we kunnen zeggen dat de hond geen succes meer mag hebben met het trekken. Als de hond geen succes boekt neemt het gedrag af. Voor deze oefening heb je een heleboel geduld nodig. Deze oefening werkt op basis van uitdoving. Voordat je met deze oefening aanvangt, is het belangrijk dat je weet dat het gedrag eerst erger wordt. Als de hond nooit meer mag trekken zal het gedrag, nadat het eerst is toegenomen, afnemen.

Optie 2:
De hond trekt, je draait direct de andere kant op. Zodra de hond met een slappe lijn meeloopt, zeg je 'braaf' of 'goed zo' en ga je weer de richting op waar je naar toe wilde lopen. Steeds als de hond naar links trekt, ga je naar rechts, de hond trekt vooruit, je gaat achteruit. Hierdoor leert de hond om op jou te letten en dat trekken geen zin heeft omdat hij juist dan ergens komt waar hij niet heen wil.

Optie 3:
Met je hand en een brokje de hond in een juiste positie sturen. Laat iets lekkers ruiken aan je hond en stuur hem in een gewenste positie naast je. Zodra de hond in de gewenste positie loopt zegt je 'braaf' of 'goed zo' en geef je de hond zijn beloning. Door herhaaldelijke koppeling gaat de hond leren dat als hij naast je loopt dat hij dan een beloning krijgt. In het begin moet je veel en snel belonen. Iedere stap dat hij niet trekt, beloon je met je stem en met iets lekkers. Naarmate de oefening beter gaat, kun je de beloningen uitstellen.

Optie 4:
Gebruik een Gentle Leader of Halti. Dit is een soort hoofdhalster voor honden. Het hulpmiddel zit over de snuit van de hond en achter zijn nek. De lijn wordt aan de Gentle Leader of Halti bevestigd. De hond kan nog alles met het halster zoals eten, drinken, blaffen. Voordat je gebruik kunt maken van de Gentle Leader is het belangrijk dat je de hond de Gentle Leader eerst aanleert. De meeste honden zullen het namelijk in het begin niet leuk vinden wanneer je de Gentle Leader omdoet en zullen proberen de Gentle Leader af te doen. De hond zal waarschijnlijk met zijn kop schudden of met zijn poten de snuitband proberen te verwijderen. Het is daarom van belang dat de hond de Gentle leader gaat associëren met iets positiefs. De Gentle Leader leert uw hond het trekken aan de riem af doordat de kracht die uw hond bij het trekken uitoefent via de nekband naar de bovenkant van zijn nek wordt overgebracht terwijl de druk op zijn snuitband hem vertelt dat je zijn natuurlijke leider bent. De instinctieve weerstand van je hond tegen deze nieuwe druk zorgt ervoor dat hij stopt met trekken om zo de druk achter op zijn kop te verzachten. Hij zal zich ontspannen en rustig naast je lopen.

Optie 5:
Zoek een leuke hondenschool waar ze in klein groepsverband op een positieve manier trainen of vraag naar de mogelijkheden voor persoonlijke begeleiding.
Voor meer informatie kun je te allen tijde contact op nemen met DOG Attitude.

Met vriendelijke groet,

Betty Buijtels www.dogattitude.nl    
(hondentips.com)

Katten Horoscoop   bron* Kattencafè

WATERMAN (21 januari- 19 februari) Tolerant, gereserveerd, idealistisch   Is de invloed van Saturnus groot, dan lijkt hij wat betreft betrouwbaarheid op de Steenbok-kat, maar de waterman-kat wordt extrovert en opstandig als de invloed van Uranus groter wordt. Vandaar dat deze kat nogal onvoorspelbaar is. Hij is intelligenter dan de gemiddelde kat, blijft onverstoorbaar op een kritieke momenten en werpt zich dan op als een geboren leider die de boel uitstekend overziet-dit is toe te schrijven aan het derde allesziende oog, dat onzichtbaar middenop het voorhoofd van de Waterman schijnt te zitten. In de Egyptische mythologie wordt dit het Oog van Horus genoemd. VISSEN (20 februari - 20 maart)  Fantasierijk, vredelievend en vriendelijk Pisces is  het twaalfde en laatste teken van de dierenriem. De dromerige  Vissen-kat is een idealist: ondanks het feit dat dat zijn omgeving hem met  de realiteit confronteert, blijft hij in  zijn eigen fantasiewereldje leven. Het zijn dieren met een bijzonder warm hart, ze zijn begripvol en veel te aardig voor deze slechte wereld! De Vissen-kat zal hachelijke situaties vermijden en veiliger oorden verkiezen. RAM (21 maart - 20 april) Initiatiefnemer, energiek, leider Aries is het eerste teken van de dierenriem en de Ram-kat symboliseert het unieke gevoel van het ontwaken, de hergeboorte en de vreugde die verbonden is met het voorjaar. Hij is moedig, opgewekt, assertief - en een toegeweide minnaar! De Ram-kater is de eeuwige "rode kater van hiernaast", terwijl de onder dit gesternte geboren poes een wispelturige verleidster is. Ze hebben beide een opvliegend karakter - begrijpelijk, omdat Aries het teken is van Vuur - en de vonken vliegen ervan af als de poes uit de dromen van de kater hem met hoofdpijn afwijst. STIER (21 april - 21 mei) Trouw, moedig en standvastig De Stier-kat is betrekkelijk conservatief. Absoluut niet wispelturig, verkiest hij de huiselijke geneugten boven avontuurlijke nachten op daken. Te veel "huiselijk comfort" is de oorzaak van het zware lijf dat de Stier typeert. Vandaar dat zijn eetlust goed in de gaten moet worden gehouden om zwaarlijvigheid te vermijden. Hij vertoont meer territoriaal gedrag dan de meeste andere katten en hij verdedigt zijn gebied met hand en tand tegen binnendringers. Meestal is zijn stevige postuur en ruige vacht om de brutaalste aanval te ontmoedigen. De massief gebouwde kat met stierennek en krachtige schouders is traag in zijn manier van doen en alle bewegingen lijken zorgvuldig overwogen. Op zoek naar zinnelijk genot toe te schrijven aan de invloed van de planeet Venus- en zichzelf verbonden hebbend aan haard, huis (en voedselbak)  van de mens, is deze kat een trouwe en betrouwbare vriend voor het leven. Medeleven, betrouwbaarheid en daadkracht is zijn positieve karaktereigenschap. Negatieve eigenschappen  zijn jaloezie, bezitterigheid en zelfingenomenheid. Soms houdt hij te sterk vast aan zijn conservatieve ideeën om een tekort aan flair en fantasie te camoufleren! Kwetsbare delen van het lichaam zijn de nek, keel, oren en het achterhoofd. Hij is gevoelig voor keelontstekingen en zwaarlijvigheid. TWEELINGEN (22 mei-21 juni) Tweestrijdig, wispelturig, intellectueel De uitbundige en energieke Tweelingen-kat is een bijzonder speels katje met een mentale flexabiliteit waardoor hij de ideale kameraad is voor een gelijkgestemd persoon. De drukke, kleine, veelzijdige en zich snel aanpassende Tweelingen-kat is een groot "causeur" en weet met zijn vrolijk gebabbel de vogels uit de bomen te lokken. De sierlijk gebouwde Tweelingen-kat met snelle en scherpe ogen is altijd actief, energie puttend uit een schijnbaar bodemloze bron. Het is dan ook niet vreemd dat Mercurius, drager van kwikzilver, de sturende planeet van de Tweelingen is. KREEFT (22 juni-23 juli) Gevoelig, materialistisch en romantisch De Kreeft-kat is de huiselijkste kat die er is en de perfecte moederpoes. Ondanks de voorbestemming van uitstekende fokpoes en dekkater moet de verantwoordelijke eigenaar sterilisatie en castratie serieus overwegen, omdat de Kreeft-kat zich geboren voelt om zich op een hoog tempo voort te planten. Eenmaal gecastreert, zal de warme belangstelling van de kater voor de poes zeker niet afnemen. En de poes zal zich met haar sterk ontwikkelde moederinstinct ontfermen over de andere huisdier die buiten het nest van de Kreeft-kat geboren zijn. Het zijn zorgzame dieren die veel behoefte hebben aan lichamelijk contact.  LEEUW (24 juli-23 augustus) Zelfverzekerd, enthousiast, trots Opzichtig, grootmoedig en zich veel waardigheid toekennend, is de Leeuw-kat trots op zijn titel "Koning der Katten". Heel veel aandacht vragend - en deze meestal ook krijgend - kan de Leeuw-kat zich op hinderlijke wijze willen manifesteren en zich als een ijdele, arrogante en dominante kat gedragen. Hoewel traditioneel gezien Leeuw-katten pronken met weelderige rode of gouden vachten, zijn ze niet allemaal gehuld in de schitterende kleuren van hun  sturende planeet de  zon. Helaas, want de rode kleur verhoogt hun status. MAAGD (24 augustus-23 september) Scherpzinnig, ordelijk, logisch denkend De kat, om het even kater of poes, wordt gewoonlijk geassocieerd met het astrologische teken van Virgo. Deze bijzonder propere en intelligente kat die om zijn doel te bereiken dikwijls methodisch te werk gaat en daarbij natuurlijke charme uitstraalt, is een kat met karakter. Maagd-katten, dwangmatige wassers van vacht en snorharen, zijn onafhankelijke dieren die bijzonder gesteld zijn op verfijnde en regelmatige maaltijden.  WEEGSCHAAL (24 september-23 oktober) Evenwichtig, rechtvaardig, gevoel voor schoonheid De vredelievende Weegscheel-kat is een intelligente, charmante en gevoelige kameraad, die zich aanpast aan de stemmingen van zijn eigenaar. Venus, de godin van  liefde en schoonheid, is de sturende planeet van Libra en heeft dan ook  een bijna wellustige invloed op deze kat.  Zo beleeft de Weegschaal-kat duidelijk plezier aan zachte, melodieuze muziek en is hij gesteld op comfort, zoals het bed van zijn baasje! SCHORPIOEN (24 oktober-22 november) Vasthoudend, gesloten, energiek De Schorpioen-kat is tomeloos energiek, gaat recht op zijn doel af en is in zijn doen en laten zeer gedreven. Van nature is het een emotionele kat, maar hij uit zijn gevoelens slecht. Worden zijn gevoelens onderdrukt, dan kan hij gedragsproblemen vertonen. Deze kat is gesloten, maar heeft een indringende blik in zijn ogen, die de diepste geheimen van zijn baasje  open kan breken, waardoor het aannemelijk lijkt dat de heksen in de Middeleeuwen een Schorpioen-kat als "huisvriend" hadden.  BOOGSCHUTTER (23 november-21 december) Extrovert, optimistisch, onafhankelijk   De sportie en avontuurlijk aangelegde  Boogschutter-kat is een zorgeloos dier dat zich meer door geluk dan door wijsheid uit bepaalde situaties redt. De bruisende energie, gekoppeld aan de ongeremde levenswijze maakt hem tot een sympatieke kat. De opgewekte en uithuizige Boogschutter-kat doet denken aan Top Cat, de straatkat uit de tekenfilm die talent heeft om zich in - en uit - allerlei netelige nesten te werken en altijd met een lach op zijn gezicht een avontuur besluit. STEENBOK (22 december-20 januari) Nijver, nauwgezetheid, volhardend De rustige, gedisciplineerde Steenbok-kat maakt een betrouwbare en bezadigde indruk die hem een soort rijpheid geeft, waardoor hij ouder lijkt  dan hij is. Zelfs de  Steenbok-kittens zijn ernstige diertjes,  die het speelse gedrag van hun gelijken, geboren onder andere astrologische gesternten, afwijzen. Capricornus heeft een sterke associatie met Vadertje  Tijd en ouderdom. Deze kat is wars van veranderingen, erg behoedzaam, de veiligheid van zijn territotium binnenshuis prefererend boven de gevaarlijke buitenwereld. De Steenbok-kat, die de invloed ondervindt van Saturnus, de grote opzichter van de dierenriem is het levende bewijs van "voorzichtigheid is de moeder der wijsheid"!

 

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

Draagtijden en broedtijden

foto: BBC

De draagtijd (of drachtigheidsduur) is de periode dat een foetus (= ongeboren vrucht) in de baarmoeder doorbrengt vanaf de bevruchting tot aan de bevalling. Van draagtijd wordt meestal gesproken bij zoogdieren, maar ook bij levendbarende vissen kan van draagtijd gesproken worden.
Hieronder zie je de draagtijden en broedtijden van respectievelijk verschillende zoogdieren en levendbare vissen en daarnaast van eierleggende dieren (tussen haakjes staat de spreiding per diersoort). De volgorde is alfabetisch.
Wanneer je op een diersoort klikt, krijg je heel veel info over de betreffende diersoort op Wikipedia en ook afbeeldingen van het dier.

leuke dierenfoto's

                                                                     








                                                                               










                                                                                   

Keizer Tamarin, aapje

De bombardeerkever

Er loopt op aarde, in midden- en zuidelijk Europa om precies te zijn, een insectje rond, dat een levende chemische fabriek is. Het produceert stoffen waarmee het een kleine explosie weet te veroorzaken die jagers afschrikt: het bombardeerkevertje.

Kleine chemische fabriek

Nog geen centimeter lang is de bombardeerkever waarschijnlijk de kleinste lopende chemische fabriek. In zijn achterlijf bewaart hij twee verschillende chemische stoffen waterstofperoxide en hydrochinonen. Wanneer de kever bedreigd wordt, dan worden deze twee stoffen in een separate holte bij elkaar gebracht.

Daar reageren de stoffen met elkaar. Het gevolg is een kleine explosie, die de gevormde verbinding naar buiten spuit. Dit spul stinkt (naar jodium) en is heet (zo'n 100 graden Celsius). De kever heeft zelfs een soort spuitmond die hem in staat stelt om te richten.

Zo slaagt hij erin om elke belager, mieren en andere kevers, effectief af te schrikken.

Verder is - vreemd genoeg - nog weinig bekend over het dagelijks leven van de kever.

Evolutie

Nu gelooft men algemeen dat alle dieren uit primitievere vormen ontstaan zijn, langs de weg der geleidelijkheid. Maar ik heb er veel moeite mee om me een voorstelling te maken hoe dit complex van organen ooit geleidelijk onstaan kan zijn en dan ook nog op zodanige manier dat de tussenstappen een grotere overlevingskans boden.

Als in een eerdere fase slechts één van de stoffen geproduceerd werd, gaf dat geen enkel evolutionair voordeel. Als beide stoffen geproduceerd werden, maar niet gescheiden opgeslagen, was dat beslist een nadeel: het diertje zou zichzelf opblazen. Op de een of andere manier moet dus een vorm ontstaan zijn die én beide stoffen produceerde én ze apart kon opslaan.

Maar dan is het er nog niet want er moet ook nog een aparte ruimte met een uitgang naar buiten zijn waarin de stoffen bij elkaar gebracht kunnen worden. Want alleen het bezit van de verschillende stoffen en de gescheiden opslag boden geen evolutionair voordeel.

Alleen het complete wezentje heeft een voordeel ten opzichte van andere kevers.

Het is toch veel eenvoudiger te geloven dat de bombardeerkever zo gemaakt is. Alles wijst op een intelligent ontwerp, een bewuste keuze om dit diertje deze mogelijkheden te geven. Als ik dit kevertje zie, heb ik geen moeite te geloven in een Schepper en om hem te prijzen voor zijn vernuft.
(die-en-natuur.infonu.nl)

Zeldzame grootoorspringmuis voor het eerst op video

Van onze redactie Nieuwsgrazer
gepubliceerd op 10 december 2007 19:12 , bijgewerkt op 10 december 2007 21:50

AMSTERDAM - Een mysterieus woestijndiertje is voor het eerst vastgelegd op video. Wetenschappers gebruiken de beelden om meer te weten te komen over de zeer zeldzame knaagdiertjes.

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

In de SPOTLIGHTS 1 Afghaanse Windhond

De geschiedenis van de Afghaanse windhond gaat zeer ver terug. De Shikoris, inwoners van Afghanistan, beweren zelfs dat Noach de Afghaanse windhonden een plaats gaf in zijn Ark! Er bestaat geen enkele twijfel over het feit dat de Afghaanse windhond tot de oudste rassen van de wereld behoort. De Afghaan werd via Engeland uit Afghanistan geïmporteerd in het begin van deze eeuw. Afghanen kwamen in het Nederlandse Hondenstamboek voor het eerst voor in deel XXIII van 1929, waarin een vijftal Afghanen wordt vermeld, die sinds 1927 vanuit Engeland in Nederland waren geïmporteerd. Deze importen betekenden de start van dit ras in Nederland.

Er bestonden oorspronkelijk eigenlijk 2 rassen: de vlakte-Afghaan en de berg-Afghaan. Het eerste type werd in de lager gelegen gebieden gebruikt voor de jacht op hazen en antilopen; het tweede tot ver in het ruwste hooggebergte voor de jacht op steenbokken, bergherten enz. Op alle verschillen tussen deze Afghanen gaan we hier niet in. De tegenwoordige rashond behoort gefokt te worden naar de Engelse rasstandaard. Meer informatie over het ras en de rasstandaard is te verkrijgen via de NVOW (Nederlandse Vereniging voor Afghaanse Windhonden en andere Oosterse Windhondenrassen).

De Afghaan heeft een periode gekend van vrij grote populariteit, die de laatste jaren sterk afgenomen is en het is nu weer een vrij zeldzaam ras. Het exotische uiterlijk van de Afghaan wordt door velen bewonderd, evenals de typische zijdeachtige vacht en het zeer stijlvolle, vloeiende en veerkrachtige gangwerk. Verzorging Het valt niet te verbergen, dat de vacht van een Afghaan heel wat aandacht vergt en dat men zich er niet met een Jantje van Leiden van af kan maken. De vacht van een Afghaan heeft vrij veel verzorging nodig: het haar klit bij de meeste snel en wordt ook vuil, zodat er vaker dan bij andere rassen gewassen en geborsteld moet worden.

Lichaamsbeweging Lichaamsbeweging is zeer belangrijk voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid van de Afghaan. Tot de leeftijd van ongeveer 6 maanden kan hij alle lichaamsbeweging die hij nodig heeft verkrijgen in zijn eigen huis en tuin. Hij moet nooit teveel beweging krijgen en zodra hij tekenen van vermoeidheid gaat vertonen, moet hij naar zijn eigen bed kunnen gaan en rusten. Als de Afghaan opgroeit zal hij meer lichaamsbeweging nodig hebben. Een volwassen Afghaan, die te weinig beweging krijgt, kan vrij snel een lastpost in het gezin worden. Met onvoldoende beweging om hem gelukkig te houden zal hij andere dingen bedenken en gaan doen. Deze dingen worden helaas niet altijd op prijs gesteld in het huis. Beweging moet worden gegeven, onafhankelijk van de weersgesteldheid, de toestand van de eigen gezondheid en de beschikbaarheid van tijd.

Karakter Kenmerkend voor een ras dat zelfstandig de prooien moest vangen, is de onafhankelijke aard. De Afghaan is niet geselecteerd op gehoorzaamheid, maar alleen op prestatie, de jachtlust, snelheid, behendigheid en moed. Je neemt er geen om speciaal kunstjes te laten doen (hoewel er in Amerika een circusnummer is met Afghanen!), maar het klikt alleen echt tussen hond en baas als er een wederzijds respect is voor elkaar: men leeft samen en probeert elkaar tot zijn recht te laten komen. Daarbij is de mens natuurlijk degene die de omstandigheden verschaft en bepaalt. Kan men een Afghaan niet het juiste milieu bieden, neem er dan geen. Respect voor de hond houdt ook in dat u hem niet hard behandelt bij de opvoeding, dus zeker geen slaag geeft.

De hond zal dan geen respect meer voor u hebben, misschien wel bang voor u zijn, maar u tegelijk verachten. Het wordt dan niets tussen u beiden. Toch moet de hond leren begrijpen dat u in bepaalde opzichten de leider bent die grenzen en wetten stelt waaraan hij zich moet houden. Een van de voor velen prettige eigenschappen van de volwassen Afghaan is het gedrag binnenshuis: zeer beheerst en rustig en zo totaal anders dan de vrolijke en drukke herders- en jachthondenrassen die door anderen weer zo leuk gevonden worden. Met andere huisdieren kan de Afghaan meestal zeer goed overweg. Buiten is hij meestal niet agressief tegenover andere honden, maar als hij aangevallen wordt is de echte Afghaan vaak onoverwinnelijk! Bij zeer jonge kinderen die niet weten hoe ze zich moeten gedragen tegenover de hond en wel eens onbewust wreed of onhandig gedrag vertonen, raden wij de Afghaan niet aan.

Activiteiten Als extra mogelijkheid tot plezier en ontspanning voor de hond en baas zijn er de windhondenrennen en -coursings. Informeer bij uw vereniging wat dat zoal inhoudt en wie weet gaan baas en hond het beide leuk vinden. Behalve aan sport deelnemen kunt u uw hond ook tentoonstellen als u en de hond dat leuk vinden. Bovendien moet hij dan ook nog mooi zijn in de zin van de rasstandaard en naar de smaak van de keurmeester. De NVOW zegt hierover dat zij van mening is dat pure rensport een niet "passende" activiteit voor de rastypische Oosterse windhonden is en derhalve het deelnemen aan renactiviteiten geen zekerheid biedt voor de rastypische eigenschappen/kenmerken van de Oosterse windhonden, omdat:

De NVOW van mening is dat de werkelijke rastypische kwaliteiten van de Oosterse windhonden niet uitsluitend beoordeeld kunnen worden aan de hand van prestaties op een renbaan of op een tentoonstelling of op een coursingveld; De NVOW van mening is dat de drie takken van "sportactiviteiten" veel kunnen betekenen voor de honden en hun eigenaren, echter de totale kwaliteit van een rastypische Oosterse windhond dient uit meerdere invalshoeken bekeken te worden. Als u een teef hebt en de hond heeft voldoende waarde als fokdier, kunt u er ook mee gaan fokken. Ook dat is een liefhebberij op zichzelf: mooi maar vaak ook met teleurstellingen; begint eer ge begint!

De mentaliteit van de baas De mentaliteit van de baas is heel belangrijk voor een gelukkig samenleven. Want Afghanen zijn anders : dat geldt vooral ook voor hun karakter. De Afghaan is misschien wel de minst "hondse" onder alle rassen. Ze hebben een introverte geaardheid, zien op vele zaken neer en maken een rustige, trotse indruk. De baas moet er dan ook rekening mee houden dat de Afghaan geen slaafse ziel, geen uitvoerder van bevelen in de zin van "direct gehoorzamen" is. "Leven en laten leven" is de grote kunst bij de omgang met de Afghaan. De Afghaan voortdurend onder appèl te willen houden of scherpe bevelen te willen geven, zou de beste methode zijn om mens en dier van elkaar te vervreemden.

Het is zaak er vooral zorgvuldig over na te denken alvorens u tot de aanschaf van een Afghaan overgaat. Laat de hond niet de kans lopen dat hij na een tijdje weer weg moet. Mocht u wel een Afghaan nemen, dan wensen we uw hond fijne huisgenoten toe die hij zeker zal waarderen. En als u een echte liefhebber van dit ras wordt, dan kunt u er eigenlijk nooit meer buiten. Indien men zich verder wil verdiepen in het ras, dan kan men zich in verbinding stellen met een van de voorlichters van de NVOW en bovendien door het bestuderen van literatuur en gesprekken met kenners en fokkers. Rasstandaard: Algemene verschijning: Geeft de indruk van kracht en waardigheid waarbij snelheid en macht samengaan. Hoofd trots gedragen. Kenmerken: Oosterse of oriëntaalse uitdrukking is kenmerkend voor het ras. De afghaan kijkt naar en door iemand heen. Karakter: Waardig en gereserveerd, met een zekere intelligente, ongetemde fierheid. Hoofd en schedel: Schedel lang, niet te smal, met geprononceerde achterhoofdsknobbel. Snuit lang met geduchte kaken en geringe stop. De schedel goed in balans en bedekt met een lange kuif. Neus bij voorkeur zwart, leverkleur is toegestaan bij lichtkleurige honden. Ogen: Bij voorkeur donker, maar goudkleur wordt niet uitgesloten. Bijna driehoekig, enigszins schuin oplopend van de binnen- naar de buitenooghoek.

Oren: Laag en goed naar achteren aangezet, dicht tegen het hoofd gedragen. Bedekt met lang, zijdeachtig haar. Mond: Sterke kaken met een volkomen regelmatig en compleet schaargebit, dit wil zeggen dat de bovensnijtanden vlak over de ondersnijtanden vallen en loodrecht op de kaken staan. Tanggebit toegestaan. Hals: Lang, krachtig, met trots gedragen hoofd. Voorhand: Schouder lang en schuin, goed naar achteren geplaatst, goed gespierd en krachtig, zonder beladen te zijn. Voorbenen recht en stevig van bot, in één vlak met de schouders; ellebogen aangesloten.

Lichaam: Rug horizontaal, matige lengte, goed gespierd, het achterste deel licht aflopend naar de staart. Lendenen recht, breed en tamelijk kort. Heupbeenderen vrij geprononceerd en ver uit elkaar geplaatst. Een behoorlijke ribwelving en goede borstdiepte. Achterhand: Krachtig, goed gehoekt en goed geplaatste knieën. Grote lengte tussen heup en hak, met een in verhouding korte afstand tussen hak en voet. Hubertusklauwen mogen verwijderd worden. Voeten: Voorvoeten krachtig en zeer groot, zowel in lengte als breedte, en bedekt met lang, dicht haar; tenen gebogen. Voor middenvoeten lang en veerkrachtig, voetkussens goed op de grond. Achtervoeten lang, maar niet zo breed als de voorvoeten; bedekt met lang, dicht haar. Gangwerk/Beweging: Vloeiend en veerkrachtig en zeer stijlvol. Staart: Niet te kort. Laag aangezet met ring aan het eind. In actie geheven. Spaarzaam (dun) bevederd. Vacht: Lang en van zeer fijne structuur op ribben, voor- en achterhand en flanken. Bij volwassen honden vanaf de schouder naar achteren en op het zadel kort en dicht haar. Lang haar vanaf het voorhoofd naar achteren, met een duidelijke zijdeachtige kuif. Op de snuit kort haar. Oren en benen goed behaard. De middenvoeten mogen kort behaard zijn. De vacht moet zich op natuurlijke wijze ontwikkelen. Kleur: Alle kleuren zijn aanvaardbaar. Maat: Ideale hoogte: reuen 68-74 cm; teven 63-69 cm. Fouten: Elke afwijking van de voorgaande punten moet als een fout worden beschouwd en de ernst waarmee de fout wordt bekeken, moet in de juiste verhouding zijn met de mate ervan. Opmerking: Mannelijke dieren moeten twee duidelijk normale testikels hebben die geheel in het scrotum zijn afgedaald.

bron: huisdiereninfo

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*

Gestreepte jakhals
Groep : op het land levende zoogdieren

De schuwe gestreepte jakhals leeft in Afrika en is vooral tijdens de nacht actief. Het dier is een loyale partner en toegewijde ouder, en staat ten onrechte bekend als hebberige rover of lakei van grotere roofdieren. Hoewel hij kadavers zeker niet laat liggen, besteedt hij de meeste energie aan het jagen op prooi of het zoeken naar eetbare planten.
Wanneer twee gestreepte jakhalzen hebben gepaard, blijven ze hun hele leven lang bij elkaar. Zo'n twee maanden na de paring brengt het vrouwtje op een beschutte plek drie tot zes jongen ter wereld. Het eerste jaar is voor de nieuwe ouders het moeilijkste. Het vrouwtje voedt de jongen de eerste vijf weken met haar melk en daarna moet de ene ouder op zoek naar vlees, terwijl de andere bij de jongen de wacht houdt tegen pythons en arenden. De prooi wordt haastig opgeschrokt en later voor de jongen opgebraakt. Na een paar maanden vergezellen de jongen hun ouders tijdens het foerageren. Wanneer ze zes tot acht maanden oud zijn, kunnen ze alleen jagen. De meeste jongen verlaten hun ouders rond deze tijd, maar één of twee, meestal vrouwtjes, blijven achter om de volgende worp te helpen verzorgen, tot zij afgelost worden door de volgende generatie.
Door het schuwe karakter van de gestreepte jakhals is het onmogelijk om zijn status vast te stellen. In sommige delen van Afrika wordt hij door de plaatselijke bevolking bejaagd. Men gebruikt zijn hart als middel tegen epilepsie, en de huid en nagels zouden kwade geesten afweren. In beschermde wildparken schijnt de soort het goed te doen.
De gestreepte jakhals vangt zijn prooi met een korte, plotselinge aanval en zet zelden de achtervolging in. Hij heeft een grondige kennis van zijn territorium en weet precies waar hij voedsel kan vinden. Meestal staan er kleine hapjes op het menu. Hoewel ongewervelde dieren zeker niet worden overgeslagen en ook naar wormen wordt gegraven, zoekt hij tevens naar grotere prooien als knaagdieren en andere kleine zoogdieren, reptielen en vogels. Hij houdt ook van vruchten en groenten, en steelt vaak van akkers. Soms volgt de jakhals gieren naar een kadaver. Aan een groot karkas doen ook vaak andere jakhalsfamilies zich tegoed.
De band tussen een paartje gestreepte jakhalzen is ongewoon sterk. Ze werken in totale harmonie samen en verdedigen een territorium dan twee en een halve vierkante kilometer groot kan zijn. De grenzen worden met urine gemarkeerd. Of ze nu rusten of aan het foerageren zijn, de twee zijn perfect op elkaar afgestemd. Binnen hun territorium bevinden zich dicht struikgewas om te schuilen en rustplaatsen als verlaten holen van aardvarkens, oude termietenhopen of plekjes waar ze een hol kunnen graven. In gebieden waar mensen wonen, komen jakhalzen alleen tijdens de nacht te voorschijn. Elders foerageren ze ook overdag.

bron: worldexplorer

*een lieve groet doet elk van ons goed Toshi & tante Lotte*