Schadevergoeding aan Vogelbescherming

(kattenmanieren)

Knut 2 is een meisje

08/01  Mama ijsbeer eet nieuwe Knutjes op Het ijsbeerwijfje Vilma van de dierentuin in het Duitse Nürnberg heeft vermoedelijk haar kleintjes opgegeten. Daarmee komt een einde aan de discussies over het lot van de beertjes. De zoodirectie had van bij het begin geweigerd om ze, zoals de wereldberoemde Knut, met de hand op te voeden. Er is wel nog hoop voor de kleintjes van de tweede ijsbeermoeder in Nürnberg, Vera. ”Waarom bent u zo harteloos, zoodirecteur?” kopte de Duitse sensatiekrant Bild vorige week. De krant vond het schandelijk dat de zoo van Nürnberg de natuur haar gang liet gaan in het geval van de twee ijsberinnen. Berin Vera beviel vijf weken geleden van vermoedelijk één kleintje, Vilma kreeg drie weken geleden kleintjes. Van bij het begin waren er twijfels over de kansen van de beertjes omdat de moeders zich maar weinig over hen leken te ontfermen. Ook in het wild loopt het vaak fout met de eerste kroost van ijsberen. ”Maar wij willen hier geen commercieel spektakel zoals bij Knut in de dierentuin van Berlijn, waar mensen uren aanschoven om een glimp van het schattige beertje te kunnen opvangen”, reageerde de directie. ”Als de moeder de jongen verstoot en laat sterven, dan moeten we dat accepteren.” Omdat de oppassers sinds de geboorte niet in de binnenkooien van de dieren waren geweest, om ze niet te storen, bleef onduidelijk hoeveel beertjes er waren. Tot gisteren Vilma plots aan de deur begon te krabben en zich rusteloos gedroeg. Een oppasser stelde vast dat haar kooi leeg was. De directie deelde mee dat de beertjes waarschijnlijk ziek waren geworden en gestorven, waarna de moeder ze heeft opgegeten. Dat doen roofdieren wel vaker. De oppassers denken dat er twee pups waren, afgaande op de geluiden die vanuit de kooi werden gehoord. Bild publiceerde gisterennamiddag op zijn website meteen een hartverscheurende tekening van twee krijsende ijsbeertjes met op de achtergrond een dreigende ijsbeermoeder. Het goede nieuws is dat dierentuinbezoekers zondag een glimp opvingen van een ijsbeertje in de kooi van Vera, de andere moeder. De directie zegt goede hoop te hebben dat die nakomeling het zal halen, hoewel dat tot op de leeftijd van drie maanden onzeker blijft. Met Knut, intussen een jaar oud, gaat het overigens goed. De wereldwijde hype is nog niet afgelopen: in Hollywood zijn er zelfs plannen om een animatiefilm te maken rond het dier. De Berlijnse zoo zou vier miljoen euro krijgen voor de rechten op het verhaal. DH/GVA

Streel wat niet kan helen, Martine, een lieve snoet doet iedereen goed,

Dan maar weer samen stoeien

De terugkeer van de Regenboog-brug


De kleine hond arriveerde bij de Regenboog-brug, en een meute honden kwam op hem aanstormen om hem te begroeten.
Hij zette zich schrap, omdat hij verwachtte dat hij aangevallen werd, maar dit was de eerste meute honden die hem kwispelend tegemoet kwam en hem kuste in plaats van aan te vallen.

Het was prachtig hier, en iedereen was aardig voor hem. Geen van zijn nieuwe vrienden was geboren bij een broodfokker, zoals hij, en gebruikt voor hondengevechten, en achtergelaten in een asiel omdat hij een kruising was, getekend door de strijd, en niet snoezig.
Ze vertelden hem waarom ze wachtten op de mensen die van ze hielden.
''Wat is liefde''? vroeg hij,…… en God besloot om hem terug te laten keren naar de aarde om dat te ontdekken.

Het was warm en donker, het hondje nestelde zich bij de anderen en wachtte om weder geboren te worden.
Doodsbang was hij. Hij bleef achter zolang hij kon, uiteindelijk werd hij eruit getrokken aan zijn achterpootjes.
Handen zonder bont hielden hem voorzichtig vast en veegden hem teder droog, opende zijn mond en leidde hem naar een warme tepel met melk.
Hij kon hem niet goed vasthouden, want een van zijn dikke broers duwde hem opzij. De menselijke hand schoof de andere pup naar een andere tepel en hield ter ondersteuning zijn lijfje vast zodat hij kon drinken Ahhh, dat is beter dacht hij, en dronk totdat zijn kaakjes er moe van werden, en doezelde in slaap naast zijn warme, harige moeder.

''Ik herinner mij dit'', hij peinsde, jammer dat hij weer op moet groeien om klappen te krijgen, achter gelaten te worden in de koude regen en gebruikt voor hondengevechten en te sterven als een hond die niemand wil.
''Ik herinner mij hoe het was om een hond te zijn'', dacht hij droevig.


Die nacht kroop hij naar zijn moeder en probeerde te drinken, maar de anderen bleven hem maar wegduwen, hij kon er niet bijkomen. Toen ze eindelijk verzadigd waren en hun achterste schoon was gelikt, kon hij eindelijk een tepel bemachtigen.
Maar de menselijke handen waren er niet om hem te ondersteunen en er was in geen enkel tepel nog een druppel melk te vinden.
Hij was zwak en zo klein, het was zelfs moeilijk om recht overeind te blijven, hij viel om, rolde op zijn rug en kon zelf niet meer omhoog komen,

Hij begon heftig te janken, en plotseling waren de mensenhanden daar, ze tilden hem op en duwden een rubber ding in zijn mond. Het smaakte en voelde niet als zijn moeder, maar het was warm en haalde dat rare gevoel uit zijn buikje weg. Even later had hij moeite met ademen, zijn longen waren niet voldoende ontwikkeld, omdat hij te lang had gewacht om zich bij de anderen aan te sluiten toen hij nog snel een stoeipartijtje wilde doen bij de Regenboog-brug.
Hij voelde de hartslag van de mens die hem op haar borst had gelegd en hij werd bedekt met warme zachte stof om hem warm te houden, en zijn benige lijfje werd met zachte tedere bewegingen gemasseerd.

Hij bleef maar denken aan zijn nieuwe vrienden die zo aardig voor hem waren bij de Bridge, en vroeg God of hij terug mocht. ''Ja'', zei God," maar nu nog niet, jij wilde toch weten wat liefde was?"

Dus, voor de komende uren ( het leken wel dagen, maar het was donker en hij kon niet weten hoe laat het was) gaven de mensen hem bijvoeding en lieten hem kennis maken met de warmte van zijn moeders lichaam en haar tong en een hoop warme en zachte metgezellen.
Hij werd steeds zwakker, en de mens pakte hem steeds vaker, ze lieten de andere pups slapen terwijl hij werd vertroetelt en gekust, hij mocht luisteren naar een hartslag die sterk en liefdevol was.

Uiteindelijk kwam God terug en vroeg: ''Ben je klaar om terug te komen naar de Regenboog-brug?" "Ja," gaf hij als antwoord,…… met een beetje spijt, want de mens wilde hem niet laten gaan, die zat te huilen.
Hij drukte de laatste lucht uit zijn longen en zweefde terug naar de Regenboog-brug.

Hij keek nog achterom naar de mens die nog steeds zat te huilen en het levenloze lijfje dat hij geleend had voor zijn reis, nog stevig vast hield.
''Dank je God'' zei hij. ''Liefde is prachtig, en ik zal wachten bij de Regenboog-brug en de mens laten weten, als ze komt, ...
dat ik ook van haar houd.




Geschreven door: Joy LaCaille   

Graag veel plaats voor mij
helpen kan ik als de beste, vooral met de muis

laat me toch eens gerust, ik lig goed hoor
ik kan dat ook, zooooooooooooo uitrekken!!

Oostenrijkse dierenartsen behandelen dronken hond

De dierenartsen van de Oostenrijkse stad Bad Goisern hebben hebben een dronken labrador moeten behandelen, zo meldde de plaatselijke krant Oberoesterreichische Nachrichten maandag.

De drie jaar oude jachthond "Dingo" werd vrijdag door zijn bezorgde baasje naar de dierenarts gebracht. De hond wankelde zo hevig, dat hij amper nog in staat was om te lopen. Bovendien rook zijn adem wel erg fel naar alcohol. Uiteindelijk bleek een liter bloed van het beest maar liefst 1,6 gram alcohol te bevatten. De hond had nochtans niet te diep in het glas gekeken. Maar volgens zijn baasje had Dingo in de keuken stiekem een halve kilo gist naar binnen gespeeld. "Bij de vertering van gist wordt alcohol gevormd", zo verklaarde een dierenarts de dronken toestand van de jachthond. "Kwatongen beweren wel eens dat jagers vaak dronken zijn, maar in mijn geval is het de die hond die zat is", aldus de eigenaar, die er uiteindelijk nog wel mee kon lachen. (TIP)
 


www.zita.be )

'Bruinvis acuut met uitsterven bedreigd'
Uitgegeven: 7 januari 2008 17:51
Laatst gewijzigd: 7 januari 2008 18:00

BERLIJN - De bruinvis, een walvisachtige die leeft in de Oostzee, wordt acuut met uitsterven bedreigd. Dit meldde de Duitse Vereniging ter Bescherming van Zeezoogdieren maandag in het Duitse Kiel.

Ondanks de vele voorschriften ter bescherming van de dieren spoelden het afgelopen jaar meer dan honderd dode bruinvissen aan. Dat waren er meer dan twee keer zoveel als in 2006.

De zoogdieren raken verstrikt in vissersnetten en verdrinken, aldus de vereniging.

(c) ANP

Belgische Rode Lijst (zoogdieren)

   

paps en mams




(www.venicetalk.com)