Verhitte discusies in de Zoo !

Bron : GVA

 



De Bengaalse varaan of dtua ngern dtua tong of "ตัวเงินตัวทอง" noemt men in de isaanstreek "ตัวเหี้ย" of dtua hîa. Voor de tweede keer hebben we er een opgemerkt in de Mae Nam Chi die kronkeld door het resort waar we wonen.
Wikipedia schrijft: De Bengaalse varaan (Varanus bengalensis) is een grote hagedis uit de familie varanen.
De ondersoort Varanus bengalensis nebulosus komt voor in Thailand en wordt tot bijna twee meter lang.

Greets from Thailand

Farang

Geplaatst met toestemming van de webmaster.

 




Dit prachtexemplaar met een vleugelslag vergelijkbaar van een volwassen mus, kwam me vandaag tijdens de schemering letterlijk in het gezicht gevlogen.... Beide van de schrik bekomen, zocht ze haar toevlucht echter tegen een boom zodat ik de nodige beelden kon nemen.

De uilvlinder (Erebus macrops) is een nachtvlinder uit de familie van de Noctuidae, de uilen. De vlinder heeft een spanwijdte van ongeveer 12 centimeter, zeer groot voor een uil. De vlinder komt in de subtropische delen van Afrika en Azië voor.

Vanwege de grootsheid van dit exemplaar.... voor één keer een grotere foto.




Greets from Thailand

Farang

Geplaatst met toelating van de webmaster.

 


Als tegenhanger van onze tegenwoordig in België of Nederlandse zeldzame meikever hebben we hier in Thailand dit exemplaartje.

De meeste soorten hebben een rond, bol lichaam, korte tasters en grote, soms glanzende dekschilden, vaak met lengtegroeven en soms met beharing. Ze hebben platte, waaiervormige uiteinden aan de tasters, hiermee sporen mannetjes en vrouwtjes elkaar op om te kunnen paren.

Een aantal soorten, met name de grotere kevers kennen een larvestadium van meerdere jaren. Volwassen kevers leven doorgaans niet lang; enkele weken tot een maand, en eten vaak plantendelen als nectar, fruit en stuifmeel. De keverlarven leven lang niet altijd van levend plantaardig materiaal: er zijn vele soorten die zich met rottende bladeren en humus voeden, onder andere de afgebeelde Chrysina macropus.



Greets from Thailand

Farang

Geplaatst met toestemming van de webmaster.

Onderwerp: [Huisdieren] Nu ook foto's van de nieuwe diersoorten

Ga eens naar de onderstaande website
 
Klik daar op een vis in de linkerkolom en ga dan op wandel met de muis ........

Hoe krijgen ze het  klaar ??

Ook in de rechterkolom eens klikken daar kan je het decor veranderen!

*Met de muis de visjes laten bewegen ......*** 

* Klik op deze link, echt prachtig gemaakt ,*

http://www.sharkbreak.com/

Zeldzaam zebrapaard op nippertje van slachtbank gered

Een erg zeldzaam zebrapaard is door een Zuid-Afrikaanse vrouw van de slachtbank gered. Op het laatste nippertje bood ze de slachtprijs voor het koperbruine dier met zebrastrepen, dat een zebravader en een paardenmoeder heeft.

Aanvaard
Koopster Sandy Barnes zegt in de krant The Star dat ze op het internet had ontdekt dat er slechts weinig van deze zebrapaarden bestaan. Haar eigen 22 paarden hebben de nieuweling onmiddellijk aanvaard, ondanks dat het dier rare geluiden maakt. het dier stoot klanken uit die het midden houden tussen het gehinnik van een paard en het geblaf van een zebra. (dpa/eb)

(HLN)

Gelukkige hond blaft minder

BRUSSEL - Een gelukkige hond die zijn plaats kent in het gezin, heeft weinig reden om te blaffen. 'Het is de taak van de baas om een hond alleen dan te laten blaffen wanneer het nodig is', zegt dierendokter Rob Lückerath. 'Dat kan je aanleren, met enkele trucjes en best van kleinsaf.'

Blaffen is voor een hond wat praten is voor de mens. 'Een hond die blaft, heeft lang niet altijd kwade bedoelingen', zegt Rob Lückerath. 'Hij wil gewoon wat vertellen. Dat begint al in het nest. De puppy is nog maar een dag geboren en je hoort hem al piepgeluidjes maken. Daarmee wil hij mama vertellen dat hij honger heeft, kou, pijn of ongemakkelijk ligt. Na ongeveer een week gaat het gepiep over in zachte kefgeluidjes. Hij kan al net iets beter zeggen hier lig ik, een beetje aandacht graag .'

Niet elke hond van hetzelfde ras blaft hetzelfde, sommigen hebben een diepe blaf, andere een schriele, het blaffen verschilt ook in tijd en tonatie.

'Aan de toon kan je horen of de hond blij is of boos', zegt Rob Lückerath. 'Maar een ding is zeker, een hond blaft altijd om een reden. Als het begint te schemeren bijvoorbeeld, gaat hij blaffen om duidelijk te maken dat hij er ook nog is. Hij krijgt dan vaak antwoord van een andere hond die het ook maar niks vindt om alleen in het donker te zitten.'

Om een hondenconcert te voorkomen, is het de boodschap om ervoor te zorgen dat je hond geen reden heeft om te blaffen. 'Allerlei prikkels maken dat je hond begint te blaffen', zegt Lückerath. 'Als je hond buiten zit, moet je ervoor zorgen dat hij zo weinig mogelijk prikkels krijgt die hem ertoe brengen de keel open te zetten. Dus moet je het hok op een doordachte manier plaatsen in de tuin. Je kan het blaffen afleren. Dat is zeer belangrijk. Het is mijn principe dat niemand anders last mag hebben van mijn hond. Hier ligt een belangrijke taak voor mij, als baas, weggelegd. Ik moet hem leren wanneer hij wel en niet mag blaffen. Het beste alarm in huis is nog altijd een hond, maar als hij de hele dag ligt te keffen, besteed je er geen aandacht meer aan. Begint hij enkel te blaffen bij onraad, dan weet je hoe laat het is.'

Blaffen afleren kan je conditioneren en daar begin je best zo vroeg mogelijk mee. Hou een snoepje voor, begint hij de blaffen dan krijgt hij het niet, houdt hij op dan krijgt hij lekkers. Er bestaan ook halsbanden die bij elke blaf een geur verspreiden die de hond niet graag heeft. Dat helpt als je het huis uit bent om de buren niet hoorndol te maken. 'Er bestaan zelfs banden die een stroomstoot of een ultrasoon geluid geven maar dat is een vorm van mishandeling en absoluut af te raden', besluit Lückerath. (rbm)

(NB)

• Begin de vissen pas te voeren met een vitaminerijk voer als de watertemperatuur tot een waarde rond de 10 °C is gestegen. Licht verteerbaar voedsel op basis van tarwekiemen is in deze tijd het best geschikt. Gebruik geen visvoer dat te lang heeft gelegen of waarvan de datum is vervallen.
   
• Druk de planten, die door de vorst omhoog zijn geduwd, weer vast.
   
• Controleer de vissen op parasieten als ze aan de oppervlakte zwemmen.
   
• Dode vissen kunnen nu boven drijven, neem deze weg voor dat ze naar de bodem zakken om daar te gaan verrotten.
   
• Centraal staat nu het controleren van de waterkwaliteit. Met een eenvoudige test-set kunt u de zuurgraad (pH) en de hardheid van het water (gH) en de carbonaat hardheid (kH) meten.
   
• Nu moet je ook alert zijn voor reigers die het op uw kikkers, salamanders en vissen hebben gemunt. Neem zonodig maatregelen.
   
• Als de dotterbloemen zijn uitgebloeid, snij dan niet alle zaaddoosjes af. Probeer zaad te winnen om dit later weer uit te zaaien.

Auteur: Eric Buedts
webmaster: www.vijversenkoi.be

Robotvis strijdt tegen vervuiling

 

Britse wetenschappers hebben robotvissen ontwikkeld die vanaf volgend jaar in zee zullen worden losgelaten om vervuiling op te sporen.

Als het proefproject met de eerste vijf robotvissen in de haven van Gijon in Noord-Spanje een succes blijkt te zijn, zullen de vissen ingezet kunnen worden in rivieren, meren en zeeën over de hele wereld.

De vissen, die anderhalve meter lang zijn en op karpers lijken, bootsen de bewegingen van echte vissen na en zijn uitgerust met detectoren om potentieel gevaarlijke vervuilende bronnen op te sporen, zoals lekken in schepen of onderwaterpijpleidingen. Via Wi-Fi-technologie sturen ze de gevonden informatie terug naar land.

In tegenstelling tot vroegere robotvissen, maken deze nieuwe robots geen gebruik van een afstandbediening. Ze zijn immers in staat om zich volledig onafhankelijk voort te bewegen, zonder menselijke interactie.

(Knack.be)

Honden likken om verschillende redenen. Likken is in de eerste plaats een onderdanig sociaal gedrag om eerbied te tonen aan de dominantere "roedelgenoot". Pups likken om vast voedsel aan hun moeder te vragen als ze geen melk meer drinken. Dus een jonge hond kan likken om zijn eten te vragen. Likken kan een teken van genegenheid zijn, uw hond's manier om u te laten weten dat hij uw aandacht prettig vindt. Of hij likt u omdat hij u lekker vindt ruiken. Ofschoon likken meestal erg onschuldig is kan het lastig zijn als het extreme vormen aanneemt. Soms kan een hond voortdurend likken als uiting van stress of verveling. Dit kan zo obsessief zijn dat ze hun vacht kaal likken en soms zelfs hun huid beschadigen. Dit is een gedragsprobleem en het kan verstandig zijn uw dierenarts te raadplegen als u zich zorgen maakt over het likgedrag van uw hond.

U kunt aan dit bijt-probleem werken door een aantal dingen tegelijkertijd te doen. Ten eerste moet u de speelactiviteiten van uw lichaam af houden. Dit kunt u doen door apport spelletjes aan te moedingen en stoei spelletjes te ontmoedigen. Ten tweede kunt u positieve beloning weghalen als hij u bijt. Dit kan door weg te lopen en de pup 5 minuten te negeren elke keer als hij iets doet wat u niet fijn vindt. U mag dan ook niet tegen hem praten gedurende die tijd. Ten derde kunt u een negatieve ervaring veroorzaken bij het ongewenste gedrag. U kunt dat doen door bijvoorbeeld uw hand in te smeren met azijn als de pup daar steeds in bijt. U kunt ook een blik vullen met een aantal muntjes en er heel hard mee schudden als de hond bijt, zodat hij erg schrikt. U kunt ook ferm en luid "NEE" zeggen. Als laatste kunt u de hond stimuleren om voorzichtig te spelen door hem te belonen als hij dat doet. Het allerbelangrijkst is dat echt de hele familie dezelfde regels hanteert en even consequent is.

(Dierenkliniek De Postwagen)

Met de lente die er aankomt kan dit nog wel eens van pas komen :

Dierenkliniek “ De Postwagen”

                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                                       

Gevonden jonge vogels                                                               Uit: Krankheiten der Wildtiere

                                                                                                                                                      K. Gabrisch / P. Zwart

 

Een groot deel van de gevonden jonge vogels is in tegenstelling tot wat  vaak gedacht wordt niet verlaten of uit het nest gevallen. Bij veel soorten vogels verlaten de jongen namelijk het nest al als ze nog lang niet volwassen zijn. Ze kunnen dan nog niet vliegen of zelf eten en houden zich schuil, bijv. in struiken of bosjes. Tijdens deze periode, die qua lengte sterk varieert (5 tot 10 dagen of langer, afhankelijk van de vogelsoort), kunnen ze erg doordringend piepen, wat lijkt op hulpeloosheid. Ze worden dan echter nog gevoerd door de ouders. Ook als het lijkt alsof er geen ouders in de buurt zijn, is er in vrijwel alle gevallen familiecontact. Dit contact wordt vooral door rust in stand gehouden.  Is het tijdelijk onrustig in de buurt dan kan het gebeuren dat het jong langere tijd niet gevoerd wordt en kan het lijken alsof het jong verlaten is, terwijl dat niet het geval is. Tijdens deze periode buiten het nest nemen de behendigheid en het vluchtvermogen van het vogeltje snel toe ook al kan het nog niet vliegen. Soms heeft een jonge vogel het nest echt te vroeg verlaten, bijv. door onrust. Ook deze jongen zijn meestal niet verloren en worden buiten het nest verder gevoerd. Vogeltjes die nog geen of heel weinig veertjes hebben, zijn wél veel te vroeg uit het nest gevallen of geworpen. Deze jongen hebben weinig tot geen overlevingskans en sterven snel door onderkoeling.

 

Verplegen en voeren van jonge gevonden vogels heeft slechte resultaten. Uit onderzoek is gebleken dat meer dan 50% sterft tijdens het verplegen en dat een jaar na het vrijlaten nog ongeveer 10% leeft (met uitzondering van opgezette hulpprogramma's voor bijv. roofvogels). Als daarbij in aanmerking genomen wordt dat meer dan 50% van de opgenomen jongen eigenlijk goed verzorgd had kunnen worden door de eigen ouders, heeft verplegen en voeren dus een negatief resultaat.

De beste oplossing is het jonge vogeltje zo snel mogelijk terug te zetten op de plek waar het gevonden is of zo dicht mogelijk daarbij in struiken of bosjes. Óók als het jong door mensen is aangeraakt wordt het zonder problemen weer door de ouders aangenomen, soms wordt het jong zelfs aangenomen door vreemde ouders die hun eigen jongen aan het voeren zijn.

 

Zou men ondanks het voorafgaande besluiten om een jonge vogel toch te gaan verzorgen dan moet het verblijf voor een jong met veren bestaan uit een kist en voor een jong zonder veren uit een "kunstnest" van isolerend materiaal, beiden met een warmtelamp erboven. Het voer dat het jong moet krijgen is afhankelijk van de soort. Insectenetende vogels kunnen gevoerd worden met klein gesneden mager vlees gemengd met magere kwark en een multi-vitamine preparaat. Vinken zouden gevoerd kunnen worden met droog brood, hard gekookt et, een multi-vitamine preparaat en melk, samengevoegd tot een brei-ige massa. Het jong moet van zonsopgang tot zonsondergang elk half uur gevoerd worden, bijv. met een afgeronde pincet.

 

Concluderend kan men zeggen dat een jonge vogel de grootste overlevingskans heeft als hij zo snel mogelijk wordt terug gezet op de plek waar het jong gevonden is.

 

Ik vraag me af hoe ze dat hebben kunnen onderzoeken en zo zeker kunnen weten?

Zangvogels bepalen zelf geslacht van nakomelingen 

23/03/2009 10:00

Om te voorkomen dat ze zwak nageslacht krijgt, kan de gouldamadine - een zangvogel - zelf "beslissen" of ze mannelijk of vrouwelijk nageslacht krijgt.

De vogels hebben een zwarte, rode of oranje kop. Vrouwtjes met een rode kop hebben de voorkeur te paren met een mannetje dat ook een rode kop heeft. En vrouwtjes met een zwarte kop willen een mannetje met een zwarte kop.

Zwak

Wanneer gouldamadines met een rode kop en een zwarte kop met elkaar paren, zijn hun kuikens zwakker en hebben ze een grotere kans om vroeg te sterven. Dat geldt vooral voor de jonge vrouwelijke kuikens.

Australische onderzoekers hebben nu bewezen dat vrouwtjes die met een mannetje paren dat een andere kleur kop heeft dan zijzelf het nageslacht kunnen bepalen. Zij beschrijven hun onderzoek in het wetenschappelijke tijdschrift Science.

Bevruchting

Bij de zangvogels is het geslacht van een eitje al bepaald, voordat het wordt bevrucht door het mannetje. Wanneer uit de 'mismatch' een mannelijk kuiken komt, is de kans groter dat het kuiken gezond is.

Volgens dr. Sarah Pryke van de Macquarie Universiteit in Sydney beïnvloeden de vrouwtjes onbewust de sekse van hun nageslacht om er zeker van te zijn dat hun nageslacht overleeft. Aangezien er niet genoeg compatibele mannetjes zijn, gebruiken de vrouwtjes deze techniek om het beste te maken van een slechte situatie. Hoe ze dat doen is voorlopig nog een mysterie.

"Waarschijnlijk heeft het iets te maken met hormonen, maar dat moeten we verder onderzoeken", aldus Sarah Pryke.

Bron: Elsevier.nl, BBC

Helaas kunnen we bij de meeste vogels niet van buiten zien of we te maken hebben met een mannetje of een vrouwtje. Maar bij parkieten zijn de geslachten vaak gekoppeld aan een kleurcode. De mannetjes hebben vaak wat blauw gekleurde huid over de snavel en de vrouwtjes hebben over het algemeen roze of witte huid bovenaan de snavel. Er zijn natuurlijk uitzonderingen. Wilt u zekerheid, dan kunt u het beste een geslachtsonderzoek door uw dierenarts laten uitvoeren.




(Dierenkliniek De Postwagen)

Bron : GVA