
Dierenliefde is... lang niet altijd knuffelen (1)
'Wat een probleem is, is dat hij niet meer luistert.
Vroeger kwam hij als ik hem riep en met iets
lekkers naar zijn ren lokte. Nu heeft hij daar geen
zin meer in.
Zijn gedrag is veranderd. We hebben minder
contact, hij knort minder gezellig, gaat zelden meer
op zijn zij liggen om geaaid te worden'.
Bovenstaande mail kreeg ik van een teleurgesteld
hangbuikzwijnenbaasje. Haar hangbuikzwijntje is
inmiddels 2 jaar en begint ander gedrag te
vertonen dan vroeger.
Dat is volkomen logisch.
Het zwijntje wordt rond het tweede levensjaar
volwassen en begint zich los te maken van zijn
baasje.
Het aanhankelijke kleutergedrag verandert.
Hij heeft je minder nodig en begint nu zijn eigen
karakter te ontwikkelen.
Op zich is dat een goede ontwikkeling.
Maar dat betekent dat je als eigenaar voor
verrassingen kan komen te staan.
En die zijn niet altijd leuk.
Het ene hangbuikzwijn is namelijk het andere niet.
Hangbuikzwijnen zijn lang niet allemaal knuffelaars...
Sommigen moeten daar op volwassen leeftijd
niks meer van hebben (net zoals sommige mensen
erg aanrakerig zijn en anderen gruwen van dat
geflikflooi). Neem nu mijn Mannetje Bromsnor.
Als doodsbange big van 6 weken belandde hij in
mijn bed. Hij had duidelijk nog behoefte aan de
eerste levensbehoefte van jonge biggen:
lichaamswarmte en lichaamscontact. Die kon hij
volop krijgen en hij groeide voorspoedig op.
Toen hij een paar maanden oud was, ging hij naar
buiten en liep mij de eerste week nog overal
achterna.
Daarna richtte hij zich op Billie Bofkont, Vrouw Vos
en Aagje. Een uitstekende ontwikkeling.
Toen hij in z'n pubertijd kwam (rond ongeveer
9 maanden) moest hij niks meer van me hebben.
'Stom mens' zag je em denken, zoals de puber,
die zich voor zijn moeder schaamt op het
schoolplein.
Ik mocht niet eens meer naar hem wijzen, laat staan
aanraken.Maar wat gebeurde er wel?
Als alle varkens 's avonds lagen te slapen,
kwam Mannetje Bromsnor te voorschijn en sprong
hij nog altijd even bij mij op schoot.
Nou, als dat geen puberaal gedrag is...
Nu is Mannetje Bromsnor ruim 5,5 jaar. Hij is het
prototype van Het Humeurige Hangbuikzwijn
geworden.
Geen mens mag ooit nog in zijn buurt komen.
Ik ook niet.
Van aanrakingen wordt hij heel boos. Is dat erg?
Nee.
Is dat jammer? Ja voor de mens is dat jammer.
Maar voor Mannetje Bromsnor zelf niet. Hij leeft
een prachtig leven, heeft het erg naar z'n zin en is
een echte bourgondier. Dol op eten. Maar niet op
geaai. Ik gun hem z'n recht op privacy en laat hem
volkomen met rust.
Wie had dat ooit kunnen denken? Zo'n snoezig
biggetje en nu zo'n ouwe kribbekop.
Mannetje Bronsnor is me er niet minder lief om.
Integendeel. Prachtig zo'n uitgesproken karakter... DW
DN 08/01/2007
Copyright DierenNieuws ©