Ik ben myriam, en gebruik soms ook wel de schuilnaam moekeontour.
Ik ben een vrouw en woon in (belgie) en mijn beroep is .
Ik ben geboren op 19/08/1949 en ben nu dus 75 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: buiten reizen hou ik van tennis en ben ik fan van Kim Clijsters.
Mijn reisgezel is mijn man René en mijn hond, Amber.
we genieten van de natuur, de mensen. we blijven staan en trekken verder. we leven vrij maar respecteren de anderen
23-07-2005
Langs de N 116 naar Leucate
23/07/2005 We gaan langs bekende stadjes rijden die ons nog steeds bekoren, zoals Villefranche de Conflent, Prades en Vinça. Voor Perpignan nemen we de autostade en in Rivesaltes de D 83 naar Leucate. Aan de Etang de Leucate weten we een mooie plaats, maar we zijn natuurlijk niet alleen. Vooral de surfers kennen het.
22/07/2005 Adieu Spanje, hallo Andorra, adieu Andorra, hallo France. Dat is in het kort de weg die we vandaag hebben afgelegd. We rijden het drukke Andorra binnen en tanken goedkope diesel. We gaan in een supermarkt een fles JB kopen voor Dirk, onze schoonzoon en een paellapan, voor een kennis van René. Dat is dus Andorra binnen en terug buiten. Aan de splitsing nemen we de baan rechts, de N 20 naar de Col de Puymorens. Het is hier prachtig in de Pyreneeën, de bergen met de besneeuwde toppen en de blauwe hemel. We rijden langzaam en genieten van de natuur. In Bourg Madame nemen we de richting Font-Romeu naar Perpignan. We blijven in Mont-Louis overnachten.
21/07/2005 Onze laatste dag in Spanje. We rijden naar Lerida en hopen nog een carrefour te vinden. In die supermarkt kopen we altijd asperges in blik en die zijn heel lekker. We eten ze op Vlaamse wijze met een eitje en botersaus. Maar in Lerida is geen carrefour, dus weer zonder asperges naar huis. Dat is al de tweede keer. We nemen de C 13 langs de El Segre. In Artesa de Segre gaan we dan boodschappen doen. Nu is het stijgen en door de bossen rijden tot in Seo de Urgel. Dit stadje ligt op een 20 km. voor Andorra. Het is onze laatste avond in Spanje. Er staan nu 9371 km. op de teller. We gaan nog een maand in Frankrijk rondtrekken voor we naar huis gaan.
20/07/2005 We nemen de autostrade rond Valencia en in Sagunt rijden we weer op de N 340. We gaan vandaag voorbij de monding van de Ebro in Tortosa terug naar het binnenland. We volgen dan de Ebro en overnachten aan de Panta de Riba-Roja, een klein stuwmeer van de Ebro. Daarvoor moeten we van de baan in Flix en een smal baantje op dat doodloopt aan het stuwmeer. We vinden dikwijls zo rustige plekjes, maar je moet soms wel wat rondrijden om ze te vinden.
19/07/2005 Het is altijd rechtdoor voorbij Benidorm, met zijn hoge gebouwen, Gandia, een industriestad. We overnachten in El Perellonet. De naam is mooiere dan het dorp. Het is hier de streek van het fruit en de groentenkweek. We zien vooral de witte daken van de serres. Er is ook veel verkeer op deze baan wat normaal is.
18/07/2005 Vanmorgen stopt naast ons een politieauto. Ik ben in de badkamer en René slaapt nog. Zij kloppen op de deur en ik maak René vlug wakker. Hij slaagt een handdoek om en opent de deur. Ze komen zeggen dat we hier niet mogen overnachten. Wij houden ons van kromme haas en ze stappen rustig naar hun auto en vertrekken. We staan hier nog met 5 campers, maar ze vinden het niet de moeite om de andere ook te verwittigen. Maar we hebben goed geslapen en rijden toch door. We rijden tot voorbij Alicante en staan nu in Villajoyosa aan een nieuwe urbanisatie. Alle woningen staan nog leeg en sommige straten zijn ze nog aan het asfalteren. We gaan naar de zee en laten Amber zwemmen. Het is hier ook heet. René heeft de termometer buiten gezet en het is 39°. Ik heb er iets op gevonden. Ik zit met mijn voetjes in een bak met koud water. Dat brengt wat afkoeling.
17/07/2005 We schieten goed op. We gaan vandaag eens goed doorrijden zodat we vlug in Frankrijk zijn. We willen daar nog wat rondtrekken. We gaan nog een 100 km. de autovia nemen en dan terug langs de kust. Dit is langzamer maar met veel meer afwisseling. We stoppen aan Cabo Cope, aan een groot strand. Daar het zondag is staat het vol met spanjaarden. Alle hebben hun bbq. bij en dat ruikt heerlijk. Er staan ook enkele campers waar onder een Engelsman. Hij heeft een engelse setter bij die door Amber uitgebreid wordt gekeurd en goed bevonden. Ze spelen met elkaar tot ze er bij neervallen. Ze ligt nu te hijgen en verlangt naar een bad, maar dat gaat nog niet want er liggen nog te veel mensen en vooral kinderen op het strand. Ze houdt veel van kinderen maar hier hebben ze bang van een hond, dus letten wij op en wachten tot iedereen weg is om met haar naar de zee te gaan. De brit vertelt dat het hier heel het weekend feest is geweest met muziek en drank(met vrouwen weet ik niet) het is dus overal zo. Maar nu laden ze alles in en verlaten één voor één het strand. We laten Amber zwemmen en genieten van de rust. We gaan goed slapen hoop ik.
16/07/2005 Vannacht was het weer het zelfde. Ze kiezen ons uit denk ik. Rond 22 h. kwam een auto naast ons parkeren. De deur ging open, de radio hard aan en de flessen werden open gedaan. Nog 2 andere kwamen erbij staan. De parking is reuze groot maar vlak naast ons moet het gebeuren. Rond 2.30h. stonden ze er nog maar ik ben van vermoeidheid toch in slaap gevallen. We hebben vandaag dan maar een 100 km. gereden tot Adra een stadje voor Almeria.
15/07/2005 Wat een nacht!!!! Ik was dus moe en ging vroeg slapen. René keek nog wat tv maar kwam er dan bij liggen. Toen kwam er een auto aangereden opende zijn deur en er klonk mooie Spaanse muziek. Plots werd dit House muziek en we hoorden verschillende auto's aankomen. Op een halfuurke tijd stond heel de parking vol jeugd. Ze hadden allemaal hun eigen drank en glazen bij. De muziek kwam nu niet meer van een radio maar van een disco-bar. Wat een lawaai. Iemand klopte op de deur en Amber blafte. Toen werden we wel met rust gelaten. Ik heb nog geprobeerd om watjes in mijn oren te stoppen om toch iets te kunnen slapen. Rond 3h was de fuif dan gedaan. Deze morgen doet René de deur open en het is hier een vuilnisbelt. Het gemeentepersoneel is al bezig alles op te ruimen. Toch kan ik nog een foto nemen van de troep. We ontbijten en rijden dan door. We volgen de N 340 voorbij Tarifa, gekend bij de surfers, Algeciras, Gibraltar,Estepona, Marbella tot Malaga. Hier staan we buiten de stad op een parking. We staan alleen en rustig. Hier zullen we wel kunnen slapen.
14/07/2005 Joepie mijn haar is af. Fris en monter rij ik naar Cadiz. De zon schijnt, de lucht is blauw en ik heb lief gezelschap wat heeft een mens meer nodig. Cadiz is gelegen op een schiereiland. Ieder vierkante meterke is volgebouwd. We nemen de ring rond de stad en zoeken een parkeerplaatsje maar vinden zelfs geen plaatsje voor een Smart. Dus rijden we de stad terug uit en voorbij San Fernando nemen we de N 340. We kiezen Barbate uit om te overnachten. We staan hier rustig aan de haven. We zijn boodschappen gaan doen in een klein winkeltje waar ze van alles verkopen, vis, brood, fruit, groenten maar ook behangpapier en verf. We gaan vanavond vroeg slapen.
13/07/2005 Verleden jaar ben ik naar de kapper in Jerez de la Frontera geweest. Daar mijn haar dringend moet geknipt worden rijden we van de Embalse langs de A 49 voorbij Sevilla de N IV op tot in Jerez. Daar staan we nu aan het huis "Sandeman"op een toeristenparking. Ik ga naar de kapper maar moet tot morgen wachten. We staan hier goed dus een dagje wachten is niet erg.
12/07/2005 We zijn terug in Spanje. Het is alsof we op bekende grond komen. Het voelt eigenaardig aan. Portugal is een heel mooi land maar de inwoners leven vooral in hun eigen wereld en afgesloten. Ik denk dat het komt omdat Portugal zo aan het uiteinde van Europa ligt met aan de ene kant de zee en aan de andere kant de bergen aan de grens met Spanje. Zo zie je, buiten in het zuiden, nergens veel buitenlanders. We komen zeker nog terug, maar dan vroeger in het jaar, in de lente bv. We rijden langs de autovia A 49 Andalucía binnen naar El Rocio. Dit dorpje stond verleden jaar hoog op onze lijst om zeker te bezoeken. Maar het lot heeft toen anders gewild, dat vertel ik in het volgende reisverhaal. Nu gaan we zeker dit dorpje bezoeken. We rijden in Bollullos van de autostrade en nemen de A 483 voorbij Almonte. We rijden op de asfalt en bij het binnen rijden van El Rocio komen we in zand terecht. In heel het dorp ligt geen meter asfalt of beton. Ik rij langzaam door het zand en we kijken onze ogen uit. Het is alsof de tijd is blijven stil staan. Het zou zo uit een western komen. Het kerkje is gewijdt aan "Santa Maria de las Rocinas" Het is vrij eenvoudig maar het altaar is een gouden muur. Het beeld van Santa Maria is helemaal met een gouden stof gekleed. In de kerk mag geen foto's genomen worden. Er loopt zelfs een veiligheidsagent rond. Eens terug buiten slaat de warmte in ons gezicht. We wandelen wat rond maar voor mij is het veel te warm. René verkent dan alleen de straatjes. Alles ligt er nog doods bij want de siesta is hier ook heilig. We staan op het pleintje voor de kerk en een guardia cicil komt zeggen dat we aan de andere kant moeten gaan staan. Ook de autobus met franse kinderen moet zich verplaatsen. De bestuurder is een Nederlander die reeds vele jaren in Spanje werkt. We willen hier overnachten maar het is verboden dus moeten we iets anders vinden. We rijden richting Bollullos naar de Embalsa de Corumbel Bajo. Ook hier is alles zeer droog. We zien de zwarte stieren op de rode grond staan op de heuvels. Het geeft een hallucinant beeld. Naast het meer vinden we een plaats met uitzicht op de heuvels.
11/07/2005 Deze voormiddag zijn we in het stadje gaan wandelen. Het is gezellig met een groot plein en verschillende winkelstraatjes. En wat vinden we daar? Een wasserette,haha. Dat is iets voor ons. In de namiddag gaat René met de was naar daar. Ik heb geslapen want het is hier weer heel warm. Ik heb de airco aangezet om het hier in de camper iets dragelijker te maken. Zelfs René, die toch heel goed tegen de warmte kan, begint te klagen. Dus moet het echt heet zijn. Rond 17 h. komt hij terug en heeft heel wat te vertellen. De uitbaatster spreekt Engels en zo kon hij wat vernemen over het reilen en zeilen van het stadje. We blijven hier nog een nacht staan.
10/07/2005 Langs de N 125 volgen we de kust van Algarve. Zo als ik reeds vermeld heb kan deze streek ons niet zo bekoren. Hier ligt wel de Serra de Monchique maar die laten we nu links liggen. We rijden voorbij Albufeira, Almansil en nemen de ring rond Faro. Vandaar uit nog altijd langs de N 125 naar Tavira. Dit lijkt ons wel een mooi stadje. Dus zoeken we een overnachtingsplaats en vinden die aan de vaargeul, waar de boten welke de toeristen naar het strand van Ilha de Tavira brengen, voorbij varen. Zo hebben we nog iets om naar de kijken. Morgen gaan we naar het stadje zelf.
09/07/2005 We hebben spijt dat we Vila Nova de Milfontes moeten verlaten. Het is hier heerlijk. We moeten verder op weg naar huis. René moet tegen einde augustus terug in België zijn en we hebben nog wel wat kilometers af te leggen naar huis. Langs de N 120 en 268 rijden we naar het meest zuidwestelijke punt van Europa. Aan de overkant ligt Amerika. Op deze hoge rots van 62 m. boven de zeespiegel staat een vuurtoren en een gedenksteen, als je daarop staat kijk je uit naar het andere wereldeel. Het is hier koud en mistig. Er staan wat kramen die souverniers en kleding verkopen. Er staat ook een "bratwurst"tent met als vermelding :"Letste bratwurst vor Amerika" Ge moet er maar op komen.De hoge rots in de zee voor de Kaap, genaamd "de Gigant" zou de vinger van St. Vincentuis zijn. Zijn overblijfselen zouden hier tot 1160 begraven zijn en daarna werden ze naar Lissabon overgebracht. Voorbij het dorpje Sagres rijden we naar de Ponta de Sagres. Hier vertoefde Hendrik de Zeevaarder 40 jaar van zijn leven. Hem zijn we ook in Tomar tegen gekomen als de grootmeester van de Christusorde. We zijn dus nu in de Algave aangekomen. Het is een heel ander Portugal dan we daar voor gezien hebben. Dit gedeelte bekoort ons minder. We verbijven nu in Lagos, een kleine havenstad met een grote jachthaven aan. Daar hebben we ons gestald naast nog andere campers. We gaan een bezoekje brengen aan de oude gedeelte van de stad. Dit heeft ondanks het drukke toerisme zijn charme kunnen bewaren. Terug in de camper worden we aangesproken door de politie. Het is verboden in het jachthaven gebied te overnachten. We mogen wel blijven staan tot 20 H maar dan moeten we weg. We gaan dan nu maar op zoek naar een ander plaatsje en die vinden we op een grote betonnen parking iets verder. Na ons komen er nog andere campers bij staan. René geraakt in gesprek met een Duitser. Hij is reeds jaren weduwenaar en verblijft hier gedurende heel de zomer op deze plaats zodat hij hier al verschillende inwoners kent. Morgen rijden we verder door de Algarve.
08/07/2005 Deze morgen is de lucht grijs en mistig maar rond de middag trek alles open en we beslissen om hier nog een dagje te blijven. We zijn naar het strand afgedaald, dat er nog rustig bij ligt. Amber kan dan eens goed lopen en in de zee zwemmen. Normaal mogen hier geen honden op het strand maar er is toch niemand. Ik heb ook altijd een zakje bij zodat niemand last heeft van haar. We gaan het stadje in om inkopen te doen. Zoals gebruikelijk mag een terrasje niet ontbreken -schol- Op het eerste mag Amber niet binnen. We wandelen dan maar naar de vuurtoren en zien beneden een taverne staan. Hier mogen we binnen met Amber. We drinken dan een glaasje witte wijn. Het is er zo gezellig dat we beslissen om hier te eten. We eten lekkere sardientjes op de grill. Het is alsof we op de Bahama's zitten met de surfers, de zon en de oceaan. Ik heb mij weer verzoend met Portugal. De warmte is hier dragelijk. In het noorden zijn de branden nog aan het uitbreiden. We volgen nu het nieuws met nog meer interesse, want op de meeste plaatsen zijn we geweest en we hebben ook gezien wat die branden aanrichten. Die mensen zijn al zo arm, nu verliezen velen nog hun woonst en zelfs hun leven. En dan te weten dat die branden soms zijn aangestoken.
07/07/2005 We volgen de N 261 naar de geboortestad van Vasco da Gama. Het is een grote industriestad geworden met vele petroleumciternes. Eens de stad voorbij zijn er mooie stranden. We eten 's middags op het strand van Porto Covo. Daarna rijden we tot Vila Nova de Milfontes een stadje gelegen hoog boven de Atlantische Oceaan aan de monding van de Rio Mira. We rijden door het stadje en volgen een wegwijzer naar de vuurtoren. Links is er een parking waar verschillende campers staan. Er is nog plaats en ik zet er ons bij. Het is nu nog druk want de siesta is gedaan en er komen nog veel zonnekloppers bij. Er staan een paar auto's slecht geparkeerd, ook een camper die de weg afsluit. Een agent komt eens kijken en ja een half uurtje later komt hij met de eigenaar om de camper te verplaatsen. Ze laten ons en de andere eigenaars gerust, dus mogen we blijven staan. Het is hier prachtig met een uitzicht over de oceaan en het stadje.
06/07/2005 We staan op een parking naast de 17 km. lange aquaduct van Evora. Het is een "Moorse"stad maar de Romeinse tempel gewijdt aan Diana is zeker een publiekstrekker. Het is zo goed bewaard gebleven omdat het in de middeleeuwen werd gebruik als slachthuis. De buitenste ringmuur dateert van de 17de eeuw en is nog helemaal compleet. We stappen door een stadspoort en komen zo in een andere wereld terecht. Overal kronkelen de straatjes onder bogen langs de wit geschilderde huisjes. We nemen ook eens een kijkje in de kathedraal maar het is zo warm dat zelfs René meer naar een fris glaasje bier verlangt. Het is hier op de middag reeds boven de 40°. We zoeken dan ook een terrasje op in de buurt van de tempel. Het is onder de bomen goed vertoeven en hier komen we tot besluit dat we het binnenland laten voor wat het is, een mooie streek maar veel te warm. We hadden vele tochten gepland maar door de droogte en het gevaar voor branden lijkt het ons normaal dat we aan de kust blijven. We rijden door de bossen en zien verschillende bomen staan met een in het krijt geschreven 5 op. Om de 9 jaar wordt een eik van zijn schors ontdaan en dan schrijven ze er het jaargetal op. Zo zien we ook een gedeelte met 4 en 3 op. De kleur van de bomen met een 5 is roest bruin en van de andere al meer grijzer. Onze stopplaats is vandaag Alcácer do Sal, een stadje aan de monding van de rio Sado. We staan op een pleintje met palmbomen en bloemen. Hier waait een licht briesje. Heerlijk.
05/07/2005 Amaai, we gaan op zoek naar de carrefour, want we moeten onze voorraad weer aanvullen. We rijden in Loures rond en vinden dan toch een ingang van de centra comercial. We nemen dan maar de E 80 een "peage" want na anderhalf uur zoeken vinden we de baan naar Vila Franca de Xira toch niet. Van daar uit rijden we langs de N 114 recht door de kurkeiken bossen van Portugal. De helft van de wereldproduktie komt uit deze bossen. Het is hier droog, droog, droog. We ondervinden dat hier veel vrachtwagens rijden. Het is verschrikkelijk, ik kan de putten niet vermijden want ik rij dan toch in een andere. Plots dimt een vrachtwagenbestuurder met zijn lichten. Ik denk dat er politie langs de baan staan maar het is erger. Het bos aan de rechterkant staat in brand. en de brandweer is volop aan het blussen. Ik hoop dat we verder mogen rijden. Ik kan niet beschrijven wat een gevoel we hebben op dat ogenblik. Je staat daar en je kunt niets doen. We mogen door. We zijn blij want als de brand over de weg waait kan het even goed in onze richting zijn. In stilte rij ik verder en bedank O.L.V.ke met een gebedje. Plots gaan de bossen over in een grote zandvlakte. Er staan alleen enkele afgebrande bomen, waarop de ooievaars hun nesten hebben gebouwd. Montemor-o-Novo wordt onze overnachtingsplaats. Het blijkt dat in de buurt van Sintra ook een brand is uitgebroken. We voelen ons niet zo veilig meer.
04/07/2005 Vandaag verjaart René. Ik maak dus het ontbijt klaar. We rijden naar de Cabo da Roca, het meest westelijke punt van het Europese vasteland. Het waait daar en er komt zelfs een bulldozer het zand van de weg duwen. Ik rij bijna vast in het zand. Gelukkig geraak ik eruit, want een camper duwen is niet zo evident. We passeren de Cabo Raso met zijn vuurtoren en we naderen zo Cascais. Je ziet hier meer toeristenbussen rijden. De Boca do Inferno is dan ook een attractie. De zee heeft hier een gat geslagen in de 20 m. hoge kalkrots. Het water dringt met veel geweld naar binnen en dat maakt een hels kabaal. We moeten de N 247-7 verder volgen want het is een enkelrichtingsbaan naar Cascais. Hier zie je waarom ze het de Portugese Riviera noemen. De zandstranden zijn hier breed en er is een tropische vegetatie. De planten bloeien hier tweemaal, zodat ze deze kust " de kust van de twee lentes" noemen. Cascais is een grote badplaats waar vooral veel Lisboëten komen in het weekend. Wij rijden terug naar Sintra op zoek naar de toegang van het Parque da Pena. Maar helaas drie werf helaas nergens een baantje te vinden waar we met een camper door kunnen. De straatjes zijn smal en men kan alleen in een richting rijden. Het is alsof ik rondjes draai op een kermismolen. We beslissen dan ook om het paleis alleen vanuit de verte te bewonderen en via de N 6 voorbij Lissabon te rijden. Langs Belem, de beroemde toren, de kathedraal en onder de brug over de Taag rijden wij Lissboa, zoals ze in het portugees genoemd wordt, voorbij. De lucht in de verte is donker en we ruiken brandlucht, maar er is verder niets te zien. Opeens een wegwijzer naar Savecem, ja joepie dat moeten we hebben, zo geraken we uit Lissabon. Maar we komen op dezelfde weg uit. We draaien op een rond punt een andere weg in en zien een bord met "carrefour" op. Ja links en dan ... en ingang niet boven de 2,5m. en 2,5 ton. Dus terug en wat links en rechts gedraaid en we komen zo in Loures. Ik geef de pijp aan Maarten en zeg tegen René dat ik een parking zoek en morgen verder rij. Op tv zeggen ze dat er een brand is uitgebroken in de buurt van Mafra. We schrikken want we zijn daar nog maar twee dagen weg, dat was die zwarte lucht die wij gezien hebben. Daar zijn we dan aan ontsnapt.