Alles ok hier...

Nabeschouwing na anderhalf uur aanschuiven op de snelweg!

Geen regen deze morgen die het verkeer in de war kon brengen en toch ik zat op de snelweg, in de file wetende dat ik daardoor nog langer moest rijden dan ik zou gewild hebben.

Een bekende van mij zei ooit eens : “Als iedereen raar doet op de weg, dan ligt het meestal aan jezelf.”

Het is waar. Ik was slecht geluimd, net zoals het weer van de voorbije dagen. En ook vandaag deed ik wat ik het liefst doe als dingen niet gaan zoals ik wil: ik ‘tune-de’ uit en ik dacht aan andere, nieuwe dingen. Nieuwe plannen , nieuwe reizen, feestjes die op de planlijst staan…. Alles wat er nodig was, gooide ik in de strijd om te ontkomen aan dat negatieve gevoel. Fysiek was dat onmogelijk, omdat ik vastzat in een tergend trage file, dus probeerde ik het maar psychisch.

Wat ik hier beschrijf komt zeker bekend over . Het is herfst en er is geen ontkomen aan. Het is nog donker als je wakker wordt, het is vroeg donker. En het belooft er de komende maanden niet beter op te worden. Voor liefhebbers van de lente en zomer kan dit een regelrechte ramp zijn. Soms zelfs zo erg dat ze in een herfstdip belanden. Niet erg fijn als je dat ieder jaar weer moet meemaken.

De kleine negatieve dip waar ik in was beland, is er niet voor niks. Zodra ik er bij stil sta, kom ik erachter dat ik niet goed voor mezelf gezorgd heb deze week. Dat ik van hot naar her aan het rennen was. Dat ik, nu het donkerder wordt en meer slaap nodig heb, eigenlijk te weinig geslapen heb. Dat ik, ondanks de voorspellingen toch een kwartier te laat vertrokken was, waardoor ik in de file terecht gekomen ben. En dat ik, door even te ontspannen me al veel beter voelde dan toen ik aan het vechten was tegen al die gevoelens.

Herfstblues... ken jij ze ook?

Het werd een najaarse wandeling door het bos eergisteren. De zon speelde nu en dan verstoppertjetussen de vele wolken, maar het kon de eekhoorn op onze weg niet deren. Het werd een staargevecht : de eekhoorn hield ons in het oog, wij hem. Wie zou het eerst wegwandelen ? De eekhoorn had meer geduld.

Ik vind het zalig zo, wandelen in de open natuur, terwijl het hele lichaam zich ontspant en je door de natuur op de juist plek komt.

We hielden een gesprek over ons "eenvoudig leven". Dat we moeten genieten van elk moment van ons samenzijn en er samen het maximum moeten uithalen!

We liepen door het bos en babbelden honderduit. Echte gesprekken gaan verdacht goed in dat bos, alsof je door de aarde zelf gekoesterd wordt, of misschien is het gewoon de stap die de ademhaling volgt en het ritme van het hart eindelijk niet meer in versnelling hoeft. 

Thuis gekomen wachtte een lekker kopje koffie. Weer een rijke dag vond ik . Bijzonder voldaan voelde ik mij. Ach veel heeft een mens de dag van vandaag niet meer nodig om content te zijn! Misschien komt het door het gezelschap, misschien ook door de eenvoud van de dag. Of door alletwee.

Pom pom pom pom…

Neen, dit is niet het begin van de noodlotssymfonie van Beethoven maar wel een manier om te zeggen dat het hier naast pompoenen ( totaal zo’n 25!!) ook het jaar van de appels is . We hebben zo maar eventjes 185,8 kg appels van de bomen geplukt.. Weliswaar geen record want twee jaar terug hadden we meer dan 250 kg maar sindsdien hebben we een paar bomen weggedaan.Er zijn misschien nog een 3 tal kilootjes blijven hangen omdat ze gepikt zin door vogels of biekes .. ach ja die mogen ook iets hebben niet?

Dus naast pompoenen , val ik nu ook al de buren lastig met appels…want echt..die overvloed kunnen we niet aan. En om jullie helemaal jaloers te maken.. onze notelaar draagt dit jaar voor het eerst ook volop ..al moesten we die al snel uit de boom kloppen want de eekhoorntjes lusten die precies ook!! Van een vruchtbaar fruitjaar gesproken en dan heb ik het nog niet over de braambessen , de frambozen en de rabarber….

En niet alleen het fruit zal mijn vriezer overuren laten loppen, de tomaten, witloof  rode kool en andere groenten wachten ook op een " koude" beurt!  

Spijtig dat ik jullie blogvrienden langs deze weg niet kan laten delen van onze overvloed...De buren hoor ik in ieder geval niet klagen

Niets gaat boven een wandeling in het bos op een mooie herfstdag! Hier en daar liggen nog steeds omgevallen bomen, gevelde woudreuzen waarvan het wortelstelsel nu open en bloot ligt. Tussen de omgekeerde kruinen begint in de loop der tijd van alles te groeien. Ze verteren langzamer dan de stammen die aan ze vast zitten. Bij een bepaalde lichtval vormen deze wortelknoesten met hun grillige vertakkingen vreemde wezens. Als ik er een paar in een groepje bij elkaar zie, lijkt het wel alsof ze samen staan te praten. Het schijnt zo te zijn dat bomen via hun wortelstelsels met elkaar communiceren, ondergronds verbonden zijn.

Ik mijmer dat misschien zelfs omgevallen bomen in gesprek blijven met elkaar (zoals wij mensen), terwijl ze langzaam vergaan, overwoekerd worden en zo een deel blijven van de aarde waarin ze eerst rechtop stonden. 

Dat staat in schril contrast met de werken waarmee ze hier in een stuk van het bos bezig zijn. Een strook van zo'n 80m breed werd geveld om dan heraangelegd te worden met een wandelpad een fietspad en een kunstmatig aangelegde watergeul om in de winter het overtollige water van de beken en grachten af te voeren om zo overstromingen te voorkomen... Een stuk van onze groene long dat zomaar verdween.. het is even wennen maar de gemeente belooft dat er terug lokale bomen zullen aangeplant worden om zo snel weer een nieuw bos te creëren... Het wordt toch even aanpassen... en nu maar hopen dat veel wandelaars op termijn dat nieuw traject ontdekt ....

September eindigde dan toch met een positieve noot en daarom profiteerde ik er  nog even van om een lange wandeling te maken.  En daar zag ik ze liggen de eerste kastanjes, kleine, glanzende kastanjes. Voordien had ik ze al in hun groene bolster zien liggen maar nu pronken ze met hun naakte schoonheid. Ik heb er eentje opgeraapt en rook er aan...Ja, de herfst is weer eens begonnen.

Ze zijn nog nieuw die wilde, glanzende kastanjes met een tintje als mahoniehout. Als ik nog eens goed kijk valt me ineens op dat ze niet bepaald volmaakt zijn. Een rimpeltje of krasje hier, een uitstulping of een deukje daar. Net als wij mensen, mijmer ik. Zeker wij die in de herfst van het leven zijn aanbeland.

Ondanks hun imperfectie, misschien juist daardoor, zijn de kastanjes prachtig zoals ze daar liggen op mijn hand. Ik krijg de vreemde neiging er eentje te kussen en doe het - er is toch niemand die het ziet. Ik word er blij van, vrolijk zelfs.

Ben jij ooit door een kastanje terug gekust? Nou, ik wel, geloof ik…

Ik ga verder en geniet van al het moois dat de nakenden herfst brengt. De kastanjes zitten veilig in de zak van mijn fleece. Zij glimmend van buiten, ik van binnen, alleen spijtig dat er zoveel platgereden worden in onze straat die afgezoomd is met kastanjebomen en daardoor voor een vies papperig gedoe zorgen. Dat is de  schaduwzijde aan wilde kastanjes ..niemand kan ze opeten en daarom blijven ze in massa liggen tot ze tot moes gereden worden...Maar die paar gave heb ik toch lekker meegebracht en die liggen nu te pronken in een schaal op de salontafel!

Daar dienen blogmaatjes voor om je eraan te herinneren dat je blog al 8 jaar bestaat. Bedankt lieve Roze voor de felicitaties en de attentie..

Ik kan het bijna zelf niet geloven dat ik al 8 jaar lang zin en onzin neerpen op dit blogje... Dat het voor mij een prima uitlaatklep is , dat hebben jullie intussen al gemerkt. Dat het ook een soort hobby is daar moet ik ook ja op knikken maar vooral dat ik hier een paar reuzetoffe en lieve mensen heb leren kennen dat staat helemaal bovenaan op het blaadje!

Al wonen we soms ver van elkaar en hebben we mekaar nog nooit ontmoet toch is er met de tijd een band gegroeid die ik koester en hopelijk nog lang mag meedragen...

Bedankt voor jullie bezoekjes en voor sommigen ook een dikke merci om te reageren op wat ik schrijf zodat ik niet het gevoel heb te spreken in de woestijn. Ik weet dat dit ook van jullie een inspanning vraagt en daarom een dikke knuffel als dank!

Hopelijk mogen we mekaar nog lang en vaak hier ontmoeten!

Veel mensen praten met een omweg wat bedoel ik daarmee? 

Daarmee bedoel ik dat ze niet zeggen wat ze echt willen zeggen, maar ze zeggen iets dat bij de ander emoties moet oproepen die dan weer gaan resulteren in datgene wat je graag zou willen. Tenminste dat is de bedoeling maar het werkt zelden.

We doen het allemaal wel eens , rond de pot draaien heet dat dan.

Wacht ik zal eens even een situatie schetsen.

Je moet nog afwassen en stofzuigen en je partner zit in der zetel en vraagt wanneer je eindelijk eens klaar bent. Dat wekt op zichzelf al irritatie op natuurlijk want hij moet toch snappen dat de afwas en het stofzuigen gedaan moeten worden. En je zou het wel erg fijn vinden als hij daarmee zou helpen, maar dat wil je niet vragen want je vindt het fijner als hij het uit zichzelf doet. En als je het wel zou vragen wordt hij misschien sacherijnig want hij houdt er niet van als jij hem zegt wat hij moet doen. Dus je zegt niets. Totdat je het spuugzat bent.

En dan komen er allerlei emoties bij kijken. Je bent boos en verdrietig en teleurgesteld en moe. Je wilt dat hij je helpt, maar hoe ga je dat aanpakken?

Je kunt het proberen met verwijten:

” Ik moet ook altijd alles alleen doen hier, jij doet ook nooit iets.” Dat moet bij hem een schuldgevoel oproepen. Hij zal dan gaan stofzuigen omdat hij zich schuldig voelt.

Of je roept: “Je houdt niet meer van mij”, want als hij van je hield zou hij het je niet allemaal alleen laten doen, toch? Maar met verwijten lok je ruzie uit en dan heb je nog niet wat je wilt.

Je kunt ook roepen: “Je bent net je vader! Die steekt thuis ook geen vinger uit!”. En je hoopt dat hij dan gaat stofzuigen omdat hij toch niet op zijn vader wil lijken. Maar waarschijnlijk hoor je dan vanaf de zetel: “En jij zeurt al net zo als je moeder”.

Een andere strategie is: Eerst je slachtoffer in de val lokken met onschuldige vragen.

"Ben je druk? Nee? Dan kun je mooi even stofzuigen".

Of: "Is er nu reclame op tv? Ja? Dan kun je mooi even stofzuigen".

Of je kan het ook proberen met cynische humor:

“Als ik straks klaar ben met afwassen en stofzuigen, zal ik dan ook even koffie zetten en de krant voor je halen?”

De theorie hierachter is dat hij dan zal inzien dat je het wel erg moeilijk hebt en dat hij even moet helpen. Maar de kans is groot dat hij terugroept:

“Ik haal de krant zelf wel”.

Een laatste mogelijkheid is: gewoon vragen wat je wilt vóórdat de emoties oplaaien en zonder omwegen.

“Ik wil ook graag in de zetel zitten, maar ik moet echt nog even afwassen. En ik zou het heel fijn vinden als jij even zou willen stofzuigen,dan zijn we eerder klaar." (En dan natuurlijk niet klagen dat hij het niet goed genoeg doet).

Volgens mij heeft deze vraag de meeste kans op het resultaat dat je wilt. Dus: Gewoon vragen, zonder omweg.

Maar geloof me, iedereen praat wel eens met een omweg?

Hier even een paar voorbeelden: Jij zegt .. maar bedoelt!!

“Ik kijk alleen maar” = “Vind je het erg als ik wat koop?”

"Heb jij zaterdag wat te doen?" = "Ik zoek een vrijwilliger voor een vervelend karwijtje."

"...en ik moest nog naar de kapper vandaag" = "Kun je even een complimentje maken over mijn haar?"

“Jij hebt toch nooit tijd” = “Ik ben bang dat je mij niet belangrijk vindt”

“Marietje heeft een hele mooie bos bloemen gekregen van haar man” = “Ik zou ook graag eens bloemen van jou krijgen”

“Vroeger nam je me nog wel eens mee uit” = “Ik zou het leuk vinden om weer eens uit te gaan”

“Wat groeit dat gras toch hard”= “Zou je het niet eens gaan maaien?”

“Poehpoeh, wat zijn die boodschappen toch zwaar” = “Kun je me niet helpen dragen verdorie?”

“Laat maar” = “Ik hoop dat je nu een schuldgevoel krijgt en dat je volgende keer direct doet wat ik wil."

Jij gebruikt nooit geen omwegen? LIEGEBEEST!

Weinig of beter gezegd niets al is er altijd wel een item waarover je kan bomen zoals die historie met de vluchtelingen maar als je daarover begint dan begeef je je op glad ijs want het onderwerp is momenteel te gevoelig om in een juist perspectief bekeken te worden. Ik heb wel een uitgesproken mening die ergens in het midden ligt maar momenteel heb ik geen zin om er verder op in te gaan dat doet de media wel volop…emolokkers en sensatiebeluste kringen zijn dat die al lang de speld in de hooiberg kwijt zijn! Trouwens wij “ simpele burgers” lossen dat probleem niet op en zij die het wel kunnen, hebben altijd wel een verborgen agenda die hen tegenhoudt om correct te handelen!! Tot daar dit item.

Het andere steeds terugkomend onderwerp is het weer maar daar hebben jullie wellicht -zoals ik - stilaan de buik van vol.. al herfst nog voor de zomer helemaal achter de rug is maar .. de ervaring heeft ons al lang geleerd dat de natuur zich herstelt en na regen komt zonneschijn zeker weten en dat zou zelfs al voor het weekend kunnen zijn! Dus op naar het volgende..

Hoe gaat het?

Ook een steeds terugkomende vraag als je een bekende ontmoet. Wat de gezondheid betreft hotst het hier verder op dezelfde hobbelige weg met ups en downs eigen aan het beestje of de leeftijd…Laat het me zo formuleren.. er zijn er die nog meer te klagen hebben!

Wat kunnen jullie nog vragen? Hoe ik mijn tijd passeer?

Momenteel is er nog genoeg te doen ten huize van Natoken… als ik van hieruit naar het druilerige weer kijk dan hoor ik bijna de ramen roepen om een beurt maar juist die regen houdt me tegen. De tuin kan stilaan een voorbereidende wintersessie verdragen en het invriezen van groenten is nog steeds een feit. T is aan de appelpluk begonnen en dat belooft weer een vrij ruime oogst te worden…en de tomaten lachen nog wat groentjes in de serre want ook zij wachten op nog wat zon om dan met rode wangen in het mandje te vallen!

Zoals ik zei… eigenlijk niets te vertellen en toch is dit logje weer vol!

Nog een fijne dag lieve mensen en tot de volgende..

Op zo'n druilerige dag als vandaag vind ik het heerlijk dat ik mijn blog heb waar ik even een paar bedenkingen kwijt kan. Zoals de volgende..

Elk seizoen heeft zijn eigen energie en die energie regelt de processen in de natuur, het gedrag van dieren maar dat heeft ook een invloed op ons, mensen.

Zoals een boom in de lente bladeren en bloemen maakt, in de zomer vruchten voortbrengt, in de herfst zijn vruchten (zaden) en bladeren laat vallen, en in de winter diep in zichzelf lijkt te wachten op de lente, zo hebben wij, mensen in de lente wilde plannen en verwachtingen, in de zomer is er feest en vrolijkheid, in de herfst worden we bewuster van onszelf en in de winter doen we het rustiger aan.

Het blijft een vreemd gegeven. Het weer en de seizoenen bepalen voor een groot stuk ons humeur en onze emoties: zomer – herfst – winter of lente – ieder seizoen heeft een typische weerslag op ons mensen. Toch raar dat dit ons kan beïnvloeden.. Ik neem je even mee om te zien bij wie jij hoort!

Misschien ben je wel een liefhebber van de zon en warmte ?

Dan heb je een prachtige zomer gehad en heb je nu zonder na te denken een enorme hekel aan de winterperiode die eraan komt. Ik wil niet moeilijk doen maar wellicht staat dit jou de komende maanden te wachten: vaak mopperen over de koude, snakken naar een tropische bestemming, het immuunsysteem dat schreeuwt naar zon en vitamine D, chagrijnig worden omdat de energiefactuur opnieuw de spuigaten uitloopt..

of ben je een echte winterfan?

Bakken sneeuw en strenge vorst doen dan jouw ijsberenhart sneller slaan. Je hebt  een hekel aan de zweetdruppels van de zomerperiode en komt pas echt tot leven wanneer je  zoals een  kind in de sneeuw mag ploeteren. Je hebben geen schrik om  buiten te komen  maar  je geniet van de bijzonder mooie landschappen die de sneeuw kan knutselen.

Als jij zo’n liefhebber bent, kan je de komende maanden misschien profiteren van: 1. een oplopende hartslag bij het zien van de eerste sneeuwvlokken.

2. met spanning de weerkaarten volgen en ’s nachts de buitenverlichting aansteken. 3. door het dolle heen zijn als er in de ochtend sneeuw ligt.

4. chagrijnig worden wanneer er over dooi gesproken wordt.

Maar er is ook nog een derde groep van mensen

Zij die geen voorkeur hebben voor bovenstaande seizoenen. Ze genieten iedere dag opnieuw van wat het weer hen brengt. Vaak is het voor hen dan ook veel gemakkelijker om diverse emoties van zowel de zomerperiode als de winterperiode te voelen. Ze waarderen sneeuw in de winter en kunnen ook goed tegen een hittegolf in de zomer. Misschien zijn het de lente- en herfstliefhebbers?

Heb je jezelf teruggevonden in één van die groepen of ben jij zo ééntje dat van elk seizoen kan genieten?

Ik denk dat ik tot die laatste groep hoor met misschien een lichte voorkeur voor  warmte en zon

Zondag was de dag van de landbouw en omdat T verzot is op aardbeien besloten we eens een bezoek te brengen aan zo’n kwekerij waar er opendeurdag  was! Interessant en de moeite waard en heerlijke vruchten maar ik onthield vooral het volgende…

In de serres wordt CO2 geblazen omdat dit de groei van de vruchtjes bevordert waarop de persoon die ons rondleidde zei.. “ daarom is het interessant om tegen je planten te praten, zo krijgen ze rechtstreeks CO2 via jouw adem op zich en dat bevordert hun groei..”

Ik had dat goed gehoord en daarom zei ik prompt tegen mijn slaapgenoot… “ je ziet dat je in het vervolg niet meer moet lachen als ik aan het praten ben tegen mijn planten”…

Of je mij nu gek vindt of niet maar ik doe dat al sinds heugenis en als mijn slaapgenoot dan toevallig in de living binnen komt dan vraagt hij meestal ” tegen wie ben jij nu aan het praten?” .. Om dan met opgetrokken wenkbrauwen weer te verdwijnen als ik zeg “ tegen mijn bloemen” !!!Wat ik hen allemaal vertel dat is " ons geheim"

Maar het bewijs werd gisteren gegeven door iemand die het kan weten als ik de aardbeien in de serres zag hangen…. Trouwens ik heb ook nog een paar extra tips om je bloemen te laten stralen.

De basisverzorging is natuurlijk het allerbelangrijkste. Hoe fijn de sfeer ook is, als een plant geen water en voedsel krijgt zal hij niet groeien. Daarom geef je plant geregeld voldoende water en zorg voor voldoende zonlicht.

Praat tegen je planten. Doe dit op een rustige toon, als je tegen ze schreeuwt werkt het averechts.

Als je je planten echt wil verwennen, streel je ook even de bladeren. Niet te vaak, dan wennen ze er te veel aan en gaan ze erop rekenen, maar af en toe een 'aai' moet vast hemels voor ze zijn! Dat is het voor ons ook dus … ik ga ervan uit dat planten ook levende wezens zijn!!

Probeer thuis te zijn voor je planten. Hoe vaker je van huis bent, hoe eenzamer de plant zich voelt. Wellicht is het voor de plant ook fijn om met een soortgenoot te vertoeven. Niet per se samen in één pot of bak, maar een meter verderop in de vensterbank vinden ze vast ook heerlijk!

Laat je planten luisteren naar rustige of klassieke muziek. Mijn planten moeten echter wel meeluisteren naar wat ik graag hoor ..maar tot nog toe hebben ze niet geprotesteerd!!

Verklaar jullie mij zot? Ach de wereld is voor de zotten en zot zijn doet geen zeer het kriebelt enkel een beetje!!

Ik had amper twee plantjes gezet omdat we altijd teveel pompoenen hebben en ik dan op de toer moet om ze kwijt te geraken! Hier is nu een beetje meer dan de HELFT van onze oogst dit jaar .. de andere helft is al uitgedeeld .. Is het hier vruchtbare grond of niet.. of deed mijn regelmatig klapke met de planten er iets aan?

Iemand zin in pompoenen... heerlijk voor in de soep!!

Eén van onze eerste vragen ’s morgens als we wakker worden is …

“ En goed geslapen..”? “

Dat is zowat routine hier aan huis. Het antwoord kan variëren al naar gelang Klaas Vaak zich over ons ontfermde of niet!

Terwijl ik na een goede nachtrust steevast zeg .. “ Ik heb geslapen als een roos” …. Zegt mijn halfbedde dan ..” Ik heb geslapen als een steen"…

Roos ,steen….Nog nooit heb ik hier bij stilgestaan tot deze morgen .. Ik vroeg me ineens af waar hij die uitdrukking vandaan haalde? Ik ken , slapen als een roos, of een marmot of als een otter maar als een steen?

Jullie kennen me al hé , dat liet me niet los. Dus ging ik daar straks even googlen maar nergens vond ik “slapen als een steen” .Ik weet wel dat je als een blok in bed kan neervallen en dan ook als een blok in slaap valt .. wellicht vandaar de inspiratie van mijn slaapgenoot? Misschien weet iemand van jullie wel waar dat kan vandaan komen?

Ach ik breek er mijn hoofd niet over zolang zijn antwoord positief is .. toch altijd beter dan .. "Ik heb de ganse nacht koppijn gehad of mijn buik protesteert"! 

Aan iedere bezoeker een toffe en ontspannende zondag matekes!

Hier en daar lees ik soms bedenkingen in de aard van .. blijf ik nog bloggen of hou ik er mee op...?  Ik ben dan blij dat bepaalde mensen ermee doorgaan zodat we kunnen blijven virtueel binnenkijken bij elkaar en zo contact houden. Sommige personen zien dat bloggen echter vanuit een heel andere hoek...

 "Ik heb er geen behoefte aan om me op een blog bloot te geven, dit is precies een vorm van exhibitionisme!"

Dat werd me ooit eens gewoon gezegd toen we het over bloggen hadden terwijl de persoon in kwestie wel in geuren en kleuren op FB zijn dagelijkse handel en wandel uitstrijkt... alsof het iemand interesseert dat ja vandaag bloedworst met kool eet of languit op de sofa een boek aan het lezen bent.. .

Even was het "slik" aan deze kant, want bij een 7 lettergrepenwoord als exhibitionisme denk ik onmiddellijk aan één of andere gluiperd in het park met regenjas die zich met teveel gemak van zijn jasje ontdoet. Brrrr !

Even ben ik bij die uitspraak blijven hangen en stelde me de vraag :" Ben ik, als ik andere blogs lees, een voyeur "? (kwestie van in dezelfde logica te blijven).

Ik denk het niet en wel om de simpele reden dat de  blogs waar ik langs kom geen exhibitionistische neigingen vertonen. Het is gewoon een vorm van weergeven van korte indrukken of belevenissen door de blogger in kwestie  met een duidelijke persoonlijke invalshoek, een uitnodiging om zo contact te hebben met de buitenwereld. Trouwens de meeste blogjes lopen er zelfs uitzonderlijk goedgekleed bij zodat je ook al daarom zou binnenspringen.

Daarom dat ik me nog steeds beter thuis voel hier dan op die andere mediums zoals FB, Twitter enzo, dat laatste boeit me zelfs helemaal niet.

Laten we mekaar maar blijven lastig vallen met ditjes en datjes of bedenkingen lieve bloggers... mij deert het in ieder geval niet!

Spijtig genoeg blijven mooie liedjes niet duren evenmin als een mooie zomer want zeg nu eens zelf.. we mogen dit jaar echt niet klagen. De vit D is goed opgeslagen en hopelijk volstaat de voorraad voor de winter!

EN ... nu? 

Zet je eigen volume maar eens goed open en zing maar mee.. dat heb ik daar juist ook gedaan..

Hopelijk blijft het ook geen ganse dag in jullie hoofd hangen zoals bij mij!!!

Ik hou van spelen met woorden en dit las ik op de Druivelaar...

Hoe sterft een....

...Trompettist?  Hij blaast zijn laatste adem uit!

...Een priester? Hij maakt er een kruis over!

...Een roker? Hij geeft de pijp aan Maarten!

...Een spootbeambte? Spoorloos!

...Een visser? Hij gaat naar de haaien!

...Een vlaggenzwaaier? Hij gaat naar de vaantjes!

...Een wandelaar? Hij gaat het hoekje om!

...Een wasvrouw?  Ze gaat om zeep!

...Een wisselagent? Hij wisselt het tijdelijke met het eeuwige!

Wie kent er nog meer?

Soms , heel soms weet je dat een spreuk de waarheid bevat zoals deze...

nog naar je fluit.

Soms kunnen dagen zo vol zijn dat je jezelf en de mensen rond je voorbijloopt zo erg dat je wanneer je eindelijk op een veel te laat uur in je bed rolt, letterlijk ligt te puffen. Een mens vraagt zich dan af waar je in godsnaam mee bezig bent?

Een echt lege dag kan dan ook zo bijzonder goed doen. Een dag, waarop je gewoon wat rondlummelt, niet direct iets plant en je hoofd leegmaakt. Maar net dan begint het te kriebelen, word je onrustig en loop je de muren op. Op zo’n dag begint rond een uur of vijf ’s middags een muis aan je geweten te knagen. Verdomd, een loze, nutteloze dag, die straks helemaal voorbij is zonder zinnige dingen. Dan denk je :ik moet gewoon dringend  een tijdsopslorpende hobby vinden zoiets als postzegels verzamelen misschien?! Ach dat doe ik al... 

Neen lieve mensen , geen paniek ik ben gewoon aan het gekken... de dagen zijn hier bijlange nog niet leeg maar ook niet meer zo overvol als een paar jaren terug... Het leven van senioren.... heerlijk toch als je de lege gaatjes opgevuld krijgt en alles op je eigen ritme mag afwerken!!

In een gesprek met kennissen wees iemand mij er op dat ik altijd zeg: “ onze zoon, of ons dochter” terwijl de meesten zeggen “mijn zoon, mijn dochter”.

Ik merkte op dat T ook steeds zegt “ Kijk wie we daar hebben, ons dochter of daar zie onze zoon…” Ik ben dus echt niet de enige die zo spreekt over ons gezinnetje…

Eigenlijk vind ik daar niets speciaals aan want een zoon of een dochter is nooit van jou alleen, je hebt mekaar nodig om zo’n exemplaartjes te maken dan is het ook logisch dat je in het meervoud spreekt in dat geval of niet?

Ik maak er geen punt van hoor maar ik ben benieuwd wie er nog in naam van beiden spreekt of liever het “ eigendomsrecht” opeist !

Zeg ik dan nooit van iets “ Mijn…..” ?

Jawel hoor, het is “ mijn autootje” omdat het van mij is en "mijnen tuin" als het over de bloementuin gaat want ik verzet daar het meeste werk in, ben er bijna dagelijks in bezig  en de bloemen zijn mijn keuze!

En al ben je steeds welkom in ons huis  weet dat het nog steeds … “ mijn ventje ofte slaapgenoot” …is 

De periode net voor de herfst en juist aan het einde van de zomer is eigenlijk de meest veranderlijke van het jaar. Ik weet nog toen ik thuis woonde dat dit het moment was dat de boeren hun velden bemestten en omploegden… en dan die stank.. soms niet te harden .

Voor mij is de periode net voor de echte herfst begint , wanneer de oogst aan het rijpen is of al gedeeltelijk is binnengehaald, wanneer de warme dagen zich afwisselen met regen en wind en de bloemen een beetje uitgebloeid in de grasberm staan, de periode die zowel de kracht van de natuur om te produceren als ook de vergankelijkheid toont. Ik geniet alvast!