Wellicht staat bij jou de kerstboom ook al te pronken in afwachting van de eindejaarsfeesten. Om je nu al wat voor te bereiden hier een aantal opmerkelijke kersttradities uit andere landen.

-De Yule Cat (IJsland) Een van de meest unieke feestelijke tradities komt uit IJsland, waar naar verluidt een gigantische kat ronddwaalt in het besneeuwde landschap tijdens de kersttijd. Traditioneel gebruikten boeren de Yule Cat als een stimulans voor hun arbeiders - degenen die hard werkten, kregen nieuwe kleren, maar degenen die dat niet deden, zouden worden verslonden door het gigantische katachtige beest. Tegenwoordig is het voor iedereen in IJsland gebruikelijk om nieuwe kleding te kopen voor Kerstmis.

-Gebakken rupsen (Zuid-Afrika) Als je aan kersteten denkt, staat kalkoen vaak hoog op de lijst. In Zuid-Afrika zijn het echter griezelige kriebels waar lokale kinderen naar uitkijken. Feestelijke gefrituurde rupsen lijken misschien één van de meer ongebruikelijke kersttradities, maar deze rupsen zijn niet alleen de alledaagse variëteit die je in de tuin aantreft. De Pine Tree Emperor Moth, of kerstrups, is gekleurd met erg feestelijke tinten  en de traditie wil dat iedereen die er eentje eet een beetje extra geluk krijgt in het komende jaar.

-Krampus (Oostenrijk) Kinderen zijn doorgaans goed vertrouwd met de Kerstman of Sinterklaas, maar ze mogen zich gelukkig prijzen dat ze niet in Oostenrijk wonen. Dat komt omdat hier een griezelig wezen genaamd 'Krampus', de boosaardige handlanger van Sinterklaas naar verluidt door de straten dwaalt op zoek naar kinderen die zich slecht gedragen hebben. In de maand december kun je angstaanjagende gemaskerde figuren verwachten die zowel kinderen als volwassenen bang maken met gruwelijke grappen.

-Kolonel Kerstman (Japan) Al in 1974 lanceerde het Amerikaanse fastfoodrestaurant KFC een feestelijke marketingcampagne in Japan. De ogenschijnlijk eenvoudige slogan "Kurisumasu ni wa kentakkii!" (Kentucky voor Kerstmis) heeft een nationale traditie voortgebracht die tot op de dag van vandaag nog steeds gedijt. Hoewel Kerstmis geen nationale feestdag is in Japan, gaan gezinnen uit het hele land naar hun lokale KFC voor een speciale kerstavondmaaltijd.

-Augurk in de boom (Duitsland) Aangenomen wordt dat de kerstboomtraditie die tegenwoordig over de hele wereld wordt omarmd in de 16e eeuw in Duitsland is begonnen, dus is het geen verrassing dat daar nog steeds een aantal unieke gebruiken bestaan. Eén daarvan is om ergens tussen de takken van de boom een augurk te verstoppen en een geschenk te geven aan het kind dat het vindt.

-Rolschaatsen (Venezuela) In de Venezolaanse hoofdstad Caracas begeven zich elk jaar op kerstochtend grote groepen stedelingen op rolschaatsen naar de mis. De traditie is zo goed ingeburgerd dat veel straten van de stad vanaf 8.00 uur zijn afgesloten voor verkeer zodat de schaatsende gemeente veilig naar de kerk kan.

-Feestelijke sauna (Finland) Veel huizen in Finland zijn uitgerust met een eigen sauna en in de kersttijd wordt deze gezellige plek een heilige ruimte die wordt geassocieerd met lang overleden voorouders. Op kerstavond is het gebruikelijk om je uit te kleden en lang en respectvol in de sauna te gaan, waarvan wordt aangenomen dat het ook de thuisbasis is van de legendarische sauna-elf. Na de saunasessie trekken de Finnen naar de avondvieringen - terwijl de geesten van die voorouders hun plaats innemen in het borrelende water.

-Spinneweb Kerst (Oekraïne) In Oekraïne hebben ze nu door de oorlog wel andere dingen aan het hoofd, maar normaal is de kerstperiode daar een moment waar de kinderen naar uitkijken. En daar hoort griezelen bij. Waar wij kerstballen, klatergoud en sterren zouden hebben, gebruiken Oekraïners versieringen die de natuurlijke vorming van spinnenwebben nabootsen die glinsteren van dauw. De traditie gaat terug op een volksverhaal over een arme weduwe die het zich niet kon veroorloven om een boom voor haar kinderen te versieren. Volgens de legende hadden spinnen in huis medelijden met het gezin en sponnen ze prachtige webben over de hele boom die de kinderen op kerstochtend ontdekten toen ze wakker werden. Spinnenwebben worden in de Oekraïense cultuur ook als een geluksbrenger beschouwd.

Voilà en wat hebben we vandaag geleerd?

Dat veel tradities niets te maken hebben met het eigenlijke Kerstgebeuren.

Mannen en vrouwen een mooie combi
De man heeft de WAPENS ontdekt en heeft de JACHT uitgevonden,
De vrouw heeft de JACHT ontdekt en heeft de PELSJAS uitgevonden.

De man heeft de KLEUREN ontdekt en heeft de SCHILDERKUNST uitgevonden,
De vrouw heeft de SCHILDERKUNST ontdekt en heeft de MAQUILLAGE uitgevonden.

De man heeft de WOORDEN ontdekt en heeft de CONVERSATIE uitgevonden,
De vrouw heeft de CONVERSATIE ontdekt en heeft de RODDEL uitgevonden.

De man heeft het SPEL ontdekt en heeft de SPEELKAARTEN uitgevonden,
De vrouw heeft de SPEELKAARTEN ontdekt en heeft de HEKSERIJ uitgevonden.

De man heeft de LANDBOUW ontdekt en heeft het VOEDSEL uitgevonden,
De vrouw heeft het VOEDSEL ontdekt en heeft het DIEET uitgevonden.

De man heeft de VRIENDSCHAP ontdekt en heeft de LIEFDE uitgevonden,
De vrouw heeft de LIEFDE ontdekt en heeft het HUWELIJK uitgevonden.

De man heeft de VROUWEN ontdekt en heeft de SEX uitgevonden,
De vrouw heeft de SEX ontdekt en heeft de HOOFDPIJN uitgevonden.

Slaapwel en morgen gezond weer op

De jaarkalender wordt stilaan slanker en slanker we moeten nog rap genieten van die laatste weken. Waarom niet starten met een glimlach?

• Een verslaggever:
  En nu gaan ze in dalende lijn naar beneden.
• Een modiste:
  Dit hoedje is ludiek en toch speels.
• Een meisje:
  Chinezen hebben gespleten ogen.
• Een bloggende vader:
  We hadden eigenlijk geen baby geplant.
• Een restaurantklant:
  De kreeft was overtreffelijk.
• Een reclamefolder:
  Het woordenboek is alfabetisch gerangschikt, wat het zoeken vereenvoudigt.
• Een menukaart:
  Pizza Napoletana: basispizza met ansjovis en kapers.
• Een weerman:
  De zomer is in geen heinde en verre te bekennen.
• Een ooggetuige:
  En toen kregen ze hoogopdravende ruzie.
• Een slachtoffer van een oplichter:
  Je moet hem vooral niet onderschatten, want hij is doorwiekst.
• Een mensenkenner:
  Wat is dat een rare snuishaan!
• Een deskundoloog:
  De voortdurende prijsstijgingen worden veroorzaakt door speculanten die de kop opduiken.
• Een politicus:
  Ergens staan we nergens.
• Een volksvertegenwoordiger:
  Het staat ieder parlementslid vrij wetsvoorstellen neer te dienen.
• Een commentator:
  Het kostte Nadal nog heel wat moeite om de kluts te klaren.
• Een trotse vader:
  Mijn kinderen zijn niet te beroerd om hun handen uit hun mouwen te laten wapperen.
• Een aannemer:
  Het is de bedoeling om vandaag de klaar te klussen.
• Een vraagsteller:
  Dit antwoord zou wel eens hoog kunnen schoren.

Kasten opruimen dat levert soms mooie herinneringen op.

Mijn half bedde en ik hebben een katholieke opvoeding gehad met alles wat erbij hoort. Een hoogtepunt daarvan was onze plechtige communie. Heel achteraan verborgen in een kast in de strijkkamer vond ik deze week nog een paar restanten van toen nl onze Missaal , paternoster, catechismus en mijn doopkaars.

Voor de leken een missaal is een misboek waarin de liturgische gebeden voor de rooms-katholieke mis enz. staan opgetekend. Omdat de missen en andere gebeden vroeger meestal in het latijn waren, staat in een missaal zowel de Latijnse als de vertaal versie afgedrukt zodat we konden meebidden met de priester.

Een catechismus is een opsomming van de leer van de kerk waarin de dogma's van de kerk onder de vorm van vraag en antwoord systematisch worden uitgelegd.

Voor jouw plechtige communie kreeg je zo'n missaal met een mooie gouden snede die in een lederen omhulsel stak. Dat droeg je in je hand maar om het boek te beschermen tegen zweethandjes droeg je die in een witte zakdoek . In de andere hand droeg je jouw doopkaars en je kreeg ook nog een mooie witte paternoster die in een klein lederen zakje stak. Al die " ornamenten" samen met je nieuwe plechtige Communie klederen en alle liturgische belevingen maakten die dag heel speciaal.

Wij vertrokken van de school in stoet naar de kerk, de jongens aan éne kant en de meisjes aan de andere kant. We leken precies allemaal trouwkoppeltjes met dat verschil dat wij niet lachten maar de hele ceremonie ernstig opnamen. Tot daar le moment suprème voor diegenen die een oogske op mekaar hadden Eenmaal in de kerk zaten de meisje aan de ene kant van de kerk en de jongens aan de andere kant.

Eigenlijk kan ik nog heel veel vertellen over die dag maar niemand zit daar op te wachten want voor velen is dit passé. Maar hoe jouw leven verder ook verlopen is het blijven speciale momenten in de lange weg die je gaat.

 

Bie den dokteur

In de dokters praktiek an de groote kerke in Roeserloare, zit er è vrouwe mèt è baby te wachten vor ‘t eerste oenderzoek van dien kleinen. 
De dokteur roept ze binnen en controleert de baby ip zien gewichte. 
Den dokteur is è bitje oengerust en vroagt: 
“Madam? , kriegt die kleinen borstvoedienge of de flesse?”

“ Borstvoedienge.” zegt ze ….

Woarip dat de n dokteur vroagt: 
“ Madam zoe je gie ekki j oen bloese en beha willen u ut trekken astemblieft?”

De dokteur begint mè in heur tepels te duwen en te kniepen en wrieft mè zien handen de hele tied over heur borsten.

“ Madam…’t is gin woender dat die kleinen oender zien gewichte is, je è gie gin melk!”

“ ‘k weetend”, zegt ze, “ ‘k zien kik de oma, mor ‘k zien toch blieë dak gekomn zien.”

 

 

Toen we onze grond kochten in 1972 zei ons ma:" Ah in de boscage" WVL voor het bos. Intussen wonen we hier nog steeds in de boscage en geen haar op ons hoofd dat eraan denkt om hier weg te gaan. Steek me in de stad en ik kwijn weg! We hopen echt dat we van hier uit onze aardkloot mogen verlaten. Heerlijk toch bij de longen en de stilte van het bos en de open natuur die optimaal is voor een wandeling.

Die vraag stel ik nu eens aan jullie want ik kreeg die vraag meer dan genoeg de laatste weken. Het doet deugd dat mensen bekommerd zijn maar ik wil iedereen zegen dat ik stilaan terug de " oude" ben, zonder veel napijn van de val... En ik kijk nu echt dubbel zo goed uit als ik ga shoppen want ik wil die stomme val niet nog eens meemaken. Maar aan de andere kant als ik de reacties las hier en op Fb dan ben ik niet de enige die de grond al eens gekust heeft. De Paus doet dat uit respect voor het land dat hij bezoekt, ik spijtig genoeg door weer te rap te willen zijn en niet goed uit te kijken.. Je zou denken dat je met ouder worden wel leert dat je alles wat rustiger moet doen, maar biebie hier blijft  denken dat ze nog de drive en lenigheid heeft van een jongere dame.. helaas pindakaas zeggen onze Noorderburen.

Vandaag hebben we weer ons dagelijkse wandeling gedaan en dat viel fysiek mee , mijn gehavende knie protesteerde niet veel en qua weer waren de 18 graden hier lokaal ook meegenomen.

Morgen beginnen we weer al aan de laatste week van november en dan komt de laatste maand van 2024 er aan.. en gaan we weer zonder er iets aan te moeten doen een jaartje verder.

2025... hadden ze mij gezegd dat ik ooit in 2025 op een blog mijn herinneringen of bedenkingen zou neerzetten dan had ik het horen donderen in keulen en kijk.. het is bijna zo ver.. ook dat is leven..

Nog een hartelijke groet aan de bezoekers of ze nu reageren of niet het maakt niet meer uit ...

Wat is dat toch met vallen als je ouder wordt?
Een blogvriend schreef dat hij door het donker weer in zijn living over een poef struikelde en zo pijnlijk gevallen was. Gelukkig hield hij er geen breuken aan over .
Vorige week vrijdag heb ik ook op een onaangename manier de grond gekust en dat op de parking van de Colruyt hier in de buurt, zomaar en plein public. ☹️

Na het uitstappen ging ik op zoek naar en winkelkarretje en om de één of andere reden struikelde ik en na een paar verwoede pogingen om recht te blijven, viel ik toch pardoes op mijn rechterzijde. Onmiddellijk waren er een paar mensen om mij recht te helpen maar toch wilde ik even blijven zitten want de pijn in mijn borst en schouder vroegen al mijn aandacht. En terwijl ik daar zat te wrijven en te bekomen, werd ik kwaad op mezelf…wie valt er nu zomaar zonder zichtbare hindernis zo lomp op de grond?
“Gaat het? Moeten we de ziekenwagen opbellen ? Wat is er gebeurd? Heb je ergens pijn?”
Mijn antwoorden kwamen snel . “Het gaat, geen ziekenwagen en ik weet zelf niet hoe het gebeurd is maar geef me even de tijd en het komt goed en ja mijn borst en schouder doen pijn! “
Ik was niet op mijn hoofd gevallen dus gelukkig werkte daarboven alles nog ok ( in zoverre het daar ok is 😃). In ieder geval vond/ vind ik het lomp van mezelf om zomaar publiekelijk zo’n "tuimelperte" te maken. Dat moet nogal een zicht geweest zijn want ik heb zeker nog 3 stappen lang geprobeerd om mijn evenwicht terug te vinden maar helaas pindakaas, het was van “kus de grond of leg uw kop erbij”!!
Vandaag begint de pijn te minderen en op een paar blauwe plekken na en nog wat ongemakjes ben ik weer " de oude". Ik zei het nog toen ik thuiskwam en Tony vertelde wat er gebeurd was… “ "geen zorgen, onkruid vergaat niet”.
Blijkbaar vormen de gecombineerde effecten van verlies van spieren, botdichtheid, flexibiliteit enz een significante bedreiging voor vallen bij ouderen. Vallen kan vervelende gevolgen hebben. Met wat geluk houd je er alleen een schaafwond of een blauwe plek of een kniezend gewricht aan over. Maar vaak zijn de gevolgen ernstiger.
Maar always look on the bright side of life want wat blijkt?
Over het algemeen zijn oudere mensen wijzer, aangenamer en beter in staat om emoties te reguleren. Daarnaast blijken ouderen gelukkiger dan mensen die tussen en 40 en 60 jaar zijn. Ook zijn ouderen vaak milder, hebben zij een flexibele mentaliteit en zijn ze dankbaarder.
Tsja als dat allemaal klopt dan verzacht dat de pijn van het vallen… Daar troost ik mezelf mee!😃

Goeie avond bloggers en voor al diegenen die geen ijsberen zijn, het wordt koud niet?

We hadden hier een gans dag regen en meestal zaten we met het licht aan maar als je het eens op een andere manier wil opfleuren en dat voor niks dan heb ik hier een alternatief gevonden. Niet direct mijn ding maar ik denk wel voor veel studenten

Iedereen kijkt er misschien anders naar maar bij deze foto's lijkt het alsof we vanuit de ruimte bespied worden".

8 november 1969 was de dag waarop we "JA' zegden tegen elkaar En dit intussen al 55j lang.

Twee mensen die van elkaar houden

Het valt bijna niet meer op.

We beschouwen het vaak als iets gewoon

en staan er niet meer bij stil.

Dat het toch wel iets wonderlijks is.

Samen wachten, hopen en bouwen.

Elkaar kunnen zeggen wat je wil zonder vrees

dat je elkaar verkeerd verstaat!

Zonder woorden kunnen spreken.

Begrijpen en begrepen worden.

Beminnen en bemind worden

Twee mensen die zichzelf blijven

En toch één worden.

Dat vonden we 55 j geleden vanzelfsprekend.

Vandaag weten we dat het iets speciaals is!

Grijze en mistige groeten van hieruit!

Met Allerheiligen over 2 dagen waarop we extra stil staan bij de geliefden die ons verlaten hebben, volg ik vanuit mijn zetel wat weemoedig het ritme van de natuur .

Ik kijk vanuit mijn zetel door het raam en ja, hij staat nog steeds op het terras die grote bloempot met daarin onze Brugmansia. Een ganse zomer bloeide de plant dat het een lieve lust was, kelk na kelk steeds weer nieuw leven, een streling voor het oog. Nu de herfst er is en de winter voor de deur staat vermindert haar glorie, wordt ze bladloos en oud maar bij elke nazomerse zonnestraal recht ze nog even haar hoofd en probeert ze haar laatste kelken nog eenmaal te etaleren. Ze geeft niet op zolang ze de kracht ervoor heeft.

Wat heeft de natuur toch mooie symbolen.

Zo staan bladeren bijvoorbeeld voor vernieuwing, voor hoop en voor wijsheid want een blad groeit, ontwikkelt zich én laat weer los. Telkens opnieuw het begin en het einde, vasthouden en loslaten.

Zo is het leven toch ook?

Loslaten is niet altijd makkelijk iedere keer weer opnieuw. Ga maar na. Hoeveel gebeurtenissen, mensen en dieren heb je al losgelaten? Die vormen dan je basis of nog beter, je kennis, je herinneringen, je databank.

Bladeren, takken en andere natuurlijke resten blijven onderaan de boom liggen en worden zo nieuwe voeding voor de boom of plant. Zo zijn ook de herinneringen voeding om door te gaan en niet op te geven en dankbaarheid te voelen voor alles wat goed was. Het is weer zover…Langzaam verliezen de bomen - hele oude, maar ook jonge - hun bladeren. Elke tak is symbool voor de natuur die afsterft. De bladeren bedekken de aarde en beschermen haar een hele winter lang. De bladeren vallen op het ritme van het weer, van regen, kou en wind.

Zo is het ook met onze herinneringen, met onze gevoelens. Op het ritme van het leven verwaaien ze en vallen op de grond. De stem, het gezicht, de gebaren van onze geliefde gestorvenen vervagen, steeds meer. In ons en met ons zullen ze steeds meer sterven maar wat zij geweest zijn als mens vergaat niet, zolang we hen meedragen in ons hart….

Al gans het weekend voelde ik me niet ok en wat koortsig. Vandaag naar de dokter geweest en een covid test gedaan en inderdaad die was positief. Waar ik dat opgedaan heb dat weet ik niet want we zijn de voorbije week niet weggeweest enkel boodschappen gedaan.

Ik lig nu uit te zieken en te hoesten en die koorts maak een mens ellendig maar het zal ook wel weer in orde komen zeker?

Houd jullie dus maar op afstand want dat beest is nog niet weg!!