Ken je het nog... dat versje van Paul van Ostaijen ....
Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem ploem ploem dag stoel naast de tafel dag brood op de tafel dag visserke-vis met de pijp en dag visserke-vis met de pet pet en pijp van het visserke-vis goeiendag Daa-ag vis dag lieve vis dag klein visselijn mijn
Ons kleindochtertje ( volgende maand 2j) begroet de vroege ochtend echter op een andere manier en iedereen zal het geweten hebben...Hier is haar versie! Hi,hi,hi, ha,ha,ha, tond e bij en nununu... na... Bavo!! en dan maar handjes klappen.
Ik vermoed dat dit aan de top staat van de hitparade in de crèche waar ze overdag verblijft!! Ik had mij opgelegd om 's morgens niet deel te nemen aan de vroege rush om iedereen op tijd buiten te krijgen, maar als 4 personen ( waaronder 2 kleuters) zich in de badkamer klaarmaken, dan komt daar nogal wat geloop en gedoe bij kijken, hoe stil ze het ook proberen te doen en dan ben je toch klaarwakker en blijven liggen is niet aan mij besteed! Het is verwonderlijk hoe goed die kleintjes met de situatie hier omgaan. Ik vrees dat de " volwassenen" er eerder zullen doorzitten dan die twee schatjes. Kleinzoon 2 is op zich al geen langslaper en is meestal al wakker voor de wekker afloopt. Onze jongste schat moet spijtig genoeg steeds wakker gemaakt worden want ten laatste om 7u30 moeten ze hier de deur uit!!! Dan zou je geween en gezaag verwachten maar neen hoor... ze zitten lustig te eten en van zodra oma binnenkomt heeft kleindochtertje wel een liedje of een babbel klaar...Hoor je haar ook: Hi,hi hi... ha, ha, ha..? Nu ja, ik weet wel waarom.. Ik heb een paar keer zitten "bekkentrekken" toen ze aan het zingen sloeg en dat verwacht ze wellicht elke keer, om dan te kunnen schateren.. alleen .. op dat vroege uur vraagt dat van oma een extra zetje.. Maar, ik kan jullie verzekeren ,het is wel de beste manier om meteen klaarwakker te zijn. Intussen zit ze met smaak haar 4 boterhammetjes ( helftjes natuurlijk) op te eten en probeer niet om er eentje weg te nemen om in de auto verder eten... Groot protest!!! En als broerlief (5j) zijn drinken niet op heeft dan zal zijn zusje er wel op wijzen... Thani(s die blijft meestal hangen) dinken!! Ik vrees dat zij er ééntje voor het onderwijs wordt, want het "commanderen" zit er al van jongsaf in!!! Ons ma zou daarop gezegd hebben ( weeral eens!!) : " de vonte wiedt" .??!!( smile), enkel door Westvlamingen te verstaan...hé Ani? Hoe ze het doet om al zo vroeg te kunnen eten en zingen en opgewekt te zijn.? Wellicht om haar " oudjes " een neus te zetten, want die zitten er meestal als zombies bij en dan moet ik toch stiekem eens lachen !! Wie zijn hier nu "de oudjes".... want zo noemen ze ons toch - al lachend - zo graag ...?? De pot verwijt de ketel... ( ).
Aan het eind van elk jaargetijde kijk ik toch weer benieuwd uit naar het volgende en ik heb nu best wel weer zin in prachtige luchten, nevelige ochtenden en alles wat bij herfst hoort. Voor de gezelligheid vergaren we ook nog eens mooie herfsttafereeltjes bijeen van pompoenen, kastanjes, eikels en ander herfstplezier en niet te vergeten de chrysant... Vind je dat gedoe rond pompoenen en andere larie die overgewaaid is van over de oceaan? Ach, ik zeg daarop ieder zijn meug en als je daar van kan genieten dan moet je dat doen, maar nu moet ik toch eventjes mijn "toetsenbord " houden, want - al heb ik eigenlijk niet echt een band met chrysanten want ze staan in mijn geheugen geassocieerd met kerkhoven en dood - sinds vanmiddag staat er toch een gekleurd exemplaar vol in knop in de gang. Ik kies speciaal voor kleur omdat de paarse, steenrode, gele en overige kleurvarianten echt "herfst" oproepen .Die witte herinneren mij teveel aan kerkhofbloemen.
Waarom krijg ik steeds dit rijmpje in mijn hoofd als ik het woord chrysant uitspreek? Een overblijfsel uit mijn kinderjaren? ?
" bolchrysant, bolchrysant, stop nu maar met klagen
anders komt het in de krant……"
Gisteren het bericht gekregen dat de dochter van een heel goede kennis op 32 j overleden is na een hartstilstand in de armen van haar partner. Het kwam over als een shock! We wisten dat ze ziek was, want ze sukkelde al een tijdje met de gezondheid maar men vond de oorzaak niet. Uiteindelijk kreeg ze toch het " verdict" ze had sarcoïdose, een zeldzame systeemziekte met onbekende oorzaak. Het hele lichaam kan aangetast zijn, maar er is een voorkeur voor de longen. De ziekte komt gewoonlijk voor bij jong-volwassenen (20-40 jaar) en even vaak bij mannen als bij vrouwen. De ziekte wordt gekenmerkt door zogenaamde "granulomen", kleine opeenhopingen van ontstekingscellen. De ontsteking is vaak zichtbaar op een röntgenfoto van de longen door middel van vergrote lymfeklieren tussen de longen en soms verdichtingen in de long zelf.
De meest voorkomende locatie voor deze granulomen is in de longen, maar ook in de huid, ogen, hart en nieren openbaart de ziekte zich wel. De ziekte openbaart zich vaak met klachten van moeheid, hoesten en kortademigheid. Ook gewrichtsklachten, oogklachten, huidafwijkingen en gewichtsverlies zijn vaak genoemde symptomen.
Ik herinner mij Ellen als een jong, vrolijk ding dat vol enthousiasme kwam aankloppen om via de dochter info te krijgen over de studierichting lerares. Ze ontleende zelfs cursussen van haar en kwam af en toe aan huis. Ze was een opgewekte, lieve meid en bleek later ook een prima leerkracht te zijn tot opeens zomaar, een onverklaarbare vermoeidheid toesloeg en ze de job - die ze zo met hart en ziel deed - niet echt meer kon uitoefenen. 3 jaar heeft haar ellende geduurd, de hoop op genezing bleef, enkel de vraag wat er nu precies scheelde werd nooit opgelost , tot heel recent en nu is ze er al niet meer... Het moet verschrikkelijk zijn om op zo'n jonge leeftijd je kind te verliezen. Twee jaar geleden was het de zoon ( 34j) van onze West Vlaamse vrienden en nu Ellen.... Ik had daar straks even de moeder aan de lijn en ze beseffen nog niet ten volle wat hen overkomt. Dat Ellens gezondheid achteruit ging, dat wist iedereen maar er was geen enkele aanduiding dat het slechtste zomaar kon gebeuren. Het is zo moeilijk om een schreiend moederhart te troosten!
Onze dochter loopt hier nu dagelijks rond en ik kan het mij niet voorstellen wat het zou betekenen mocht ze zomaar uit ons leven verdwijnen. Alle huidige drukte en hectische toestanden verdwijnen in het niets als je door zo'n droevig nieuws wordt overvallen. Daar zal ik nog vaak aan denken de komende weken als het hier wat te veel wordt en ik weet nu al dat zaterdag bij de uitvaart een moeilijke dag wordt voor de ouders vooral, maar ook voor alle vrienden en kennissen van een toffe, jonge meid die veel te vroeg moest gaan. Straks valt hier ook nog eens de zoon, schoondochter en hun 4 kinderen binnen want ik organiseer telkens iemand verjaart een etentje. Wat zal ik ervan genieten dat iedereen hier bij ons is.. alles is zo vergankelijk...
De dood neemt alles maar geeft niets, het is als een wakker worden aan de verkeerde kant van je dromen. We dragen je mee in ons hart Ellen!
Het lijkt bijna op een ezelsbrugske dat eeuwig gehiphop met de tijd. Wintertijd, zomertijd, gaat de klok voor -of achteruit?
Met "spring" en "fall" kan je onthouden welke kant de klok op moet gaan ivm de zomer- en winterstand. In het voorjaar "springt" de klok een uur vooruit en in het najaar "valt" de klok een uur achteruit... En nu is het weer zover, de zomertijd wordt wintertijd. Een draai van de klok wordt seffens weer weggezapt, teruggedraaid, vernietigd.
Dit uur is een gratis uur. Mocht ik hier beginnen te schrijven om twee uur in de nacht en als ik tijd neem om mijn logje af te maken, neemt de tijd gas terug en heb ik gedaan tegen opnieuw twee uur in de nacht. Volg je nog?. Helaas: gratis bestaat niet. Dit gratis uur zullen we toch moeten betalen, willen of niet. We kopen het op krediet maar krijgen de rekening op 28 maart 2010 met als interest wallen onder de ogen op 29 maart 2010 en de week erna. Dit uur leeft – als onze generatie – op afbetaling. Maar nu ga ik slapen, slapen in een nacht die stottert. Een, twee, drie, twee, drie, vier …
Dit is een leuk dingetje dat je hersens kraakt. Dit is zo leuk dat het je hersenen in de war lijkt te sturen. Je zult het misschien wel 10 keer proberen om te kijken of je toch voor elkaar krijgt met je voet maar helaas niets schijnt te helpen!...
Hoe ga je te werk?? 1. Terwijl je aan je bureau zit, licht je je rechtse voet op en maak hiermee ronde bewegingen met de klok mee (rechtsom)....
2. Nu, terwijl je dit doet, teken in de lucht het cijfer "6" met je rechtse hand...
Je voet zal nu de andere kant gaan uitdraaien.
Ik heb het je gezegd....... en je kunt er niets tegen doen!
Probeer maar, maar je zult zien dat je je rechtervoet niet te slim af kunt zijn.
Terwijl ik bij de dokter aan het aanschuiven was, gingen allerlei gedachten door mijn hoofd want ik had eventjes de tijd om na te denken na al die drukte hier bovendien zat iedereen toch maar zijn beurt af te wachten in "splendid isolation "..... Zoals het feit dat de wijsheid komt met het ouder worden. Ik hoorde dat vroeger vaak zeggen en ik moest lachen, lachen, omdat ikzelf toen als een prille twintiger dacht dat ik alles wel wist. Vreemd hoe ik deze week al een paar keer met mijn neus op de feiten gedrukt werd. Je wordt inderdaad wijzer met ouder worden en het zit hem in kleine eenvoudige zaken, die je plots weet alsof je het plotseling aanvoelt.
Of.. "Geluk is niet iets wat je meemaakt. Het is iets dat je je herinnert", een mooie spreuk maar er schuilt een kern van waarheid, want soms gebeurt het wel eens dat je denkt dat je je een maand geleden gelukkig voelde, gelukkiger dan nu. En hoe vaak zijn we niet op jacht naar (her)beleving van dat sublieme, intense gevoel. Doorgaans tevergeefs, want de herinnering blijkt je niet altijd datzelfde gevoel terug te geven want na die periode van geluk komt ons ook al eens onontkoombaar een periode van neerslachtigheid of verdriet ten dele. "Na zonneschijn komt regen" is net zo waar als de positieve equivalent.
Het menselijk lichaam is voortdurend op zoek naar het handhaven van een evenwicht dat noodzakelijk is om optimaal te kunnen functioneren. Als onze bloedsuikerspiegel onder een bepaald niveau geraakt, krijgen we trek en gaan we eten. Als we het koud hebben, krijgen we kippenvel, de opstaande haartjes vormen een verwarmende isolatielaag en we krijgen het warmer. Als we het warm hebben gaan we zweten, de waterdruppeltjes maken het mogelijk warmte af te geven aan de omgeving met als gevolg dat onze lichaamstemperatuur daalt. Op dezelfde wijze zoekt het lichaam ook in geluk een balans.
En...vaak heb ik al ondervonden dat de meest interessante mensen, deze zijn die veel hebben meegemaakt. Is dat de sleutel tot wijsheid? Leert de mensheid dan echt niets? Moeten we, elk individu op zich, alles opnieuw ondervinden, meemaken? En waarom komt die wijsheid maar op een moment dat vele grote levensbelangrijke beslissingen in de meeste gevallen al genomen zijn? En dan denk ik spontaan aan studierichting, partnerkeuze, kinderen, levensvisie en dergelijke.
Tenslotte...Relativeren, is ook zo iets, het is zo simpel als iets, zo klaar als pompwater en toch duurt het tientallen jaren vooraleer we het kunnen. Het besef dat geluk, gelukkig zijn niet te koop is, niet te vinden valt, maar moet gemaakt worden, de wetenschap dat positiviteit en vriendelijkheid aanstekelijk zijn, kan je dat leren, of moet je er rijp voor zijn, niet overrijp of onrijp, gewoon rijp en dat kan niet voor het bloeien van de bloesem of na het vallen van het fruit. En toen was het mijn beurt.......
Op de blog van Amor fati stond eergisteren een mooie reportage over een streek in India nl.Ganapatipulé ... Dat deed mij terugdenken aan een woordkunstenaar van dit enorme land Rabindranath Tagore.. Toen ik nog studeerde en ook later heb ik gedweept met zijn poëzie.. Ze is echt adembenemend, intrigerend en ogenopenend. Kortom een wonderbaarlijke schrijver. Ik ben gaan zoeken naar mijn poëzie boekje van toen ik nog studeerde .. Ja, lieve mensen dat heb ik nog steeds hier liggen... Sweet memories, weet je... Ik wist dat één van mijn studiegenoten er toen een gedicht van Tagore in schreef samen met een zelfgemaakte tekening. .. ik was meteen verkocht en verliefd op Tagore.. Hier is wat zij in mijn poëzie schreef...En dat ze tekentalent had , geef ik ook mee..
Ik laat jullie hier mee genieten
" Op liefde allen zit ik te wachten om mij eindelijk in haar handen te geven. Daarom is het zo laat geworden, daarom ben ik schuldig aan zoveel verzuim. Ze komen met hun wetten en hun geboden om mij vast te binden. Maar ik ontwijk hen immer, want ik wacht alleen op liefde om mij in haar handen te geven.
De mensen doen mij verwijten en noemen mij .. nalatig. Ze hebben zeker wel gelijk! De marktdag is voorbij en voor de nijveren is het werk gedaan. Zij, die mij tevergeefs kwamen roepen, zijn weer boos weggegaan.
Ik zit te wachten op liefde alleen , om mij eindelijk in haar handen te geven." ( Tagore)
Dat werd in mijn poëzie geschreven op 12/03/'65...
Het bewust beleven van de wisseling van de seizoenen is altijd een deel van mijn leven geweest. Ik vind het steeds fijn om elke omschakeling intens te beleven: het vallen van de bladeren, de lege takken, de grijze luchten en die ondefinieerbare reuk van vochtige herfst in de lucht als voorbode van wat nog later komt, de winter. Het stemt me lichtelijk melancholiek, ik wil me dan bij het vuur terugtrekken, een glaasje rode wijn erbij en mijmeren over vroeger. Het valt mij op dat ik dat de laatste tijd vaker doe, dat mijmeren bedoel ik natuurlijk!!. Is dat omdat ik zelf al in de herfst van mijn leven zit? Mm, ik geef er toch de voorkeur aan te denken dat ik nog in de nazomer van het leven verkeer. Maar de herfst sluipt op kousenvoeten naderbij. Gisteren reed ik voor de schemering echt inviel naar huis. Ondanks het donkere weer was het genieten… Die rit door de Kempische bossen in dat herfstige uur tussen dag en avond… Een gelegenheid om alles eens los te laten en tegelijk te genieten van de kleuren van de bossen in het herfstlicht. Onlangs zei iemand me nog, dat ze altijd zo melancholisch werd van de herfst… Nee, melancholie noem ik het zeker niet. Ik houd van de herfst. Het brengt me wel in een mijmerende stemming… maar steeds met een ondertoon van verwachting bijna. Voor mij is de herfst geen seizoen van eindigheid, van verval, maar van een heel boeiend moment in de kringloop van het leven. De herfst draagt in zich al de kiem van nieuw leven. Bladerloze takken dragen al de knoppen waarin groeikracht voor het nieuwe seizoen vervat zit. Eénjarigen sterven af, maar doen dat enkel omdat ze zaad gedragen hebben en dus het nieuwe leven in veelvoud hebben uitgezaaid (let maar eens op: winterharde éénjarigen die nog niet hebben kunnen bloeien, overleven vaak in gehavende toestand de winter en gaan bloeien vanaf de vroege lente…).Vaste planten verdwijnen bovengronds, maar enkel omdat ze zich ondergronds even gaan verschuilen voor de ergste winterkou. Herfst is ook de periode van de laatste oogst… en vrijwel alles wat in de herfst geoogst wordt, is vruchtgewas: noten, fruit, pompoenen, het laatste graan… Inderdaad, stuk voor stuk de kiemen voor nieuw leven.
Ja, herfst is voor mij dan wel een moment van inkeer, een moment van terugplooien op mezelf, En terwijl ik op een vroege, nevelige ochtend door de tuin kuier, schieten mij opeens, (waarom en waardoor?) flarden van een fragment uit het allereerste bedrijf van ‘Antigone van Anouilh", het stuk waar Antigone heel opgewonden aan haar mopperende ‘Nounou’ vertelt hoe ze zich voelde toen ze in haar eentje in de vochtige ochtend buitenliep. Ik heb het even terug opgezocht omdat ik mij herinner dat ik het toen zo mooi gezegd vond.
Antigone: Le jardin dormait encore. Je l’ai surpris, Nourrice. Je l’ai vu sans qu’il s’en doute. C’est beau, un jardin qui ne pense pas encore aux hommes.
(…)
Dans les champs, c’était tout mouillée, et cela attendait. Tout attendait. (…)
La nourrice: La nuit! C’était la nuit! Et tu veux me faire croire que tu as été te promener, menteuse! D’où viens tu? Antigone, à une étrange sourire: C’est vrai, c’était encore la nuit. Et il n’y avait que moi dans toute la campagne à penser que c’était le matin. C’était merveilleux, Nourrice. J’ai cru au jour la première aujourd’hui… Nu weet ik weer waarom ik het zo mooi vond......
In ieder geval heeft de herfst - op de één of andere manier - voor mij evenveel in zich van hoop op nieuw leven als de lente…Nieuw en anders maar toch de moeite waard.
Hoe vaak heb ik al niet aan T gevraagd - bij het zien van enge, raadselachtige of onrealistische films vb Stephen King- " Aan wiens brein ontspringt zo'n film? "..... Toen ik vanmorgen mijn droom probeerde te vertellen, werd ik door T aan mijn vraag herinnerd omdat die droom ook zo "onwaarschijnlijk" leek... Ik probeer al gans de tijd wegwijs te geraken in die droom of er een verklaring voor te vinden.. Maar ik ben nog niet in dat onderbewuste van mij geraakt !!!
Het was een zomerse dag ergens aan zee met veel volk op het strand. Ik was er met T en vrienden maar wie, dat herinner ik mij niet meer. Ik weet dat we gezellig langs de waterlijn wandelden en genoten van het spel van de kinderen en volwassen in het water en van de warmte van de zon. Tot op een bepaald moment dat ik blijkbaar alleen een stap opzij zette en in een totaal andere wereld terecht kwam. Ik was nog steeds aan zee maar alles leek nu grijs, het water was grijs, de lucht was grijs en er hing een sombere, drukkende sfeer rondom mij. Mensen bewogen als robots in het water, kinderen speelden in het water maar niemand straalde plezier uit. Iedereen staarde voor zich uit, zicht op zee. Ik zag enkel ruggen van grijze mensen, geen gezichten. Niemand praatte en er hing een ijzige kilte rondom mij. Ik probeerde te praten maar telkens als er zich iemand omkeerde , staarde die met uitdrukkingsloze ogen door mij heen alsof ze niet hoorden of begrepen wat ik zei. Dan zag ik, naast mij in het water, iemand liggen. De schrik sloeg mij om het hart en ik vreesde dat daar een drenkeling lag. Ik bukte mij en haalde "een wezen" boven water. Ik herinner mij niet meer of het om een kind of een volwassene ging, ik weet enkel dat een lijkwit gezicht met korte, zwarte, tegen het hoofd plakkende haren en open ogen mij aanstaarde. Die ogen, daar was alle leven uit verdwenen ..maar dan toch weer niet. Dan leek het alsof die ogen zich in de mijne boorden en smeekten om uit die starre kilte gered te worden. Ik wilde kunstmatige ademhaling toepassen maar het lichaam voelde zo stijf aan als een plank. De enige oplossing om dat leven te redden was door het op te warmen tegen mijn lijf. Ik heb het lichaam als een surfplank onder de arm genomen om zo iets van de warmte die ik uitstraalde op te nemen. Intussen bleven die ogen mij maar aanstaren. Ik probeerde de aandacht te trekken van de mensen rondom mij om hulp te vragen, maar iedereen staarde als een zombie voor zich uit, het leken wel fantomen die door een externe kracht gestuwd in het water bezig bleven en niet omkeken. Dan kwam - opeens zomaar - een man op mij toe. Ik huiverde bij het zien van die kerel. Ik vertelde hem dat ik het lichaam moest reanimeren maar daarbij hulp nodig had. Ik smeekte hem om te helpen. Zijn ogen priemden zich in de mijne terwijl hij naderde Ik wist dat ik niet mocht blijven kijken in die donkere, irreële ogen als ik het lichaam dat stilaan mijn warmte opnam, wilde redden en voelde instinctmatig aan dat hij mij niet mocht aanraken. Ik ging met het lichaam tegen mij aangedrukt stap voor stap achteruit, zoekend naar een uitweg en hulp. Met alle kracht die ik in mij had, verzette ik mij tegen die priemende ogen en wist dat ik geen gevaar liep zolang ik hem niet toeliet om mijn blik op te eisen... Opeens brandde de zon terug op mijn huid, hoorde ik weer het speelse gejoel rondom mij van kinderen en volwassenen. Ik had het "niemandsland" verlaten en was terug aan zee waar het warm en gezellig en intens zonnig was.. Ik zocht de blik in de ogen van het lichaam dat ik nog steeds beschermend tegen mij hield, hoopte op een herkenning en... lag klaarwakker in bed....verward en wat ontdaan met in mijn achterhoofd nog steeds die dwang van de onwezenlijke wereld...van die spoken in mijn hoofd . En toen vertelde ik T. mijn droom.... zoals nu aan jullie en nog steeds heb ik er geen verklaring voor!!
Dus als iemand daar kop en staart aan vindt, please feel free.....
Deze namiddag zouden we eens op het gemak wat rondkijken in een meubelzaak in de buurt omdat we volgend jaar een nieuwe zithoek willen en er nu open deur dagen zijn. Normaal krijg ik T niet mee om lang rond te dolen in dergelijke zaken maar nu hadden we er beiden wel zin in. We staan te wachten voor het rode licht op zo'n 200 m van de zaak in kwestie. Het licht spring op groen maar omdat er wel een zestal wagens voor ons waren, duurde het wat vooraleer we konden bewegen. Een 4x4 achter ons zou het slakkengangetje wel bespoedigen en vloog in volle vaart in ons" gat". Wij sprongen letterlijk vooruit in "het gat" van de auto voor ons. Alles gebeurde in een fractie van een seconde. T had in zijn achteruitkijkspiegel die auto zien aankomen maar de tijd niet meer gehad om mij te verwittigen. Omdat hij het +- had verwacht, had hij zich kunnen afzetten tegen de stoot. Ikzelf werd letterlijk naar voor gekatapulteerd tot mijn gordel de slag blokkeerde. " Dat is serieus" , was het eerste wat T zei toen. We konden beiden " normaal" uitstappen...We keken achteraan en zagen enkel een volledig ingedeukte koffer.. we keken vooraan en zagen een omhoog geduwde autokap.. " Perte totale", .. sakkerde T . Intussen waren de inzittenden van de wagen voor ons komen zien en kwam ook de aanrijder tot bij ons. " Is er iemand gekwetst?" was zijn eerste vraag. Op het eerste zicht niet, dachten we allebei. " Ja, ik ben in de fout",.. gaf hij toe. " Daar koop ik geen nieuwe wagen mee," was T's commentaar " En waarom moest je zo hard rijden aan een stoplicht?" vroeg hij meteen. Geen reactie. De man voor ons was verzekeringsagent en zei dat hij wel wist hoe alles moest geregeld worden. We vernamen daarna dat beide betrokkenen mekaar kenden.. "Bedankt, maar neen," was mijn stilaan opkomende kwade reactie. Dus in mijn bovenkamer was er blijkbaar niets fout gelopen...: " Hier moet de politie bij," eiste ik. T liep intussen aan het sakkeren... Een wagen van nog geen 6 jaar oud ( Renault Lagune) kost wel een serieuze cent als je een nieuwe moet aanschaffen en dat omdat een " kieken" zijn snelheid niet onder controle had of met andere zaken bezig was!!! Intussen voelde ik pijn aan de borststreek en in de buik en T wilde veiligheidshalve dat de ambulance erbij gehaald werd temeer omdat ik nog maar recentelijk geopereerd ben in de buik. Ik werd in de ziekenwagen geholpen ,de bloeddruk werd gemeten en was natuurlijk te hoog, een nekkraag aan en met toeters en zwaailichten naar de kliniek. T moest intussen bij de auto blijven om de papieren in te vullen. Meteen werd een cardiogram genomen omwille van de borstpijn. Contrastvloeistof opgespoten om een scan te maken van de buik, foto's van de nek, de longen...allé de ganse riemram... Ik had meer last van die harde nekkraag dan van de nek zelf. Maar soit, de mensen deden hun job en na een goed uur wist ik dat ik geluk gehad heb. Het borstbeen is niet gebroken maar heeft wel een flinke duw gehad, vandaar die pijn in de borst.. Maar dat zou allemaal de volgende dagen wat spierpijn geven . Idem dito met de buik, geen inwendige bloedingen ... alles ok, de buikspieren wel wat geraakt.. Pijnstillers nemen de komende dagen en zeggen dat ik pillen haat! Gelukkig had ik mijn gordel aan en juist daardoor zijn nu die pijnen te verklaren. De stoot heeft die in één ruk aangetrokken en op het borstbeen en de onderbuik geduwd... Les die ik nog eens leerde... ALTIJD JE GORDEL AAN, hoe dicht de verplaatsing ook is. Dat was wat de politie ook zei, dat een gordel mijn geluk geweest is. Terwijl ik daar lag met de contraststof in mijn corpus ( de zoveelste keer in de laatste 4 maanden..) bedacht ik dat ik weldra zelf voor kerstboom kan spelen want als dat ze doorgaat , geef ik licht in de duisternis... Misschien denken jullie dat ik er lichtjes over ga.. het is zeker niet zo, maar wat haalt het uit om te kankeren en te janken ... Wat gebeurd is, is gebeurd en we moeten ermee leven... wat daarom niet altijd simpel is... T werd intussen met wagen en al weggetakeld en gelukkig was Pazke thuis om hem naar de spoed te brengen. Nu zitten we wel eventjes met de " benenwagen" opgezadeld want op zaterdag en zondag kan je nergens terecht, het wordt eens goed nadenken en alles op een rijtje zetten want we zullen nogal snel moeten beslissen om weer mobiel te geraken. Waar wij wonen is dat geen overdadige luxe, want we zitten niet in het centrum, dus ook geen openbaar vervoer. Dat is het lot zeker... nu willen we eens de drukte ontlopen en gezellig iets anders doen, maar zelfs dat is ons blijkbaar niet gegund. Maar het had veel erger gekund. T heeft een kleine wonde aan de hand, hij moet zich binnen in de wagen aan iets gekwetst hebben en na een paar dagen spier- en andere pijnen , geraak ik er ook wel weer bovenop.. Alleen.. Wij werden gesandwiched ( waar heb ik dat onlangs nog gehoord!!!) en worden wellicht financieel het meest gestraft zonder enige schuld want die twee andere wagens ( toevallig twee maal 4x4 's en die achter ons nog van het type met zware baren vooraan) kwamen er relatief goed van af.. Eerlijk is anders en daar ben ik nu even pisnijdig om! ( nog altijd beter dan nu in het ziekenhuis te liggennatuurlijk) Verdorie, wie van hierboven hebben we de laatste tijd tegen de schenen geschopt? Maar we weten het al lang.. Murphy is graag met ons. Ik zou nu enkel willen roepen... Het is genoeg!!
Zet enkele dames 55+ bij elkaar en gegarandeerd gaat het gesprek over ouders al of niet in het rusthuis en over op de kleinkinderen passen. We zijn dus echt wel duidelijk de sandwichgeneratie.
Kleinkinderen gesprekken kunnen leuk zijn. Er wordt gelachen met alle gekke uitspraken die de kleintjes in hun onschuld en rechtlijnig denken maken. De ene straffe uitspraak na de andere, om ter best ! Het besluit is wel altijd : ik zie ze graag komen maar ook graag gaan, vermoeiend is het wel, al dat babysitten. Fysiek vermoeiend. Ook vermoeiend blijkt de zorg voor de oude ouders. Sommigen redden het nog thuis, anderen verblijven in een rusthuis. Emotioneel vermoeiend. Het doet pijn als je vaststelt hoe een klein, bevend hoopje mens, vel over been nog als enig levensdoel heeft : wachten op het einde. Waar is de mooie, optimistische, gedistingeerde dame, de lieve vrolijke behulpzame moeder aan wie je alles kon vertellen en die raad gaf zonder te oordelen, door iedereen graag gezien...Of, waar is de fiere, handige, knappe man, die strenge vader die ooit zoveel gezag en wijsheid uitstraalde? Dan stelt men soms de vraag of onze geneeskunde niet te ver gaat. Het is mooi dat medicatie kan helpen te genezen en symptomen te verzachten, maar ergens onderweg schakelt het over naar alleen maar overleven, niet doodgaan maar ook niet meer leven, pijn hebben en geen pijn hebben maar door neveneffecten verward zijn en dit beseffen. Wachten op bezoek dat steeds minder wordt. En wij ,de sandwichgeneratie, beseffen dat - in een niet meer zo verre toekomst - misschien ook voor ons daar de eindstreep kan liggen. Is het misschien in een onbewust ontkennen van die volgende stap dat velen onder ons zich zo intens focussen op de kleinkinderen ?
Het is hier ontzettend hectisch en druk want bij de dochter zijn ze met grote verbouwingen bezig en ik vrees dat ze het wat onderschat hebben met hun twee kindjes. Ze zullen dus in de komende weken een paar keer hier intrekken voor een tijdje en dus moet ik alles wat klaarmaken om 4 personen te slapen te leggen en mee te draaien met ons!!.... Daarom geen tijd voor meer ,enkel de volgende bedenking en daaraan de vraag (kwam zomaar bij mij op) ... Waarom zeggen ze mijn vaderland maar mijn moedertaal?? En voor wie zich geroepen voelt.. Kom niet af met de drogreden dat vrouwen verbaler zijn. Ik zit hier met een zendamateur op mijn dak en ... die kennen er ook wat van als ze bezig zijn!!!! Wat die zendamateur betreft... Ik heb weer een paar uurtjes met " een ei in mijn broek" gelopen want mijn ventje zat weer eens in zijn mast voor reparaties... Ik toon wat ik bedoel!! Meer heb ik niet te vertellen. Saluukes.
Ik las vandaag een prachtig citaat,
"Televisie is wachten tot het leuker wordt"
Ja, dat is een waarheid als een koe!! Omdat ik me de laatste tijd rustig moest houden keek ik meer tv dan normaal. Maar jongens toch, soms lijk het wel of het op tv-land enkel om reclames draait en kon ik niet veel meer doen dan zappen.
Ik word vast de zapkampioen van dit land. Normaal is dat T. zijn grootste tijdverdrijf 's avonds, want mensen lief wat is er toch veel onzin op de buis.
De ene zender zendt infantiele spelletjes uit (sorry voor degenen, die er fan van zijn), de andere één of ander praatprogramma.. Dat kan best interessant zijn, ware het niet, dat de meeste presentatoren zich zelf het liefst bezig horen en hun mening graag door de strot van anderen duwen.
Dus...hup, volgende kanaal dan maar, waar een vrouw met enorme spierbundels , je één of ander martel apparaat probeert aan te smeren zo onder het mom van: "al ben je 64, binnen enkele weken heb je het lijf van een 20 jarige "!!. Het volgende kanaal :natuurfilms. Daar kijk ik graag naar, maar waarom, als ik zap, wordt er net een allerliefst antiloopje, wreed door een leeuw verscheurd of een snoezige pinguin door een ijsbeer uit elkaar getrokken?
Volgend kanaal: Daar staat een Amerikaanse dominee zodanig te schreeuwen en met wijde armgebaren te bulderen dat we het allemaal helemaal verkeerd doen. Tja...
Volgende kanaal: Sport. Ha, altijd wel leuk, om naar te kijken.
Maar dat worstelen is nu net niet wat ik wil zien. Volgend net:gelukkig, een documentaire over een allerliefst dorpje ,ergens in een mooi land.
Ontspannen even kijken, lekker er voor gaan zitten, kopje koffie erbij.
Twee minuten duurt het, dan komt de commentaar stem: volgende week meer over dit prachtige gebied, waarna de aftiteling volgt.
Het volgende programma komt eraan: hoe haal ik een vliegtuigmotor uit elkaar?.Grrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. Ik zap maar weer verder, dat heeft ook zijn voordelen.Goed voor de talen, want je rent van Nederlands, via Duits, naar Engels en je houdt er soepele polsjes en vingertjes aan over.
Kijk en dat is dan weer goed voor het mijn toetsenbord.
Want ik denk dat ik maar mijn pc weer opzet. Fijne nacht en voor morgen gezond weer op!
PS. Sommigen twijfelen aan mijn vorig logje. Nochtans als je gewoon de waterstraal volgt en nergens anders aan denkt... je zal zien hoe relaxerend het werkt!! Mijn douche verschilt niet van die van jullie hoor...het koppeke misschien wel ( smile).
Op zondag krijg je bij de bakker een krantje mee. Terwijl ik op zoek ga naar mijn wekelijkse "Puzzelaar" vallen mijn ogen op de volgende advertenties:
Mo.... Kraakbeenondersteuners voor soepelheid en kracht, onderhoud en opbouw. Ph..... Maken uw gewrichten u het leven zuur? Doe wat. Më..... Ik krijg een buikje , wat kan ik daaraan doen? En de commentaar wordt zelfs een lachertje.. Bij alle vrouwen die tegen de 50 lopen , zet de taille uit en krijgen ze een dikker "buikje" Më... ontwikkelt een platte buik !!.Eenvoudig toch? La......Hearing system lost alle hoorproblemen op dus voel je je aangesproken, waarom nog sukkelen? En dan stonden er nog een paar middeltjes in om je geheugen te verbeteren. Als ik dat hier allemaal geloof dan liggen er 's morgens meer pillen op mijn bord dan boterhammen en is er geen plaats meer voor een gezond ontbijt. Is het niet een beetje de trend in onze maatschappij dat iedereen wil proberen om zo lang mogelijk " perfect" te functioneren, wat je daar ook onder verstaat. Als je jong bent kan dat resulteren in een geweldige drive om dingen te realiseren. Maar als de jaren schuiven , is trop te veel en moet je gewoon luisteren naar je lichaam en slijtage erbij nemen en al die pillen maken je niet opnieuw jong.
Ik hou het hier wel in het oog, kan straks zelfs mijn turnlessen weer opnemen en voor de rest ... een deukje kan best nog leuk zijn ook. Ik trek mij op aan een metafoor: Is het niet zo dat in de keramiekwinkel de mooiste potten niet altijd de volmaakt ronde zijn maar wel die met een deukje of een beetje craquelé? En straalt in de Dove campagne het handvol vrouwen-met-een-maatje-meer niet meer fun uit dan de hele zwik graatmagere topmodellen bij elkaar? Weet je, je kan wandelen door een lichtjes verwilderde tuin en is dat niet zoveel prikkelender dan op een streng in toom gehouden gazon? Natuurlijk, want net dat onvolmaakte maakt alles zo uniek. Je moet het alleen maar willen/ durven zien. Dus, niet teveel pillen op mijn bord, genoeg bewegen, gezond eten en verder hoofd omhoog, borst vooruit, schouders recht en hup met de geit! Als je dat al voor elkaar krijgt dan ben je een surviver. Bedankt Zondagkrant om mij eraan te herinneren!
Ik heb dat liedje hier op mijn blog staan en wilde het vandaag als " default" zetten, wat betekent dat het als eerste lied gespeeld wordt. Waarom? Gewoon omdat ik het een te gek, leuk lied vind. Even ont- spannen..alles loslaten, jezelf niet teveel au serieux nemen, niet teveel piekeren over je kwaaltjes, fysieke en andere tekortkomingen, je domme " stoten", maar gewoonweg je goed voelen in je vel om wie je bent! Het leven bekijken met een knipoog. Dat is het toch wat Amor Fati zo ongeveer als reactie schreef op mijn logje:" Hoe was het ook weer..?" Bedankt om het zo te formuleren Amor Fati, het doet goed te lezen dat een ander je mening of levenshouding deelt. Gewoon jezelf zijn, jezelf nemen zoals je bent en daar het beste van proberen te maken. Als je dat kan, klaart de lucht volledig op en kan je een regendruppel, zelfs een storm aan. We spannen ons allemaal veel te erg in om goed over te komen naar de anderen toe en dat mag, maar niet ten koste van jezelf. Je houdt die schijn op den duur toch niet vol. Daarom zing ik nu luidop mee, gewoon om alle ballast weg te gooien ... Gek zijn is gezond.. en val maar in als je zin hebt, zeg dat ik je uitgenodigd heb.... ( les excuses sont faites pour s'en servir....)
Ooit las ik ergens, dat ouder worden ook zijn charme heeft.
Vroeger zou ik dergelijke kattebelletjes naast mij gelegd hebben wegens " ver van mijn bed" maar nu .. wil ik toch wel eens weten waarom men dergelijke beweringen schrijft. Waar is die charme dan want behalve het grijze muizig worden, krijg je bij het ouder worden ook nog eens het probleem van het geheugen erbovenop.
Oh, ik weet het, er zijn ergere dingen en ik mag echt nog niet klagen maar soms is het toch hoogst irritant. Daar sta je in de keuken en je denkt : "Oh, even een zakdoek uit de kast halen."
Je rent (nou ja) de gang door, om vervolgens als een volslagen idioot met een domme blik voor de kast te staan en te denken: "Wat doe ik nu hier, wat kwam ik halen???" Je kunt er op wachten, maar juist wanneer je bijna terug in de keuken bent, weet je het weer en kan je weer terug. Zo was er ook de ergernis van mijn mobieltje. Ik heb een toestel, een erfstuk van al een paar jaren.Geeft niet, het ding doet het prima en ik ben niet zo iemand, die elke drie maanden een ander nieuw hebbedingetje moet hebben.
Dus, als ik het huis verlaat, neem ik mijn mobieltje mee. Onlangs vroeg iemand mijn mobiel nummer.
Normaal ligt het zo op mijn tong maar die ene keer... wilde het maar niet komen! Die verdomde narcose zit er toch voor niets tussen hé!! Dus snel mijn handtas gepakt, flink gerommeld, want wat heeft een mens zoal in die tas zitten. Je komt dingen tegen, waarvan je niet eens meer wist ,dat je ze nog had.
Pepermuntjes uit het jaar stillekes b.v.. Maar goed, eindelijk was het velletje daar met mijn eigen mobiele nummer.
Vlug even aflezen en verveeld berg ik het later dan weer op, sufferd, die ik ben. Ik heb het nog maar eens in mijn hersenen opgeslagen door in mezelf het nummer te mompelen.
Gelukkig kwam ik niemand tegen, want die hadden me meteen voor seniel verklaard.
Toen ik weer thuiskwam, had ik het nog steeds foutloos in mijn hoofd. Benieuwd of het nu weer blijft hangen. Voor straks een fijne dag van
eh......eh......eh...,verrek, hoe heet ik ook al weer???
Cassiopeia is in ons land een circumpolar sterrenbeeld, wat wil zeggen dat het nooit onder de horizon duikt. Daardoor kan dit sterrenbeeld het hele jaar door 's nachts bekeken worden. In deze tijd van het jaar prijkt het na het vallen van de duisternis hoog aan de noordelijke hemel, bijna in het zenit! Het W-vormige ( of , al naar gelang de stand , M- vormige) is niet bijzonder groot maar wel gemakkelijk herkenbaar.Het bevindt zich aan de nadere kant van de hemelpool dan de Grote Beer. Wanneer Cassiopeia hoog aan de hemel geklommen is, ligt de Grote Beer laag boven de horizon. Het fraaie sterrenbeeld is genoemd naar een Etiopische koningin uit de Griekse mythologie, moeder van Andromeda. Zij pochte dat zij de mooiste was, mooier zelfs dan de Nereïden , de zeenimfen die bekend stonden om hun schoonheid. Om haar van die waan te genezen , zond Poseidon een monster om het land te verwoesten. Na haar dood werd Cassiopeoa onder de sterren opgenomen. Zij troont nu aan de hemel niet ver van het sterrenbeeld Andromeda.
Het wordt stilaan vroeger donker en fris en dat nodigt uit om weer meer TV te kijken. Bijna iedereen heeft nu TV . Ze bestaan in alle formaten, alleen die dikke, lompe TV-toestellen behoren bijna tot de antiek. In heel veel winkels zijn ze al niet meer te vinden en zie je alleen nog LCD of plasma TV. Het was ongeveer eind de jaren ' 50 toen bij mijn ouders een zwart-wit toestel werd geplaatst. Het was een wonderlijke kijkkast en de buren kwamen dan ook 's avonds TV kijken. Reeksen als " Schipper naast Mathilde, Kapitein Zeppos , Johan en de Alverman en voor ons kinderen "Lassie" waren toppers op dat moment. Later, als tiener, keek ik geboeid naar de serie "Star trek", een science-fiction feuilleton, waarin met een ruimteschip naar andere planeten werd gereisd. Ze hadden ongelooflijke technologische hoogstandjes aan boord. Er was een groot scherm aan de wand, zo konden ze communiceren met andere ruimtewezens, ze konden hen zien en hadden een ruime kijk op alles wat er in en rond het ruimteschip gebeurde. Als de dappere ruimtereizigers dan op missie waren op een andere planeet, hadden ze een openklapbaar bakje bij waarmee ze over verre afstanden met elkaar konden praten. Ze konden door een druk op een knop van het ruimteschip naar een planeet verplaatst of "gebeamd" worden. Het gebruik van stralen was hen ook niet vreemd: ze konden er mee genezen, of veiligheidsschermen rond zich optrekken, of zelfs defecten opsporen. Deuren gingen automatisch open van zodra men ervoor kwam te staan enz... Het was science-fiction van groot formaat.
Vandaag hebben wij ook al van die grote schermen aan de wand, waarop we het hele wereldgebeuren kunnen volgen. Via de pc (met plat LCD scherm) en de webcam kunnen we wereldwijd met elkaar communiceren. We hebben ook openklapdoosjes (GSM) om met elkaar te praten en we hebben zelfs GPS toestellen die ons probleemloos - meestal met sexy stem - vertellen wanneer we links of rechts moeten afslaan en ons met onze auto feilloos naar de gewenste plek brengen. Nog even en misschien zullen we een automatische piloot in onze wagen hebben. We worden nog net niet "gebeamd", we moeten nog zelf rijden, maar al de rest is geen science-fiction meer, maar razendsnelle evolutie! En nog is het niet gedaan.... Waar gaat het eindigen?
Toen ik startte met bloggen wist ik helemaal niet waarover het ging. Ik bezocht een paar blogjes en dat veranderde mijn kijk op bloggen. Ik dacht aanvankelijk dat ik heel vrijblijvend alle gedachten die door mijn hoofd speelden, kon intikken en dat er geen gevoelens meespeelden bij het bloggen. Ieder deed zijn ding, onafhankelijk van elkaar en heel anoniem. Door het lezen van die andere blogs leerde ik dat 'anoniem' en 'vrijblijvend' niet echt bestaat. Niemand kent je echte naam, dat is waar, maar toch word je verbonden met elkaar, klikt het met iemand speciaal en krijg je het gevoel dat je de andere kent, leef je mee in zijn/haar wereldje, ben je blij of droevig met die andere, wil je troosten en raad geven, krijg je bevestiging door de reacties en vooral leer je dat je eigen o zo belangrijke leventje niet zo veel verschilt van de andere belangrijke leventjes. Iedereen heeft zijn vreugden en verdrietjes, ziektes, kinderen, kleinkinderen, moeders en vaders... Precies twee jaar geleden begon ik dan ook mijn eigen blogje voorzichtig, aarzelend , als een speel - en experimenteerruimte . Het was een zoeken in het begin, maar nu 2 jaar later en zoveel logjes verder heb ik mijn draai gevonden en weet ik welke kant ik uit wil met deze blog. Beetje bij beetje drukte ik er mijn eigen stempel; ik heb er grenzen verlegd en durfde al eens wat meer mezelf te zijn. Ik kan niet zeggen dat dit blog een klankbord is van al mijn verwachtingen, bedenkingen en ervaringen.. Sommige belevenissen of gebeurtenissen kan je zelfs hier nog niet kwijt maar je ontdekt er wel een paar nieuwe vrienden, heel lieve, meevoelende mensen met wie je een speciale band krijgt, kortom een heel leuke bende die je steunt door dik en dun. Daarom aan jullie allemaal, bedankt voor alle leuke, spontane, ondersteunende, grappige en lieve reacties. Zelfs al reageren jullie niet altijd, ik weet dat jullie er zijn!
Wat een weertje, niet ? En al is het dan wat droog in de tuin, ik wil het niet weten, maar gewoonweg genieten van dit uitstekend nazomers zonnetje. Dat nodigde mij uit om zalig te luieren op het terras en vanuit mijn luie zetel de helder blauwe hemel te bewonderen. Hier en daar dreef een wolkenpluk mee met de wind tot er opeens ééntje voor de zon schoof en meteen liet voelen dat het toch al wat frisser is als de zon weggestoken wordt. Ik genoot van die grillige wolken en bleef er maar naar staren tot mijn ogen dichtvielen. Een helder, witte vlek vormde zich achter mijn oogleden en.... mijn gedachten dwaalden weer af...
Het was in de tijd voor mijn eerste communie. We kregen het langs alle kanten ingelepeld dat we " Jezuuke" enkel konden ontvangen als ons zieltje helemaal wit was. Al de rest betekende de hel!! Daarom werden we klaargestoomd voor die eerste biecht. Ik kan bijna nog fysisch die schrik en beklemming ervaren die ik toen had bij mijn eerste stappen in een donkere, angstaanjagende biechtstoel. Waarom ik schrik had? Als ik mijn ogen heel erg dichtkneep dan zag ik inderdaad mijn zieltje, een witte vlek maar meestal " gespikkeld " en daar moest ik vanaf!
De nonnekes hadden gezegd dat, als je alles eerlijk opbiechtte , je een hagelwit zieltje kreeg. Daarom begon ik ook haperend, met de angst in de keel te stamelen van zodra het luikje openging: " Eerwaarde vader, ik heb gezondigd..." ( zo hebben we het geleerd) en dan volgde de opsomming van al mijn deugnieterij streken.. Daarna was het angstvallig afwachten wat die schim van achter het raster wel zou zeggen.. Gelukkig viel dat mee. Zou die Eerwaarde man nooit de slappe lach gekregen hebben als hij ons bezig hoorde? Als ik dan met een diepe zucht en heel devoot de biechtstoel verliet en mijn " weesgegroetjes " oh zo gemeend opzegde.. dan kneep ik nog eens de ogen dicht en .. inderdaad ik had een sneeuwwit zieltje. Tot wat indoctrinatie kan leiden! Het probleem was dat zo te houden tot de volgende dag voor mijn Eerste Communie! Ik denk dat het één van de weinige keren geweest is dat mijn ouders mij zo volgzaam en braaf meemaakten. Dat eerste communiezieltje... om nooit te vergeten!!
Nu ik eraan denk, knijp ik speels nog eens mijn ogen dicht en... zie een paar grote, zwarte vlekken die het blanke wit ontsieren.. maar ik weet intussen wel beter. En dan zouden wij spreken van andere godsdiensten? We waren er toen niet veel beter aan toe hoor en diegenen die ook de nonnekesschool doorliepen, weten zeker waarover ik het heb!!
Misschien is die link zon, wolken en zieltje wel ontstaan na het lezen van het logje bij Ani!! Zij had het ook over die nonnekes.. Elou heeft het er 3 maanden volgehouden, las ik. Ik heb vanaf mijn 3e tot aan mijn 20ste die " indoctrinatie" ondergaan maar... ben er uiteindelijk toch nog "redelijk normaal" vanaf gekomen , hoop ik toch.. Ik ga in ieder geval niet meer gebukt onder dat doomdenken van toen. Ik heb het allemaal al heel lang achter mij gelaten.
Pets!.... Hebbes! Met voldoening ( of toch niet want moet het nu opruimen) kijk ik naar de klein bloedplek die overgebleven is op de muur van onze slaapkamer. Mijn bedgenoot komt piepen van onder de lakens.. " Wat is dat hier allemaal van 's morgens vroeg?" " Ten eerste , het is al 8u45 mijn lieve schat (!), ten tweede dat ding heeft ietskes te lang rond mijn oren gezoemd vannacht en ten derde.... die zal zich niet meer aan mijn bloed bezatten!!" klinkt het moordlustig uit mijn mond. Intussen hebben jullie al wel begrepen dat het slachtoffer een mug was! " Oei, oei, is de reactie van mijn slaapgenoot, ik zal maar rap terug onder water verdwijnen want dat belooft niets goeds." En het woord bij de daad voegend, verdwijnt hij inderdaad terug onder de lakens... Ik trek dus maar alleen naar de keuken om alles klaar te zetten voor een rustig ontbijt. En dat werd het uiteindelijk ook tot een tweetal vliegen precies de tafel als hun dansterrein verkiezen. Ze vliegen speels en dartel zoemend over en weer, gaan af en toe eens uitdagend op de hoek van de tafel zitten. Mijn oog dwaalde van mijn krant even weg naar het dartelend stelletje... In mijn onderbewuste groeit stilaan een beestje.. Twee columns en een opdringerig vliegenpaar verder, groeit in mij een moordlustig gevoel. Ik probeer het nog te negeren want ik had mijn moord al gehad... Met een korte zwaai van mijn hand dacht ik de twee "irritanten" af te schrikken... Vergeet het, ze werden driester naarmate ik hen mistte.. Nu zaten ze al op de pot confituur... " Dat gaat wat te ver", was mijn commentaar.. "Waar is de mepper?", vroeg mijn intussen volledig wakkere slaapgenoot. Met een koele, moordenaarsblik in de ogen stond ik recht om het moording te pakken. Het "ding" belandde in de handen van mijn tafelgenoot en ik wist dat het nu ging om de eer!! Een schietgebed voor die vliegen zat er niet in, ze hadden het zelf uitgelokt, ging het als in een flits door mijn gedachten. We probeerden nog even rustig verder te tafelen maar het beest was ook in T ontwaakt. Met zijn twee speurden we - op moord belust - naar de op-en neervliegende stipjes. Die staan zeker op high-resolution afgesteld wat hun reactie betreft en ze worden steeds irritanter en opdringender. Mep!.. Eentje lag er te spartelen juist naast de boterpot. "Geef ze maar de genadeslag," was mijn commentaar.. want afzien moet dat krengetje nu ook niet. Het bleef nu uitzien naar de andere vlieg.. Het was verdacht stil op en rond de tafel... " Waar is ze" , vroeg T, hetbeetje bloed had ook de Drakulagevoelens in hem wakker gemaakt. "Ja, die zien we niet direct terug, want dat ding hier ( en ik wees naar de gesmashte vlieg die ik van de plaats van delict verwijderde) zal wel met haar laatste snik " MEPPER" geroepen hebben." Inderdaad, het bleef zo'n twee minuutjes rustig.. onze bloeddorstigheid verdween om plaats te maken voor de heilige onschuld.. " Ik heb ze!", klonk het opeens tegenover mij na een droge plets op de stoel naast hem... Met een samenzwerende grijns bekeken we mekaar... Partners in crime...??
Ik heb ooit eens ergens - als slot van een aanklacht tegen vliegendoders- gelezen: " Bij deze wil ik dus potentiële vliegenmoordenaars verzoeken om dergelijke praktijken meteen te beëindigen. Respecteer uw medewezens, alstublieft!" Sorry mensen als ik sommigen onder jullie geraakt heb.. maar vliegen moeten bij mij niet in de buurt komen. Heb ze in Afrika een paar keer te vaak bezig gezien!!
Wie ons vandaag ziet, zal nooit vermoeden hoe we de dag begonnen zijn. Daarom: What you see is what you get... Ik zou er mijn hoofd niet op verwedden!!
Ik was vanmorgen bezig, toen ik dat groot, leeg blik zag staan. Ik heb niet vaak blikken in de keuken want groenten kweken we zelf genoeg maar dat ene blik nam weer de loop met mij. Kennen jullie het nog van vroeger?
Gaatjes maken, touw er door heen en dan maar blikje lopen. Ik heb de kop van ons ma soms gek gezeurd over die blikken. Ze kookte altijd vers, wat gewoon normaal was in die tijd en blikvoer kwam dus zeer weinig op tafel, maar....als de "epidemie" zich voordeed, dan zeurde ik net zolang, totdat er toch zo'n blik te boven kwam.
Ik blij, mijn pa zuinig kijkend want er stond steeds voorraad genoeg in de kelder. Soms werd er - een zeldzame keer als ma geen tijd had - nog een blik soep aangeschaft, met van die lekkere gummi ballen.
Als je ze op de grond gooide, stuiterden ze nog minstens zes keer op en zelfs de poes moest ze niet, maar goed, ik had mijn twee blikken.
Mijn grootvaders gereedschapskistje werd dan omgegooid om de priem te zoeken om gaatjes te maken. Na minimaal twee keer uitgeschoten en verbonden te zijn, zaten de gaatjes erin.
Touw gezocht en klaar was het begeerde speeltuig.
Strompelend en snerpend liep ik dan door door de straten, klos, kwiek, klos, kwiek, maar leuk was het wel.Totdat........................er een ongelijke steen in de West Vlaamse wegen mij van het blikje deed glijden
Als je dan de pech had, kwam je met je schoen op de zijkant terecht en flats...dubbel klapte het blikje.
Dan was ik opnieuw ridder te voet, blèrend en hopend, dat ma of mijn grootvader het blikje weer recht kon krijgen, soms lukte dat, maar meestal begon het grote zeuren opnieuw.
Dan was het weer een paar weken verder, voor dat de fel begeerde blikken weer onder mijn sandalen zaten. Leuke tijd, dat wel. Zou ik het nu nog durven?? Liever niet, het zicht alleen al....
We wonen hier in een tamelijk bebost gebied, uiterst geschikt voor lange, gezonde wandelingen of fietstochten. Blijkbaar nodigt dat uit tot nieuwe initiatieven zoals ik in een regionale mailflash las. " Omdat er toch ook nog zo ongeveer een strook van 5.000 vierkante meter tot voor kort vrijwel ontoegankelijk bos lag,groeide het idee om een beleefbos uit te werken dat natuureducatie en -beleving aanbiedt op maat van de bewoners en gasten, uitgaand van de aanwezige natuur en zonder tegennatuurlijke ingrepen. Via een rondvraag met bijhorende stemronde kreeg het beleefbos de mooie naam Doezelbos, waarin de woorden doezelen, doen en snoezelen terug te vinden zijn. Langs de natuur(be)leefpaden zijn aangepaste thema- en belevingsplekken aangeduid met een infopaal. Ook voor de scholen in de omgeving zal het Doezelbos toegankelijk zijn, met een lessenpakket op maat van de kinderen uit de derde kleuterklas."
Waarom ik het jullie meegeef…gewoon omdat ik er even bij stilstond hoe er toch steeds maar meer nieuwe woorden onze taal binnensluipen.. Doezelbos en doezelen je moet er maar opkomen! En... na de verklaring kan ik mij er direct iets bij voorstellen.. En intussen werkte die bovenkamer hier weer in full drive.
Vinden jullie het ook niet wonderlijk hoe we zomaar letter symbolen naast elkaar gezet, in woorden en zinnen kunnen omzetten tot een gedachte die zich vertaalt in een beeld?… Ik stond er even bij stil en liet die abstractie van de tekens tot mij doordringen en vind het toch fantastisch hoe ons brein werkt. De meeste woorden verwijzen naar tastbare dingen. Er is geen zinnige reden waarom een stoel in het Nederlands een stoel genoemd wordt en niet loest bv, hoewel er geen logisch verband is tussen het woord en waarvoor het woord staat. Maar iedereen die deelt in dezelfde verbale cultuur weet wat een stoel is. Een ingenieuze computer, dat is het wat we meegekregen hebben. En dat we datzelfde fenomeen van "woorden te vatten " spontaan toepassen bij de vreemde talen die we leren.. Schitterend! Heb je er ooit al eens bij stilgestaan dat we bij ons Nederlands woordje her, ( van her en der) zowel de uitspraak als de betekenis spontaan veranderen als we diezelfde lettersymbolen zien staan in het Engels nl her.( haar), idem dito met put . Het zal het beeld dat we er in het Nederlands aan linken niet oproepen als we put in het Engels uitspreken en gebruiken..... En zo zijn er veel meer ook in vergelijking met andere talen. Nochtans zijn diezelfde lettersymbolen als we ze in woorden of zinnen gebruiken in een ons onbekende taal, nietszeggend. Je zou toch denken dat er een zekere analogie zou bestaan als de tekens in een zekere orde na elkaar staan, maar blijkbaar is er bij talenkennis meer nodig dan letterorde…. We steken toch fantastisch in mekaar niet?? Geen wonder dat sommige chirurgen er last mee hebben als ze ons openleggen.. Je moet maar eens bij Ani gaan lezen….
Wat een nieuwsflash op je pc allemaal teweeg brengt!!
Wie kan zich dat nog herinneren? Voor mij is het nog niet zo lang geleden want ik kan me in ieder geval nog helder die tijd dat ik het deed zonder mijn Peeceeke voor de geest halen!! Eigenlijk was het leven toen simpel.. 's Avonds had ik nog wel eens tijd om iets nuttigs te doen of om een leuk boek te lezen. Dat laatste gebeurt de laatste tijd te weinig!! Eigenlijk gek dat mijn vrije tijd er nu zo anders uitziet dan vroeger. Het begon allemaal met spelletjes. We hadden al lang een computer en de computertaal was " Basic" Niet dat ik daar wat mee deed, het was eerder het domein van T. Maar ik herinner mij dat daar ook al wel spelletjes op gespeeld werden. Ik moet diep graven in mijn geheugen en kan mij enkel Pac Man herinneren . De graphics bestonden uit simpele blokjes maar voor die tijd was het al heel wat. Overigens had ik een diep respect voor die computer: aan en - uitzetten gebeurde steeds met de nodige voorzichtigheid. Jaren gingen voorbij en de computers kwamen en gingen, snellere , betere, de eerste kleurenmonitor. Het leek steeds ingewikkelder te worden. Onze kinderen groeiden op en ontdekten de computer een lange tijd voor ik er interesse in kreeg. Ze hadden informatie nodig voor school, surften op het net maakten hun thesissen op een pc waar wij het vroeger allemaal moesten uitschrijven of intikken op zo'n "oudtandse tikmachine". Ze waren verdorie behoorlijk handig met de pc. Alleen hadden we toen nog geen adsl zodat het gebruik wel wat beperkt werd. En zo kreeg ik ook de microbe te pakken. Eerst begon ik met mailen. Sjonge wat was ik trots op mezelf! Er ging een nieuwe wereld voor mij open! De rest van de computer was nog abracadabra voor mij maar ik werd steeds maar brutaler op dat ding, Ik klikte alles aan wat ik maar kon aanklikken, onderzocht alles wat ik maar kon openen, raakte regelmatig in paniek als er iets mis ging maar met de hulp van T kreeg ik stilaan vertrouwen in dat ding! Mijn lieve vechtgenoot was mijn ideale leermeester! Ik ontdekte chatten maar omdat dit vaak geklets tegen de vaak is, vond ik dat echt zonde van mijn tijd en zou ik er nooit aan beginnen. Nu heb ik wel MSN en skype en dat gebruik ik wel af en toe eens. En toen ontdekte ik het bloggen. Voordat ik er zelf aan begon, ben ik eerst gaan lezen op verschillende blogs. Nu doe ik dat nog maar dan mijn vaste ronde . Dan besloot ik een eigen blog te beginnen. Ik dacht dat het vreselijk ingewikkeld zou zijn om een eigen site te maken, maar heb toch een poging gewaagd. Met de hulp van blogvrienden en vriendinnen ging het steeds maar beter en beter.... Af en toe denk ik nog wel eens aan dat computerloze tijdperk. Ik ging in ieder geval véél vroeger slapen.. Maar nu vind ik het zalig om 's avonds achter dat ding hier te kruipen. Goede voornemens om eens vroeger naar bed te gaan , heb ik altijd de volgende dag als ik nog slaperig wakker word. Maar het komt er gewoon nooit van. Misschien las ik binnenkort eens een computerloze avond in.....Alleen.... ik geloof het zelf niet!!
Mijn lieve buurvrouw Paz kwam deze week kijken om een deel van mijn strijk over te nemen want lang ter plekke stilstaan is nog nefast voor mijn " flebietbeen"!! Het was zonnig weer en ze zou buiten op haar terras strijken. Dat deed bij mij een belletje rinkelen.
Het was zo'n 14 jaar geleden het was mooi weer en eventjes had ik een een dilemma.. Profiteer ik van het zonnetje of werk ik de berg strijk weg? Als gewetensvolle huisvrouw (!!) en eigenlijk ook met de ervaring dat de kaboutertjes nooit langskomen bij mij, koos ik voor het laatste. En ja, al denk ik toch dat ik een echte huisvrouw ben, een mens moet van de nood een deugd maken, dus koos ik voor de twee. Strijkplank buiten, bikini aan en strijken maar. De zon scheen op mijn rug, kwestie van de achterkant een kleurtje te geven. Een bruine voorkant en een witte achterkant, dat trekt ook op niets, hé! Een fenomeen, blijkbaar eigen aan 50 jaar zijn, is dat daar waar er nooit een buikje zat, er nu opeens wel ééntje was. "De charme van de leeftijd", zei een iets oudere vriendin ooit. Ik moest er hartelijk om lachen toen, vooral omdat mijn buikje er dan nog niet was! Ik vond tot die bewuste dag dat het nog altijd wel meeviel, totdat ...AU ... ik een illusie armer werd. Ik had met het hete ijzer tegen mijn teveel aan Natoken gebotst! Een rode plek en een niet zo mooi woordje dat uit mijn mond ontsnapte, waren het resultaat evenals het feit dat ik om half negen 's avonds nog in mijn bikini zat ... zo'n verbrande plek verdraagt geen stof, weten jullie dat? 'k Durf te wedden van niet, want zeg nu zelf, wie verbrandt er in godsnaam zijn buik??? Ik dus. Ik dacht , als ik ooit vermist ben, kunnen ze mij identificeren door dat rode plekje op mijn buik, want dat raak ik gegarandeerd nooit meer helemaal kwijt!
Daarom onderwierp ik nu dus mijn " trommeltje" aan een grondige inspectie. Ik bemerk enkel de 4 littekens na mijn recente ingreep .. verder geen stille getuige meer van mijn strijkavontuur.... Daar gaat mijn perfecte identificatie...
Vandaag eindelijk weer even van het septemberzonnetje genoten. Op aanraden van de dokter was ik tot nu toe, na de ingreep, uit de zon gebleven. Maar vandaag was ik niet meer te houden, gewoon genieten van de nazomerse rust, het was sterker dan mezelf. Terwijl ik daar zalig lag te zonnen, dwaalden mijn gedachten natuurlijk weer eens af en ik bedacht...
Als vrouw heb je het, 's zomers, hard te verduren. Gladde huid, geen overtollige stoppels, geen vlekken hebben, want ja, het oog wil ook wat.Vooral het eigen oog. Menig lijf wordt dan kritisch bekeken en beknepen.Vetrolletjes hier, hangende tuinen daar, het moet allemaal verholpen worden. En toen kwam het..
In mijn zeer jonge jaren heb ik ook eens "zot" gedaan. Het was mei en de zon scheen voor het eerst voorzichtig .Dus...................blote beentjes weer. Na grondige inspectie, besloot ik, dat dit dus niet kon.Twee melkflessen piepten vrolijk onder mijn zomerrok uit en het was geen gezicht.
Dus maar een panty aan en rap naar de winkel want daar hadden ze iets nieuws: zelfbruinende crème. Ik kocht het spul en spoedde me naar huis.Wat een geweldige uitvinding, straks zou ik lekker bruin zijn. Ik kon niet wachten tot de avond, dan ging het gebeuren..Ik opende de verpakking en smeerde het stinkende zalfje kwistig over mijn lichaam. Eénmaal ingevet, deed ik de tube dicht en inspecteerde de boel. Het was goed ingetrokken en dus trok ik mijn pyjama aan. Toen ik tussen de lakens gleed ontdekte ik dat het smeersel niet echt naar roosjes rook, maar goed, wie mooi wil zijn moet tegen een " geurtje " kunnen was toen mijn motto en op dat moment deelde ik mijn bedstede nog met niemand!!. De volgende morgen was ik al vroeg wakker. Ik stond op en herinnerde me opeens dat ik me de avond ervoor had bewerkt met het nieuwe wondermiddel. Ik keek in de spiegel en het resultaat viel toch echt een beetje tegen. Ik zag een vage, ietwat oranje-achtige kleur, maar goed, misschien kwam het nog. Toen ik mij wilde wassen, kreeg ik de schrik van mijn leven. Mijn benen waren helemaal vlekkerig, met oranje strepen, niet heel fel, maar wel duidelijk zichtbaar, maar het ergste waren mijn handen. In de haast en opwinding was ik na het smeren vergeten direct mijn handen te wassen en die waren nu donkerbruin op de handpalmen, heel donkerbruin met een oranje gloed. Ik heb staan boenen en schrobben, maar het goedje ging er niet vanaf. Het heeft dagen geduurd, voordat het een beetje minder werd. Ik heb zelfs een tijdje als een "belegen dametje" met sjieke handschoentjes rondgelopen want het was echt geen zicht!!. Als ik dat spul nu in de winkel zie staan, zegeviert nu gelukkig het gezonde verstand en laat ik mij niet meer verleiden. De gedachte aan die verre belevenis deed mij even grijnzen.
Vanity, thy name is woman!!.
Nu moet het septemberzonnetje maar zijn werk doen!.
Dat heb ik ooit ergens gelezen en ik zet het hier neer voor iedereen die er nood aan heeft...
Heb je eens een slechte dag, draai je om en lach. Situaties kan je soms veranderen, als je bijgestaan wordt door anderen. Maak een vuist zo sterk en ga met je nieuwe ik aan het werk. Laat zien wie je bent, zoals niemand je nu kent. Lach naar het leven, want naast het verdriet heeft het zoveel te geven. Een oplossing is vast wel in 't verschiet, dus leef bewust en geniet. Draai je om en lach, dan heb je vast een fijne dag.
"Is a dream a lie when you know it won’t come true? ZORNIK
Dit even als aansluiting bij mijn logje van 07/09..en na een recent gesprek met één van de kinderen en bepaalde van hun plannen en dromen!
" De meeste dromen zijn bedrog,...." een zin die iedereen wel bekend in de oren klinkt, niet? Maar is dit wel zo? Zijn dromen bedrog of zijn dromen heel belangrijk in het leven? Iedereen droomt en iedereen heeft hopelijk ook dromen.
Het is bij die laatste soort dromen dat ik hier even wil stilstaan.
Als ik de jongere generatie rondom ons bekijk, dan vraag ik mij af: Zijn dromen noodzakelijk of is een leven zonder dromen ook mogelijk?
Op hun leeftijd was ik ook geneigd te geloven dat dromen noodzakelijk waren. Iedereen heeft een doel nodig in zijn leven. Zonder heeft het, denk ik, allemaal weinig zin. Zijn die dromen dan uiteindelijk leugens ? So what? Ze maken het leven soms wel draaglijker.
Moeten die dromen haalbaar zijn of mag daar een vleugje onzekerheid in aanwezig zijn?
Ja, anders is het volgens mij geen droom maar alleen een stukje uitgestelde werkelijkheid. Niet alle dromen zijn haalbaar maar wat nu onhaalbaar lijkt, is het morgen misschien wel en dit geloof zorgt ervoor dat die droom niet zinloos is en je een zekere kracht geeft om verder te gaan. Niemand kan trouwens de toekomst voorspellen, men kan er alleen maar naar gissen en ja er zijn er enkelen die erin slagen om de grote lijnen te zien maar de details, die het de moeite waard maken, kan niemand voorzien.
Dromen kunnen ook een zekere ballast vormen als men zich er te veel aan vastklampt of erop blind staart. Iets te veel willen is van het goeie te veel. De gulden middenweg en de dingen wat meer gewoon op je af laten komen is de kunst. Maar dit is geen gemakkelijke kunst.
Soms staan we onze eigen dromen in de weg gewoon omdat ons de lef ontbreekt om er volledig voor te gaan. Dat is jammer maar alles op zijn tijd is meer dan vroeg genoeg al kunnen sommige dromen niet vroeg genoeg verwezenlijkt worden als we mochten kiezen. Voor sommigen lijkt een droom makkelijk haalbaar, anderen denken er misschien pessimistischer over. Maar één ding is zeker, als we de droom niet laten varen dan blijft het hier de moeite waard. Dit sprankeltje hoop houdt ons mensen recht maar houdt niet tegen dat we soms toch wel eens een zwarte dag hebben.
Ook al blijken dromen achteraf bedrog te zijn jonge mensen kunnen er beter in geloven. Hebben wij dat ook niet gedaan?
"Het moet..." Ik heb een hartsgrondige hekel aan het woord moeten. Ongelooflijk wat een mens in zijn leven allemaal moet. Het duwt je in een harnas. Het doet je binnen vooraf getekende lijntjes lopen. Het schakelt mogelijkheden uit. Het legt creativiteit aan banden. Moet ik nog verder gaan? Natuurlijk is het hier en daar nodig voor de goede afloop van de " dingen" . Bijvoorbeeld in relatie met de anderen moeten sommige zaken gewoon. Zonder zou alleen chaos heersen. Het wordt je met de paplepel ingegeven en het ontwikkelt zich tot je 2e natuur. Heb je al eens geteld hoeveel keer per dag je het woord " moeten" gebruikt? Wat moet ik vandaag allemaal doen? De was moet gestreken worden, de wasmachine moet draaien , het huis moet aan de kant.. Ik moet nog boodschappen doen...en ik moet absoluut nog dat telefoontje doen.. en zo kan ik verder gaan! Zelfs in andere omstandigheden komt moeten voor. We "moeten" naar een optreden van de kleinkinderen, naar een feest, een BBQ, zelfs op bezoek bij iemand.. Soms gaat het zelfs zo ver dat ook de weegschaal schreeuwt: " Je moet beter op je voeding letten!" Ah neen hé, niets te moeten in dit geval. Ik doe het zeker maar gewoon omdat ik er zelf voor kies, omdat ik het wil en beslis en niet omdat ik moet!
Vraag mij niet hoe ik bij die weegschaal kom, want momenteel speelt die niet met mijn voeten! Ik moet nog steeds op mijn voeding passen en moet het nog altijd noodgedwongen rustig aan doen ( dacht al bijna dat het achter de rug was) en ... dat hangt ook stilaan mijn voeten uit. Hé , dat doet deugd dat ik het eens gezegd heb! En dat moest nu eens niet, ik deed het gewoon omdat ik het kwijt wilde..
Gewoon even stilstaan bij de veranderingen in het leven... Daar heb ik nu volop de tijd voor! En zo kwam ik bij het volgende beeld..
Ik stel mij voor dat het leven van een mens net een berg is. Ieder mens moet die berg alleen beklimmen. Je begint in het dal en voor de meesten is het daar zonnig en warm en er zijn een heleboel weilanden en beekjes en bloemen en nog veel meer. Daar ben je als kind. Dan begin je te klimmen. Geleidelijk wordt de berg steiler en kom je moeilijker vooruit. Maar als je af en toe stilstaat en om je heen kijkt, zijn de prachtige inspanningen toch de moeite waard. Uiteindelijk sta je aan de top van de berg, waar sneeuw en ijs in de zonneschijn schitteren en het allemaal ongelooflijk mooi kan zijn, dat is het hoogtepunt, het grote resultaat, het einde van de lange levensreis.
Ik heb niet veel te vertellen, moet het noodgedwongen nog kalm aan doen en dan is er tijd om even stil te staan bij jezelf......
Handen koesteren die zacht verzorgen de dag weer soepel maken kinderen strelen en sterren plukken.
Woorden vinden die nooit zeer kwetsen en liedjes verzinnen tot troost. Een stem die nooit te hard wordt want niemand luistert maar hard genoeg om onrecht aan te klagen.
Ogen kussen die de belofte dragen van een nieuwe morgen ook als er tranen nodig zijn.
Aandacht fijngevoelig bewaren voor diegenen die stil en verlaten langs de weg zijn blijven zitten.
Mijn wens.. dat die handen, ogen en woorden en bovenal het hart vol liefde jou toebehoren.
Knuffelen is van levensbelang
Dat heb ik in mijn mailbox gevonden ( geplaatst door Yunomi
).
Ook al heb je het druk, maak elke dag tijd vrij voor een knuffel. Ons lichaam kan echt niet zonder.
Knuffelen is goed voor de gezondheid. Een gemeende, warme knuffel laat meteen alle stress en zorgen van je afvallen. Maar waarom heeft dit zo’n heilzaam effect? Jong geleerd… Al in de baarmoeder is onze tastzin het belangrijkste zintuig. Aanraking is daarom erg belangrijk in de verdere ontwikkeling van kinderen. Wanneer iemand ons aanraakt als kind, voelen we ons meteen veilig. Een knuffel heeft ook een sociaal aspect: het is een manier om met bepaalde mensen om te gaan. Veel knuffelen zal je kind dus socialer maken. En: het stimuleert het immuunsysteem!
Instant geluk.
Een knuffel werkt in twee richtingen. Een stevige omhelzing geeft jullie allebei direct een goed gevoel. Dat komt omdat zo’n aanraking je hersenen gelukshormonen doet aanmaken. Merk je dus spanningen in je relatie met je vriendin, zus of partner: een stevige knuffel en het zal snel beter gaan!
Knuffel je mooi. Door elke dag geconfronteerd te worden met de haast onhaalbare schoonheidsidealen, duikt ons zelfvertrouwen wel al eens in een dipje. Een dikke knuffel is dan het perfecte medicijn. Je wordt je weer bewust van je eigen lichaam en dat van anderen, en dat is goed voor je zelfbeeld!
Knuffelen verzacht de pijn. Ook de medische wereld heeft het genezend effect van knuffels ontdekt. Ziekenhuizen maken steeds meer gebruik van therapeutische aanrakingen om de pijn van patiënten te verzachten. Ook voet- en handmassages zijn een efficiënte pijnstiller. Onze aanrakingssensoren sturen hun signalen immers sneller naar de hersenen dan pijnsensoren. Zo is een knuffel de pijn altijd te snel af!
Hoewel.. soms is de pijn die knuffel blijkbaar altijd even te slim af!!.
Sinds april hebben we een nieuwe huisarts omdat onze vorige het stilaan tijd vond om van zijn pensioen te genieten. Het is dan ook altijd even wennen aan een nieuwe huisarts, maar dat kon geen probleem zijn, dacht ik, want sinds we terug in België zijn (1983) had ik persoonlijk maar heel sporadisch een dokter nodig.. Maar het kan verkeren , zei Bredero en verdikke dat beging ik stilaan te geloven. Ik weet zeker dat het niets met die nieuwe dokter te maken heeft en toch lijkt het alsof ik sinds zijn komst " mijn deel" aan het inhalen ben.. Vandaag moest ik weer even langs gaan bij die wijze man en ik heb het hem dan ook eens duidelijk gezegd dat het lijkt alsof ik, sinds hij er is, onder een ander gesternte leef. Hij zal er wel niets mee te maken hebben maar hij heeft mij al meer gezien dan onze vorige arts in al die jaren. Nochtans dacht ik dat alles hier goed aan het evolueren was want ik hield mij ,voor eens en onder het strenge oog van mijn slaapgenoot, aan de opgelegde regels. Maar dat belette niet dat ik zondagmorgen opstond met een verschrikkelijke pijn in de hiel en de enkel van mijn voet van zodra ik er druk op zette. Neen, niet die waar onlangs een wagen over gereden heeft, maar de andere. Ik dacht eerst dat het een hevige kramp was omdat ik dat enkel had van zodra ik druk zette op mijn voet.. Het was dan ook een zondag in mineur en na een rustige nacht dacht ik deze morgen dat het over was. Zodra ik echter op mijn voet steunde was die pijn terug.. Ik liep erbij als een "overbejaarde balerina" tiptoe-end op mijn tenen... Nu vond ik het toch wel genoeg en trok dan maar nog eens naar de dokter... Die had er niet direct een verklaring voor, ook niet voor de 2 blauwe plekken die ik op mijn voet had...Ik suggereerde dat ze misschien gedurende de narcose eventjes " met mijn voeten gespeeld hebben"... Dat ontlokte bij hem een lach bij mij een groene grijns !!! maar het bracht ons niet verder. Uiteindelijk werd voorgesteld om een foto van de voet te laten nemen , misschien had ik " hielspoor"... Ik ben nu wel een kind van de buiten maar ik ben nog nooit met mijn hielen op sporenjacht geweest, dus wist ik niet wat ik hoorde... Een paar uur later was ik even wijs als voordien. Geen hielspoor ( meteen hebben ze ook een foto genomen van die andere voet en daar was gelukkig geen erge schade vast te stellen..) Goed, waar komt dan die tintelende , vervelende pijn in voet en enkel vandaan??? De radioloog wist ook niet direct een antwoord te geven en zo besloot de huissarts dan maar om de pijn " voorlopig" te behandelen als een vorm van "flibiet...".Flibiet dan nog!! In het ziekenhuis heb ik 3 spuitjes gekregen maar sinds mijn ontslag donderdag, heeft niemand voorgeschreven om daar nog even mee door te gaan... Kan dat dan de oorzaak zijn, vermits ik op non actief stond ? Ik hoop dat het inderdaad met wat extra spuiten overgaat en ik weldra weer pijnvrij kan rondlopen want het hangt stilaan " mijn voeten, hielen, enkels uit"... en het heeft geen zicht om oma op haar "tippen" te zien rondhuppelen.... En nu begin ik stilaan te snappen wat de huisarts van ons ma bedoelde toen hij haar zegde: " je kan niet ongestraft oud worden"... Maar verdorie , ik ben nog niet oud, al wil ik er toch zo snel mogelijk weer als " mijn oude ik" bijlopen. Wat wordt dat dan over een paar jaren? Vandaar dat mijn logje de titel meekreeg die hier boven staat en ... ik doe heeeeeeel hard mijn best om die bright side te zien!!
Mag voorlopig weinig meer doen dan gewoon wat achter mijn pc zitten en zo botste ik op het volgende.
Kom en pak mijn hand... Ik neem je mee naar een land, waar geen pijn en verdriet bestaat, men elkaar in zijn eigen waarde laat.
Waar liefde voor elkaar alles overwint, een kind nog mag zijn, gewoonweg dat kind. Waar men aan vrede is gewend en oorlog geen bestaansrecht kent.
Waar milieu en klimaat geen hoofdbrekers zijn, betoverd tot een vredig en leefbaar domein. Dat land zou het ergens kunnen bestaan? Of is het alleen in mij dromen ontstaan?
By the way, aan alle lieve mensen die mij op de één of andere manier een riem onder het hart steken of meevoelen betuigden, een warme, dankbare knuffel.. Het helpt !!
Vandaag is onze oudste kleinzoon zeven jaar. Het lijkt alsof het nog maar pas was dat ik die lieve schat voor het eerst zag en mocht vasthouden. Nog steeds krijg ik er niet genoeg van. Een dikke kus lieve schat en een heel innige knuffel van oma en opa!
Al die jaren was je mijn trouwe gezel. Je was er steeds voor mij zonder dat ik het besefte. We waren zo innig met elkaar verbonden tot je opeens mijn leven kwam vergallen...Waarom verstoorde je zomaar mijn dagen met je bittere oprispingen? Jij, die mij zo eigen was, lag stilaan als een steen op mijn maag, je maakte mij het leven zuur, ik begon mijn vertrouwen in jou te verliezen. We hebben samen onze problemen proberen uit te praten ze zelfs vanuit een ander licht bekeken... Iedereen zei: " Je bent beter af zonder ... kan alleen maar je leven vergallen" . Maar niemand besefte hoe intens we met elkaar verbonden waren. Je was er al vanaf mijn eerste levensdag. Je was er als ik je nodig had. Stil en ongemerkt deed je je taak mijn trouwe vriend.Tot het bittere einde hield jij het vol.Waarom ga je nu plots een andere weg op? Is het zo moeilijk om ook in de herfst van mijn leven trouw aan mijn zijde te staan? Hoe moet ik nu die leegte in mij opvullen? Het is zo moeilijk om uit te leggen hoe het aanvoelt om een intieme levensgezel te moeten missen, jij die een stuk van mezelf was. Nooit zal ik mij nog compleet voelen! Hoe graag had ik jou op je vertrouwde plekje gelaten we waren zo intens met elkaar vergroeid, maar ons vertrouwen is definitief gebroken. Je bent al een tijdje jezelf niet meer en sleept mij mee in je bitterheid. Vaarwel dan maar, mijn vriend. Ik staar nu vanuit mijn bed naar jouw tergend aandenken dat jij achterliet... 1 luttele steen..De kleintjes waren het aanschouwen niet waard. Is dit jouw gram omdat men jouw weggerukt heeft uit mijn leven? Is dit het einde van onze levenslange relatie? Toch zeg ik zeg je nog éénmaal "dank" mijn trouwe gezel voor wat je al die jaren voor mij deed. Je was een stuk van mezelf geworden Maar hier scheiden onze wegen... Ga nu maar ergens anders je gal spuwen!
Het sterrenbeeld van deze maand is Andromeda en staat tot laat in de nacht hoog aan de hemel. Andromeda hangt aan een hoek van het vierkant Pegasus.De gemakkelijkste manier om Andromeda te vinden, is via Pegasus, een uitgestrekt sterrenbeeld dat vooral opvalt door het grote vierkant waarin met het blote oog haast geen sterren te onderscheiden zijn.Het vierkant lijkt op een zwart venster dat uitzicht biedt op de donkere diepten van het heelal. Vanuit de noordoostelijke hoek van het vierkant vertrekt een reeks sterren die samen het sterrenbeeld Andromeda vormen, beroemd om zijn " Andromedanevel" , een zwak lichtvlekje dat nog met het blote oog kan gezien worden. Maar schijn bedriegt.Het vage neveltje is in werkelijkheid een ander melkwegstelsel,zo groot als ons eigen melkwegstelsel, gevormd uit minstens 200 miljard sterren. De gigantische sterrenzwerm bevindt zich op respectabele afstand van 3 miljoen lichtjaar en is daarmee het verste object dat nog met het blote oog waargenomen kan worden.
Toen de zoon en co gisteren hier waren, vertelde de schoonfamilie van de zoon dat ze vorige week met de twee oudsten een bezoekje brachten aan Gent en dat de kleinzoon een enorme interesse vertoonde voor de kunstwerken in een paar kerken .Hj wilde er zelf even in gaan zien want echte kerkgangers zijn zijn ouders niet!! Opi had hem één en ander uitgelegd en ook over de Barok gepraat. Blijkbaar leek de kleinzoon heel veel interesse te tonen bij dat alles ook de uitleg over hoe klokken gemaakt worden, boeide hem enorm. Op de vele vragen kon opi gelukkig uitleg geven tot opeens de vraag van de kleinzoon: "Opi waarom heten ze dat eigenlijk Barok...", hem voor een probleem stelde. Hij wist daar niet direct een goed antwoord op. Ja, hoe is men juist aan dat bizarre woord Barok gekomen?? . Toen ze het vertelden, kwam oma aan de beurt.. "Oma weet jij waarom ze dat Barok heten"??
Voilà, oma die meestal wel een antwoord klaar heeft , stond ook met een mond vol tanden.. Die vraag had ik nog nooit moeten oplossen. En hoe verklaar je dat aan een zevenjarige.?? Renaissance bv is simpel, classicisme .. ook maar Barok... Hoe is men bij dat woord gekomen.? Weet iemand een degelijk uitleg die ook zevenjarige verstaat en kan tevreden stellen??? Niet inhoudelijk maar etymologisch...want dat wilde hij weten ..Bij stoel, kerk , vliegtuig kan hij zich iets voorstellen maar Barok... Oma ( altijd wat overmoedig) heeft beloofd dat ze het zal opzoeken!!
Mijn lieve schatten van kleinkinderen zijn zo'n knuffelaartjes en blijkbaar voelden ze oma's stemming aan want ik kreeg met tussenpauzes hopen spontane armpjes rond mijn nek en het heeft echt geholpen. Ik ben gewapend voor de dagen die komen. Natuurlijk hebben de vele spontane , hartelijke reacties en mailtjes van jullie allen ook geholpen. Ik ben weer mijn ' eigenste ik" vanavond. Doodmoe weliswaar maar ik voel mij weer veel beter in mijn vel!
Nee, geen lekker sausje maar een echt dipje! Waar is mijn positiviteit gebleven? Ik zou het "begot" niet weten, het is gewoon zo'n dag...Wellicht slecht geslapen...
Een sleepdag. Een sleperige dag. Met piepogen die zich openwurmen en waar vocht in welt. Met een hoofd dat watterig gedachtenbanen speurt.
Met benen van was, wegsmeltend onder stap - en sleeptred.
Met schouders die een stut gebruiken kunnen. En een hart dat een knuffel verlangt. Zo'n dag is het. Maar morgen is er weer een andere.
Ik ben stilaan aan het bekomen van het verschot en de pijn. Gisteren morgen naar de dokter geweest om de uitslag van het bloedonderzoek dat ik volgende week nodig heb, op te halen. Meteen liet ik de stoppen in mijn beide oren uitspuiten. Dat verliep vlot omdat ik al een paar dagen druppeltjes in de oren deed. Meteen even gevraagd of er toch iets aan de vervelende pijn in mijn schouder kon gedaan worden. Ik voel mij pijnlijk geremd in mijn bewegingen en slapen langs de linker kant valt niet mee dus...Nog maar eens een cortisonespuit! Ik mag er tot drie hebben ,blijkbaar. Dit is nummer twee, als het dan nog niet over is dan wacht een operatie.. Lap...ik zal maar duimen zeker. Ik heb dan maar niets meer over mijn protesterende rug gezegd want het lijkt wel of ik een wandelende klaagmuur ben!! In de namiddag snel nog wat boodschappen gedaan om het volgende week rustig aan te kunnen doen. Terwijl ik met mijn boodschappenwagentje naar de auto ga, voel ik ineens een enorme pijn in mijn linker voet en stel tot mijn ongeloof vast dat men zomaar pardoes met het voorwiel van een auto over mijn voet rijdt!! Nochtans zijn de rijruimtes op die parking groot!! Het eerste moment wist ik echt niet waar ik het had van de pijn. Hoe kan ik nu zomaar van achteraan aangereden worden? Ik zal in het vervolg met signalisatie op mijn gat rondlopen zeker!! Nochtans zo'n spriet ben ik nu ook niet dat men mij niet ziet gaan!!!! Een dame met haar kleindochter kwam juist voorbij en had gezien wat er gebeurd was. De oude man die de auto bestuurde, had direct gestopt en vroeg of het erg was? Ik kon enkel zeggen dat het zeker geen deugd deed.!! De arme man stapte uit en was helemaal van de kaart. Zijn vrouw bleef gewoon zitten. Die dame die voorbijkwam, laadde mij karretje uit in de auto terwijl de kleindochter het karretje terugbracht. Er zijn echt nog wel lieve mensen in de wereld hoor!! Intussen vroeg ik de man om zijn adres en telefoonnummer op te schrijven voor het geval dat.. De sukkel was zo van de kaart dat hij niet kon schrijven en ik even ook niet van de pijn. Gelukkig deed die andere dame het dan maar.Toen ik de man vroeg om even te tekenen dat hij mij aangereden had, kon hij dat nog steeds niet . Dan maar aan zijn vrouw gevraagd. " Is dat echt allemaal nodig ", zei ze " het is toch niet erg, gewoon even over de zijkant van de voet gereden.. en je kan nog stappen"!! Best dat ik nog niet helemaal bij mijn positieven was !! Uiteindelijk tekende ze toch op vraag van haar man. Al bij al is alles toch nog goed afgelopen en ben ik nog thuisgeraakt met de auto. Ik had toevallig de koelbox mee met een paar koelelementen in. Ik heb dan maar 5 minuten in de auto met zo'n element over mijn voet gewreven en dat hielp toch wat. Gelukkig is er niets gebroken, enkel een flinke kneuzing die wel alle kleuren van de regenboog zal krijgen. Vandaag komen de twee van de dochter omdat mama naar school moet. Bewegen zal de beste remedie zijn om alle ongemakken te vergeten , denk ik!! Dat bedoel ik dus met een verkeerd bioritme!! Nu nog dinsdag afwachten en er dan weer volop tegenaan.... Als ik ooit onze " Schepper" tegenkom dan geef ik hem de tip om in het vervolg ook ogen op de achterkant van ons hoofd te zetten, kwestie van ... Dat moest ik even kwijt.
Kitiara groet 's morgens de dingen.
maar ik weet intussen wel beter.
