Maandag 17 november 2008
Nog maar zo lang?
Vandaag is het twee weken dat ons ma gestorven is. Sommigen zeggen:
- Is dat al 2 weken"?
Ik zeg: " Is dat nog maar twee weken"?
Het voelt alsof ik haar al veel langer mis.
Er zijn hier zoveel kleinigheden die ons aan haar herinneren... de kleine versgemaakte potjes confituur die ik voor haar had gemaakt en die daar nu zinloos staan , haar foto die vanaf nu op de kast staat, een gezegde, een lied een voetbalmatch met club Brugge waar ze zo kon in op gaan....zoveel dat mij aan haar doet denken...
Telkens als de telefoon gaat ,op onze vertrouwde momenten, dan denk ik aan haar en dan mis ik onze babbel.
Ja, het gaat nog steeds met ups en downs. Ik red het wel maar heb tijd nodig om alles terug op de rails te krijgen... De laatste maanden waren ook zo ingrijpend !!
Ik las bij WirWar; een mooi stukje, een droom ...
Dat moesten we inderdaad kunnen, nog éenmaal reageren op het ultieme afscheidsmoment.!! Maar ik denk dat elke stervende ook wel weet wie hem/haar echt genegen is voor dat definitieve afscheid er is.
Ik heb vandaag niet veel te beweren daarom sta ik even stil bij wat op de uitstrooiing gezegd werd:
Een oude moeder is de tederste van alle tederheden,
en in haar tederheid is ieder werkwoord zacht.
Zij is ons dorp, ons huis, ons toevluchtsoord,
zij is genade zonder reden.
Een oude moeder is de breekbaarste van alle breekbaarheden.
Zij lijkt van porselein,
zij lijkt doorschijnend als van glas te zijn
waaruit zij van haar oude dagen drinkt met korte, zwakke teugen.
Een oude moeder is een grote schat.
Een oude moeder is de kostbaarste van alle kostbaarheden.
Een oude moeder is de wortel van ons hart....
Ma,
Als ik je naam in het zand had geschreven,
hadden de golven hem na korte tijd uitgewist.
Als ik je naam in een boom had gegrift,
was de schors met de tijd vergaan.
Als ik je naam in marmer had gekapt,
was de steen na veel tijd gebroken.
Maar ik heb je naam in mijn hart geborgen
en daar wordt hij voor eeuwig goed bewaard......
Gisteren hebben we samen met de kinderen en kleinkinderen een fijne dag gehad.
4 van de 6 kleinkinderen zijn jarig in november. Om het feesten wat te beperken, had de dochter een namiddag in Molenheide Helchteren geboekt. Daar hebben klein en groot gezwommen, in de binnenspeeltuin gespeeld en als afsluiter gegeten. Een heel aangename namiddag waar iedereen van genoten heeft , de kleintjes waren " pompaf " en de groten zagen er ook niet veel beter uit !
Het was een welgekomen afleiding om eens totaal met iets anders bezig te zijn...
- Is dat al 2 weken"?
Ik zeg: " Is dat nog maar twee weken"?
Het voelt alsof ik haar al veel langer mis.
Er zijn hier zoveel kleinigheden die ons aan haar herinneren... de kleine versgemaakte potjes confituur die ik voor haar had gemaakt en die daar nu zinloos staan , haar foto die vanaf nu op de kast staat, een gezegde, een lied een voetbalmatch met club Brugge waar ze zo kon in op gaan....zoveel dat mij aan haar doet denken...
Telkens als de telefoon gaat ,op onze vertrouwde momenten, dan denk ik aan haar en dan mis ik onze babbel.
Ja, het gaat nog steeds met ups en downs. Ik red het wel maar heb tijd nodig om alles terug op de rails te krijgen... De laatste maanden waren ook zo ingrijpend !!
Ik las bij WirWar; een mooi stukje, een droom ...
Dat moesten we inderdaad kunnen, nog éenmaal reageren op het ultieme afscheidsmoment.!! Maar ik denk dat elke stervende ook wel weet wie hem/haar echt genegen is voor dat definitieve afscheid er is.
Ik heb vandaag niet veel te beweren daarom sta ik even stil bij wat op de uitstrooiing gezegd werd:
Een oude moeder is de tederste van alle tederheden,
en in haar tederheid is ieder werkwoord zacht.
Zij is ons dorp, ons huis, ons toevluchtsoord,
zij is genade zonder reden.
Een oude moeder is de breekbaarste van alle breekbaarheden.
Zij lijkt van porselein,
zij lijkt doorschijnend als van glas te zijn
waaruit zij van haar oude dagen drinkt met korte, zwakke teugen.
Een oude moeder is een grote schat.
Een oude moeder is de kostbaarste van alle kostbaarheden.
Een oude moeder is de wortel van ons hart....
Ma,
Als ik je naam in het zand had geschreven,
hadden de golven hem na korte tijd uitgewist.
Als ik je naam in een boom had gegrift,
was de schors met de tijd vergaan.
Als ik je naam in marmer had gekapt,
was de steen na veel tijd gebroken.
Maar ik heb je naam in mijn hart geborgen
en daar wordt hij voor eeuwig goed bewaard......
Gisteren hebben we samen met de kinderen en kleinkinderen een fijne dag gehad.
4 van de 6 kleinkinderen zijn jarig in november. Om het feesten wat te beperken, had de dochter een namiddag in Molenheide Helchteren geboekt. Daar hebben klein en groot gezwommen, in de binnenspeeltuin gespeeld en als afsluiter gegeten. Een heel aangename namiddag waar iedereen van genoten heeft , de kleintjes waren " pompaf " en de groten zagen er ook niet veel beter uit !
Het was een welgekomen afleiding om eens totaal met iets anders bezig te zijn...








