Op nieuwjaarsdag vroeg in de morgen voelde ik me een beetje triest... Mijn kinderen en mijn wandelmaatje allemaal op reis. Doodstil op de drukke straat, geen mens te bespeuren.Iedereen leek nog te slapen. Ik trok mijn wandelschoenen aan want weet dat op zo'n momenten de natuur me altijd soelaas brengt. Een zak oud brood, mijn fototoestel en de gsm ,moest ik ooit vallen ik zelf alarm kan slaan.Meer hoefde ik niet.De koude beet in mijn oren, ik was amper 10 minuutjes weg en het nare gevoel verdween als bij toverslag toen uit het niets,ik had ze in die witte wereld niet opgemerkt,een groep ganzen me met een oorverdovend gegak welkom heette
Zij hadden me dadelijk gezien en hongerig als ze waren deden ze in hun overmoedigheid halsbrekende toeren om bij mij te geraken.
Ze gingen om de haverklap op hun bek , maar ze bereikten hun doel. Ze vergaten alle achterdocht en kwamen tot net voor mijn voeten staan.
Op slag was mijn gevoel van eenzaamheid weg.
.Ik vermoed dat ze me wilden vertellen dat ze hongerig waren.
Spijtig dat we niet echt met de dieren kunnen praten..want daar kunnen we nog veel van leren.
In haar haast maakte deze gans een flinke uitschuiver..
Ik wandelde na een 10 tal minuten verder met in mijn kielzog een groep gansen die aangegroeid was tot een 30 tal.Als bedanking poepte er 1 op mijn wandelschoen.Plots dacht ik aan mijn vader die ooit zei dat "stront"geld op komst betekende.Gelukkig waren er nergens mensen te zien want die zouden me vast een zonderling gevonden hebben.Wie glimlacht er nu als er op zijn wandelschoen gepoept wordt..niemand zou weten dat het een herinnering was die me even een warm gevoel gaf.
Heel de wandeling bleven ze me volgen ook nadat de ganse zak brood tot op de bodem leeg was.
Hier en daar op het ijs gleed een stuk brood meters verder ,het was net of de ganzen speelden ijshocky...De ganzen konden er geen hap uitnemen
Maar ze gaven niet op.Wie volhoudt wint uiteindelijk toch.
Een meerkoet wil ook wel een stukje brood meepikken
Sommige ganzen geraakten de helling niet meer op en na onophoudelijk proberen , slaagden ze er in het toch wel zware lijf de lucht in te krijgen en vlogen naar minder gladde plaatsen.
Met een goed gevoel zag ik de zon opkomen. De bevroren druppeltjes aan het struikgewas blonken als diamantjes in de ochtendzon. Na een 15 tal minuutjes werd plots een mistgordijn over de wereld getrokken.
De warmte van de zon pakte plots de wereld in met een geheimzinnige en mysterieuze waas..De wereld leek plots veel kleiner.Terug naar huis waar ik met een gelukzalig gevoel genoot van een lekker warme thee en een kleurig fruit dessertje.
1ste lichtfestival in Gent
