vrijheid

uiterlijk verbeeld
in lijfelijk omsloten
blinkende rituele togen

waar schoonheid haar
stoffelijke genegenheid toont

viert daarenboven
de zachte schittering
in jullie beider ogen



zij weerspiegelt
de onnavolgbare weg
naar woordeloos gevoel

waarin liefdevolle herkenning
het wederzijds bestaan,
een hoopvolle eenheid beloont



schouder aan schouder
met wat reeds uit
liefdevolle verwachting
is geboren

maar ook met de
dragende getuigen
willen jullie elkaar
het jawoord toejuichen



in die eeuwigheid van even
stokte de tijd
doch vroeg jullie hart
om blijvende gelukzaligheid

ik riep ooit de woestijn toe,
het bleek aan
dovemans oren gericht

had toen nog niet het besef
dat de oase al lang geleden
'met zand er over' was gedicht

"wer schweigt, stimmt zu"
zei de oude vrouw
nog voor ze de laatste adem uitblies

och nee, ze kende geen rouw
of was haar blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets zeggen voorkomt vaak gezichtsverlies

want spreken is zilver,
zuchtte ze nog een keer diep,
maar zwijgen goud
men raakt dan allengs vredig
met opgelegde nederigheid vertrouwd



ik trok het witte laken over haar aangezicht
ze had haar verstarde blik voor eeuwig
op de innerlijke schijn gericht

nee, het is niet wat u denkt
dat ik mij die eer nu toedicht
oh zeker, ook ik ben
met wat poëzie aangelengd,
maar lichter van gewicht

het huidig monument
staat niet op zijn sokkel
ik verwacht dan ook
zijn eerherstel
en staak zolang het duurt,
uit respect,
mijn eigen woordengetokkel

achter het frêle vlies
herkent een voelend oog

de geladen diepte
in vibrerende stemmen

het is blindelings gewaar
van een gescheiden epiloog

als machteloze gedachten
luider roepen
dan mijn lippen bewegen
en mijn oor even niet
aan het gevoel
van de wind wil raken

is de stilte nog
het meest genegen
mij te doen verwijlen
in de overgave aan
verloren tijd, opzoek
naar onkreukbaar waken

het is dan niet zo
dat ik me verberg
om weerstand te vermijden
soms geraakt de ziel in trance,
wordt zij overvallen door
een overdaad aan klanken;

als het aardse carillon,
onvoorspelbaar,
zijn klokken luidt en mij
naar de doolhof begeleidt
dat is gevuld
met grijze mistbanken
en waaraan verdwazing
wordt toegedicht

dan toch is het enkel
de eenzaamheid,
vaak zo van donkerte beticht,
waarin het pad naar buiten
wordt voorbereid en
meestentijds, een ochtend
de ijzige nacht afsluit

ik ben meer
dan het gevoel dat jij me geeft
jouw woorden dreigen,
zijn gericht op open wonden
doch met eigen onmachtig
speeksel doorzeefd


avec toi, la basse opinion mourit en même temps


nog steeds
de strenge vroege akkoorden,
aldoor onderweg,
waar op het voortschrijdend pad
het genot zelden bekoorde;
een kinderziel is met verwarring beklad


avec toi, la basse opinion mourit en même temps


door buitenlijfse krachten
lijkt nog steeds het vel gespannen,
een milde glimlach is
naar het verste eiland
binnenin jezelf
verbannen


avec toi, la basse opinion mourit en même temps


wat is nog in staat
aangegroeid eelt te verzachten
opdat het lukt jezelf te achten
en waar stilaan
het krampachtige je verlaat


avec toi, la basse opinion mourit en même temps