Mijn lage land

het is een vrouwenkoor,
ons vrouwenkoor
dat onophoudelijk gilt,
schreeuwt en steunt

zoals een gierende boor
al draaiend zijn hoge
eentonigheid kreunt

een toneel vol rode ballonnen
met opgezwollen nekken
het zijn sopranen
met een jankend geluid

die snerpend de lucht
langzaam laten vieren
in een ballade van Karel de Manke
zo staat op het bierviltje aangeduid

ieder familielid is opgetrommeld
zelfs tot in de vierde graad
"zie toch onze moeders daar musiceren"
roept een zonderling vanuit het toilet
"daar kunnen we weer een jaar op teren"

"die Wolfgang Kuch, de dirigent,
houdt met zijn stokje wel de maat
maar ik hoop dat hij vóór de stervensscène
uit de opera Het Genadeschot,
de zaal via de achterdeur verlaat

geruisloos, dat wel

de zon springt
van tak naar tak

als ik
slenterend
op afstand
de bomen zie

op een rij
zij aan zij

en flitst dan
op haar gemak

keer op keer

ik denk dan
heel even

zij knipoogt
naar mij

toch een hele eer

het blijft alsmaar afwachten
of er na morgen nog een verleden is
kan het onbekende wel verbeelden
het ongekende verzachten met gedachten
aan een almachtige kracht mijzelf overgeven


maar als puntje bij paaltje komt
blijft het hopen en verwachten
het beste dat we dagelijks kunnen beleven
(ik heb de leegte er maar niet bij opgesomd)


alhoewel, het inhoudsloos vegeteren
zoals bij licht de ogen openen
in het donker de leden weer toe
en tegen de nacht
de dag de rug toekeren,
behoort tot het potverteren


drink ik, eet ik en word als vanzelf moe
als ik wat kuier, mijn manier van lopen,
in afwijking van het huidige jachtig gedoe
maar toch is het een eenvoudige wijze
om gisteren aan een komende dag te knopen


het blijft alsmaar afwachten
of er na morgen nog een verleden is
iets dat bijdraagt aan een voldaan gevoel
ik zou niet weten wat ik daarmee bedoel


maar het nu al invullen van een mogelijk gemis
ligt niet voor de hand, ook al is het mogelijk
therapeutisch aantrekkelijk en cool
daarom schrijf ik maar wat dingen bij elkaar
en benoem het als een lichtgewicht
bestaansgedicht


het gaat erom dat ik heden
op een of andere manier
het vreemde lot van het bestaan toelicht


*


ik verhaal van
drie erwtjes op een bord
nuttig ze met mes en vork
een voor een slik ik ze in
en als ze zijn verorberd
heb ik in het kort verteld
hoe ik in de voorgaande coupletten
u allen zo teder bemin


that's life..........

hoe kan ik zeggen
dat vrijheid bestaat
als de nacht nog vaak
mij in zweet doet leggen

en de vroege angst
mij in het donker
geenszins verlaat

ik zie kinderen
spelen op het puin
van mijn jeugd

immers een deel
van de zwarte aarde
vind ik nog steeds in mijn tuin
ook al herhaalt de lente
zich telkenmale

ja,
hoe lang al in jaren geleden,
het lijfelijk slijten
heeft het vergeten amper
doen verminderen

wie gelooft mij nog
als ik jou vertel
dat de verleden gruwelen
mij ook morgen nog
zullen hinderen

ik moet het blijven
verhalen

uiterlijk verbeeld
in lijfelijk omsloten
blinkende rituele togen

waar schoonheid haar
stoffelijke genegenheid toont

viert daarenboven
de zachte schittering
in jullie beider ogen



zij weerspiegelt
de onnavolgbare weg
naar woordeloos gevoel

waarin liefdevolle herkenning
het wederzijds bestaan,
een hoopvolle eenheid beloont



schouder aan schouder
met wat reeds uit
liefdevolle verwachting
is geboren

maar ook met de
dragende getuigen
willen jullie elkaar
het jawoord toejuichen



in die eeuwigheid van even
stokte de tijd
doch vroeg jullie hart
om blijvende gelukzaligheid

ik riep ooit de woestijn toe,
het bleek aan
dovemans oren gericht

had toen nog niet het besef
dat de oase al lang geleden
'met zand er over' was gedicht

"wer schweigt, stimmt zu"
zei de oude vrouw
nog voor ze de laatste adem uitblies

och nee, ze kende geen rouw
of was haar blindheid moe
zij had door het leven heen geleerd;
niets zeggen voorkomt vaak gezichtsverlies

want spreken is zilver,
zuchtte ze nog een keer diep,
maar zwijgen goud
men raakt dan allengs vredig
met opgelegde nederigheid vertrouwd



ik trok het witte laken over haar aangezicht
ze had haar verstarde blik voor eeuwig
op de innerlijke schijn gericht

nee, het is niet wat u denkt
dat ik mij die eer nu toedicht
oh zeker, ook ik ben
met wat poëzie aangelengd,
maar lichter van gewicht

het huidig monument
staat niet op zijn sokkel
ik verwacht dan ook
zijn eerherstel
en staak zolang het duurt,
uit respect,
mijn eigen woordengetokkel

achter het frêle vlies
herkent een voelend oog

de geladen diepte
in vibrerende stemmen

het is blindelings gewaar
van een gescheiden epiloog

als machteloze gedachten
luider roepen
dan mijn lippen bewegen
en mijn oor even niet
aan het gevoel
van de wind wil raken

is de stilte nog
het meest genegen
mij te doen verwijlen
in de overgave aan
verloren tijd, opzoek
naar onkreukbaar waken

het is dan niet zo
dat ik me verberg
om weerstand te vermijden
soms geraakt de ziel in trance,
wordt zij overvallen door
een overdaad aan klanken;

als het aardse carillon,
onvoorspelbaar,
zijn klokken luidt en mij
naar de doolhof begeleidt
dat is gevuld
met grijze mistbanken
en waaraan verdwazing
wordt toegedicht

dan toch is het enkel
de eenzaamheid,
vaak zo van donkerte beticht,
waarin het pad naar buiten
wordt voorbereid en
meestentijds, een ochtend
de ijzige nacht afsluit

ik ben meer
dan het gevoel dat jij me geeft
jouw woorden dreigen,
zijn gericht op open wonden
doch met eigen onmachtig
speeksel doorzeefd


avec toi, la basse opinion mourit en même temps


nog steeds
de strenge vroege akkoorden,
aldoor onderweg,
waar op het voortschrijdend pad
het genot zelden bekoorde;
een kinderziel is met verwarring beklad


avec toi, la basse opinion mourit en même temps


door buitenlijfse krachten
lijkt nog steeds het vel gespannen,
een milde glimlach is
naar het verste eiland
binnenin jezelf
verbannen


avec toi, la basse opinion mourit en même temps


wat is nog in staat
aangegroeid eelt te verzachten
opdat het lukt jezelf te achten
en waar stilaan
het krampachtige je verlaat


avec toi, la basse opinion mourit en même temps