Les Archer

   
ROGER VANLERBERGHE . . . 50 JAAR LATER

                    HISTORIEK

Een overzicht geven van de ontelbare zeges uit de carrière van Roger

Vanlerberghe, zou ons hier te ver leiden.

Toch houden er aan een korte historiek te schetsen van de eindstanden

van het Belgische kampioenschap zijspan-motorcross, in de jaren waarin

R. Vanlerberghe zijn grootste successen behaalde.

° Eindstanden kampioenschap van België sidecar-motorcross

   1952                      1953                      1954

 1. Pierre Frenay                 1. Pierre Frenay              1. Leon Liekens

2. Roger Vanlerberghe     2. Leon Liekens               2. Pierre Frenay

 3. Victor Govaerts            3.Roger Vanlerberghe   3. Joseph Brems

 4. Mathieu Verschuere     4. Karel Dom                   4. Karel Dom

 5. Leon Liekens                 5.  Joris Van Hoof          5.Roger Vanlerberghe

   1955                       1956                     1957

1. Leon Liekens                   1. Leon Liekens                1.Roger Vanlerberghe

2.Roger Vanlerberghe      2.Roger Vanlerberghe    2. Pierre Frenay

3. Pierre Frenay                 3. Pierre Frenay              3. Leon Liekens

4. Joris Van Hoof              4. Joseph Brems              4. Joris Van Hoof

5. Joseph Brems                5. Joris Van Hoof            5. Albert Van Hove

DE TENTOONSTELLING.

Deze tentoonstelling is een initiatief van F. Buysse en R. Claeys, i.s;m. de

plaatselijke motorcrossclub, Klerken Artistiek Historiek en het gemeen-

tebestuur.

Voor de vele informatie,foto’s krantenknipsels, enz.  mochten we o.a. een

beroep doen op de privé-collectie van Roger Vanlerberghe zelf, Roger Raes,

Marnix Vanslembrouck, Gilbert Bruynooghe, Jackie Vanlerberghe, Frans

Claeys, René Bruneel (ex-voorzitter BMB), Frans Lenez (ex-voorzitter

Motoclub Leke) , Etienne Willems, e.a. Aan hen die we vergeten te vermelden:

Onze welgemeende excuses hiervoor .

Hartelijk dank aan iedereen die aan deze unieke tentoonstelling zijn steentje

                    ADEMBENEMENDE VERHALEN

Eindeloos zijn ze, de verhalen die Roger Vanlerberghe, uit de pionierstijd

van de motorcross weet op te diepen.

Over die keer toen ie, in winnende positie, de allerlaatste bocht van een

wedstrijd miste. Helaas, de wedstrijd werd verreden in Loppem, en Roger

werd het meer (de gekende Lac van Loppem aan de autosnelweg-afrit) in

gekatapulteerd en kreeg zijn motor bovenop zich. Bijna stierf ie de

verdrinkingsdood, doch een ter hulp gesnelde toeschouwer kon de kampioen

nog nipt vanonder zijn machine weer boven water hijsen. Roger zelf heeft

nooit geweten wie hem toen het leven heeft gered.

Of die keer toen Roger een wedstrijd won in de buurt van Parijs, en toen

hij diep in de nacht thuis arriveerde, onmiddellijk naar de kraamkliniek

moest waar vrouwlief beviel van dochter Viviane. Tja, er waren ook nog

geen GSM’s  hé in die tijd.

Of die keer toen jongere broer Germain op weg naar de cross, onderweg,

al rijdend, plaats nam op de remorque om nog wat verder te sleutelen aan

de motor. Tja, er waren ook nog niet zo veel rijkswachtpatrouilles hé in

die tijd.

Of die keer toen, toen . . . eindeloos en adembenemend zijn ze, de legen-

darische verhalen van en over Roger Vanlerberghe, zelf een levende

legende op zich.  Een kampioen op de motor, een groot en nobel mens naast

de motor.

Na het behalen van zijn Belgische titel in 1957, op zijn zo geliefde

Belgische F.N.-machine, ging de crosscarrière van Roger Vanlerberghe wat

bergaf. Er was wat pech mee gemoeid, er kroop meer tijd in de opgestarte

zaak (garage, café en benzinestation), Antwerpenaar Léon Liekens greep

de macht, en vooral . . .  Roger Vanlerberghe was er de man niet naar om

te strijden voor een tweede of een derde plek.

Roger Vanlerberghe wilde winnen, want dat was het enige wat telde ! In 1958

werd dan ook, wat abrupt, een punt gezet achter een rijk gevulde carrière.

Roger Vanlerberghe, geen man van woorden, maar een man van daden.

Ook nu nog, 50 jaar later !

Proficiat Roger met je rijkgevulde motorsport-carrière. Niemand uit onze

gemeente deed het je ooit voor, en het is zeer twijfelachtig of iemand het je

                             DE PIONIERSTIJD.

Eind jaren ’40, begin jaren ’50 , het was de pionierstijd van de motorsport in ons land.

Maar kampioen Vanlerberghe zocht het niet alleen in eigen land ! Ook in Frankrijk, en vaak diep in Frankrijk, zocht de Klerkenaar de internationale concurrentie op, en kwam er ,even vaak als in eigen land, met de goed gevulde Franse prijzenpot naar huis.

Parijs, Douai, Montreuil, Niort, of het verre Angoulème, Roger Vanlerberghe Veegde er overal de vloer aan met de Europese zijspancrosstoppers.

In die tijd echter was heelhuids aankomen op die verre wedstrijden echter vaak al een prestatie op zich.  Met de Plymouth en de remorque met het crosszijspan er op, over slecht berijdbare en onverlichte wegen naar het ruim 750 km verre Angoulème om er te gaan crossen. Het was geen plezier-

reisje.

Roger Vanlerberghe : “Er reden in die tijd nog niet zo heel veel auto’s hoor,

en van autostrades was nog geen sprake. Als het te donker werd, stopten we ergens langs de graskant : Twee man sliep in de auto, twee sliepen er onder de remorque. Bij het eerste daglicht trokken we weer verder !

Uiteraard hadden we met onze ouwe Plymouth (waar Roger eigenhandig een dieselmotor had ingebouwd) ook wel eens pech onderweg, en dan moest je vaak vindingrijk zijn om je weg te kunnen vervolgen.
Het is zelfs nog gebeurd dat we de crossmotor moesten gebruiken om verder te rijden, op zoek naar een garage om onze remorque te herstellen !”

En dan ook nog es dergelijke prestaties neerzetten op die verre wedstrijden !
Mannen van ijzer en staal waren het, in die tijd !


tekst: organisatie tentoostelling

copyright etienne willems

Bemerk op de vele foto’s de gezichtsuitdrukkingen, de grimassen op Roger’s gezicht die duidelijk maken hoe zwaar de motorcross-sport wel is !

Het is echter ook een feit dat Roger Vanlerberghe nooit naar een wedstrijd

vertrok ‘om de hoop te vullen’. 
Hij gooide zich altijd vol overgave in de strijd, een attitude waarover vandaag niet veel jeugdige sportlui meer beschikken.

Enkele rake uitspraken van Roger Vanlerberghe zelf, die de ingesteldheid

en de zegedrift van de ware kampioen ten volle illustreren :

“Aan elke wedstrijd dat ik deelnam vertrok ik thuis al met het idee dat ik

kon winnen. Dat is de enige juiste ingesteldheid ! Want als je op voorhand,

al met het idee zit dat je toch niet kunt winnen, dan blijf je

beter ‘in je kot’ ! “

“Soms gebeurden er bij de start wel eens valpartijen, waarbij dan

sommige deelnemers achterop raakten. Als ik dan aan de leiding reed, en

ik kwam na een tijdje terug in hun buurt om hen te dubbelen, dan sprongen

ze zulle, om plaats te maken voor mij  !. Als ze zagen dat Vanlerberghe er

aan kwam, dan wisten ze wel hoe laat het was . . . !”

Het was natuurlijk ook de tijd dat de motorcross in België waanzinnig populair

werd, met ronkende namen als August Mingels, Nic Janssen, Victor Leloup en

René Baeten.

In de categorie sidecars waren de voornaamste concurrenten van Roger

Vanlerberghe : Leon Liekens, Karel Dom, Joris Van Hoof en Luikenaar

Pierre Frenay.

Laatstgenoemde werd Belgisch kampioen in 1952 en 1953, en was in het

gezegende jaar 1957 vice-kampioen na onze Roger Vanlerberghe.  Na heel

wat speurwerk vonden we de ondertussen 85-jarige Pierre Frenay terug in

Pepinster, in de buurt van Verviers. Als alles mee zit mogen we ook deze

legendarische motorsportman verwelkomen op de tentoonstelling. Uiteraard

op de foto: Roger Vanlerberghe en Roger Raes (midden), omringd door hun supporters,

Samen behaalden we heel wat overwinningen, maar jammer genoeg moest ik

wegens werkomstandigheden, de sport vaarwel zeggen. Ik was er dan ook

Later nam ook André Puype (nog steeds woonachtig op Klerken-Smisse),

de ondankbare plaats in ‘het bakje’ van R. Vanlerberghe in.

André Puype : “Jongens toch, jongens toch. Roger Vanlerberghe, dat was een

halve zot om te crossen met dat zijspan ! Ik had dat nog nooit gedaan, en op

mijn eerste wedstrijd, wilde hij al direct mee rijden om te winnen. Maar

mens toch, na de eerste reeks waren allebei mijn handpalmen al ontveld. En

na de pauze, moest ik opnieuw in dat bakje hé, willen of niet ! Gelukkig was

er toen een harde supporter die mij,mits wat drinkgeld, wist te overhalen

om ook aan die tweede reeks nog mee te doen. En ’s anderendaags naar de

dokter, want ik kon niet gaan werken hé ! ‘k Had verdomme geen vel meer

op mijn handpalmen. Jaja, ik heb wat afgezien in Vanlerberghe’s bakje. Maar

al bij al, ’t was toch een mooie tijd !”

Uiteindelijk behaalde R. Vanlerberghe zijn Belgische titel samen met Marcel

Beeckaert uit Merkem, als co-piloot, ondertussen helaas overleden.

Roger Raes en André Puype verwelkomen wij met veel plezier op de

op de foto zie je Roger(39) met zijn FN in strijd met een andere FN combinatie, let op de specifieke FN voorvork (de zogenaamde rekkervork") en de plunjer achtervering, het gaat hier om een FN van voor 1954. 

(een stukje uit het boekje dat je gratis kunt krijgen als je de tentoonstelling in Klerken een bezoekje brengt)
 

                 ROGER VANLERBERGHE.

Kort na de tweede wereldoorlog, in 1948, begon Roger Vanlerberghe, auto-

mecanicien van beroep, aan zijn motorcross-carrière. Hij was toen 24 jaar.

Met een Matchless 350 cc, was hij in de categorie Juniors algauw iedereen

de baas. Ook in een hogere categorie, de Seniors, was hij moeilijk te kloppen.

Na de Matchless, volgde een Ariel, en ook een BSA.

Vanaf 1952, combineerde Vanlerberghe het crossen met de solo-motor met het crossen met de zijspan-moto. Het was in die tijd nog mogelijk om in korte tijd het zijspan te monteren of te demonteren van de eigenlijke moto.

Zo reed R. Vanlerberghe soms in beide categorieën met dezelfde moto, en vaak won ie dan ook nog in alletwee de disciplines. Een huzarenstukje dat

niemand hem ooit nadeed !

Het crossen met het zijspan beviel R. Vanlerberghe ondertussen zo goed, dat Het solo-rijden wat naar de achtergrond verdween en de Klerkenaar zich specialiseerde in deze bijzonder zware motorcross-discipline op drie wielen.

tekst en foto: organisatoren tentoonstelling

copyright: etienne willems

dit is een stukje tekst uit het herdenkingsboekje nav van de tentoonstelling over sidecarkampioen Roger Vanlerberghe te Klerken.

op de foto, Roger met de FN en het Précision zijspan, beiden, of moeten we hier zeggen, alle drie van oerdegelijke Belgische makelij .



                EINDELIJK BELGISCH KAMPIOEN ! 

Roger Vanlerberghe (°10 juni 1924) , geboren en getogen en nog steeds

woonachtig in het Westvlaamse heuveldorpje Klerken, werd kampioen van

België motorcross, in de discipline zijspannen, in het jaar 1957.

Op het eerste zicht niks bijzonders misschien, ware het niet dat deze

titel werd behaald bij de BMB-FMB-federatie  het allerhoogste

nationale vlak. Vergelijkbaar dus met een Belgische titel in het wielrennen

bij de profs, of een kampioenentitel in het voetbal in eerste klasse.

Op het tweede zicht dus eigenlijk toch wel iets bijzonders, en alleszins

een gebeurtenis, die precies 50 jaar na datum, niet onopgemerkt mag

voorbij gaan.

Zoals u op de achterkant van dit boekje kunt zien, was Vanlerberghe al

een paar keer dicht in de buurt geweest van die prestigieuze titel, en in

1957 was het dan eindelijk ‘koekebak’ voor onze kwieke Klerkenaar.

Klein maar dapper, vloerde hij in een serie van een tiental wedstrijden,

verreden in gans België alle concurrenten, en de behaalde titel werd dan

ook uitbundig gevierd. Getuige daarvan de affiche t.g.v. het ‘prachtig bal’

dat eind 1957 werd georganiseerd. Pikant detail : Het orkest ‘The Mary girls’ dat toen het bal kwam opluisteren, bestond enkel uit vrouwen . . .

                            DE CO-PILOOT.

Om te crossen met een zijspan, heb je natuurlijk ook een co-piloot nodig,

ook wel de bijrijder of de bakkenist genaamd. Een fysiek enorm zware taak,

en die twijfelachtige eer was aanvankelijk vele jaren weg gelegd voor

Rogers jeugdvriend , Roger Raes – vele jaren later uitbater van een

Klerkense beenhouwerij.

Aan Roger Raes de vraag, hoe hij erbij kwam om samen met R. Vanlerberghe

te beginnen crossen met een sidecar ?

Roger Raes : “Mijn vriend Roger Vanlerberghe reed aanvankelijk alleen maar

cross-wedstrijden met een gewone motor, zonder zijspan dus. Ik ging telkens

mee om te supporteren. Op een wedstrijd stonden we eens samen te kijken

naar die zijspan-wedstrijden, en Vanlerberghe zei tegen mij, al lachend : Dat

zouden wij ook eens moeten proberen hé ! Ik antwoordde, ook al lachend, ja.

Enkele weken later kwam hij naar mij en zei : Hou je maar gereed hé, voor