Archief

langzaam komt de dag

teneinde

het land komt tot rust

de zon verdwijnt

in de zee

de avond brengt de nacht

en stilte met zich mee

geluiden worden getemperd

lichten die gaan aan

iedereen gaat slapen

alles in diepe rust

je ziet alleen nog

maar de maan

die de dag

welterusten kust

DHELYÓ

open je ogen en kijk

zie de wereld in al zijn pracht

de zon die je verblijd

hoor de zee en luister

versta het verhaal

verteld door de golven

de meeuwen die lachen

om alles wat bestaat

ruik het leven

in al zijn verschillende geuren

adem diep,bevrijd je gedachten

en leef zoals je nog nooit

hebt geleefd

dhelyÓ

ik ben niet diep gelovig

ga zelden naar de kerk

ik ken geen dure woorden

gebeden evenmin

alleen maar losse woorden

die spreken voor zich zelf

wilt U mij aan horen

kunt U mij verstaan

wil U me misschien wijzen

welke kant ik op moet gaan

ik vraag niet veel

van Uw tijd

enkel wat minuten

om even om te kijken

een korte blik te werpen

op mij

dhelyÓ

een flinterdunne draad

als stilzwijgend verband

tussen jou en mij

mijn zoon

een ragfijn gespannen net

vangt me als ik val

in droevenis

laat mij dwalen door

herkenbaar gebied

tot ver achter de horizon

in het leven

van mijn zoon

die gestorven is

tijd kan pijn vervagen

zal schrijven jouw naam

geluidloze woorden

erkennen jouw bestaan

heden en verleden

worden samen een

de toekomst zal

duisternis verdrijven

en jouw laten bestaan

dhelyÓ

het leven was voor mij

niet zachtzinnig

of aardig

pijn en verdriet waren

mijn bondgenoot

nergens vond ik liefde

of een antwoord op mijn vragen

ik doolde rond

hier op aarde

op zoek naar iets

wat ik niet vond

eenzaam was mijn leven

gevuld met grootte leegte

behoefte aan iets moois

toen leerde ik je kennen

eerst nog wat verlegen

maar langzaam liet ik je toe

je vulde niet alleen het hart

maar de geest des te meer

door jouw ben ik gaan geloven

in liefde en saamhorigheid

in een eigen veilig plekje

zelfs in vrolijkheid

dhelyÓ

de dierentuin

een plaatsvervangend thuis

voor vele dieren

honderd twintig bavianen

voelen zich niet goed

zwijgend staren zij

verlangend naar

de afrika savanne

eten of drinken

kan hen niet verleiden

ze zitten maar triest

licht in paniek

niet vlooien niet paren

niet graven geen pret

enkel de rots

is wat ze trekt

zomaar zonder reden

wordt er gezegd

ik geloof in heimwee

verlangen naar thuis

ook voor bavianen

zover van huis


dhelyÓ

zittend voor het raam

staar ik blind naar buiten

regendruppels sijpelen

schijnbaar doelloos naar bene

in de zachte aarde

opgenomen door de grond

even snel verdwenen

een vogel vliegt  voorbij

bekje vol met eten

prooi verslonden

als een dode pier

delend met haar kinderen

die schreeuwen

om het hardst

bladeren in alle kleuren

bloemen in de knop

rijzen dan als paddenstoel

lekkernij van brood

peuzelt het eekhoorntje op

eikels hangen niet allemaal

netjes aan een boom

in de kringloop van

het bestaan

heeft alles zijn eigen

waarde

dhelyÓ

ver weg hoor ik de nachtegaal

verstommen in zijn lied

de wind legt zacht zijn

krachten neer

het einde in het verschiet

mijn ogen worden zwaar

ik zal ze zo gaan sluiten

dan draagt men mij

voor de allerlaatste keer

door de deur naar buiten

mijn allerlaatste woning

zonder marmer of graniet

een heel klein stukje grond

voor iemand die volop

in het leven stond

afscheid voor de laatste keer

verblijf ik voortaan bij de heer

dhelyÓ