Archief

ze zijn uitgepraat

zij en hij relatie moe

niks meer te vertellen

geen luisterend oor

ze zegt ik ben ongesteld

dat maakt me prikkelbaar

zij houdt van schaatsen

hij van de zon

geen enkel raakvlak

met elkaar

wil je nog wat wijn

de fles is half leeg

de nacht klopt aan

het vuur gaat uit

op de trap omhelzen

ze elkaar

hij gaat links

zij gaat rechts

nou tot morgen dan maar

ze zegt ik weet niet goed
waneer

ik ben ongesteld

en dan slaap ik meer

DHELYÓ

papa

je reed hier voorbij

ik zag je zitten

in je nieuwe auto

maar je had geen plaatsje

voor mij

papa

ik hoorde je lachen

en ik lachte verlangend terug

je draaide je om

weg van mij

en ik zie enkel je rug

papa

ik kijk je verlangend aan

stak mijn hand naar je uit

maar zonder een blik

ben je verder gegaan

dhelyÓ

het land is nog stil

ochtendrood verwelkomt de dag

zachte dauwdruppels

versieren het jonge groene blad

gelijk het diamanten waren

lage nevel omhult de akkers

zachte wind kleurt mijn wangen

bezorgt me het gevoel van vrijheid

op deze morgen

geniet ik van wat hij

schiep voor ons

het leven, de aarde

en alles eromheen

dhelyÓ

woorden

scherp en vol venijn

maken littekens

op mijn bloedend hart

onbegrip verborgen

achter jouw ogen

je vecht je eigen oorlog

op zoek naar slachtoffers

je geeft ze jouw pijn

om zo   te overwinnen

deze hardheid siert je niet

het lijkt onbuigzaam staal

nooit eens kijken naar

die ander die de tol betaalt

dhelyÓ

kindje werd geboren

klein,broos en teer

ongewenst door moeder

vader onbekend

zomaar achtergelaten

op die kille natte plek

in eenzaamheid gestorven

zomaar zonder naam

men noemde je

engel van het meer

onder die naam

zal je in herinnering

voortbestaan

dhelyÓ

vlieg kind vlieg

laat je drijven op de wind

ben vrij en leef verlost

van alles wat je aan ons bind

vertrouw op de bescherming

die ik je geef

opgenomen in mijn leven

zal er steeds genoeg liefde zijn

zeil kind zeil

vaar je eigen koers

en als je ooit verdwaalt

zal ik je baken zijn

mocht je schip vergaan

in de woeste golven

zal ik je redden

en naast je staan

leef kind leef

ga in je eigen tempo

laat je niet haasten

door de wereld om je heen

mocht je ooit willen rusten

zoekend naar een veilig bed

klop dan gerust

bij me aan

dhelyÓ

zwaar bewapend met nonsens

werd voedsel je vijand

zijn kreten van haat gaan

door merg en been

het dwingt je tot vasten

geeft de illusie

van niet te bestaan

nog slechts een schim van jezelf

opgelost

in een eenzaam bestaan

soms sluip je als

dief in de nacht

zoekend naar brandstof

om verder te gaan

broodnodig voedsel

voor je vel en je been

lichtzinnig eet je

twee blaadjes sla

om daarna snel

op de weegschaal te staan

straks is het te laat

is je hart niet sterk genoeg

kan het het vasten niet aan

hoe vergankelijk wil je zijn

hoe ver wil je gaan

dhelyÓ

ik las je gedichten

voelde de wanhoop

begreep de pijn

mijn hart werd versluierd

door jouw woorden

doordrenkt met

sarcasme

wat hebben ze toch

met jou gedaan

je hart zo verdord

maar scherp als een mes

klaar om te verwonden

wat heeft jou zo

onzeker gemaakt

zo onbereikbaar

ver weg

ik zou je willen

omarmen

je troosten en steunen

zover als dat gaat

ik kan je niet bereiken

je houdt de deur

gesloten

dhelyÓ

 lopend met je hoofd gebogen

ziet de wolk jouw

versteende gelaat

je eenzaamheid verscholen

verhult in je lach

gestorven waarden

afnemende normen

begraven in de tijd

gespeelde vreugde

ooit wordend ons zelf

echo’s van woorden

nimmer gesproken

verdronken in tranen

mysteries gevonden

in een ogenblik

dhelyÓ

in al mijn volwassenheid

zou ik weer kind willen zijn

oog hebben voor al het mooie

wat mij steeds omringt

de werkelijk steeds aftastend

en geloven in sprookjes

deelnemen aan het leven

vertrouwen op mezelf

spelen met het heden

het verleden laten

voor wat het is

vrij zijn om te voelen

zeggen wat ik vind

lachen om een blad

weggeblazen door de wind

dhelyÓ