waarom

goed of minder
het leven gaat door

triestig zijn                                
 

blij zijn

om jou vreugden

beklemd zijn

om jou verdriet

de dagen komen

verschillen zo

je bent triestig

weet niet waarom

of juist wel

het lijkt zowaar

een oefening

geen brandalarm

maar

triestig zijn

alsof dat moet

zo van tijd tot tijd

worden ingeoefend

om niet euforisch

te zweven

naast de werkelijkheid.

dala

woorden hebben                        

bijpraten

hoeft wel eens

want hoe dicht

hoe intens dicht

we samenzijn

samen horen

ons denken

gebeurt apart

het dient wel eens

op mekaar

afgestemd

bij geregeld

dan praten we

wel even bij

tot de plooien

glad gestreken zijn..

dala

op getekend

zonder woorden

zonder pen

potlood of penseel

in warme herinnering

in mijn geheugen

afgebeeld als lichtpunt

helder en klaar

een ontmoeting

kunst

een knuffel

of wat dan ook

in heldere ogen

niet enkel bij een kind
zie ik soms een wereld

een wereld van vrede

van licht

van hoop en liefde

dit blijft opgetekend

voor lange tijd

in mijn hart

soms is zo’n moment

eenmalig

zalig is

herhaling

in regelmaat

een moment

om vast te houden

op te roepen

als het even

of langere tijd

wat moeilijker gaat.

dala

de verveling                              
 

dat er mensen zijn

die zich vervelen

begrijp ik niet best

jij en ik

horen daar niet bij

wij hebben steeds

iets onderhanden

meestal nog al veel

soms veel te veel

dan is het goed

dat we samen zijn

alleen gaat het moeilijk

zo moeilijk

soms helemaal niet

dan is het goed

dat jij er bent

jij voor mij

ik voor jou

dan gaat het wel

altijd beter.

dala

het intense                    
 

gewoon

bezig zijn

in concentratie

al eens verstrooid

herpakken

tot jij er bent

dan even toch

leg ik alles stil

neem je innig vast

want

met een verstrooide kus

een halve omhelzing

zijn wij niet gediend

wij willen

het intense beleven

van onze concentratie

op elkaar

dan pas

 leven wij.

dala

tentoon gespreid                                   
 

mijn hart

mijn gevoelens

tentoon gespreid

weliswaar in beelden

op sokkel geplaatst

de een zegt mooi

de ander schudt zijn hoofd

kijkt even en zwijgt

er zijn er wel enige

die niet begrijpend

toch hun afkeur uitspreken

ongewild

hun hulpeloosheid

blootleggend

dan is er menigeen

stil genietend

mijmerend wegdenkend

kon ik dat maar

en stellen dan de vraag

hoe doe je dat

mijn antwoord is

gewoon zo maar

stap na stap.

dala

Het afgebeelde aan het woord laten.

een dag                                    
 

open en toe

veel gepland

veel verricht

toch maar

amper de helft

van wat ik wou

maar alles wat ik deed

naar best vermogen

zo goed mogelijk

anders begin ik er niet aan

meestal

echt geslaagd

soms wel eens

een beetje mislukt

mijn mogelijkheden

overschat

maar

ik deed wat ik kon

en niemand anders

stak zijn handen uit

en ik hou van jou.

dala

ja zeker                                    
 

aan jouw denken

wat denk je

en niet alleen denken

je leeft in mij

en elk vrij moment

sta je voor mijn ogen

groei je in mijn hart

in mijn verbeelding

zie ik

waar je mee bezig bent

wel ver van mij

maar steeds

wil ik je echt zien

je echt horen

en vooral

je kunnen voelen

je knuffelen

je zoenen.

dala 

blik en woord                      
 

ogen kijken

ogen aan

knipperen even

vertellen

zwijgend

de waarheid

terwijl de lippen

nijgen naar

leugentaal

wenden de ogen

zich plotseling

van me af

op de vlucht

voor de waarheid

die ze eerst

vrijmoedig

aan mij bekenden

dan sterven

de woorden

op mijn tong

ik denk na

stil en triestig

ga ik heen.

dala

ja samen vooruit                          

vroeger vlot

nu veel trager

in bijna alles

volg ik jou

een zeldzame keer

zeg ik ernstig

nee

het volmaakte

is een illusie

hier moet je vechten

samen vechten

positief

zo nu en dan

lukt het niet

sta je tegenover elkaar

niet naast mekaar

even bijpraten

moet dan wel

en dan opnieuw

vooruit

samen.

dala