triestig

mogelijk                                   
 

ik kom naar je toe

voor een knuffel

een zoen

niet wetend

of je blij bent

of verdrietig

misschien

weer je me af

en zeg je mij

nu niet

nooit meer

dit is voor mij

ondenkbaar

maar alles

ja alles

is nu eenmaal

mogelijk

ik neig soms naar

het kan mij

helemaal niet schelen

dan spreek ik

tegen mijn gevoel

en  hart in.

.

dala

hoe                             
 

mijn mond

wil het uitschreeuwen

vol tanden

letterlijk

en figuurlijk

hoe te formuleren

wat ik allemaal

zo met jou

aanvangen zou

mijn geest

in tweestrijd

met mogelijkheden

en fatsoen

kan het zeggen

maar weigert

te schrijven

en te roepen

uit de binnenkamers

praat je niet

en zeker nooit

uit het bed

waar vandaan dan

die vreemde drang

die ik niet eens versta. 

dala

beheersen                                
 

de kunst van het woord

is de beheersing van de taal

de kunst van de yoga

is de beheersing van lichaam en geest

de kunst van de liefde

is de beheersing van geven en ontvangen

de kunst van het beheersen

is rustig blijven en in alles

de juiste maat en verhouding weten te vinden.

dala

blijven                          
 

blijf wat langer

altijd blijven

kan niet

laat ons genieten

van zon en zee

van strand en wind

laat de wind

spelen

met mijn wilde haren

die dunner worden

met de jaren

verkleuren naar grijs

maar er is toch nog

een tijdspanne nodig

tot het bereiken

van het ultieme wit

dat ons moeder sierde

ze deed in 90 jaar
en dan bleef ze

nog zes mooie jaren hier

in dit tranendal

nu is ze herinnering

de mooiste die er is

voor altijd

ze is hier in ons hart

om er te blijven

tot ook wij geroepen zijn

wat aan de overkant

ons te wachten staat

werd ons in allerlei fabels

op de mouw gespeld

dat het niets zal zijn

dat denk ik niet

ik geloof

in een heerlijkheid

in een nieuw leven

vraag mij niet

hoe het zal zijn

niemand weet het

maar geloof hoop en liefde

zijn zo sterk

ze komt met zekerheid

de zaligheid.

dala

opgetekend                            
 

zonder woorden

zonder pen

potlood of penseel

in warme herinnering

in mijn geheugen

afgebeeld als lichtpunt

helder en klaar

een ontmoeting

kunst

een knuffel

of wat dan ook

in heldere ogen

niet enkel bij een kind
zie ik soms een wereld

een wereld van vrede

van licht

van hoop en liefde

dit blijft opgetekend

voor lange tijd

in mijn hart

soms is zo’n moment

eenmalig

zalig is

herhaling

in regelmaat

een moment

om vast te houden

op te roepen

als het even

of langere tijd

wat moeilijker gaat.

dala

Nu komt de winter vlug.
Vlucht naar de warmte,
hier naar binnen
of naar het buitenland.

blauw                           
 

schoongeveegd

van wolkenkladden

staat symbool

voor jouw lach

in zomertijd

lente en herfst

maar ook

als de winter komt

kan jij

zo vrolijk

zo open

lachen

en toch

de problemen

zijn onderhuids

als die even

boven willen drijven

is jouw lach

schuil gegaan

in verleden tijd

misschien vluchtte hij wel

de toekomst in

komt hij later terug

in het huidig ogenblik

van dan.

dala

ouder worden
 

soms voelt het zo

oud en versleten

katers heb ik nooit

triestigheid zonder reden

af en toe wel eens

depressies zijn verleden tijd

altijd bezig zijn

zo af en toe mediteren

als ik eens

voor niets goesting heb

denk ik aan jou

en de vonk vliegt over

mijn vermoeidheid

lost zich op

alsof ze er nooit is geweest

wat een invloed toch

heb jij op mij

positief en goed

deugddoend

telkens weer

och wat ben ik blij

als ik bij je ben.

dala

naakt                          
 

op de kaft

een naakt

jong

dat wel

mooi

dat laat ik

in het midden

maar binnenin

gedichten

en foto’s

allemaal even naakt

zonder te schokkeren

de mens getoond

van jong naar oud

gewoon naakt

in zijn eigen omgeving

het sprak me wel aan

mijn gevoel

was verwondering

blijft hangen

aan die ene vraag

kan dat nou

hier ook al

bij het davidsfonds.

dala

geen beletsel               

de stilte

zonder jou

belet me niet

het geluid

van jouw stem

te horen

de woorden

die je sprak

het alleen zijn

belet me niet

jouw te zien

jouw ernst

jouw lach

jouw hele wezen

jouw afwezigheid

belet mij niet

jouw te voelen

jouw hand

op mijn huid

mijn handen

om je heen

als je dan

in mijn armen bent

ik in jouw ogen kijk

jouw geluk peilen kan

je bent

een zaligheid.

dala

vriendschap                                      
 

hij keek me aan

zei spontaan

je ziet zo bleek

een glas water

zal enkel deugd doen

ik dronk

met gretigheid

de koele frisheid

aangeboden

door een lolbroek

die ook noden ziet

en er iets aan doet

hem dankend

nog even rustend

op de bank

in de late herfstzon

kwam ik op adem

rustig en wat opgefleurd

keerde ik terug

naar huis

de wind zat mee

toen die tegen zat

was ik onbesuisd

veel te diep gegaan

met de gevolgen van dien

ik dank je nogmaals

vriend

die een lolbroek bent

met het hart

op de juiste plaats.

dala