blauw

ouder worden
 

soms voelt het zo

oud en versleten

katers heb ik nooit

triestigheid zonder reden

af en toe wel eens

depressies zijn verleden tijd

altijd bezig zijn

zo af en toe mediteren

als ik eens

voor niets goesting heb

denk ik aan jou

en de vonk vliegt over

mijn vermoeidheid

lost zich op

alsof ze er nooit is geweest

wat een invloed toch

heb jij op mij

positief en goed

deugddoend

telkens weer

och wat ben ik blij

als ik bij je ben.

dala

naakt                          
 

op de kaft

een naakt

jong

dat wel

mooi

dat laat ik

in het midden

maar binnenin

gedichten

en foto’s

allemaal even naakt

zonder te schokkeren

de mens getoond

van jong naar oud

gewoon naakt

in zijn eigen omgeving

het sprak me wel aan

mijn gevoel

was verwondering

blijft hangen

aan die ene vraag

kan dat nou

hier ook al

bij het davidsfonds.

dala

geen beletsel               

de stilte

zonder jou

belet me niet

het geluid

van jouw stem

te horen

de woorden

die je sprak

het alleen zijn

belet me niet

jouw te zien

jouw ernst

jouw lach

jouw hele wezen

jouw afwezigheid

belet mij niet

jouw te voelen

jouw hand

op mijn huid

mijn handen

om je heen

als je dan

in mijn armen bent

ik in jouw ogen kijk

jouw geluk peilen kan

je bent

een zaligheid.

dala

vriendschap                                      
 

hij keek me aan

zei spontaan

je ziet zo bleek

een glas water

zal enkel deugd doen

ik dronk

met gretigheid

de koele frisheid

aangeboden

door een lolbroek

die ook noden ziet

en er iets aan doet

hem dankend

nog even rustend

op de bank

in de late herfstzon

kwam ik op adem

rustig en wat opgefleurd

keerde ik terug

naar huis

de wind zat mee

toen die tegen zat

was ik onbesuisd

veel te diep gegaan

met de gevolgen van dien

ik dank je nogmaals

vriend

die een lolbroek bent

met het hart

op de juiste plaats.

dala

waarom                                  

vertel het mij

waarom ik schrijf

gedichten dan nog

bedoeld

enkel voor jou

ook soms

door anderen gelezen

niet allemaal

ik heb een blog

maar wie

zeg het mij

wie komt daarop

tenzij enekele trouwe
lieve mensen
en zo nu en dan 

een toevallige

niet om te lezen

te genieten

doch enkel

opdat de eigen blog

gekend moet zijn

dan schrijf ik nog

bij voorkeur

enkel voor jou

maar ik weet

mijn gedichten

vallen in de smaak

de meeste wel

niet allemaal

zo hier en daar

in stilte gelezen

in stilte genoten

daarom stop ik niet.

dala

goed of minder
het leven gaat door

triestig zijn                                
 

blij zijn

om jou vreugden

beklemd zijn

om jou verdriet

de dagen komen

verschillen zo

je bent triestig

weet niet waarom

of juist wel

het lijkt zowaar

een oefening

geen brandalarm

maar

triestig zijn

alsof dat moet

zo van tijd tot tijd

worden ingeoefend

om niet euforisch

te zweven

naast de werkelijkheid.

dala

woorden hebben                        

bijpraten

hoeft wel eens

want hoe dicht

hoe intens dicht

we samenzijn

samen horen

ons denken

gebeurt apart

het dient wel eens

op mekaar

afgestemd

bij geregeld

dan praten we

wel even bij

tot de plooien

glad gestreken zijn..

dala

op getekend

zonder woorden

zonder pen

potlood of penseel

in warme herinnering

in mijn geheugen

afgebeeld als lichtpunt

helder en klaar

een ontmoeting

kunst

een knuffel

of wat dan ook

in heldere ogen

niet enkel bij een kind
zie ik soms een wereld

een wereld van vrede

van licht

van hoop en liefde

dit blijft opgetekend

voor lange tijd

in mijn hart

soms is zo’n moment

eenmalig

zalig is

herhaling

in regelmaat

een moment

om vast te houden

op te roepen

als het even

of langere tijd

wat moeilijker gaat.

dala

de verveling                              
 

dat er mensen zijn

die zich vervelen

begrijp ik niet best

jij en ik

horen daar niet bij

wij hebben steeds

iets onderhanden

meestal nog al veel

soms veel te veel

dan is het goed

dat we samen zijn

alleen gaat het moeilijk

zo moeilijk

soms helemaal niet

dan is het goed

dat jij er bent

jij voor mij

ik voor jou

dan gaat het wel

altijd beter.

dala

het intense                    
 

gewoon

bezig zijn

in concentratie

al eens verstrooid

herpakken

tot jij er bent

dan even toch

leg ik alles stil

neem je innig vast

want

met een verstrooide kus

een halve omhelzing

zijn wij niet gediend

wij willen

het intense beleven

van onze concentratie

op elkaar

dan pas

 leven wij.

dala

tentoon gespreid                                   
 

mijn hart

mijn gevoelens

tentoon gespreid

weliswaar in beelden

op sokkel geplaatst

de een zegt mooi

de ander schudt zijn hoofd

kijkt even en zwijgt

er zijn er wel enige

die niet begrijpend

toch hun afkeur uitspreken

ongewild

hun hulpeloosheid

blootleggend

dan is er menigeen

stil genietend

mijmerend wegdenkend

kon ik dat maar

en stellen dan de vraag

hoe doe je dat

mijn antwoord is

gewoon zo maar

stap na stap.

dala

Het afgebeelde aan het woord laten.