ongedurig

laat mijn oren met rust

ga spelen in de tuin

zo vaak gehoord

zo vaak zelf gezegd

zoveel tranen gedroogd

zoveel zelf gelaten

ieder vind zijn draai

de een vanzelfsprekend vlug

de ander neemt zijn tijd

alles komt uiteindelijk terecht

niets krijg je voor niet

wordt zelden in de schoot gelegd

vechten voor je brokken

wat ruw gezegd

maar een werkelijkheid.

dala

de winter hangt

met haken en ogen

los aan mekaar

te warm

te koud te nat te droog

geen normale gang

seizoenen op hun kop

mensen draaien zot

wat knoeien wij er toch op los

sprekend gevat in één woord

mensdom

we weten reeds lang wat er knelt
toch komt er geen veandering
hoe lang nog kan het duren

vooraleer de hele boel vergaat?

dala

humeurigheid

op mezelf uitgewerkt

rusten wordt piekeren

alleen zijn

nuttig bezig zijn

lukt maar niet

onnodige angst

zonder enig motief

de spade rust

blinkend in de zon

mijn rug klaagt mij aan

met scherpe pijn

treuren om het verlangen

naar rust

die maar niet wil komen

omwille van eenzaamheid.

dala

waar ben je nu

op dit eigenste ogenblik

midden in de nacht

jij die niet begrijpt waarom

al dat lijden dag na dag

maar niet wijken wilt

uitgesproken of geschreven woorden

brengen wat soulaas

stilte schenkt een weinig vreugde

steeds hechtere vriendschap

brengt meer en meer begrip

sterkte komt uit het zogezegde niets

oren kijken mekaar nooit aan

luisteren naar de taal van de stilte

universeel zonder woorden

geven in liefde vol begrip

steeds weer hoop op steun

stilte brengt rust

rust maakt sterk

je wordt geleid

door de onzichtbare vaderhand.

dala

zwijgen

is stilte

voelbaar verlangen

dat schrijft

voor jouw ogen

waarin ik ook kan lezen

dat je blijft

om samen te groeien

naar het raadsel toe

van dat eeuwig zwijgend zijn

zwijgend

te spreken

tot de verbeelding

van hen die zwijgend leven

in eenzaamheid

dala

kwatrijn in de nacht

de stille nacht

die naar je lacht

de slaap onderbroken

het afkoelend bed dat wacht

dala

zulke bloemen pluk je niet

die worden gekoesterd

op de zachte glooiing  van de herinnering

maar de kleine madelief

blijft mijn lievelingsbloem

het hoe en het waarom

behoren tot de geheimen van mijn ziel

o vrouw met de duizend gezichten

ik leef in een aureool van pijn

dat mijn vreugden tooit

alles gaat zo snel voorbij

niemand kan peilen hoe diep

mijn ziel jouw schoonheid viert

dragen mijn dromen soms de naam visioen.         

dala

liefde 

beeld in je geest

mijmeren bij geweest

dromen over wat nog kan

verlangen naar het feest

dala

Zo heb ik kennis gemaakt met deze bijzondere vorm van dichten.  Een kerngedachte, gevat in steeds weer vier verzen waarvan er drie rijmen.

's Nachts wakker in het uitgestorven huis
hoorde ik het bezig water van de sluis.
Toen riep men mij met name - twee, drie maal.
Een slaan van luiken en een groot geruis.

uit 'Kwatrijnen in opdracht'1948 van Ida Gerhardt

als de muze zwijgt
dan zien mijn ogen rust
ze kijken wel naar jou

als de muze zwijgt
ligt mijn verbeelding stil

och verstandige muze
jij gunt mij even tijd
om wat te verpozen.

dala

gedichtje meegebracht uit het poëzie weekend van zaterdag en zondag laatst.

Het licht begint te wandelen door het huis
en raakt de dingen aan. Wij eten
ons vroege brood gedoopt in zon.
Je hebt het witte kleed gespreid
en grassen in een glas gezet.
Dit is de dag waarop de arbeid rust.
De handpalm is geopend naar het licht.

uit 'De hovenier' 1961  door Ida Gerhardt

Een zeldzame keer ontmoet je als man een vrouw die een zeer sterke indruk op je maakt.  Dit is een gedicht van vroeger maar gedurende het weekend...ja ze maakte onieuw indruk en het was jaren geleden dat ik haar voor het laats zag. We kennen elkaar betrekkelijk goed.

jij bent

een deel van de dagdroom

dat niet kan

een deel van klein verdriet

dat mij soms raakt

zon voor een ander

die mij een glimpje gunt

genietend van jouw lach

jouw gedrevenheid

en van alles en nog meer

een zalig ogenblik

terugkerend

daar waar ik hoor

vergroeid met

overvloed aan genegenheid

heb ik zacht gevoeld

gekust

begrijpend dat jouw naam

eerder zeldzaam

is toegevoegd

bij wie het ook had mogen zijn

voel ik dan het hart

dat mede mij heeft gekneed
vol dankbaarheid

maar jij komt terug

als het lot

je brengen mag.        

dala

hand in hand binnen gaan

steeds dieper

zalen gangen trappen

plots een ruwe witgekalkte muur

erop één woord

in grote groene letters

A  L  M  O  N I E 
geen uitleg

geen woord gesproken

steeds dieper gaan we hand in hand

tot ik wakker word

twee trappen hoog

een eenzame zaal loopt vol

gedempte geluiden

alleen voel ik mij en luisterbereid

een man in zwart gewaad vooraan

leest poëzie strofe na strofe

geeft wat commentaar

toch spreekt het gedicht mij aan

in een totaal andere taal

de taal van de stilte

van het nu in altijd zijn.

dala

Hier nog een poëem, vers uit de pen gerold.
 

zij gunt ons variatie

het tempo veel te hoog

wat een klimaat

winter is geen winter meer

een wit sneeuwtapijt

na halve dag opgeruimd

en dat in een periode

vroegere jaren berenkoud

te hoge temperaturen lokken storm

mensen worden nukkig

zieken overal

dokters over hun toeren

op het nieuws

tekort aan huisartsen dreigt

of is het de zoveelste truc

om ons voor te bereiden

op sterk verhoogde prijzen

laat ons maar wennen

alles zal binnenkort grillig zijn

de verwarming valt regelmatig uit

storingen op onze moderne apparaten

het weer speelt mee

voor ons  zeer veel geduld

met als dagelijkse kost

aanpassen geblazen.

dala

Toen hij jaren terug, overleed,  heb ik in de kerk,  volgende woorden van afscheid aan mijn vriend, uitgesproken.

rust nu in vrede mijn vriend

ik heb je gekend zoals weinigen dat mochten

je gewaardeerd

van je geleerd

en teruggegeven wat ik zelf al bezat

het onvolmaakte leven

was tussen ons geweven

als een woekerplant

bij jouw sterven stond ik daar

als naakt en verwezen

maar de warmte van de herinnering

dekte mij toe

met onvolgroeide woorden

die enkel tot volheid kunnen komen

in een eeuwigheid van zijn

je komt nu rusten

in de schaduw van onze toren

na afscheid te hebben genomen

in deze kerk

dit maakt je definitief tot iemand van ons

en op jouw graf zal ik sedum telephium kweken

misschien wel wilde marjolijn

of moet het gewoon huislook zijn ?

daar hebben we het later nog wel over.

Een gedicht uit de verleden tijd, reeds lang geleden geschreven opgedragen aan  de nieuwe vrienden die in feite moeilijk te bereiken zijn. Ondertussen bouw ik aan andere soms vreemde vriendschapsrelaties zonder direct visueel contact, die toch ook veel deugd doen aan mijn soms eenzame geest.

torens  van gedachtegang

harken in verleden tijd

verwijten onder dwang

mijn toen zo sterke onzekerheid

mijn vriend is gegaan

komt nooit terug

een andere vriend en ook een vriendin

zoals je het maar noemen wilt

komen er aan 

hij is er bijna nooit

zij is bereikbaar maar heel druk bezet

toch is er steeds

een beetje tijd

een luisterend oor

een zacht gesproken woord

en jullie  lach leeft en beweegt

duidelijk in mijn geest

hoe ver weg jullie ook mogen gaan
ik weet

dat ik steeds

bij elke roep

gehoord zal zijn
is het niet door de een
dan toch door de andere.

Dala

drie spatten op jouw gelaat

sinds lange tijd dooreen geroerd

de ballans op nul

een wereld in eigen kleur

gegroeid uit mijn pallet

de deur op een kier

jaren van zoeken

plots dan die beelden

in klei en op papier

die woorden ontloken in de nacht

onvoorzien

niet eens doordacht

sterk belegen als oude wijn

gekregen van uit mijn eigen zijn

inzicht en overwinnen

na levenslange strijd

elke dag nieuwe kracht

van hem die roept en wijst

de weg is pas begonnen

zonder angst

vier spatten voor nu

vijf voor morgen

zo tot aan het eind.            

dala