dwang

ben ik ontevreden

omwille van zo weinig ijs

van dooi in mijn geheugen

mijn hart  vol pijn

bij het denken aan jou

die mij een oorveeg gaf

omwille van mijn lach

jij schrok niet weinig

toen het een schater werd

in plaats van een traan

verklaarde mij zot

en liep in strakke pas

je dood tegemoet

hoe pijnlijk toch dat verleden.

dala

uit je mond

vol aarde

spruit een scheut

van liefde en verlangen

in het geweld van deze tijd

gedood

als ongeboren leven

dat zijn kans niet krijgt

een strijd

tussen goed en kwaad

die lijkt gestreden

de winnaar bekend

maar het einde

ongezien voor allen

zal ons tonen

dat liefde

dan pas zegevieren zal

geloof

de juiste weg

de enige is

voor ieder.       

een vraag

die jou raakt

er op ingaan

hoeft echt niet

maar schept een band

ze is er plots

zomaar

opdat je weten zou

ik ben nooit alleen

ook niet in tranen

het tij zal keren

wat je ook voelt

weten of niet

volhouden maar

het komt weer goed    

dala

opnieuw dat zeer

waar vandaan

diep en duidelijk

wat loopt verkeerd

vraag het mij niet

komt steeds terug

is het gewoon  onrust

of kan het zielpijn zijn 

één zekerheid
alles komt telkens goed

grillig ritme       
van mijn gemoed.

dala

veel alleen

zelden eenzaam

te veel om handen

dan gaat het niet meer

alles slaat krank

ik treur maar het helpt me niet

verroer je maar

wacht vol geduld

rust brengt soelaas

het is niet altijd

even vlug voorbij

treft mij dan de eenzaamheid

jij bent steeds heen
de ene dag naar dit
de andere voor wat anders
je komt altijd terug
soms duurt het wat lang
toch is mijn geduld beloond.             

dala

eerlijk en heerlijk

energie die stroomt

omdat je samen smelt

meer in geest dan in voelen

maar zonder tastbaar contact

heb je enkel woorden

die spreken of kreunen

of ogen die stilaan gaan wenen

als je een knuffel geeft 

komt die aanstonds terug

verdubbeld

vertaald in geesteskracht

wonderlijk gebeuren

kort maar hevig

door vooral de handen

die beroeren ook je geest

wil je een knuffel

van zeer lange duur

bedot jezelf maar niet

een knuffel is zo apart

geen twee zijn er gelijk

aandacht en gevoel

weet hoelang de ander

echt de knuffel wil

dala

natte zoenen

en zoenen in de lucht

vluchtig en verstrooid

laat maar zitten

hoeft echt niet

de knuffel daarentegen

is heel apart

draagt wel mijn voorkeur nu

toch bleef ik lang

in het ongewisse

nu ben ik zeker

wie de knuffelfinesse

goed beheerst

blijft  zeer delicaat

tot het delicatesse wordt.           

dala

ijver is stil gevallen

rugpijn stak er een stokje voor

rust installeert zich langzaam

wandelschoenen brengen evenwicht

computeramateur moet inbinden

zitten krijgt zelfverbod

relaxzetel vangt rustig op

slaap loert boven elk open boek

slijk vergezeld wandelschoen

regenscherm is mistevreden

de wind speelde het spel te hard

herstellen kan niet meer

kapstok is sterk benomen

hangt vol natte mantels

die klagen helemaal niet

ze zijn er tegen bestand

de herfst heeft winterpacht

zelfs koning lente heeft het mis

beseft hij dan niet

dat al die bloei verloren moeite is

seizoenen leven op hun kop

kachels werken op halve kracht

hoe lang moet dat nog duren

de wereld draait toch zot?

dala

ontroering is op bezoek

ze komt steeds onverwacht

haar vriendin medeleven

blijft niet onberoerd

strooit tranen uit

in overvloed

werker van dienst

zakdoek heeft het druk

geassisteerd door handen

zoekt hij van tijd tot tijd

droogkast op

of hang even buiten

rusteloos in de wind

blijft anders veel te lang

buiten dienst.

dala

ijver is stil gevallen

rugpijn stak er een stokje voor

rust installeert zich langzaam

wandelschoenen brengen evenwicht

computeramateur moet inbinden

zitten krijgt zelfverbod

relaxzetel vangt rustig op

slaap loert boven elk open boek

slijk vergezeld wandelschoen

regenscherm is mistevreden

de wind speelde het spel te hard

herstellen kan niet meer

kapstok is sterk benomen

hangt vol natte mantels

die klagen helemaal niet

ze zijn er tegen bestand

de herfst heeft winterpacht

zelfs koning lente heeft het mis

beseft hij dan niet

dat al die bloei verloren moeite is

seizoenen leven op hun kop

kachels werken op halve kracht

hoe lang moet dat nog duren

de wereld draait toch zot?

dala

Dit heb ik geschreven naar aanleiding van de dag van het gedicht.

lach is blij

verheugd zich andermaal

nieuws verspreidt zich vlug

druppelt overal door

zelfs doven zijn op de hoogte

blinden luisteren gretig

onverschillig sluit zijn oor

dwaas lacht erom

wijs denkt heel diep na

sluit zich aan bij rustig

laat kalm bezinken

hart mag alles bewaren

pijn slijt stilletjes uit

tegenslag werkt zich op

mismoedig wordt verbannen

negatief ondergaat hetzelfde lot

misverstand is dood
zo kom ik terug bij

lach is blij.

dala

hoop en verlangen gaan hand in hand

wachten wat onzeker af

zekerheid werkt tegen

spreekt totaal andere taal

brengt wat onrust in het hart

maar vastberadenheid gaat door

rechtlijnig trekt alles in twijfel

zoeken viert hoogtij

ingewikkeld plaats zijn stempel

onontwarbaar lacht in zijn vuistje

charme op non actief gezet

toekomst staat op strooien benen 

overvraagt klaagt steen en been

noodrem komt in actie

alles valt roerloos stil

nieuw begin wordt opgestart

vereenvoudiging speelt de hoofdrol

overwerkt zet een stap naar rust.

dala

het leven gaat verder
elke dag een nieuwe start
mooie herinneringen
houd ik eventjes bij
komen steeds terug
in het heden

gisteren zwaar
vandaag wat minder
de zon aan de hemel
weerkaatst
in een kinderoog
vol gevoelens

tranen
in vreugde en in leed.                    

dala

ik lees veel moderne poëzie maar niet alles in begrijpelijke taal.  Gelukkig maar zijn er toch tal van uitzonderingen

poëzie ik heb je
gelezen
ontrafelt
zoals een getal
ontcijferd wordt

geen enkel woord
dringt door
tot de ruimte
van mijn
verbeelding
alles sterft
in mijn ogen

ben ik
zo arm van geest
zo hard van oog
mijn woordenschat
bedorven
in mijn brein

poëzie
waarom praat jij toch
de laatste tijd
in voor mij
onontwarbare
raadsels

dan zingt een merel
in mijn oor
van uit de hoogte
en ik begrijp
de toon
de zin
van het leven.

dala

nachten houden van donkermie

dagen van klaartje

en manus bemint alles

kan geen kanten op

flirt met verwarring

droomt van zekerheid

is echt op de dool

van hier naar ginder

vindt nergens vaste stek

voelt geen grond verzakken

onder zijn vlijtige voeten

want die houden van trimmen

zo blijft manus

nacht en dag

in de weer.

dala

zuurpiet overmeestert mij

lach gaat op de loop

eenzaam is er vlug

ruikt ruimte in overvloed

optimist gaat vreemd

laat mij in de steek

geeft geen reden aan

leuk bericht helpt geen zier

lekker eten misschien

maar slaap dringt aan

daarna heeft zuurpiet

geen sterkte meer

om aan de blijheid

te weerstaan.

dala

verander valt tegen

echte naam verbergt zich

is blijvend zoek

illusie neemt bovenhand

het waarom domineert

blijft onbeantwoord

ruzie viert hoogtij

vriendschap valt stuk

onzekerheid lacht heel breed

stilte wenkt

wordt lang bewoond

droom krijgt de deur

komt even later terug

omgetoverd in werkelijkheid

opnieuw is nu aan de beurt

volhouden bijt op de tanden

steeds bezig houdt stand

vermoeidheid slaapt uit.

dala