wel vaak

Als alles stilvalt en enkel nog mijn zetel wat rust kan brengen scharrel ik wat in de oude doos en haal er een of ander gedicht uit van vroeger dat mijn gevoelens van nu ongeveer weergeeft.

geboren

op de maansikkel

van het verleden

getogen

in de toekomst

van weleer

ik stel nog vragen

maar krijg

geen antwoorden meer

het verhaal

van dode dingen

tot leven gebracht

in de eeuwigheid

van mijn geest

ben ik dan een verloren vriend

van doodgewaande waarden ?

dala

als vrouwen goden waren

dan had ik in mijn hemel

strenge godinnen van de discipline

knappe van het  woord

en zachte van de lieve lach

moesten jullie bloemen zijn

dan stonden in mijn tuin

rozenstruiken van unieke kleurenpracht

beveiligd door stevige doornen

exotische passiebloemen rankend

langs de hoge muur van de droom

en zachtroze enige lelies

als symbool van jeugd en toekomst

het nadeel van deze godinnen...

dat nog menig ander ze aanbidt

maar het voordeel van die tuin

die is enkel van mij.

dala

Dromen zijn geen bedrog.  Wil je ze bewaren dan moeten die binnen het kwartier na het ontwaken opgeschreven zijn.

Dan moet je in je geest met de droom praten en hem dan loslaten.  In een droom kan je niet leven maar hij kan wel je leven kruiden.

Zo babbel ik met de droom van hieronder. Door die droom heen praat ik rechtstreeks met de met de schitterende mutipele creatuur. Het is een zeer oud gedicht en een echtgebeurde droom.

droomvrouw

grijpend naar jou

met gretige bedoeling
jij prachtige vrouw

met een duizend gezichten
gelukkig of helaas
je wordt prompt omgetoverd

daar sta ik dan

een volle welriekende tuil

droombloemen

in mijn nog uitgestoken hand
bij het ontwaken
blijft een  gevoel 
van gelukzaligheid.

dala

wintersokken

sneeuwden onder

natte tenen

koude rilling 

bibberen

de uitgestorven zang

van dode mussen

stilte in de nacht

versteende verlegenheid

vorige zomer

heb je zoals weleer

een klaver vier geplukt

en is je geest

aarzelend meegegaan

op de adem

van blijheid.

dala

geen woord

je bent er niet

tijd is schraal
zo alleen

de deur piept

opgeschrikt

uit korte dut

het is de wind

deur op een kier

symbool van verlangen

naar jouw komst

kan nu elk ogenblik.

dala

laat mijn oren met rust

ga spelen in de tuin

zo vaak gehoord

zo vaak zelf gezegd

zoveel tranen gedroogd

zoveel zelf gelaten

ieder vind zijn draai

de een vanzelfsprekend vlug

de ander neemt zijn tijd

alles komt uiteindelijk terecht

niets krijg je voor niet

wordt zelden in de schoot gelegd

vechten voor je brokken

wat ruw gezegd

maar een werkelijkheid.

dala

de winter hangt

met haken en ogen

los aan mekaar

te warm

te koud te nat te droog

geen normale gang

seizoenen op hun kop

mensen draaien zot

wat knoeien wij er toch op los

sprekend gevat in één woord

mensdom

we weten reeds lang wat er knelt
toch komt er geen veandering
hoe lang nog kan het duren

vooraleer de hele boel vergaat?

dala

humeurigheid

op mezelf uitgewerkt

rusten wordt piekeren

alleen zijn

nuttig bezig zijn

lukt maar niet

onnodige angst

zonder enig motief

de spade rust

blinkend in de zon

mijn rug klaagt mij aan

met scherpe pijn

treuren om het verlangen

naar rust

die maar niet wil komen

omwille van eenzaamheid.

dala

waar ben je nu

op dit eigenste ogenblik

midden in de nacht

jij die niet begrijpt waarom

al dat lijden dag na dag

maar niet wijken wilt

uitgesproken of geschreven woorden

brengen wat soulaas

stilte schenkt een weinig vreugde

steeds hechtere vriendschap

brengt meer en meer begrip

sterkte komt uit het zogezegde niets

oren kijken mekaar nooit aan

luisteren naar de taal van de stilte

universeel zonder woorden

geven in liefde vol begrip

steeds weer hoop op steun

stilte brengt rust

rust maakt sterk

je wordt geleid

door de onzichtbare vaderhand.

dala

zwijgen

is stilte

voelbaar verlangen

dat schrijft

voor jouw ogen

waarin ik ook kan lezen

dat je blijft

om samen te groeien

naar het raadsel toe

van dat eeuwig zwijgend zijn

zwijgend

te spreken

tot de verbeelding

van hen die zwijgend leven

in eenzaamheid

dala

kwatrijn in de nacht

de stille nacht

die naar je lacht

de slaap onderbroken

het afkoelend bed dat wacht

dala

zulke bloemen pluk je niet

die worden gekoesterd

op de zachte glooiing  van de herinnering

maar de kleine madelief

blijft mijn lievelingsbloem

het hoe en het waarom

behoren tot de geheimen van mijn ziel

o vrouw met de duizend gezichten

ik leef in een aureool van pijn

dat mijn vreugden tooit

alles gaat zo snel voorbij

niemand kan peilen hoe diep

mijn ziel jouw schoonheid viert

dragen mijn dromen soms de naam visioen.         

dala

liefde 

beeld in je geest

mijmeren bij geweest

dromen over wat nog kan

verlangen naar het feest

dala

Zo heb ik kennis gemaakt met deze bijzondere vorm van dichten.  Een kerngedachte, gevat in steeds weer vier verzen waarvan er drie rijmen.

's Nachts wakker in het uitgestorven huis
hoorde ik het bezig water van de sluis.
Toen riep men mij met name - twee, drie maal.
Een slaan van luiken en een groot geruis.

uit 'Kwatrijnen in opdracht'1948 van Ida Gerhardt

als de muze zwijgt
dan zien mijn ogen rust
ze kijken wel naar jou

als de muze zwijgt
ligt mijn verbeelding stil

och verstandige muze
jij gunt mij even tijd
om wat te verpozen.

dala

gedichtje meegebracht uit het poëzie weekend van zaterdag en zondag laatst.

Het licht begint te wandelen door het huis
en raakt de dingen aan. Wij eten
ons vroege brood gedoopt in zon.
Je hebt het witte kleed gespreid
en grassen in een glas gezet.
Dit is de dag waarop de arbeid rust.
De handpalm is geopend naar het licht.

uit 'De hovenier' 1961  door Ida Gerhardt

Een zeldzame keer ontmoet je als man een vrouw die een zeer sterke indruk op je maakt.  Dit is een gedicht van vroeger maar gedurende het weekend...ja ze maakte onieuw indruk en het was jaren geleden dat ik haar voor het laats zag. We kennen elkaar betrekkelijk goed.

jij bent

een deel van de dagdroom

dat niet kan

een deel van klein verdriet

dat mij soms raakt

zon voor een ander

die mij een glimpje gunt

genietend van jouw lach

jouw gedrevenheid

en van alles en nog meer

een zalig ogenblik

terugkerend

daar waar ik hoor

vergroeid met

overvloed aan genegenheid

heb ik zacht gevoeld

gekust

begrijpend dat jouw naam

eerder zeldzaam

is toegevoegd

bij wie het ook had mogen zijn

voel ik dan het hart

dat mede mij heeft gekneed
vol dankbaarheid

maar jij komt terug

als het lot

je brengen mag.        

dala

hand in hand binnen gaan

steeds dieper

zalen gangen trappen

plots een ruwe witgekalkte muur

erop één woord

in grote groene letters

A  L  M  O  N I E 
geen uitleg

geen woord gesproken

steeds dieper gaan we hand in hand

tot ik wakker word

twee trappen hoog

een eenzame zaal loopt vol

gedempte geluiden

alleen voel ik mij en luisterbereid

een man in zwart gewaad vooraan

leest poëzie strofe na strofe

geeft wat commentaar

toch spreekt het gedicht mij aan

in een totaal andere taal

de taal van de stilte

van het nu in altijd zijn.

dala