geluk

de wind tegen                   

ongewild

de grond kussen

pijn verbijten

draaierig door het leven

een paar dagen

ongewone ervaring

krakende hoofdpijn

elke morgen

op onderzoek

alles in orde

maar het voelt andersom

en dan die rug

plots en onverwacht

laat mij opnieuw in de steek

het weekend begint

stapje na stapje

kom ik erdoor

nu hoop ik

op soulaas

zeg maar

dat ik komen mag.

dala

en nu                  

nieuwe richting

is hij er

het lijkt van ja

het lijkt van niet

met moeite haalbaar

verwarring

dan is er zon

even toch

fel en ongenadig

geen grond

geen horizon

patat tegen de vlakte

draaierig

een dag of twee

onwennig

opgesloten in zichzelf

stap na stap

denkend

de richting is juist

de richting is verkeerd

hervallend

in oude fouten

wijs hem de weg

hij heeft je nodig.

dala

overvraagd           
 

hij leeft een beetje

buiten zichzelf

meegesleurd

in bezigheden

boven zijn macht

een beetje

rust maar nu en dan

voldoende afwisseling

is er schijnbaar wel

maar alles is zo imperatief

het moet af zijn

heel vlug

beter gisteren

maar vandaag

zal goed moeten zijn

dan even rusten

maar veel te weinig

ja maar de zon schijnt

ook niet voldoende

en het leven is kort

gaat langzaam naar het einde..

dala

plat                                         

uitgeblust

uitgewrongen

uit de reserve geput

die laatste week

met hectische dagen

alsof ik op de dool was

geen rekening houdend met

rustperiodes

het moest en het zou

het was ook klaar

maar ik voel met futloos

plat

uitgezogen

ik ken het niet meer

stress en spanning

de week die komt

alle druk vermijden

agenda blank

rust

wandelen

zitten lezen

lui achterover liggen

in zon of schaduw

kom later eens terug

ik neem verlof

thuis met jou.

dala

leven          
 

mijn biotoop

de buitenlucht

waarin je mij

vervoegen wil

maar helaas

te druk

beroepsmatig

familiegebonden

altijd bezig zijn

ja ook voor mij

geldt die regel

meestal

niet weten

wat eerst gedaan

dan rust ik even

tot ik rustig word

en hop

weer aan de slag

tot de slaap

mij dwingt.

dala

het mooie             
 

de buitenkant

kan nors

soms pinnig zijn

het mooie aan jou

ligt grotendeels

binnenin

jou lach

komt van diep

maar als jij

uit jouw krammen schiet

trek ik mijn oren in

eens de vlaag voorbij

is die lach dan

als de mooiste zonneschijn

de heerlijkste wijn

of een fijn festijn

kon het maar eens meer

zo tussen ons zijn.

dala

zonder  commentaar

de  ochtend

zie me zitten

zwijgend

elke poging mislukt

al is het maar

goede morgen

soms kan ik het niet laten

het monoloog sterft uit

bedoelt als dialoog

heeft het geen schijn van een kans

maar toch af en toe

waag ik het er op

maar tevergeefs

de koffie

sterk genoeg gemaakt

komt er toch

na de derde of vierde kop

verstrooid en wel

een vorm van antwoord

wat verlang ik toch

op dat moment

naar jouw heldere lach

jouw klare taal

die vragen om tijd

weerstand biedend

aan mijn ongeduld.

dala

krimpend leven                   

kloek en sterk

waren ze in hem

met twee

strijdend voor de bovenhand

de ene kunstenaar

de andere hovenier

de kunstenaar gekrompen

tot een dwerg

de hovenier een oude man

niet zich verder sleept

door de seizoenen heen

nog goede resultaten neerpoot

dit alles om jou

enkel en alleen

om jou?

dala

alles voor jou                       
 

grote inzet

maar ook colères

als je hem uit ‘n middagslaap haalt

en de kans niet laat

zich te verfrissen

dan raast het plots

door jouw verwekt

soms hangt de vlaag

dagen in de lucht

andere keren

is het zo weer over

heerst opnieuw de zonnige lach

komt er een vlaag

dan zijn er steeds getuigen

die niet begrijpend

hoofdschuddend toekijken

wiens kant ze kiezen

kan je zo wel zien

leuk is het niet.

dala

teveel                   
 

luisteren naar eisen

van  taken

dwingend of niet

opgenomen uit plicht

of uit vrije keuze

luisteren naar tekenen

van  het lichaam

krijgt wel voorrang

soms zijn ze duidelijk

dan is het plots

allemaal teveel

ook teveel tijd

rusten als oplossing

het verdict valt wel eens

alles valt dan stil

liggen in een zetel

of wat rondwandelen

dan zijn de gevoelens

verward

op hol geslagen

in te veel vrije tijd.

dala

je bent terug                           
 

moe

vraag ik je dan

je komt dicht

ik geniet

maar

je bent in de weer

opnieuw

en opnieuw

terwijl ik daar zit

daar lig

leeg gelopen

alsof ik een fietsband ben

de hele dag bezig

met alles en nog wat

we gaan heel vroeg slapen

het is een zaligheid.

dala

keerpunt               
 

hij stond alleen

toen kwam zij

alles

ja alles werd anders

de kinderen werden groot

gingen het huis uit

zij stonden plots

tegenover elkaar

alles liep verkeerd

alleen zijn als metgezel

jaren aaneen geregen

niet loslaten

vechten in het wilde weg

maar plots

een begin van therapie

en alles vloeide samen

hoopvol ja

begrijpen nee

een antwoord

is er niet

vertrouwen wel.

dala

zien                     

ik zag je komen

rustig

jong en mooi

met weinig woorden

ik liet je gaan

een jong ding

hip en dartel

een andere  generatie

je kwam terug

naar die eenzame oudere

die niet wist waar hij het had

maar je kwam steeds terug

en je bleef maar komen

ik wilde het eerst niet
maar je bent gebleven

je bent er nog

na al die jaren

van lief en leed

samen.

dala

amaai                  

ze boog vooruit

het kleed viel open

wat een weelde

te mooi

om waar te zijn

ik genoot

maar

ze herschikte

in zeven haasten

het te milde gewaad

alle schoonheid verdween

vooral op haar gelaat

viezerik

snauwde ze me toe

en ging er vandoor

nou zeg

ik genoot enkel maar

van het mooie dat ik zag

en kwam er helemaal niet aan

ik sprak geen woord

enkel die kreet

wauw

gaf mijn ogen de kost

dat ze dan een bh draagt hé

of een nonnengewaad

maar toch

wat een mooie meid.

dala