niet leuk

bespieden                    
 

stiekem

keek ik naar jou

ik dacht

ze ziet het niet

maar stiekem

keek ook jij

naar mij

het leek op

bespieden

het was het niet

want beiden

schoten in een lach

die tot bedaren kwam

heel moeizaam

langzaam kwam je

naar me toe

viel in mijn armen

maar je moest

naar hier

naar daar

of verder werken

weet ik veel

waarom sta jij

in de realiteit

meer dan ik

blijf toch even

in de droom

met mij.

dala

grijpen                
 

spontaan verlangen

jou vastpakken

zacht

vastberaden

intiem

als we alleen zijn

het juiste moment

is een noodzaak

lukt niet steeds

dan stilletjes

verdwijnen

maar ik kom terug

tot het bingo is

het lijkt op grijpen

is het niet

een knuffel

misschien wel

samen willen smelten
dat is het

ja

dat is het.

dala

zomer         
 

rustig aan

bijna elke dag

zo nu en dan

een uitschieter

hectisch

jezelf in de weg lopen

haperen

aan iedereen en alles

gelukkig maar

zo heel nu en dan

voor de rest

rust en wachten

vol ongeduld

op het mooie weer

dan is het leven anders

iedereen lacht

je eet buiten

tussen de bloemen

op het terras

onder de parasol

het eten is gezond

de groenten vers

lekker zoals steeds

zomer

kan zo aangenaam zijn.

dala

plots                     
 

niet meer belangrijk

of toch

dat gewicht

de omvang

van mijn postuur

al die overtolligheid

komt op de heupen

weegt maar door

zodat pijn

zich vestigt

een gewoonte wordt

mijn lach meeneemt

naar een ver verleden

mijn blijheid

zit in mijn schoenen

misschien is er een oplossing

vermageren

allebei

wij staan de rond

te vol

te passief.

dala

mijn fiets

alsof hij is gestraft

na die val

staat hij daar

te blinken

letterlijk en figuurlijk

lonkend mij verleidend

om het toch maar

op te wagen

een proefrit

maar de stijfheid

heerst

over mijn doen en laten

ik wandel

zodat de fiets

ongeduldig wacht

gisteren lag hij schuin

tegen de andere aan

alsof hij was in slaap gevallen

op de schouder

van zijn buurvrouw

ook werkloos

omdat jij

er niet zo veel bent.

dala

pijn                      
 

in de lenden

in de buik

het hoofd

het hart

vreemde bezoeker

trouw op post

pijn

nooit welgekomen

op de dool

in mijn gestel

wanneer ga jij

met verlof

op rust

sterf je

zodat voorgoed

ik volop

leven kan

illusie toch

grote illusie.

dala

de tijd                  
 

waar is hij

de tijd

hier

in ons geheugen

de kwade dingen

zijn gewist

toch bijna allemaal

of niet

zo nu en dan

komt er iets boven

dat niet vergeten raakt

maar het leuke

neemt de bovenhand

steeds

of toch bijna

genieten kan

van wat was

van wat is

de kleine dingen

zijn zo belangrijk..

dala

alleen zijn                      

vroeger

zeer lang

een groot probleem

nu

in de zomer

niet zo erg

de winter

moet nog komen

we zullen zien

misschien voelen

rust

een noodzaak

in jouw armen

altijd

een pluspunt

alleen

gaat nu ook

een beetje beter..

dala

parasiet                        
 

de lastige parasiet

rugpijn

was even op verlof

liet mij met rust

helaas

het kon niet blijven duren

zich vastbijtend

dagen na elkaar

de hoop dat hij wegblijft

voorgoed

ligt weer aan diggelen

vele jaren reeds

bijt hij zich vast

diep in de ruggengraat

schijnbaar

liet hij los

eindelijk

helaas

het droombeeld

is opgelost

in wind en regen.

dala

geluk                   

dromen

samen zijn

houden van

hand in hand

lachen

wegschenken

omarmen

zonnen

verlangen

tafelen

lekkere wijn

geluk maak je zelf

in volle rust.

dala

de wind tegen                   

ongewild

de grond kussen

pijn verbijten

draaierig door het leven

een paar dagen

ongewone ervaring

krakende hoofdpijn

elke morgen

op onderzoek

alles in orde

maar het voelt andersom

en dan die rug

plots en onverwacht

laat mij opnieuw in de steek

het weekend begint

stapje na stapje

kom ik erdoor

nu hoop ik

op soulaas

zeg maar

dat ik komen mag.

dala

en nu                  

nieuwe richting

is hij er

het lijkt van ja

het lijkt van niet

met moeite haalbaar

verwarring

dan is er zon

even toch

fel en ongenadig

geen grond

geen horizon

patat tegen de vlakte

draaierig

een dag of twee

onwennig

opgesloten in zichzelf

stap na stap

denkend

de richting is juist

de richting is verkeerd

hervallend

in oude fouten

wijs hem de weg

hij heeft je nodig.

dala

overvraagd           
 

hij leeft een beetje

buiten zichzelf

meegesleurd

in bezigheden

boven zijn macht

een beetje

rust maar nu en dan

voldoende afwisseling

is er schijnbaar wel

maar alles is zo imperatief

het moet af zijn

heel vlug

beter gisteren

maar vandaag

zal goed moeten zijn

dan even rusten

maar veel te weinig

ja maar de zon schijnt

ook niet voldoende

en het leven is kort

gaat langzaam naar het einde..

dala

plat                                         

uitgeblust

uitgewrongen

uit de reserve geput

die laatste week

met hectische dagen

alsof ik op de dool was

geen rekening houdend met

rustperiodes

het moest en het zou

het was ook klaar

maar ik voel met futloos

plat

uitgezogen

ik ken het niet meer

stress en spanning

de week die komt

alle druk vermijden

agenda blank

rust

wandelen

zitten lezen

lui achterover liggen

in zon of schaduw

kom later eens terug

ik neem verlof

thuis met jou.

dala

leven          
 

mijn biotoop

de buitenlucht

waarin je mij

vervoegen wil

maar helaas

te druk

beroepsmatig

familiegebonden

altijd bezig zijn

ja ook voor mij

geldt die regel

meestal

niet weten

wat eerst gedaan

dan rust ik even

tot ik rustig word

en hop

weer aan de slag

tot de slaap

mij dwingt.

dala

het mooie             
 

de buitenkant

kan nors

soms pinnig zijn

het mooie aan jou

ligt grotendeels

binnenin

jou lach

komt van diep

maar als jij

uit jouw krammen schiet

trek ik mijn oren in

eens de vlaag voorbij

is die lach dan

als de mooiste zonneschijn

de heerlijkste wijn

of een fijn festijn

kon het maar eens meer

zo tussen ons zijn.

dala

zonder  commentaar

de  ochtend

zie me zitten

zwijgend

elke poging mislukt

al is het maar

goede morgen

soms kan ik het niet laten

het monoloog sterft uit

bedoelt als dialoog

heeft het geen schijn van een kans

maar toch af en toe

waag ik het er op

maar tevergeefs

de koffie

sterk genoeg gemaakt

komt er toch

na de derde of vierde kop

verstrooid en wel

een vorm van antwoord

wat verlang ik toch

op dat moment

naar jouw heldere lach

jouw klare taal

die vragen om tijd

weerstand biedend

aan mijn ongeduld.

dala