Berichten van 8 januari 2007 tot 14 januari 2007

hier lig ik begraven

vol mysterie

het loopt over de tongen

want een dubbelganger

op één van mijn reizen

jatte mijn papieren

kwam om het leven

twee straten verder

zo leef ik rustig door

in een ver warm land

zonder veel heimwee

naar de natte polders

en de gure noordenwind

toch pink ik af en toe

een traantje weg

als ik denk aan jou.

Dala

je vraagt er niet om
jouw pijn verbroedert

met de mijne

samen gaan ze op zoek

naar wat rust

smekend dwalen ze rond

in het duister
van de nacht of het hart
aldoor roepend

naar de eeuwige

om wat soelaas
of meer kracht

zodat ze moedig in vrede

verder kunnen gaan.

dala

eenmaal toch kwam ik te kort

aan respect voor jou
mysterieuze vrouw

en ging voor een dame
uit een andere cultuur

een beetje te ver

in een zachte knuffel

toch spontaan ontstaan

ik verlangde niets meer

dan het gewone deel

toen werd je even kwaad

vergaf het mij

na oprechte excuses

uit schaamte en onzekerheid

trok ik mij gaandeweg terug

uit jou harde bestaan

vol heimwee en pijn

heb ik begrip en steun

aan anderen over gelaten

en dacht in de stilte

zo af en toe

nog wel eens

aan dat ondoorgrondelijke jou

maar je liet me weten

kom spoedig terug

bij jou kom ik tot rust.

dala

je bent er niet

mijn nacht is kort

vol heimwee schrijf ik dan

al mijn zorgen en muizenissen

listig van mij af

midden in de nacht

uit mijn slaap geschrokken

mijn hoofd vol ergernis

schud ik alles van me af

in een stroom van woorden

mijn vreugden bewaar ik

diep in mijn hart

ook uit mijn geheugen

ban ik alle droefenis

om alleen te denken aan jou.

dala

de nachtrust brengt gewoonlijk  raad

maar de wind tot storm gedreven

rukt mijn rust aan flarden

kruipt in mijn spieren

zodat ik bewegen moet

blijven liggen kan niet meer

de pijn dwingt mij vooruit

stram en stijf geraak ik beneden

loop eerst wat rond

bezig met een lekker ontbijt

de stilte is erg verstoord

hij huilt om het huis

rukt aan pannen deuren vensters

drijft onrust in mijn lenden

bij klaarte speur ik naar schade

dit keer was het niet zo erg

hij reed rond met emmers en teilen

met planken en een ton
een stuk oud dagblad van op straat

is komen rusten in een struik

zolang hij raast en huis houdt

blijf ik bij voorkeur binnen

enkel als het dringend is

zal ik mij buiten wagen

hier is bezigheid zat.

dala

een kleed van vreugde

dat jouw ranke schouders tooit

het lied zonder woorden

gezongen in mijn ogen en mijn hart

zinderend tot in de toppen van mijn tenen

alleen door jou gehoord

je danst de avond rond

die rolt tot diep in de morgen

als 't feest voltooid

gedragen in een drang naar meer

in vermoeidheid wordt geborgen

je slaapt de roes van onvermogen

om stil in tijd en jaren

de jeugdige slankheid

voor altijd te blijven dragen

een dichtere morgen dan verwacht

zit ook jij

hier in onze hoek vol strammigheid

doch mooie mollige lijnen

te luisteren naar het verleden

zo lawaaierig dicht bij de overkant

kijkend naar de toekomst

springend en zingend

zoals jij deed

reeds zo eeuwig lijkend lang

voorbij gegaan.                   

dala

de struiken kreunen niet
knip na knip laten ze begaan

zelf zou ik tieren

langzaam bloeden tot de dood

struiken zijn in winterslaap

waar geen leven is te bespeuren

zolang de koude duurt

knip er dus maar op los

zo zal er nieuw leven komen

op de voet van elke afgeknipte stok

enkel als de lente komt

of als de winter zich vergist

wie denkt aan pijn bij planten

heeft een levendige fantasie

wat gaat voor bos en wildernis

past niet in eigen hof

toch geef ik soms voorkeur

aan wat verwildering

maar een tuin vraagt altijd

wel een beetje onderhoud.

Dala