Berichten van 15 januari 2007 tot 21 januari 2007

veel blijheid

praten

luisteren

zien

voelen

pijn

verdoken

achter een  gordijn

van vriendschap

zorg en plicht

mijn denken

rust

als balsem

op jouw ziel

de woorden

zijn op

het meevoelen

blijft

geef mij

de nodige tijd.            

Dala

slechts door een kier

laat stilte me binnen

de deur valt zachtjes dicht

duister blijft buiten

lawaai als metgezel

zacht fluistert rust

welkom in ons nest

licht nodigt mij uit
lectuur overmeestert mij

levert mij over aan vergeten

waardoor tijd voor mij lopen gaat 
slaap gaat met mij op de dool
tot jouw hand

zacht mijn schouder roert

en kus mijn lippen raakt

het is midden in de nacht
trap kraakt onder voeten
bed glimlacht zacht
gewoonte loert om de hoek
regelmaat ligt in een knoop
koude lakens jagen slaap eruit
eenzaam zit weer alleen
neemt schrijven tot metgezel.

dala

slaap roept dringend

vermoeidheid tot assistent

inspiratie biedt weerstand

toch worden toetsen

het zwijgen opgelegd

licht wordt duister

zomaar met één vingerknip

voeten zoeken blindelings

geroutineerd de weg

op slapende trap

hoofdkussen is kil

lakens onherbergzaam

vermoeidheid dringt aan

rust houdt zich klaar

warmte is in een luie bui

komt toch langzaam op dreef

blijft nog lang na

als veel later

klaar wakker

reeds lang beneden

hete koffie toevertrouwd

aan een kennis van warm

die luistert naar de naam

thermoskan.

dala

geheugen

wordt de loopjongen

van denken

routine is in dienst

bij redeneren

verwarring

is nooit ver uit de buurt

wordt steeds weer verjaagd

door bezadigd

beiden zijn zelfstandig

maar deze laatste

komt meestal

moeilijk aan de bak

aanvaarden heeft zware taak

weet niet waarin waaruit

kalmte heeft een metgezel

haar naam is rust.

dala

ik voel

kramp op mijn gezicht

tranen langs wang en kin

verdriet bespringt mijn hart

is het daar niet ongezien

denkbeeldig binnengeglipt

als ik van de pijn

niet meer weet waarin waaruit

daarom gaat rust ervandoor

waarheen blijft onbeantwoord

toch ergens heel ver weg

waar geliefden zoekend zijn

tranen in verborgenheid

buurvrouw heeft het door

ogen liegen nooit

lachen is vergaan

plots is alles leeg

zekerheid is ook vertrokken

zo maar met pak en zak

veel was er niet te dragen

één pak is blijven staan

gekneveld in een hoek

niet groot maar eens open

vliegt vriendschap op me af

zo komt alles nog goed.

Dala

telkens als het stormt bij ons, denk ik terug aan de tsunami van eind 2005. Het geicht is geschreven na het herhaaldelijk bekijken van steeds dezelfde beelden.

de  beelden kwamen steeds terug

ik zag de wereld kantelen op mijn bord
bevend trilde ik mee
en alles viel in brokken uiteen
de dans kon ik ontspringen
toen spoelde ik mee
een eind met het geweld
greep me vast aan de kruin van een boom
kwam weer tot mezelf
onder een groezelig deken
zei aan niemand iets

waar eens mijn huisje stond

is enkel puin
mijn geliefden
ik ben op zoek
hopeloos
er is niemand meer

dala

droom fluistert zacht

kom in mijn armen

maar klaar wakker

overmeestert hem

brengt verwarring mee

helderheid grijpt in

drijft haar uit

trappen kraken

tot beneden toe

toetsen tikken vlijtig

het gefluister van droom

in een niet te geloven

waar gebeurd verhaal

geschreven door verbeelding

samen spannend met onthouden

zo komt moe terug

en ritueel herhaalt zich

hoofdkussen is zacht.

dala

vreemd komt binnen

onverwacht

laat zich kennen

beetje bij beetje

wordt goede vriend

eenzaam zijn

gaat op de vlucht

plots vraag ik een naam

antwoord komt prompt

verrassend uit de hoek

mijn naam is

verander

ik begrijp het niet

verwarring loert.

dala