kilkil
geen zachte hand
door mijn haren
alleen kille wind
geen zoen
op mijn lippen
ook de kille wind
geen enkel gebaar
om mij binnen te houden
weg van die kille wind
moet ik dan toch
opnieuw eenzaam vechten
tegen die kille wind
met jouw woord
jouw blik
jouw lichaam
warm mij op
mijn lief.
dala
jouw gelaat
Ik was aan het wegzakken in een pessimistische zure toestand. Daarom grijp ik naar een zomergedicht dat ik vroeger schreef. De zon laat ons de laatste tijd wat in de steek.
jouw gelaat
welgekomen
voel ik mij
in de tuin
van jouw diepe lach
de wilde rozenstruik
bereid zijn pracht
voor de vroegste dagen
van jouw blij zijn
al het groen
rood en blauw
ook het geel en wit
en welke kleur dan ook
het smacht allemaal
naar licht
het smacht naar blijheid
zo is dan steeds
jouw stralend gelaat
dat sterk
de kleuren
diepte geeft.
dala
bloemDe blijheid komt niet zo vlug terug. Daarom nog een zomergedicht dat hopelijk zal werken als een blijheidspil.
bloem
mijn zachte stekelbeen
jij grillige pluim
toch mijn blije lief
ik loop even maar
weg uit mijn zure gedachtegang
heb nu genoeg aan de rust
van deze tuin
voor jou en om jou
groeiend tot een bedwongen wildernis
bloeiend naar jouw verlangen
geplant waar jij het wenst
jij bent de bloem
die dit gedicht
heeft doen ontstaan.
dala
leuke muzeNooit twee zonder drie zegt men dan. Het lukt waarempel om wat vrolijker te worden. Wie had dat gedacht.
leuke muze
jij zeldzame bloem
in mijn tuin
eenzaam droom ik
een droom tegen somberheid
verlangend naar licht
tegen duisternis vol pijn
in die duisternis
ben jij hoop
voor mijn toekomst
als een pinkelende ster
die over mij waakt
de glans van jouw gelaat
smelt mijn treurnis weg
in mijn geheugen
leef je als bloemengeur
ja bloemengeur
vol tederheid
jouw lach beurt mij op
buiten jouw wil
blijf je boeiend
bij me dag en nacht
zo lukt het jou opnieuw
mijn leuke muze te zijn.
dala
waardenwaarden
geboren
op de maansikkel
van het verleden
getogen
in de toekomst
van weleer
ik stel nog vragen
maar krijg
geen antwoorden meer
het verhaal
van dode dingen
tot leven gebracht
in de eeuwigheid
van geest
ben ik dan een vriend
van doodgewaande waarden.
dala
herfstzon
het stoort mij erg
recht in de ogen
boort mij de zon
verblindend aan
zonnewering
hier en nu
wil ik vermijden
die warmte
doet zo’n deugd
gelukkig voor mij
heeft mijn bril
het vlug begrepen
en verdonkert spontaan
zo kan ik
zonder verpinken
in de herfstzon
volop genieten
zo veel ik wil.
dala
orchidee
De laatste dagen was ik triest en plots veel stiller dan gewoonlijk, toch echt niet depressief maar wat piekerend denken en ik kom er uit.mijn orchideemijn orchidee
zonder bloem
is de plant
wat banaal
gebeurt wel eens
zonder lach
ben ook jij
mijn orchidee
te schraal
zonder erg
misschien
benam ik jou
die bloei
uitdrukkelijk
na wat was
belet ik jou
dat je treurt.
dala
mijn muze
Eenzaam beklim ik de trap van poëzie. Ik houd vol, omdat ik weet dat hij leidt naar jou.
mijn muze
wil jij
mijn muze zijn
mijn droombeeld
die mij inspireert
mij zachtjes dwingt
tot denken
tot dromen
tot schrijven
wil jij
de schoonheid dragen
in jouw lach
in jouw houding
in jouw zijn
moge de muze
die in je huist
mijn hand doen schrijven
heel fijne poëzie
wil jij dan
de woorden lezen
uit die muze ontstaan
als vanzelf geschreven
bloeiend in mijn geest
jou teruggegeven
om in vreugde en ontroering
de toekomst verder
samen te gaan.
dala